Κατὰ Ἰωάννην

Ο Ιησούς και η Σαμαρείτισσα¹Ὡς οὖν ἔγνω ὁ Ἰησοῦς ὅτι ἤκουσαν οἱ Φαρισαῖοι ὅτι Ἰησοῦς πλείονας μαθητὰς ποιεῖ καὶ βαπτίζει ἢ Ἰωάννης - ¹Ὅταν, λοιπόν, ἔμαθε ὁ Κύριος ὅτι οἱ Φαρισαῖοι ἐπληροφορήθησαν, πὼς ὁ Ἰησοῦς κάμνει καὶ βαπτίζει περισσοτέρους μαθητὰς παρὰ ὁ Ἰωάννης ²καίτοιγε Ἰησοῦς αὐτὸς οὐκ ἐβάπτιζεν, ἀλλ᾿ οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ - ²-ἂν καὶ ὁ ἴδιος ὁ Ἰησοῦς δὲν ἐβάπτιζεν, ἀλλὰ οἱ μαθηταὶ του ἐβάπτιζαν- ³ἀφῆκε τὴν Ἰουδαίαν καὶ ἀπῆλθεν εἰς τὴν Γαλιλαίαν. ³ἐγκατέλειψε τὴν Ἰουδαίαν καὶ ἀνεχώρησε διὰ τὴν Γαλιλαίαν. ⁴Ἔδει δὲ αὐτὸν διέρχεσθαι διὰ τῆς Σαμαρείας. ⁴Ἔπρεπε δὲ νὰ περάσῃ διὰ μέσου τῆς Σαμαρείας. ⁵ἔρχεται οὖν εἰς πόλιν τῆς Σαμαρείας λεγομένην Συχὰρ, πλησίον τοῦ χωρίου ὃ ἔδωκεν Ἰακὼβ Ἰωσὴφ τῷ υἱῷ αὐτοῦ. ⁵Ἔρχεται, λοιπόν, εἰς πόλιν τῆς Σαμαρείας, ἡ ὁποία ἐλέγετο Συχάρ, πλησίον εἰς τὸ μέρος ποὺ εἶχε δώσει ὁ Ἰακὼβ εἰς τὸν υἱὸν του τὸν Ἰωσήφ. ⁶ἦν δὲ ἐκεῖ πηγὴ τοῦ Ἰακώβ. ὁ οὖν Ἰησοῦς κεκοπιακὼς ἐκ τῆς ὁδοιπορίας ἐκαθέζετο οὕτως ἐπὶ τῇ πηγῇ· ὥρα ἦν ὡσεὶ ἕκτη. ⁶Ὑπῆρχε δὲ ἐκεῖ τὸ πηγάδι τοῦ Ἰακώβ. Ὁ Ἰησοῦς, λοιπόν, κουρασμένος καθὼς ἧτο ἀπὸ τὴν ὁδοιπορίαν, ἐκάθισε μὲ ἁπλότητα κοντὰ εἰς τὸ πηγάδι. Ἡ ὥρα δὲ ἧτο ἓξ ἀπὸ τὴν ἀνατολὴν τοῦ ἡλίου, δηλαδὴ δώδεκα μεσημέρι. ⁷ἔρχεται γυνὴ ἐκ τῆς Σαμαρείας ἀντλῆσαι ὕδωρ. λέγει αὐτῇ ὁ Ἰησοῦς· Δός μοι πεῖν. ⁷Τὴν ὥραν ἐκείνην ἔρχεται μία γυναῖκα ἀπὸ τὴν Σαμάρειαν, νὰ βγάλῃ νερό. Τῆς εἶπε ὁ Ἰησοῦς· <δός μου νὰ πιῶ>. ⁸οἱ γὰρ μαθηταὶ αὐτοῦ ἀπεληλύθεισαν εἰς τὴν πόλιν, ἵνα τροφὰς ἀγοράσωσι. ⁸Διότι οἱ μαθηταὶ του, ποὺ θὰ ἐφρόντιζαν νὰ βγάλουν νερὸ ἀπὸ τὸ πηγάδι, εἴχαν ὑπάγει εἰς τὴν πόλιν, διὰ νὰ ἀγοράσουν τροφάς. ⁹λέγει οὖν αὐτῷ ἡ γυνὴ ἡ Σαμαρεῖτις· Πῶς σὺ Ἰουδαῖος ὢν παρ᾿ ἐμοῦ πεῖν αἰτεῖς, οὔσης γυναικὸς Σαμαρείτιδος ; οὐ γὰρ συγχρῶνται Ἰουδαῖοι Σαμαρείταις. ⁹Λέγει τότε εἰς αὐτὸν ἡ Σαμαρείτις· <πῶς σύ, ποῦ εἷσαι Ἰουδαῖος, ζητεῖς νερὸ νὰ πιῇς ἀπὸ ἐμέ, ἡ ὁποία εἷμαι Σαμαρείτισσα;> Εἶπε δὲ αὐτό, διότι οἱ Ἰουδαῖοι ἐμισοῦσαν καὶ ἀπεστρέφοντο τοὺς Σαμαρείτας καὶ δὲν ἤθελαν νὰ ἔχουν καμμίαν ἐπικοινωνίαν καὶ σχέσιν μὲ αὐτούς. ¹⁰ἀπεκρίθη Ἰησοῦς καὶ εἶπεν αὐτῇ· Εἰ ᾔδεις τὴν δωρεὰν τοῦ Θεοῦ καὶ τίς ἐστιν ὁ λέγων σοι, δός μοι πεῖν, σὺ ἂν ᾔτησας αὐτὸν, καὶ ἔδωκεν ἄν σοι ὕδωρ ζῶν. ¹⁰Ἀπήντησεν ὁ Ἰησοῦς καὶ τῆς εἶπε· <ἐὰν ἐγνώριζες τὴν δωρεάν, τὴν ὁποίαν ὁ Θεὸς δίδει εἰς τοὺς ἀνθρώπους, καὶ ποιὸς εἶναι αὐτός ποὺ σοῦ λέγει, δός μου νὰ πιῶ, σὺ θὰ ἐζητοῦσες ἀπὸ αὐτὸν καὶ θά σοῦ ἔδιδε πηγαῖο νερό, ποὺ δὲν στειρεύει ποτὲ (τὰς ἀνεκτιμήτους δωρεὰς τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ποὺ καθαρίζουν, δροσίζουν καὶ ζωογονοῦν τὴν ψυχὴν καὶ τὴν κάμνουν νὰ ἀνθίζῃ καὶ νὰ καρποφορῇ τὸν πλοῦτον τῶν ἀρετῶν καὶ τῶν καλῶν ἔργων, τοὺς πολυτίμους καὶ εὐαρέστους εἰς τὸν Θεὸν πνευματικοὺς καρπούς)>. ¹¹λέγει αὐτῷ ἡ γυνή· Κύριε, οὔτε ἄντλημα ἔχεις, καὶ τὸ φρέαρ ἐστὶ βαθύ· πόθεν οὖν ἔχεις τὸ ὕδωρ τὸ ζῶν; ¹¹Λέγει εἰς αὐτὸν ἡ γυναῖκα· <Κύριε, οὔτε δοχεῖον ἔχεις, διὰ νὰ βγάλῃς νερό, καὶ τὸ πηγάδι εἶναι βαθύ. Ἀπό ποῦ λοιπὸν ἔχεις, καὶ μάλιστα τὴν ὥρα αὐτήν, τὸ δροσερὸ νερό; ¹²μὴ σὺ μείζων εἶ τοῦ πατρὸς ἡμῶν Ἰακώβ, ὃς ἔδωκεν ἡμῖν τὸ φρέαρ, καὶ αὐτὸς ἐξ αὐτοῦ ἔπιε καὶ οἱ υἱοὶ αὐτοῦ καὶ τὰ θρέμματα αὐτοῦ; ¹²Μήπως σὺ εἷσαι ἀνώτερος ἀπὸ τὸν πατέρα μας τὸν Ἰακώβ, ὁ ὁποῖος ἔδωκε τὸ πηγάδι εἰς ἡμᾶς, καὶ ἀπὸ τὸ νερὸ τοῦ ὁποίου ἔπιε καὶ αὐτὸς καὶ τὰ παιδιά του καὶ ὅλα τὰ ζῷα ποὺ ἔβοσκε;> ¹³ἀπεκρίθη Ἰησοῦς καὶ εἶπεν αὐτῇ· Πᾶς ὁ πίνων ἐκ τοῦ ὕδατος τούτου διψήσει πάλιν· ¹³Ἀπήντησεν ὁ Ἰησοῦς καὶ τῆς εἶπε· <καθένας, ποὺ πίνει ἀπὸ τὸ νερὸ αὐτό, θὰ διψάσῃ πάλιν. ¹⁴ὃς δ᾿ ἂν πίῃ ἐκ τοῦ ὕδατος οὗ ἐγὼ δώσω αὐτῷ, οὐ μὴ διψήσει εἰς τὸν αἰῶνα, ἀλλὰ τὸ ὕδωρ ὃ δώσω αὐτῷ, γενήσεται ἐν αὐτῷ πηγὴ ὕδατος ἁλλομένου εἰς ζωὴν αἰώνιον. ¹⁴Ἐκεῖνος ὅμως ποὺ θὰ πιῇ ἀπὸ τὸ νερό, τὸ ὁποῖον ἐγὼ θὰ τοῦ δώσω, δὲν θὰ διψάσῃ ποτέ, ἀλλὰ τὸ νερό, ποὺ ἐγὼ θὰ τοῦ δώσω, θὰ μεταβληθῇ μέσα του εἰς ἀστείρευτον πηγὴν πνευματικοῦ ὕδατος, ποὺ θὰ ἀναβλύζῃ πάντοτε καὶ θὰ τοῦ χαρίζῃ αἰωνίαν ζωήν>. ¹⁵λέγει πρὸς αὐτὸν ἡ γυνή· Κύριε, δός μοι τοῦτο τὸ ὕδωρ, ἵνα μὴ διψῶ μηδὲ ἔρχομαι ἐνθάδε ἀντλεῖν. ¹⁵Λέγει πρὸς αὐτὸν ἡ γυναῖκα· <Κύριε, δός μου αὐτὸ τὸ νερό, γιὰ νὰ μὴ διψῶ καὶ νὰ μὴ ἔρχωμαι ἐδῶ, νὰ βγάζω νερό>. ¹⁶λέγει αὐτῇ ὁ Ἰησοῦς· Ὕπαγε φώνησον τὸν ἄνδρα σου καὶ ἐλθὲ ἐνθάδε. ¹⁶Τότε εἶπε πρὸς αὐτὴν ὁ Ἰησοῦς· <πήγαινε, φώναξε τὸν ἄνδρα σου καὶ ἔλα ἐδῶ μαζῆ μὲ αὐτόν>. ¹⁷ἀπεκρίθη ἡ γυνὴ καὶ εἶπεν· Οὐκ ἔχω ἄνδρα. λέγει αὐτῇ ὁ Ἰησοῦς· Καλῶς εἶπας ὅτι ἄνδρα οὐκ ἔχω· ¹⁷Ἀπεκρίθη ἡ γυναῖκα καὶ εἶπε· <δὲν ἔχω ἄνδρα>. Λέγει εἰς αὐτὴν ὁ Ἰησοῦς· <καλὰ εἶπες ὅτι, δὲν ἔχω ἄνδρα. ¹⁸πέντε γὰρ ἄνδρας ἔσχες, καὶ νῦν ὃν ἔχεις οὐκ ἔστι σου ἀνήρ· τοῦτο ἀληθὲς εἴρηκας. ¹⁸Διότι πέντε συζύγους τὸν ἕνα κατόπιν τοῦ ἄλλου ἐπῇρες καὶ τώρα αὐτόν ποὺ ἔχεις δὲν εἶναι νόμιμος σύζυγός σου· τοῦτο ποὺ εἶπες ἀληθινὸ εἶναι>. ¹⁹λέγει αὐτῷ ἡ γυνή· Κύριε, θεωρῶ ὅτι προφήτης εἶ σύ. ¹⁹Λέγει εἰς αὐτὸν ἡ γυναῖκα· <Κύριε, ἀπὸ ὅσα μοῦ ἐφανέρωσες, βλέπω ὅτι σὺ εἷσαι προφήτης. Θὰ ἐπωφεληθῶ ἀπὸ αὐτὴν τὴν εὐκαιρίαν νὰ σὲ ρωτήσω δι᾿ ἕνα πολὺ σοβαρὸν θρησκευτικὸν ζήτημα. ²⁰οἱ πατέρες ἡμῶν ἐν τῷ ὄρει τούτῳ προσεκύνησαν· καὶ ὑμεῖς λέγετε ὅτι ἐν Ἱεροσολύμοις ἐστὶν ὁ τόπος ὅπου δεῖ προσκυνεῖν. ²⁰Οἱ πατέρες μας ἐλάτρευσαν τὸν Θεὸν εἰς τοῦτο ἐδῶ τὸ ὅρος, τὸ Γαριζίν. Σεῖς ὅμως οἱ Ἰουδαῖοι λέγετε ὅτι εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα εἶναι ὁ τόπος, ὅπου πρέπει νὰ λατρεύωμεν τὸν Θεόν>. ²¹λέγει αὐτῇ ὁ Ἰησοῦς· Γύναι, πίστευσόν μοι ὅτι ἔρχεται ὥρα ὅτε οὔτε ἐν τῷ ὄρει τούτῳ οὔτε ἐν Ἱεροσολύμοις προσκυνήσετε τῷ πατρί. ²¹Λέγει εἰς αὐτὴν ὁ Ἰησοῦς· <πίστευσέ με, γυναῖκα, ὅτι ἔρχεται πολὺ σύντομα καιρός, ποὺ οὔτε εἰς τὸ ὅρος τοῦτο οὔτε εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα μόνον θὰ λατρεύσετε τὸν οὐράνιον Πατέρα. ²²ὑμεῖς προσκυνεῖτε ὃ οὐκ οἴδατε, ἡμεῖς προσκυνοῦμεν ὃ οἴδαμεν· ὅτι ἡ σωτηρία ἐκ τῶν Ἰουδαίων ἐστίν. ²²Σεῖς οἱ Σαμαρεῖται, ποὺ ἔχετε ἀπορρίψει τὰ περισσότερα βιβλία τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, προσκυνεῖτε ἐκεῖνο, τὸ ὁποῖον πολὺ ὀλίγον γνωρίζετε. Ἡμεῖς οἱ Ἰουδαῖοι προσκυνοῦμεν ἐκεῖνο ποὺ περισσότερον ἀπὸ σᾶς καὶ ἀπὸ τοὺς ἄλλους λαοὺς γνωρίζομεν. Διότι ὁ Μεσσίας, ὁ ὁποῖος θὰ δώσῃ τὴν σωτηρίαν εἰς ὅλους τοὺς λαούς, προέρχεται ἀπὸ τοὺς Ἰουδαίου. ²³ἀλλ᾿ ἔρχεται ὥρα, καὶ νῦν ἐστιν, ὅτε οἱ ἀληθινοὶ προσκυνηταὶ προσκυνήσουσι τῷ πατρὶ ἐν πνεύματι καὶ ἀληθείᾳ· καὶ γὰρ ὁ πατὴρ τοιούτους ζητεῖ τοὺς προσκυνοῦντας αὐτόν. ²³Ἀλλὰ ἔρχεται πλέον ὥρα, καὶ μάλιστα τώρα ᾖλθε, ὁπότε οἱ γνήσιοι καὶ πραγματικοὶ προσκυνηταὶ θὰ τιμήσουν καὶ θὰ λατρεύσουν τὸν οὐράνιον Πατέρα μὲ τὸ φωτισμένον καὶ καθαρὸν πλέον πνεῦμα των καὶ μὲ λατρείαν ὄχι τυπικὴν καὶ συμβολικήν, ἀλλὰ ἀληθινὴν καὶ σαφῆ. Διότι καὶ ὁ Πατὴρ ζητεῖ τέτοιοι νὰ εἶναι, φωτισμένοι τὸν νοῦν καὶ καθαροὶ κατὰ τὴν καρδίαν, αὐτοί ποὺ θὰ τὸν λατρεύουν. ²⁴πνεῦμα ὁ Θεός, καὶ τοὺς προσκυνοῦντας αὐτὸν ἐν πνεύματι καὶ ἀληθείᾳ δεῖ προσκυνεῖν. ²⁴Ὁ Θεὸς εἶναι Πνεῦμα, πανυπερτέλειον καὶ πανταχοῦ παρὸν καὶ δὲν κατοικεῖ εἰς ὡρισμένους μόνον τόπους. Καὶ ἐκεῖνοι, οἱ ὁποῖοι τὸν λατρεύουν πρέπει νὰ τὸν προσκυνοῦν μὲ ὅλην των τὴν ψυχήν, μὲ ἀφωσιωμένην τὴν καρδίαν καὶ τὴν διάνοιάν των εἰς αὐτόν, μὲ φωτισμένην καὶ ἀληθινὴν γνῶσιν περὶ αὐτοῦ καὶ τῆς λατρείας, ποὺ τοῦ ταιριάζει>. ²⁵λέγει αὐτῷ ἡ γυνή· Οἶδα ὅτι Μεσσίας ἔρχεται ὁ λεγόμενος Χριστός· ὅταν ἔλθῃ ἐκεῖνος, ἀναγγελεῖ ἡμῖν πάντα. ²⁵Λέγει πρὸς αὐτὸν ἡ γυναῖκα· <γνωρίζω ὅτι ἔρχεται ὁ Μεσσίας, ποὺ ἑλληνικὰ λέγεται Χριστός. Ὅταν ἔλθῃ ἐκεῖνος, θὰ μὰς τὰ ἀναγγείλῃ ὅλα>. ²⁶λέγει αὐτῇ ὁ Ἰησοῦς· Ἐγώ εἰμι, ὁ λαλῶν σοι. ²⁶Λέγει εἰς αὐτὴν ὁ Ἰησοῦς· <ἐγὼ εἷμαι ὁ Χριστός, ὁ ὁποῖος αὐτὴν τὴν στιγμήν σοῦ ὁμιλῶ>. ²⁷καὶ ἐπὶ τούτῳ ἦλθαν οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ, καὶ ἐθαύμασαν ὅτι μετὰ γυναικὸς ἐλάλει· οὐδεὶς μέντοι εἶπε, τί ζητεῖς ἤ τί λαλεῖς μετ᾿ αὐτῆς; ²⁷Καὶ αὐτὴν ἀκριβῶς τὴν ὥρα ἦλθαν οἱ μαθηταὶ του καὶ ἠπόρησαν, διότι ὁ διδάσκαλός των συνωμιλοῦσε μὲ γυναῖκα εἰς δημόσιον τόπον (πρᾶγμα τὸ ὁποῖον ἀπηγόρευαν οἱ ραββῖνοι τῶν Ἰουδαίων). Ἀλλὰ κανεὶς δὲν εἶπε· τί ζητεῖς ἀπὸ αὐτὴν ἢ διὰ ποῖον θέμα συζητεῖς μαζῆ της. ²⁸Ἀφῆκεν οὖν τὴν ὑδρίαν αὐτῆς ἡ γυνὴ καὶ ἀπῆλθεν εἰς τὴν πόλιν, καὶ λέγει τοῖς ἀνθρώποις· ²⁸Ἡ δὲ γυναῖκα ἀφῆκε ἀπὸ τὴν μεγάλην της συγκίνησιν τὴν στάμνα της εἰς τὸ πηγάδι καὶ ἔφυγε διὰ τὴν πόλιν, ὅπου καὶ εἶπεν εἰς τοὺς ἀνθρώπους· ²⁹Δεῦτε ἴδετε ἄνθρωπον ὃς εἶπέ μοι πάντα ὅσα ἐποίησα· μήτι οὗτός ἐστιν ὁ Χριστός; ²⁹<ἐλᾶτε νὰ ἰδῆτε ἕνα ἄνθρωπον, ὁ ὁποῖος μοῦ εἶπε ὅλα ὅσα ἔχω κάμει. Μήπως αὐτὸς εἶναι ὁ Χριστός;> ³⁰ἐξῆλθον οὖν ἐκ τῆς πόλεως καὶ ἤρχοντο πρὸς αὐτόν. ³⁰Ἐβγήκαν, λοιπόν, ἀπὸ τὴν πόλιν οἱ ἄνθρωποι καὶ ἤρχοντο πρὸς αὐτόν. ³¹Ἐν δὲ τῷ μεταξὺ ἠρώτων αὐτὸν οἱ μαθηταὶ λέγοντες· Ραββί, φάγε. ³¹Ἐν τῷ μεταξὺ οἱ μαθηταὶ παρακαλοῦσαν τὸν διδάσκαλον καὶ ἔλεγαν· <ραββί, φάγε>. ³²ὁ δὲ εἶπεν αὐτοῖς· Ἐγὼ βρῶσιν ἔχω φαγεῖν, ἣν ὑμεῖς οὐκ οἴδατε. ³²Αὐτὸς δὲ ἀπορροφημένος ἀπὸ τὸ ὑψηλὸν πνευματικὸν ἔργον του καὶ ἀδιάφορος διὰ τὸ ὑλικὸν φάγητον, τοὺς εἶπε· <ἐγὼ ἔχω φάγητον νὰ φάγω, ποὺ σεῖς δὲν τὸ ξέρετε>. ³³ἔλεγον οὖν οἱ μαθηταὶ πρὸς ἀλλήλους· Μή τις ἤνεγκεν αὐτῷ φαγεῖν; ³³Ἔλεγαν τότε μεταξὺ των οἱ μαθηταί· <μήπως τοῦ ἔφερε κανεὶς νὰ φάγῃ;> ³⁴λέγει αὐτοῖς ὁ Ἰησοῦς· Ἐμὸν βρῶμά ἐστιν ἵνα ποιῶ τὸ θέλημα τοῦ πέμψαντός με καὶ τελειώσω αὐτοῦ τὸ ἔργον. ³⁴Λέγει εἰς αὐτοὺς ὁ Ἰησοῦς· <ἰδικόν μου πολυτιμότατον φαγητόν εἶναι νὰ πράττω τὸ θέλημα Ἐκείνου, ὁ ὁποῖος μὲ ἔστειλε καὶ νὰ ἀποπερατώσω εἰς τὸν τέλειον βαθμὸν καὶ μὲ τὸν τέλειον τρόπον τὸ ἔργον του, δηλαδὴ τὴν σωτηρία τῶν ἀνθρώπων. ³⁵οὐχ ὑμεῖς λέγετε ὅτι ἔτι τετράμηνός ἐστι καὶ ὁ θερισμὸς ἔρχεται; ἰδοὺ λέγω ὑμῖν, ἐπάρατε τοὺς ὀφθαλμοὺς ὑμῶν καὶ θεάσασθε τὰς χώρας, ὅτι λευκαί εἰσι πρὸς θερισμόν. ἤδη. ³⁵Δὲν λέγετε σεῖς, ὅτι τετράμηνος εἶναι ἀκόμη καὶ ὁ θερισμὸς ἔρχεται; Ἐκτὸς ὅμως ἀπὸ τὸν ὑλικὸν θερισμόν, ὑπάρχει καὶ ὁ πνευματικός. Ἰδοὺ σᾶς λέγω, σηκώσατε τὰ μάτια σας καὶ κυττάξατε τοὺς Σαμαρείτας, ποὺ ἔρχονται, καὶ τὰς ἄλλας χώρας καὶ θὰ ἰδῆτε ὅτι εἶναι ἕτοιμοι πλέον διὰ τὸν θερισμόν, ὅπως, ὅταν ἀπὸ πράσινα σιτηρὰ ὠριμάσουν καὶ φαίνωνται λευκὰ τὰ στάχυα, εἶναι ἕτοιμα πρὸς θερισμόν. ³⁶καὶ ὁ θερίζων μισθὸν λαμβάνει καὶ συνάγει καρπὸν εἰς ζωὴν αἰώνιον, ἵνα καὶ ὁ σπείρων ὁμοῦ χαίρῃ καὶ ὁ θερίζων. ³⁶Καὶ ἐκεῖνος, ποὺ θερίζει εἰς τὸν πνευματικὸν αὐτὸν ἀγρόν, παίρνει τὸν μισθὸν του καὶ χαίρει, διότι προσκαλεῖ καὶ συγκεντρώνει τοὺς ἀνθρώπους διὰ τὴν αἰώνιον ζωήν. Ἔτσι καὶ εἰς τὴν πνευματικὴν καλλιέργειαν καὶ ἐκεῖνος ποὺ σπείρει, δηλαδὴ ἐγώ, χαίρει, ὅπως ἐπίσης χαίρετε καὶ σεῖς ποὺ θὰ θερίσετε. ³⁷ἐν γὰρ τούτῳ ὁ λόγος ἐστὶν ὁ ἀληθινὸς, ὅτι ἄλλος ἐστὶν ὁ σπείρων καὶ ἄλλος ὁ θερίζων. ³⁷Καὶ εἰς τὴν περίστασιν αὐτὴν ἐφαρμόζεται ἡ ἀληθινὴ παροιμία, ποὺ λέγει ὅτι ἄλλος ἔχει σπείρει καὶ ἄλλος θερίζει. Ἐγὼ ἔσπειρα, σεῖς καὶ οἱ διάδοχοί σας θὰ θερίσετε. ³⁸ἐγὼ ἀπέστειλα ὑμᾶς θερίζειν ὃ οὐχ ὑμεῖς κεκοπιάκατε· ἄλλοι κεκοπιάκασι, καὶ ὑμεῖς εἰς τὸν κόπον αὐτῶν εἰσεληλύθατε. ³⁸Ἐγὼ σᾶς ἔστειλα διὰ νὰ θερίσετε ἐκεῖνο, διὰ τὸ ὁποῖον σεῖς δὲν ἔχετε κοπιάσει. Ἄλλοι, ἐγὼ καὶ οἱ πρὸ ἐμοῦ προφῆται, ἐκοπίασαν, καὶ σεῖς ἔχετε εἰσέλθει εἰς τοὺς κόπους των, διὰ νὰ θερίσετε. ³⁹Ἐκ δὲ τῆς πόλεως ἐκείνης πολλοὶ ἐπίστευσαν εἰς αὐτὸν τῶν Σαμαρειτῶν διὰ τὸν λόγον τῆς γυναικὸς, μαρτυρούσης ὅτι εἶπέ μοι πάντα ὅσα ἐποίησα. ³⁹Ἀπὸ δὲ τὴν πόλιν ἐκείνην πολλοὶ Σαμαρεῖται ἐπίστευσαν εἰς αὐτὸν ἀπὸ τὰ λόγια τῆς γυναικὸς ἐκείνης, ποὺ ἐπεβεβαίωνε ὅτι μοῦ εἶπε ὅλα ὅσα ἔκανα. ⁴⁰ὡς οὖν ἦλθον πρὸς αὐτὸν οἱ Σαμαρεῖται, ἠρώτων αὐτὸν μεῖναι παρ᾿ αὐτοῖς· καὶ ἔμεινεν ἐκεῖ δύο ἡμέρας. ⁴⁰Ὅταν, λοιπόν, ἦλθον εἰς αὐτὸν οἱ Σαμαρεῖται, τὸν παρακαλοῦσαν νὰ μείνῃ μαζῆ τους· καὶ ἔμεινε ἐκεῖ δύο ἡμέρας. ⁴¹καὶ πολλῷ πλείους ἐπίστευσαν διὰ τὸν λόγον αὐτοῦ, ⁴¹Καὶ ἀπὸ τὴν διδασκαλίαν, ποὺ τοὺς ἔκαμε, ἐπίστευσαν πολὺ περισσότεροι εἰς αὐτόν. ⁴²τῇ τε γυναικὶ ἔλεγον ὅτι οὐκέτι διὰ τὴν σὴν λαλιὰν πιστεύομεν· αὐτοὶ γὰρ ἀκηκόαμεν, καὶ οἴδαμεν ὅτι οὗτός ἐστιν ἀληθῶς ὁ σωτὴρ τοῦ κόσμου. ⁴²Καὶ εἰς τὴν γυναῖκα ἔλεγαν ὅτι <εἰς τὸν Ἰησοῦν δὲν πιστεύομεν πλέον ἀπὸ ὅσα σὺ μᾶς εἶπες περὶ αὐτοῦ, ἀλλὰ διότι ἡμεῖς, οἱ ἴδιοι τὸν ἔχομεν ἀκούσει καὶ γνωρίζομεν καλὰ ὅτι πράγματι αὐτὸς εἶναι ὁ Σωτὴρ τοῦ κόσμου, ὁ Χριστός>. Η θεραπεία του γιού ενός αξιωματούχου του βασιλιά⁴³Μετὰ δὲ τὰς δύο ἡμέρας ἐξῆλθεν ἐκεῖθεν καὶ ἀπῆλθεν εἰς τὴν Γαλιλαίαν. ⁴³Ὕστερα δὲ ἀπὸ τὰς δύο αὐτὰς ἡμέρας ἀνεχώρησεν ὁ Ἰησοῦς ἀπὸ ἐκεῖ καὶ ἐπῆγεν εἰς τὴν Γαλιλαίαν. ⁴⁴αὐτὸς γὰρ ὁ Ἰησοῦς ἐμαρτύρησεν ὅτι προφήτης ἐν τῇ ἰδίᾳ πατρίδι τιμὴν οὐκ ἔχει. ⁴⁴Ἀπέφευγε δὲ νὰ μεταβῇ εἰς τὴν Ναζαρέτ, ποὺ ἐθεωρεῖτο ἰδιαιτέρα του πατρίς, διότι ὁ ἴδιος ὁ Ἰησοῦς εἶχε διαβεβαιώσει ὅτι κανεὶς προφήτης δὲν τιμᾶται εἰς τὴν πατρίδα του. ⁴⁵ὅτε οὖν ἦλθεν εἰς τὴν Γαλιλαίαν, ἐδέξαντο αὐτὸν οἱ Γαλιλαῖοι, πάντα ἑωρακότες ἃ ἐποίησεν ἐν Ἱεροσολύμοις ἐν τῇ ἑορτῇ· καὶ αὐτοὶ γὰρ ἦλθον εἰς τὴν ἑορτήν. ⁴⁵Ὅταν, λοιπόν, ᾖλθεν εἰς τὴν Γαλιλαίαν, τὸν ὑπεδέχθησαν οἱ Γαλιλαίοι, διότι εἴχαν ἴδει ὅλα τὰ θαύματα, ποὺ ἔκανε εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα κατὰ τὴν ἑορτὴν τοῦ Πάσχα. Διότι καὶ αὐτοὶ εἴχαν ἔλθει εἰς τὴν ἑορτήν. ⁴⁶Ἦλθεν οὖν πάλιν ὁ Ἰησοῦς εἰς τὴν Κανᾶ τῆς Γαλιλαίας, ὅπου ἐποίησε τὸ ὕδωρ οἶνον. καὶ ἦν τις βασιλικὸς, οὗ ὁ υἱὸς ἠσθένει ἐν Καπερναούμ· ⁴⁶Ἦλθε, λοιπόν, πάλιν ὁ Ἰησοῦς εἰς τὴν Κανᾶ τῆς Γαλιλαίας, ὅπου εἶχε μεταβάλει τὸ νερὸ εἰς κρασί. Ὑπῆρχε δὲ ἐκεῖ κάποιος αὐλικὸς τοῦ βασιλέως Ἡρῴδου, τοῦ ὁποίου τὸ παιδὶ εἰς τὴν Καπερναοὺμ ἧτο ἄρρωστον. ⁴⁷οὗτος ἀκούσας ὅτι Ἰησοῦς ἥκει ἐκ τῆς Ἰουδαίας εἰς τὴν Γαλιλαίαν, ἀπῆλθε πρὸς αὐτὸν καὶ ἠρώτα αὐτὸν ἵνα καταβῇ καὶ ἰάσηται αὐτοῦ τὸν υἱόν· ἤμελλε γὰρ ἀποθνῄσκειν. ⁴⁷Αὐτός, ὅταν ἤκουσε ὅτι ὁ Ἰησοῦς εἶχεν ἔλθει ἀπὸ τὴν Ἰουδαίαν εἰς τὴν Γαλιλαίαν, ἔφυγε ἀπὸ τὴν Καπερναούμ, ᾖλθε πρὸς τὸν Ἰησοῦν καὶ τὸν παρακαλοῦσε νὰ κατεβῇ ἀπὸ τὴν Κανᾶ εἰς τὴν Καπερναοὺμ καὶ νὰ θεραπεύσῃ τὸ παιδὶ του· διότι αὐτὸ ἐκινδύνευε νὰ ἀποθάνῃ. ⁴⁸εἶπεν οὖν ὁ Ἰησοῦς πρὸς αὐτόν· Ἐὰν μὴ σημεῖα καὶ τέρατα ἴδητε, οὐ μὴ πιστεύσητε. ⁴⁸Εἶπε, λοιπόν, ὁ Ἰησοῦς πρὸς αὐτόν· <ἐὰν δὲν ἴδετε θαύματα μεγάλα καὶ παράδοξα ἔξω ἀπὸ τοὺς φυσικοὺς νόμους, δὲν θὰ πιστεύσετε>. ⁴⁹λέγει πρὸς αὐτὸν ὁ βασιλικός· Κύριε, κατάβηθι πρὶν ἀποθανεῖν τὸ παιδίον μου. ⁴⁹Λέγει πρὸς αὐτὸν ὁ βασιλικός· <Κύριε, σὲ παρακαλῶ, κατέβα γρήγορα εἰς τὴν Καπερναοὺμ πρὶν πεθάνῃ τὸ παιδί μου>. ⁵⁰λέγει αὐτῷ ὁ Ἰησοῦς· Πορεύου· ὁ υἱός σου ζῇ. καὶ ἐπίστευσεν ὁ ἄνθρωπος τῷ λόγῳ ὃν εἶπεν αὐτῷ ὁ Ἰησοῦς, καὶ ἐπορεύετο. ⁵⁰Λέγει εἰς αὐτὸν ὁ Ἰησοῦς· <πήγαινε, τὸ παιδί σου ζῇ καὶ εἶναι καλά>. Καὶ ἐπίστευσεν ὁ ἄνθρωπος εἰς τὸν λόγον, ποὺ τοῦ εἶπεν ὁ Ἰησοῦς, καὶ ἐπέστρεψε εἰρηνικὸς καὶ χαρούμενος εἰς τὴν Καπερναούμ. ⁵¹ἤδη δὲ αὐτοῦ καταβαίνοντος οἱ δοῦλοι αὐτοῦ ἀπήντησαν αὐτῷ καὶ ἀπήγγειλαν λέγοντες ὅτι ὁ παῖς σου ζῇ. ⁵¹Ἐνῶ δὲ αὐτὸς κατέβαινε πρὸς τὴν πόλιν, τὸν προϋπήντησαν οἱ δοῦλοι του καὶ τοῦ ἀνήγγειλαν ὅτι <τὸ παιδὶ σου ζῇ>. ⁵²ἐπύθετο οὖν παρ᾿ αὐτῶν τὴν ὥραν ἐν ᾗ κομψότερον ἔσχε· καὶ εἶπον αὐτῷ ὅτι χθὲς ὥραν ἑβδόμην ἀφῆκεν αὐτὸν ὁ πυρετός. ⁵²Ἐζήτησε τότε ἀπὸ αὐτοὺς νὰ πληροφορηθῇ, ποίαν ὥραν τὸ παιδὶ του ἐπῇρε τὸ καλύτερον καὶ ἐκεῖνοι τοῦ εἶπαν ὅτι, χθὲς κατὰ τὴν ἑβδόμην ὥραν, δηλαδὴ τὴν μίαν μετὰ τὸ μεσημέρι τὸ ἀφῆκεν ἐντελῶς ὁ πυρετός. ⁵³ἔγνω οὖν ὁ πατὴρ ὅτι ἐν ἐκείνῃ τῇ ὥρᾳ ἐν ᾗ εἶπεν αὐτῷ ὁ Ἰησοῦς ὅτι ὁ υἱός σου ζῇ· καὶ ἐπίστευσεν αὐτὸς καὶ ἡ οἰκία αὐτοῦ ὅλη. ⁵³Ἐκατάλαβε, λοιπόν, ὁ πατέρας ὅτι τὸ παιδὶ του ἔγινε καλὰ κατὰ τὴν ὥρα ἀκριβῶς ποὺ ὁ Ἰησοῦς τοῦ εἶχεν εἴπει ὅτι ὁ υἱός σου ζῇ. ⁵⁴Τοῦτο πάλιν δεύτερον σημεῖον ἐποίησεν ὁ Ἰησοῦς ἐλθὼν ἐκ τῆς Ἰουδαίας εἰς τὴν Γαλιλαίαν. ⁵⁴Αὐτὸ πάλιν ἧτο τὸ δεύτερον θαῦμα ποὺ ἔκαμεν ὁ Ἰησοῦς (τὸ πρῶτον ἧτο ἡ μεταβολὴ τοῦ ὕδατος εἰς οἶνον κατὰ τὸν γάμον τῆς Κανᾶ) ὅταν ᾖλθεν ἀπὸ τὴν Ἰουδαίαν εἰς τὴν Γαλιλαίαν.