Κατὰ Ἰωάννην

Η Μαρία αλείφει με μύρο τα πόδια του Ιησού¹Ὁ οὖν Ἰησοῦς πρὸ ἓξ ἡμερῶν τοῦ πάσχα ἦλθεν εἰς Βηθανίαν, ὅπου ἦν Λάζαρος ὁ τεθνηκώς, ὃν ἤγειρεν ἐκ νεκρῶν. ¹Ὁ δὲ Ἰησοῦς, ἐξ ἡμέρας πρὸ τοῦ πάσχα ᾖλθεν εἰς τὴν Βηθανίαν, ὅπου ἧτο ὁ Λάζαρος, ὁ ὁποῖος εἶχε πεθάνει καὶ τὸν ὁποῖον εἶχε ἀναστήσει ἐκ νεκρῶν. ²ἐποίησαν οὖν αὐτῷ δεῖπνον ἐκεῖ, καὶ ἡ Μάρθα διηκόνει· ὁ δὲ Λάζαρος εἷς ἦν ἐκ τῶν ἀνακειμένων σὺν αὐτῷ. ²Παρέθεσαν, λοιπόν, εἰς αὐτὸν δεῖπνον ἐκεῖ καὶ ἡ Μάρθα ὑπηρετοῦσε. Ὁ Λάζαρος ἧτο ἔνας ἀπὸ τοὺς συνδαιτυμόνας. ³ἡ οὖν Μαρία, λαβοῦσα λίτραν μύρου νάρδου πιστικῆς πολυτίμου, ἤλειψε τοὺς πόδας τοῦ Ἰησοῦ καὶ ἐξέμαξε ταῖς θριξὶν αὐτῆς τοὺς πόδας αὐτοῦ· ἡ δὲ οἰκία ἐπληρώθη ἐκ τῆς ὀσμῆς τοῦ μύρου. ³Ἐν τῷ μεταξὺ ἡ Μαρία ἐπῇρε μίαν λίτραν μύρου γνησίου καὶ πολυτίμου, καμωμένου ἀπὸ τὸ ἀρωματικὸν φυτόν ποὺ λέγεται νάρδος, καὶ ἄλειψε τὰ πόδια τοῦ Ἰησοῦ, τὰ ὁποῖα καὶ ἐσπόγγισε κατόπιν μὲ τὰς τρίχας τῆς κεφαλῆς της. (Τοῦτο δὲ ἔκαμε ἀπὸ βαθεῖαν πίστιν πρὸς τὸν Σωτῆρα καὶ ἀπὸ θερμὴν εὐγνωμοσύνην πρὸς αὐτόν, ποὺ εἶχεν ἀναστήσει τὸν ἀδελφὸν της). Ὅλο δὲ τὸ σπίτι ἐγέμισε ἀπὸ τὴν εὐωδίαν τοῦ μύρου. ⁴λέγει οὖν εἷς ἐκ τῶν μαθητῶν αὐτοῦ, Ἰούδας Σίμωνος Ἰσκαριώτης, ὁ μέλλων αὐτὸν παραδιδόναι· ⁴Λέγει τότε ἔνας ἀπὸ τοὺς μαθητὰς τοῦ Ἰησοῦ, ὁ Ἰούδας, ὁ υἱὸς τοῦ Σίμωνος ὁ Ἰσκαριώτης, ὁ ὁποῖος μετ᾿ ὁλίγον ἔμελε νὰ τὸν παραδώσῃ εἰς τοὺς σταυρωτάς· ⁵Διατί τοῦτο τὸ μύρον οὐκ ἐπράθη τριακοσίων δηναρίων καὶ ἐδόθη πτωχοῖς; ⁵<διατὶ τὸ μύρον αὐτὸ δὲν ἐπωλήθη ἀντὶ τριακοσίων δηναρίων, ἀντὶ ἐξῆντα περίπου χρυσῶν λιρῶν καὶ δὲν ἐδόθη τὸ ἀντίτιμόν του εἰς τοὺς πτωχούς;> ⁶εἶπε δὲ τοῦτο οὐχ ὅτι περὶ τῶν πτωχῶν ἔμελεν αὐτῷ, ἀλλ᾿ ὅτι κλέπτης ἦν, καὶ τὸ γλωσσόκομον εἶχε καὶ τὰ βαλλόμενα ἐβάσταζεν. ⁶Εἶπε αὐτό, ὄχι διότι εἶχε κανένα ἐνδιαφέρον διὰ τοὺς πτωχούς, ἀλλὰ διότι ἧτο κλέπτῃς, καὶ εἶχε τὸ κουτὶ τῶν εἰσφορῶν, καὶ ἐκρατοῦσε διὰ τὸν εὐατὸν του τὰ χρήματα, ποὺ ἔρριπταν εἰς αὐτό. ⁷εἶπεν οὖν ὁ Ἰησοῦς· Ἄφες αὐτήν, εἰς τὴν ἡμέραν τοῦ ἐνταφιασμοῦ μου τετήρηκεν αὐτό. ⁷Εἶπε τότε ὁ Ἰησοῦς· <ἀφῆστε ἤσυχην αὐτὴν τὴν γυναῖκα· ἐφύλαξε τὸ μύρον αὐτὸ σὰν νὰ προῃσθάνετο καὶ τὸ ἐχρησιμοποίησε δι᾿ ἐμὲ τώρα, τὰς παραμονὰς τοῦ ἐνταφιασμοῦ μου. ⁸τοὺς πτωχοὺς γὰρ πάντοτε ἔχετε μεθ᾿ ἑαυτῶν, ἐμὲ δὲ οὐ πάντοτε ἔχετε. ⁸Διότι τοὺς πτωχοὺς τοὺς ἔχετε πάντοτε μαζῆ σας, ἐμὲ ὅμως δὲν μὲ ἔχετε πάντοτε. Μετ᾿ ὁλίγον θὰ παραδοθῶ εἰς χεῖρας τῶν σταυρωτῶν μου>. Η συνωμοσία εναντίον του Λαζάρου⁹Ἔγνω οὖν ὄχλος πολὺς ἐκ τῶν Ἰουδαίων ὅτι ἐκεῖ ἐστι, καὶ ἦλθον οὐ διὰ τὸν Ἰησοῦν μόνον, ἀλλ᾿ ἵνα καὶ τὸν Λάζαρον ἴδωσιν ὃν ἤγειρεν ἐκ νεκρῶν. ⁹Ἐπληροφορήθηκε τότε πολὺς λαὸς ἀπὸ τοὺς Ἰουδαίους ὅτι ὁ Ἰησοῦς εὑρίσκετο εἰς τὴν Βηθανίαν καὶ ἦλθαν ἐκεῖ, ὄχι μόνον διὰ τὸν Ἰησοῦν, ἀλλὰ διὰ νὰ ἴδουν καὶ τὸν Λάζαρον, τὸν ὁποῖον εἶχεν ἀναστήσει ἐκ νεκρῶν. ¹⁰ἐβουλεύσαντο δὲ οἱ ἀρχιερεῖς ἵνα καὶ τὸν Λάζαρον ἀποκτείνωσιν, ¹⁰Οἱ ἀρχιερεῖς ὅταν ἐπληροφορήθησαν αὐτά, ἀπεφάσισαν νὰ φονεύσουν καὶ τὸν Λάζαρον, ¹¹ὅτι πολλοὶ δι᾿ αὐτὸν ὑπῆγον τῶν Ἰουδαίων καὶ ἐπίστευον εἰς τὸν Ἰησοῦν. ¹¹διότι πολλοὶ ἀπὸ τοὺς Ἰουδαίους ἐπῆγαν δι᾿ αὐτὸν εἰς τὴν Βηθανίαν καὶ ὅταν τὸν ἔβλεπαν ζωντανὸν καὶ ὑγιῆ, ἀναστημένον ἐκ νεκρῶν, ἐπίστευαν εἰς τὸν Ἰησοῦν. Η θριαμβευτική είσοδος στα Ιεροσόλυμα¹²Τῇ ἐπαύριον ὁ ὄχλος πολὺς ὁ ἐλθὼν εἰς τὴν ἑορτήν, ἀκούσαντες ὅτι ἔρχεται Ἰησοῦς εἰς Ἱεροσόλυμα, ¹²Τὴν ἄλλην ἡμέραν πολὺς λαός, ποὺ εἶχε ἔλθει διὰ τὴν ἑορτήν, ὅταν ἤκουσαν ὅτι ὁ Ἰησοῦς ἔρχεται εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα, ¹³ἔλαβον τὰ βαΐα τῶν φοινίκων καὶ ἐξῆλθον εἰς ὑπάντησιν αὐτῷ, καὶ ἐκραύγαζον· Ὡσαννά· εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου, ὁ βασιλεὺς τοῦ Ἰσραήλ. ¹³ἐπῆραν εἰς τὰ χέρια των κλάδους ἀπὸ φοίνικας καὶ ἐβγῆκαν νὰ τὸν προϋπαντήσουν καὶ ἐφώναζαν· <δόξα καὶ τιμὴ εἰς αὐτόν· εὐλογημένος καὶ δοξασμένος ἂς εἶναι αὐτός ποὺ ἔρχεται ἐκ μέρους τοῦ Κυρίου, αὐτός ποὺ εἶναι ὁ ἔνδοξος καὶ ἀληθινὸς βασιλεὺς τοῦ Ἰσραήλ. ¹⁴εὑρὼν δὲ ὁ Ἰησοῦς ὀνάριον ἐκάθισεν ἐπ᾿ αὐτό, καθώς ἐστι γεγραμμένον· ¹⁴Εὑρῆκε δὲ ὁ Ἰησοῦς ἕνα πουλάρι καὶ ἐκάθισεν ἐπάνω εἰς αὐτό, σύμφωνα μὲ ἐκεῖνο ποὺ εἶναι γραμμένο εἰς τὶς προφητεῖες: ¹⁵Μὴ φοβοῦ, θύγατερ Σιών· ἰδοὺ ὁ βασιλεύς σου ἔρχεται καθήμενος ἐπὶ πῶλον ὄνου. ¹⁵Μὴ φοβᾶσαι, Ἱερουσαλήμ, κόρη τῆς Σιών, ἰδοὺ ὁ βασιλεὺς σου ἔρχεται ταπεινός, γλυκύς, γεμᾶτος ἀγάπην διὰ σέ, καθισμένος ἐπάνω εἰς πουλάρι ὄνου. ¹⁶Ταῦτα δὲ οὐκ ἔγνωσαν οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ τὸ πρῶτον, ἀλλ᾿ ὅτε ἐδοξάσθη ὁ Ἰησοῦς, τότε ἐμνήσθησαν ὅτι ταῦτα ἦν ἐπ᾿ αὐτῷ γεγραμμένα, καὶ ταῦτα ἐποίησαν αὐτῷ. ¹⁶Τί ἐσήμαιναν τὰ λόγια καὶ τὰ γεγονότα αὐτὰ δὲν εἴχαν ἐννοήσει οἱ μαθηταὶ του προηγουμένως, ἀλλ᾿ ὅταν ὁ Ἰησοῦς μὲ τὴν θριαμβευτικὴν ἀνάστασιν του καὶ τὴν ἔνδοξον ἀνάληψίν του ἐδοξάσθη, τότε ἐθυμήθηκαν, ὅτι αὐτὰ ὅλα εἴχαν γραφῆ ἀπὸ τὸ Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ δι᾿ αὐτὸν καὶ εἰς τὴν ἐκπλήρωσιν αὐτῶν συνείργησαν αὐτοὶ καὶ ὁ λαός, χωρὶς νὰ τὸ ἐνοοῦν. ¹⁷Ἐμαρτύρει οὖν ὁ ὄχλος ὁ ὢν μετ᾿ αὐτοῦ ὅτε τὸν Λάζαρον ἐφώνησεν ἐκ τοῦ μνημείου καὶ ἤγειρεν αὐτὸν ἐκ νεκρῶν. ¹⁷Κατὰ τὰς ὥρας τῆς μεγάλης ἐκείνης ὑποδοχῆς ὁ λαός, ποὺ ἧτο μαζῆ του ὅταν ὁ Ἰησοῦς ἐφώναξε τὸν Λάζαρον ἀπὸ τὸ μνημεῖον καὶ καὶ τὸν ἀνέστησε ἐκ νεκρῶν, ἐμαρτυροῦσε καὶ ἐπεβεβαίωνε εἰς τὰ ἄλλα πλήθη τὸ μεγάλο αὐτὸ θαῦμα. ¹⁸διὰ τοῦτο καὶ ὑπήντησεν αὐτῷ ὁ ὄχλος, ὅτι ἤκουσαν τοῦτο αὐτὸν πεποιηκέναι τὸ σημεῖον. ¹⁸Δι᾿ αὐτὸ δὲ καὶ τὰ πολλὰ πλήθη τοῦ λαοῦ τὸν προϋπήντησαν, διότι εἴχαν πληροφορηθῇ ἀπὸ αὐτόπτας μάρτυρας, ὅτι αὐτὸς εἶχε κάμει τὸ μεγάλο τοῦτο θαῦμα. ¹⁹οἱ οὖν Φαρισαῖοι εἶπον πρὸς ἑαυτούς· Θεωρεῖτε ὅτι οὐκ ὠφελεῖτε οὐδέν; ἴδε ὁ κόσμος ὀπίσω αὐτοῦ ἀπῆλθεν. ¹⁹Οἱ Φαρισαῖοι εἶπον τότε μεταξὺ των· <βλέπετε ὅτι δὲν ὠφελεῖσθε τίποτε μὲ τὸ νὰ ἀναβάλλετε τὴν σύλληψίν του; Ἰδοὺ ὅτι ὅλος ὁ κόσμος τώρα ἐπῆγε κοντὰ του>. Έλληνες ζητούν να δούν τον Ιησού²⁰Ἦσαν δὲ τινες Ἕλληνες ἐκ τῶν ἀναβαινόντων ἵνα προσκυνήσωσιν ἐν τῇ ἑορτῇ. ²⁰Ἦσαν δὲ ἐκεῖ κατὰ τὰς ἡμέρας ἐκείνας μερικοὶ προσήλυτοι Ἕλληνες, οἱ ὁποῖοι εἴχαν ἀνεβῆ εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα, διὰ νὰ προσκυνήσουν κατὰ τὴν ἑορτὴν τοῦ Πάσχα. ²¹οὗτοι οὖν προσῆλθον Φιλίππῳ τῷ ἀπὸ Βηθσαϊδὰ τῆς Γαλιλαίας, καὶ ἠρώτων αὐτὸν λέγοντες· Κύριε, θέλομεν τὸν Ἰησοῦν ἰδεῖν. ²¹Αὐτοί, λοιπόν, ἦλθαν εἰς τὸν Φίλιππον, ποὺ κατήγετο ἀπὸ τὴν Βηθσαϊδὰ τῆς Γαλιλαίας καὶ τὸν παρακαλοῦσαν, λέγοντες· <κύριε, θέλομεν νὰ ἴδωμεν τὸν Ἰησοῦν καὶ νὰ ὁμιλήσωμεν μαζῆ του>. ²²ἔρχεται Φίλιππος καὶ λέγει τῷ Ἀνδρέᾳ, καὶ πάλιν Ἀνδρέας καὶ Φίλιππος καὶ λέγουσι τῷ Ἰησοῦ· ²²Ἔρχεται ὁ Φίλιππος καὶ λέγει τοῦτο εἰς τὸν Ἀνδρέαν, μαζῆ δὲ κατόπιν, διὰ λόγους σεβασμοῦ, ὁ Ἀνδρέας καὶ ὁ Φίλιππος λέγουν εἰς τὸν Ἰησοῦν ὅτι οἱ Ἕλληνες θέλουν νὰ τὸν ἴδουν. ²³ὁ δὲ Ἰησοῦς ἀπεκρίνατο αὐτοῖς λέγων· Ἐλήλυθεν ἡ ὥρα ἵνα δοξασθῇ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου. ²³Ὁ δὲ Ἰησοῦς ἀπεκρίθη καὶ τοὺς εἶπε· <ἔφθασε τώρα ἡ ὡρισμένη ἀπὸ τὸν Θεὸν ὥρα, διὰ νὰ δοξασθῇ μὲ τὴν σταύρωσιν καὶ τὴν ἀνάληψίν του ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου καὶ νὰ ἀναγνωρισθῇ ὡς Μεσσίας καὶ Λυτρωτὴς ἀπὸ τοὺς Ἕλληνας, οἱ ὁποῖοι αὐτὴν τὴν στιγμὴν ἀντιπροσωπεύουν καὶ ὅλον τὸν ἐθνικὸν κόσμον. ²⁴ἀμὴν ἀμὴν λέγω ὑμῖν, ἐὰν μὴ ὁ κόκκος τοῦ σίτου πεσὼν εἰς τὴν γῆν ἀποθάνῃ, αὐτὸς μόνος μένει· ἐὰν δὲ ἀποθάνῃ, πολὺν καρπὸν φέρει. ²⁴Σᾶς διαβεβαιώνω, ἐὰν ὁ κόκκος τοῦ σιταριοῦ δὲν πέσῃ εἰς τὸ χῶμα καὶ δὲν ἀποθάνῃ, αὐτὸς μένει μόνος. Ἐὰν ὅμως σπαρῇ καὶ ταφῇ εἰς τὴν γῆν, τότε βλαστάνει καὶ φέρει πολὺν καρπόν. (Ἔτσι καὶ ἐγὼ θὰ ἀποθάνω ἐπὶ τοῦ σταυροῦ, διὰ νὰ φέρω μὲ τὴν μεγάλην αὐτὴν θυσίαν πολλὴν καρποφορίαν). ²⁵ὁ φιλῶν τὴν ψυχὴν αὐτοῦ ἀπολέσει αὐτήν, καὶ ὁ μισῶν τὴν ψυχὴν αὐτοῦ ἐν τῷ κόσμῳ τούτῳ, εἰς ζωὴν αἰώνιον φυλάξει αὐτήν. ²⁵Ἐκεῖνος, ποὺ τὴν ἀγαπᾷ τὴν ζωὴν του καὶ ἀποφεύγει νὰ τὴν θυσιάση, ὅταν τὸ καθῆκον τὸ ἐπιβάλλῃ, αὐτὸς θὰ τὴν χάσῃ εἰς τὴν αἰωνιότητα. Καὶ ἐκεῖνος, ποὺ χάριν τοῦ καθήκοντός του δὲν ὑπολογίζει τὴν ζωὴν του εἰς τὸν κόσμον αὐτόν, θὰ τὴν ἐξασφαλίσῃ καὶ θὰ ἀπολαύσῃ τὴν αἰώνιον ζωήν. ²⁶ἐὰν ἐμοί διακονῇ τις, ἐμοὶ ἀκολουθείτω, καὶ ὅπου εἰμὶ ἐγὼ, ἐκεῖ καὶ ὁ διάκονος ὁ ἐμὸς ἔσται· καὶ ἐάν τις ἐμοὶ διακονῇ, τιμήσει αὐτὸν ὁ πατήρ. ²⁶Ὅποιος μὲ ὑπηρετεῖ μὲ πίστιν, ἂς μὲ ἀκολουθήσῃ μὲ αὐταπάρνησιν. Καὶ ὅπου εἷμαι ἐγώ, μετὰ τὴν σταύρωσιν εἰς τὴν αἰωνίαν δόξαν, ἐκεῖ θὰ εἶναι καὶ ὁ ἰδικός μου διάκονος. Μάθετε δὲ καὶ τοῦτο, ὅτι ἐκεῖνον ποὺ μὲ ὑπηρετεῖ, θὰ τὸν δοξάσῃ ὁ Πατήρ. Ο Ιησούς μιλάει για το θάνατό του²⁷Νῦν ἡ ψυχή μου τετάρακται, καὶ τί εἴπω; Πάτερ, σῶσόν με ἐκ τῆς ὥρας ταύτης. ἀλλὰ διὰ τοῦτο ἦλθον εἰς τὴν ὥραν ταύτην. ²⁷Τώρα ποὺ πλησιάζει ἡ μεγάλη ὥρα τοῦ σταυρικοῦ μου θανάτου, ἡ ψυχή μου ἔχει ταραχθῇ ἀπὸ τὴν τόσον φυσικὴν ὀδύνην ἕνεκα τοῦ ὑψίστου αὐτοῦ μαρτυρίου. Καὶ τί νὰ εἴπω; Πάτερ, γλύτωσέ με ἀπὸ τὴν ὥραν αὐτήν. Ἀλλὰ διὰ τοῦτο ἀκριβῶς ἔφθασα εἰς τὴν ὥραν αὐτήν, διὰ νὰ προσφέρω τὴν μεγάλην λυτρωτικὴν θυσίαν πρὸς σωτηρίαν τοῦ κόσμου. ²⁸πάτερ, δόξασόν σου τὸ ὄνομα. ἦλθεν οὖν φωνὴ ἐκ τοῦ οὐρανοῦ· Καὶ ἐδόξασα καὶ πάλιν δοξάσω. ²⁸Πάτερ, μὲ τὴν θυσίαν καὶ τὸ ὅλον ἔργον μου, κάμε νὰ δοξασθῇ τὸ ὄνομά σου>. Ἦλθε τότε φωνὴ ἀπὸ τὸν οὐρανὸν καὶ εἶπε· <καὶ ἐδόξασα τὸ ὄνομά μου μὲ ὅλην τὴν μέχρι σήμερα ἁγιωτάτην ζωήν σου καὶ δρᾶσιν σου καὶ πάλιν θὰ τὸ δοξάσω μὲ τὴν λυτρωτικὴν θυσίαν σου καὶ τὴν ἔνδοξον ἀνάστασίν σου>. ²⁹ὁ οὖν ὄχλος ὁ ἑστὼς καὶ ἀκούσας ἔλεγε βροντὴν γεγονέναι· ἄλλοι ἔλεγον· Ἄγγελος αὐτῷ λελάληκεν. ²⁹Ὁ λαός, ποὺ ἐστέκετο ἐκεῖ καὶ ἤκουσε τὴν φωνήν, ἔλεγεν ὅτι ἔγινε βροντή. Ἄλλοι ἔλεγαν ὅτι ἄγγελος ὡμίλησεν εἰς αὐτόν. ³⁰ἀπεκρίθη ὁ Ἰησοῦς καὶ εἶπεν· Οὐ δι᾿ ἐμὲ αὕτη ἡ φωνὴ γέγονεν, ἀλλὰ δι᾿ ὑμᾶς. ³⁰Ἀπήντησεν ὁ Ἰησοῦς καὶ εἶπε· <ἡ φωνὴ δὲν ἔγινε δι᾿ ἐμέ, ἀλλὰ ἔγινε γιὰ σᾶς, διὰ νὰ βεβαιωθῆτε δηλαδὴ ὅτι πράγματι μὲ ἔστειλε ὁ Θεός. ³¹νῦν κρίσις ἐστὶ τοῦ κόσμου τούτου, νῦν ὁ ἄρχων τοῦ κόσμου τούτου ἐκβληθήσεται ἔξω· ³¹Τώρα, ποὺ ἐγὼ θὰ σταυρωθῶ, κρίνεται ὁ κόσμος καὶ θὰ ξεχωρίσουν οἱ πιστοὶ ἀπὸ τοὺς ἀπίστους. Τώρα ὁ ἄρχων τοῦ ἁμαρτωλοῦ τούτου κόσμου θὰ κρημνισθῇ ἀπὸ τὴν ἐξουσίαν του, θὰ χάσῃ τοὺς ὑπηκόους του καὶ θὰ ριφθῇ ἔξω. ³²κἀγὼ ἐὰν ὑψωθῶ ἐκ τῆς γῆς, πάντας ἑλκύσω πρὸς ἐμαυτόν. ³²Τουναντίον ὅμως ἐγώ, ἐὰν ὑψωθῶ ἐπάνω εἰς τὸν σταυρὸν καὶ διὰ τοῦ σταυροῦ ἀναληφθῶ εἰς τοὺς οὐρανούς, ὅλους τοὺς καλοπροαιρέτους Ἰουδαίους καὶ Ἕλληνας θὰ ἑλκύσω πρὸς τὸν εὐατόν μου>. ³³τοῦτο δὲ ἔλεγεν σημαίνων ποίῳ θανάτῳ ἤμελλεν ἀποθνήσκειν. ³³Ἔλεγε δὲ τοῦτο, ὑποδουλώνων τὸν σταυρικὸν θάνατον, μὲ τὸν ὁποῖον ἐπρόκειτο νὰ πεθάνῃ. ³⁴ἀπεκρίθη αὐτῷ ὁ ὄχλος· Ἡμεῖς ἠκούσαμεν ἐκ τοῦ νόμου ὅτι ὁ Χριστὸς μένει εἰς τὸν αἰῶνα, καὶ πῶς σὺ λέγεις, δεῖ ὑψωθῆναι τὸν υἱὸν τοῦ ἀνθρώπου; τίς ἐστιν οὗτος ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου; ³⁴Ἀπήντησεν εἰς αὐτὸν ὁ λαός· <ἡμεῖς ἔχομεν πληροφορηθῆ ἀπὸ τὸν νόμον ὅτι ὁ Χριστὸς μένει ἀθάνατος εἰς τὸν αἰῶνα· καὶ πῶς σὺ λέγεις ὅτι πρέπει νὰ ὑψωθῇ ἐπάνω εἰς τὸν σταυρὸν ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου; Ποῖος εἶναι αὐτὸς ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου; Εἶναι ὁ Χριστὸς ἢ ὄχι;> ³⁵εἶπεν οὖν αὐτοῖς ὁ Ἰησοῦς· Ἔτι μικρὸν χρόνον τὸ φῶς μεθ᾿ ὑμῶν ἐστι· περιπατεῖτε ἕως τὸ φῶς ἔχετε, ἵνα μὴ σκοτία ὑμᾶς καταλάβῃ· καὶ ὁ περιπατῶν ἐν τῇ σκοτίᾳ οὐκ οἶδεν ποῦ ὑπάγει. ³⁵Εἶπε τότε εἰς αὐτοὺς ὁ Ἰησοῦς· <ὀλίγον ἀκόμη χρόνον ἔχετε μαζῆ σας ἐμέ, ποὺ εἷμαι τὸ φῶς τοῦ κόσμου· βαδίζετε, ἕως ὅτου ἔχετε τὸ φῶς, διὰ νὰ μὴ σᾶς καταλάβῃ τὸ σκοτάδι. Καὶ ἐκεῖνος, ποὺ περιπατεῖ μέσα εἰς τὸ σκοτάδι, δὲν ξέρει ποῦ πηγαίνει. ³⁶ἕως τὸ φῶς ἔχετε, πιστεύετε εἰς τὸ φῶς ἵνα υἱοὶ φωτὸς γένησθε. Ταῦτα ἐλάλησεν Ἰησοῦς, καὶ ἀπελθὼν ἐκρύβη ἀπ᾿ αὐτῶν. ³⁶Ἕως ὅτου ἔχετε μεταξὺ σας τὸ φῶς, πιστεύετε εἰς τὸ φῶς, δηλαδὴ εἰς ἐμέ, ποὺ εἷμαι τὸ φῶς τοῦ κόσμου, διὰ νὰ γίνετε καὶ σεῖς παιδιά τοῦ φωτός, φωτισμένοι ἀπὸ τὴν διδασκαλίαν μου>. Αὐτὰ ἐδίδαξεν ὁ Ἰησοῦς καὶ ἐβγῆκεν ἔξω ἀπὸ τὴν Ἱερουσαλὴμ καὶ ἐκρύβη ἀπὸ αὐτούς, διὰ νὰ μὴ ἐξερεθίζωνται περισσότερον οἱ ἐχθροὶ του. Η απιστία των Ιουδαίων³⁷Τοσαῦτα δὲ αὐτοῦ σημεῖα πεποιηκότος ἔμπροσθεν αὐτῶν οὐκ ἐπίστευον εἰς αὐτόν, ³⁷Καίτοι δὲ τόσα πολλὰ θαύματα εἶχε κάμει ἐνώπιόν των, δὲν ἐπίστευαν ἀκόμη εἰς αὐτόν. ³⁸ἵνα ὁ λόγος Ἡσαΐου τοῦ προφήτου πληρωθῇ ὃν εἶπε· Κύριε, τίς ἐπίστευσε τῇ ἀκοῇ ἡμῶν; καὶ ὁ βραχίων Κυρίου τίνι ἀπεκαλύφθη; ³⁸Διὰ νὰ πραγματοποιηθῇ ἡ προφητεία τοῦ Ἠσαΐου, ποὺ εἶχεν εἴπει· <Κύριε, ποιὸς ἐπίστευσεν εἰς τὸ ἰδικὸν μας κήρυγμα, ποὺ τοὺς ἐκάμαμε νὰ ἀκούσουν, καὶ ἡ δύναμις τοῦ Κυρίου, μὲ τὰ τόσα θαύματά της, εἰς ποῖον ἐφανερώθη;> ³⁹διὰ τοῦτο οὐκ ἠδύναντο πιστεύειν, ὅτι πάλιν εἶπεν Ἡσαΐας· ³⁹Ἕνεκα δὲ αὐτῆς τῆς σκληροκαρδίας των, δὲν ἠμποροῦσαν νὰ πιστεύσουν, διότι καὶ πάλιν εἶχε προείπει ὁ Ἠσαΐας· ⁴⁰Τετύφλωκεν αὐτῶν τοὺς ὀφθαλμοὺς καὶ πεπώρωκεν αὐτῶν τὴν καρδίαν, ἵνα μὴ ἴδωσι τοῖς ὀφθαλμοῖς καὶ νοήσωσι τῇ καρδίᾳ καὶ ἐπιστραφῶσι, καὶ ἰάσομαι αὐτούς. ⁴⁰<διὰ τὴν κακίαν των παρεχωρησεν ὁ Θεὸς νὰ τυφλωθοῦν τὰ μάτια τῆς ψυχῆς των καὶ νὰ σκληρυνθῇ ἡ καρδιάν των, διὰ νὰ μὴν ἴδουν μὲ τὰ μάτια τῆς ψυχῆς των τὰ θαυμαστὰ ἔργα καὶ νὰ μὴ ἐννοήσουν μὲ τὴν ἀσύνετον καρδιάν των καὶ γυρίσουν μετανοημένοι εἰς ἐμέ, διὰ νὰ τοὺς θεραπεύσω>. ⁴¹ταῦτα εἶπεν Ἡσαΐας ὅτε εἶδεν τὴν δόξαν αὐτοῦ καὶ ἐλάλησε περὶ αὐτοῦ. ⁴¹Αὐτὰ εἶπεν ὁ Ἠσαΐας, ὅταν εἰς ἕνα ἀποκαλυπτικὸν ὅραμα εἶδε ἔνδοξον τὸν Χριστὸν νὰ κάθεται εἰς ὑψηλὸν θρόνον καὶ ὡμίλησε ἔπειτα δι᾿αὐτόν. ⁴²ὅμως μέντοι καὶ ἐκ τῶν ἀρχόντων πολλοὶ ἐπίστευσαν εἰς αὐτόν, ἀλλὰ διὰ τοὺς Φαρισαίους οὐχ ὡμολόγουν, ἵνα μὴ ἀποσυνάγωγοι γένωνται· ⁴²Ὅμως καὶ πολλοὶ ἀπὸ τοὺς ἄρχοντας ἐπίστευσαν εἰς αὐτόν, ἀλλὰ διὰ τὸν φόβον τῶν Φαρισαίων δὲν ὠμολογοῦσαν τὴν πίστιν των, διὰ νὰ μὴ διωχθοῦν ἀπὸ τὴν συναγωγὴν καὶ γίνουν ἀποσυνάγωγοι. ⁴³ἠγάπησαν γὰρ τὴν δόξαν τῶν ἀνθρώπων μᾶλλον ἤπερ τὴν δόξαν τοῦ Θεοῦ. ⁴³Καὶ τοῦτο, διότι εἴχαν ἀγαπήσει τὴν δόξαν καὶ τὴν τιμὴν ἐκ μέρους τῶν ἀνθρώπων περισσότερον, παρὰ τὴν δόξαν καὶ τὴν τιμήν, ποὺ θὰ τοὺς ἔδιδεν ὁ Θεός. Συνοπτική δημόσια διδασκαλία του Ιησού⁴⁴Ἰησοῦς δὲ ἔκραξε καὶ εἶπεν· Ὁ πιστεύων εἰς ἐμὲ οὐ πιστεύει εἰς ἐμὲ, ἀλλ᾿ εἰς τὸν πέμψαντά με, ⁴⁴Ὁ Ἰησοῦς δὲ ἐφώναξε δυνατὰ καὶ εἶπε· <ἐκεῖνος ποὺ πιστεύει εἰς ἐμέ, δὲν πιστεύει εἰς ἐμέ, ἀλλὰ εἰς τὸν Θεόν ποὺ μὲ ἔστειλε. ⁴⁵καὶ ὁ θεωρῶν ἐμὲ θεωρεῖ τὸν πέμψαντά με. ⁴⁵Καὶ ἐκεῖνος ποὺ βλέπει ἐμὲ μὲ τὸ φῶς τῆς πίστεως, βλέπει ἐκεῖνον ποὺ μὲ ἔστειλε. ⁴⁶ἐγὼ φῶς εἰς τὸν κόσμον ἐλήλυθα, ἵνα πᾶς ὁ πιστεύων εἰς ἐμὲ ἐν τῇ σκοτίᾳ μὴ μείνῃ. ⁴⁶Ἐγὼ φῶς πνευματικὸν ἦλθα εἰς τὸν κόσμον, διὰ νὰ μὴ μείνῃ εἰς τὸ σκοτάδι τῆς πλάνης καὶ τῆς ἁμαρτίας κανένας ἀπὸ ἐκείνους ποὺ πιστεύουν εἰς ἐμέ. ⁴⁷καὶ ἐάν τίς μου ἀκούσῃ τῶν ῥημάτων καὶ μὴ πιστεύσῃ, ἐγὼ οὐ κρίνω αὐτόν· οὐ γὰρ ἦλθον ἵνα κρίνω τὸν κόσμον, ἀλλ᾿ ἵνα σώσω τὸν κόσμον. ⁴⁷Καὶ ἐὰν κανεὶς ἀκούσῃ τοὺς λόγους μου καὶ δὲν τοὺς πιστεύσῃ, ἐγὼ δὲν καταδικάζω αὐτόν. Διότι δὲν ἦλθα τώρα διὰ νὰ κρίνῳ τὸν κόσμον, ἀλλὰ διὰ νὰ σώσω τὸν κόσμον. ⁴⁸ὁ ἀθετῶν ἐμὲ καὶ μὴ λαμβάνων τὰ ῥήματά μου, ἔχει τὸν κρίνοντα αὐτόν· ὁ λόγος ὃν ἐλάλησα, ἐκεῖνος κρινεῖ αὐτὸν ἐν τῇ ἐσχάτῃ ἡμέρᾳ· ⁴⁸Αὐτός, ποὺ παρακούει εἰς ἐμὲ καὶ δὲν δέχεται τὰ λόγια μου, ἔχει ἐκεῖνον, ὁ ὁποῖος μέλλει νὰ τὸν κρίνῃ· ἐκεῖνος δηλαδή ποὺ θὰ τὸν κρίνῃ καὶ θὰ τὸν δικάσῃ κατὰ τὴν μεγάλην ἡμέραν τῆς κρίσεως, θὰ εἶναι ὁ λόγος τὸν ὁποῖον ἐγὼ ἐκήρυξα. ⁴⁹ὅτι ἐγὼ ἐξ ἐμαυτοῦ οὐκ ἐλάλησα, ἀλλ᾿ ὁ πέμψας με πατὴρ αὐτός μοι ἐντολὴν ἔδωκε τί εἴπω καὶ τί λαλήσω· ⁴⁹Διότι ἐγὼ δὲν ἐδίδαξα τίποτε ἀπὸ τὸν εὐατόν μου, ἀλλὰ ὁ Πατήρ, ὁ ὁποῖος μὲ ἔστειλε εἰς τὸν κόσμον, ἐκεῖνος μοῦ ἔδωσεν ἐντολὴν τί νὰ εἴπω καὶ τί νὰ διδάξω. ⁵⁰καὶ οἶδα ὅτι ἡ ἐντολὴ αὐτοῦ ζωὴ αἰώνιός ἐστιν. ἃ οὖν λαλῶ ἐγὼ, καθὼς εἴρηκέ μοι ὁ πατήρ, οὕτω λαλῶ. ⁵⁰Καὶ γνωρίζω ὅτι ἡ ἐντολὴ τοῦ Θεοῦ εἶναι ζωὴ αἰώνιος, διότι ὁδηγεῖ τὸν ἄνθρωπον εἰς τὴν αἰώνιον ζωήν. Ἐκεῖνα, λοιπόν, τὰ ὁποῖα ἐγὼ λαλῶ, σᾶς τὰ διδάσκω, ὅπως ἀκριβῶς μοῦ τὰ ἔχει εἴπει ὁ Πατήρ.