Εὐαγγέλιον

Κατὰ Ἰωάννην

Κεφάλαιον ΙΘ΄

¹Τότε οὖν ἔλαβεν ὁ Πιλᾶτος τὸν Ἰησοῦν καὶ ἐμαστίγωσε. ¹Τότε, λοιπόν, ὁ Πιλᾶτος ἐπῇρε τὸν Ἰησοῦν ἀπ᾿ ἐκεῖ ποὺ ἐστέκετο, τὸν παρέδωκε εἰς τοὺς στρατιώτας του καὶ διέταξε καὶ τὸν ἐμαστίγωσαν. ²καὶ οἱ στρατιῶται πλέξαντες στέφανον ἐξ ἀκανθῶν ἐπέθηκαν αὐτοῦ τῇ κεφαλῇ, καὶ ἱμάτιον πορφυροῦν περιέβαλον αὐτόν ²Καὶ μετὰ τὸ φρικτὸν μαστίγωμα οἱ στρατιῶται, διὰ νὰ τὸν γελοιοποιήσουν καὶ ἐξευτελίσουν, ὡς βασιλέαν τῶν Ἰουδαίων, ἔπλεξαν ἀπὸ ἀγκάθια στεφάνι καὶ τὸ ἔβαλαν εἰς τὸ κεφάλι του, ὡς βασιλικὸν τάχα στέμμα, καὶ τοῦ ἐφόρεσαν ἕνα κόκκινο μανδύαν, ἀπὸ ἐκεῖνον ποὺ φοροῦσαν οἱ στρατιῶται, ὡς βασιλικὴν τάχα πορφύραν. ³καὶ ἔλεγον· Χαῖρε ὁ βασιλεὺς τῶν Ἰουδαίων· καὶ ἐδίδουν αὐτῷ ῥαπίσματα. ³Καὶ ἔλεγαν εἰρωνικῶς· <χαῖρε, ὁ βασιλεὺς τῶν Ἰουδαίων>. Καὶ τοῦ κατέφεραν ραπίσματα. ⁴ἐξῆλθεν οὖν πάλιν ἔξω ὁ Πιλᾶτος καὶ λέγει αὐτοῖς· Ἴδε ἄγω ὑμῖν αὐτὸν ἔξω, ἵνα γνῶτε ὅτι ἐν αὐτῷ οὐδεμίαν αἰτίαν εὑρίσκω. ⁴Μετὰ τὴν μαστίγωσιν καὶ τὸν ἐμπαιγμὸν ἐβγῆκεν πάλιν ἔξω ὁ Πιλᾶτος ἀπὸ τὸ πραιτώριον καὶ λέγει εἰς τοὺς Ἑβραίους· <ἰδού, σᾶς τὸν φέρνω ἔξω. Τὸν ἀνέκρινα μὲ βασανιστήρια, τὸν ἐτιμώρησα πρὸς χάριν σας. Δὲν εὑρῆκα τίποτε τὸ ἔνοχον. Σᾶς τὸ δηλώνω, ἐπισήμως, διὰ νὰ πεισθῆτε καὶ σεῖς, ὅτι ἐγὼ δὲν εὑρίσκω εἰς αὐτὸν κανένα ἔγκλημα καὶ μάλιστα ἄξιον θανάτου>. ⁵ἐξῆλθεν οὖν ὁ Ἰησοῦς ἔξω φορῶν τὸν ἀκάνθινον στέφανον καὶ τὸ πορφυροῦν ἱμάτιον, ⁵Ἐβγῆκε, λοιπόν, ὁ Ἰησοῦς ἔξω, φορῶν τὸν ἀκάνθινον στέφανον καὶ τὸν κόκκινον μανδύαν. ⁶καὶ λέγει αὐτοῖς· Ἴδε ὁ ἄνθρωπος. ὅτε οὖν εἶδον αὐτὸν οἱ ἀρχιερεῖς καὶ οἱ ὑπηρέται, ἐκραύγασαν λέγοντες· Σταύρωσον σταύρωσον αὐτὸν. λέγει αὐτοῖς ὁ Πιλᾶτος· Λάβετε αὐτὸν ὑμεῖς καὶ σταυρώσατε· ἐγὼ γὰρ οὐχ εὑρίσκω ἐν αὐτῷ αἰτίαν. ⁶Καὶ λέγει εἰς αὐτοὺς ὁ Πιλᾶτος· <ἰδού, ὁ ἄνθρωπος. Ἴδετε εἰς ποίαν τραγικὴν κατάστασιν τὸν ἔφερα πρὸς χάριν σας μὲ τὸ μαστίγωμα καὶ τοὺς ἐμπαγμοὺς τῶν στρατιωτῶν>. Ὅταν ὅμως τὸν εἶδαν οἱ ἀρχιερεῖς καὶ οἱ ὑπηρέται τοῦ συνεδρίου, ἀσυγκίνητοι ἀπὸ τὸ θέαμα τοῦ πάσχοντος ἀθώου, ἐφώναξαν δυνατὰ μὲ μανίαν λέγοντες· <σταύρωσέ τον, σταύρωσέ τον>. Τοὺς ἀπήντησε ὁ Πιλᾶτος· <πάρτε τον σεῖς καὶ σταυρῶστε τον, διότι ἐγὼ δὲν εὑρίσκω καμμίαν ἐνοχήν, ὥστε νὰ τὸν καταδικάσω εἰς σταυρικὸν θάνατον>. ⁷ἀπεκρίθησαν αὐτῷ οἱ Ἰουδαῖοι· Ἡμεῖς νόμον ἔχομεν, καὶ κατὰ τὸν νόμον ὀφείλει ἀποθανεῖν, ὅτι ἑαυτὸν Θεοῦ υἱὸν ἐποίησεν. ⁷Τοῦ ἀπήντησαν οἱ Ἰουδαῖοι· <ἡμεῖς ἔχομεν νόμον, τὸν ὁποῖον καὶ αὐτὸ τὸ ρωμαϊκὸν κράτος σέβεται, καὶ σύμφωνα μὲ τὸν νόμον μας πρέπει αὐτὸς νὰ πεθάνη, διότι ἔκαμε τὸν εὐατὸν του Υἱὸν Θεοῦ καὶ ἔδειξε ἔτσι θανάσιμον ἀσέβειαν κατὰ τοῦ Θεοῦ>. ⁸Ὅτε οὖν ἤκουσεν ὁ Πιλᾶτος τοῦτον τὸν λόγον, μᾶλλον ἐφοβήθη, ⁸Ὁ Πιλᾶτος, εἰδωλολάτρης καθὼς ἧτο καὶ ἐπίστευεν εἰς πολλοὺς θεοὺς καὶ τέκνα θεῶν, ὅταν ἤκουσε τὰ λόγια αὐτὰ τῶν Ἑβραίων, ἐφοβήθη ἀκόμη περισσότερον. ⁹καὶ εἰσῆλθεν εἰς τὸ πραιτώριον πάλιν καὶ λέγει τῷ Ἰησοῦ· Πόθεν εἶ σύ; ὁ δὲ Ἰησοῦς ἀπόκρισιν οὐκ ἔδωκεν αὐτῷ. ⁹Καὶ εἰσῆλθεν πάλιν εἰς τὸ πραιτώριον καὶ λέγει εἰς τὸν Ἰησοῦν· <ἀπὸ ποῦ εἷσαι σύ; Εἷσαι πράγματι παιδὶ θεοῦ;> Ὁ Ἰησοῦς ὅμως δὲν τοῦ ἔδωσε ἀπάντησιν. ¹⁰λέγει οὖν αὐτῷ ὁ Πιλᾶτος· Ἐμοὶ οὐ λαλεῖς; οὐκ οἶδας ὅτι ἐξουσίαν ἔχω σταυρῶσαί σε καὶ ἐξουσίαν ἔχω ἀπολῦσαί σε; ¹⁰Λέγει τότε εἰς αὐτὸν ὁ Πιλᾶτος· <εἰς ἐμὲ δὲν ὁμιλεῖς; Δὲν ξεύρεις ὅτι ἔχω ἐξουσίαν νὰ σὲ σταυρώσω καὶ ἐξουσίαν ἔχω νὰ σὲ ἀφήσω ἐλεύθερον;> ¹¹ἀπεκρίθη Ἰησοῦς· Οὐκ εἶχες ἐξουσίαν οὐδεμίαν κατ’ ἐμοῦ, εἰ μὴ ἦν δεδομένον σοι ἄνωθεν· διὰ τοῦτο ὁ παραδιδούς μέ σοι μείζονα ἁμαρτίαν ἔχει. ¹¹Ἀπήντησεν ὁ Ἰησοῦς· <Δὲν θὰ εἶχες καμμίαν ἐξουσίαν ἐναντίον μου, ἐὰν τὸ δικαστικὸν ἀξίωμα ποὺ κατέχεις σήμερα, δέν σοῦ ἧτο δοσμένο ἀπὸ τὸν Θεόν. Ἡ ἀνοχὴ τοῦ Θεοῦ σὲ ἀφίνει δικαστὴν κατὰ τὰς ἡμέρας αὐτὰς καὶ εἷσαι ὑποχρεωμένος νὰ μὲ δικάσῃς, ἀφοῦ μὲ ἔφεραν ἐμπρός σου ὡς κατηγορούμενον οἱ Ἰουδαῖοι. Δι᾿ αὐτὸ ὁ Καϊάφας καὶ τὸ συνέδριον τῶν Ἑβραίων, ποὺ ἀπὸ φθόνον μὲ παρέδωκαν εἰς τὰ χέρια σου, ἔχουν μεγαλυτέραν ἐνοχήν ἀπὸ σέ, ὁ ὁποῖος δὲν τολμᾷς νὰ ἀποδώσης δικαιοσύνην>. ¹²ἐκ τούτου ἐζήτει ὁ Πιλᾶτος ἀπολῦσαι αὐτόν· οἱ δὲ Ἰουδαῖοι ἔκραζον λέγοντες· Ἐὰν τοῦτον ἀπολύσῃς, οὐκ εἶ φίλος τοῦ Καίσαρος. πᾶς ὁ βασιλέα ἑαυτὸν ποιῶν ἀντιλέγει τῷ Καίσαρι. ¹²Ἐκ τῆς ἀπαντήσεως αὐτῆς ἐταράχθη ἀκόμη περισσότερον ὁ Πιλᾶτος καὶ ἐζητοῦσε μὲ κάθε τρόπον νὰ τὸν ἀπολύσῃ. Οἱ Ἰουδαῖοι ὅμως ἐφώναζαν δυνατὰ λέγοντες· <ἐὰν ἀπολύσῃς αὐτόν, δὲν εἷσαι φίλος τοῦ Καίσαρος. Κάθε ἔνας ποὺ κάνει τὸν εὐατὸν του βασιλέα ἀντιτίθεται κατὰ τοῦ Καίσαρος>. ¹³ὁ οὖν Πιλᾶτος ἀκούσας τοῦτον τὸν λόγον ἤγαγεν ἔξω τὸν Ἰησοῦν, καὶ ἐκάθισεν ἐπὶ τοῦ βήματος εἰς τόπον λεγόμενον Λιθόστρωτον, Ἑβραϊστὶ δὲ Γαββαθᾶ· ¹³Ὁ Πιλᾶτος τότε, ὅταν ἤκουσε τὰ λόγια αὐτὰ τῶν Ἰουδαίων, ποὺ ἀποτελοῦσαν ἔμμεσον ἀπειλὴν ἐναντίον του, ἔφερε πάλιν ἔξω τὸν Ἰησοῦν καὶ αὐτὸς ἐκάθισεν εἰς τὴν δικαστικὴν ἔδραν, ποὺ εἶχε τοποθετηθῆ τὴν ὥραν ἐκείνην εἰς τόπον λεγόμενον Λιθόστρωτον καὶ εἰς τὴν ἐβραϊκὴν γλῶσσαν Γαββαθᾶ, δηλαδὴ ὕψωμα. ¹⁴ἦν δὲ παρασκευὴ τοῦ πάσχα, ὥρα δὲ ὡσεὶ ἕκτη· καὶ λέγει τοῖς Ἰουδαίοις· Ἴδε ὁ βασιλεὺς ὑμῶν. ¹⁴Ἡ ἡμέρα δὲ ἐκείνη ἧτο παραμονὴ διὰ τὴν προπαρασκευὴν καὶ προετοιμασίαν τοῦ πάσχα. Ἡ ὥρα ἧτο ἓξ περίπου ἀπὸ τὴν ἀνατολὴν τοῦ ἡλίου, δηλαδὴ μεσημέρι. Καὶ λέγει ὁ Πιλᾶτος εἰς τοὺς Ἰουδαίους· <ἰδού, πὼς κατήντησεν ὁ βασιλεὺς σας>. ¹⁵οἱ δὲ ἐκραύγασαν· Ἆρον ἆρον, σταύρωσον αὐτόν. λέγει αὐτοῖς ὁ Πιλᾶτος· Τὸν βασιλέα ὑμῶν σταυρώσω; ἀπεκρίθησαν οἱ ἀρχιερεῖς· Οὐκ ἔχομεν βασιλέα εἰ μὴ Καίσαρα. ¹⁵Αὐτοὶ δέ, σκληροκάρδιοι καὶ μὲ φονικὸν μῖσος εἰς τὴν καρδιάν των, ἐκραύγασαν· <πάρε τον ἀπὸ ἐδῶ! Πάρε τὸν ἀπὸ τὰ μάτια μας, νὰ μὴν τὸν βλέπωμε, σταύρωσέ τον, σταύρωσέ τον>. Λέγει εἰς αὐτοὺς ὁ Πιλᾶτος· <τὸν βασιλέα σας νὰ σταυρώσω;> Ἀπήντησαν οἱ ἀρχιερεῖς καταπατοῦντες τὴν θρησκευτικὴν των πίστιν καὶ τὴν ἐθνικὴν των ἀξιοπρέπειαν· δὲν ἔχομεν ἄλλον βασιλέα, παρὰ μόνον τὸν Καίσαρα>. ¹⁶τότε οὖν παρέδωκεν αὐτὸν αὐτοῖς ἵνα σταυρωθῇ. ¹⁶Τότε ὁ Πιλᾶτος ὑπεχώρησε εἰς τὸ τυφλὸν μῖσος ἐκείνων καὶ παρέδωκεν εἰς αὐτοὺς τὸν Ἰησοῦν, διὰ νὰ σταυρωθῆ. Η σταύρωση του Ιησού¹⁷Παρέλαβον δὲ τὸν Ἰησοῦν καὶ ἤγαγον· καὶ βαστάζων τὸν σταυρὸν αὑτοῦ ἐξῆλθεν εἰς τὸν λεγόμενον κρανίου τόπον, ὃς λέγεται Ἑβραϊστὶ Γολγοθᾶ, ¹⁷Ἐπῆραν οἱ στρατιῶται τὸν Ἰησοῦν καὶ τὸν ὠδήγησαν εἰς τὸν τόπον τῆς σταυρώσεως· καὶ αὐτὸς βαστάζων εἰς τὸν ὦμον του τὸν σταυρὸν του ἐβγῆκεν ἔξω ἀπὸ τὴν πόλιν καὶ ᾖλθε εἰς τοποθεσίαν, ποὺ λέγεται Κρανίου τόπος, Ἐβραϊκὰ δὲ Γολγοθᾶ. ¹⁸ὅπου αὐτὸν ἐσταύρωσαν, καὶ μετ’ αὐτοῦ ἄλλους δύο ἐντεῦθεν καὶ ἐντεῦθεν, μέσον δὲ τὸν Ἰησοῦν. ¹⁸Ἐκεῖ ἐσταύρωσαν αὐτὸν καὶ μαζῆ του ἐσταύρωσαν δύο ἄλλους, ἕνα ἀπὸ τὸ ἕνα μέρος καὶ τὸν ἄλλον ἀπὸ τὸ ἄλλο, εἰς τὸ μέσον δὲ τῶν δύο κακούργων ἔβαλαν τὸν Ἰησοῦν, διὰ νὰ τὸν ἐξευτελίσουν περισσότερον. ¹⁹ἔγραψε δὲ καὶ τίτλον ὁ Πιλᾶτος καὶ ἔθηκεν ἐπὶ τοῦ σταυροῦ· ἦν δὲ γεγραμμένον· Ἰησοῦς ὁ Ναζωραῖος ὁ βασιλεὺς τῶν Ἰουδαίων. ¹⁹Ἔγραψε δὲ ὁ Πιλᾶτος καὶ ἐπιγραφὴν καὶ τὴν ἔβαλε εἰς τὸ ἐπάνω μέρος τοῦ σταυροῦ. Ἦτο δὲ γραμμένον εἰς αὐτήν· <Ἰησοῦς ὁ Ναζωραῖος, ὁ βασιλεὺς τῶν Ἰουδαίων>. ²⁰τοῦτον οὖν τὸν τίτλον πολλοὶ ἀνέγνωσαν τῶν Ἰουδαίων, ὅτι ἐγγὺς ἦν τῆς πόλεως ὁ τόπος ὅπου ἐσταυρώθη ὁ Ἰησοῦς· καὶ ἦν γεγραμμένον Ἑβραϊστί, Ἑλληνιστί, Ρωμαϊστί. ²⁰Αὐτήν, λοιπόν, τὴν ἐπιγραφὴν πολλοὶ ἀπὸ τοὺς Ἑβραίους τὴν ἐδιάβασαν, διότι ἧτο κοντὰ εἰς τὴν πόλιν ὁ τόπος ὅπου ἐσταυρώθη ὁ Ἰησοῦς. Καὶ ἧτο γραμμένη ἐβραϊκά, ἑλληνικὰ καὶ ρωμαϊκά. ²¹ἔλεγον οὖν τῷ Πιλάτῳ οἱ ἀρχιερεῖς τῶν Ἰουδαίων· Μὴ γράφε, ὁ βασιλεὺς τῶν Ἰουδαίων, ἀλλ᾿ ὅτι ἐκεῖνος εἶπε, βασιλεύς εἰμι τῶν Ἰουδαίων. ²¹Οἱ ἀρχιερεῖς, ἐπειδὴ ἐθεώρησαν βαρεῖαν προσβολὴν των νὰ διακηρύσεται μὲ τὴν ἐπιγραφὴν αὐτὴν βασιλεὺς των ἔνας ἐσταυρωμένος, εἶπαν εἰς τὸν Πιλᾶτον· <μὴ γράφεις ὁ βασιλεὺς τῶν Ἰουδαίων, ἀλλ᾿ ὅτι ἐκεῖνος εἶπεν, βασιλεὺς εἷμαι τῶν Ἰουδαίων>. ²²ἀπεκρίθη ὁ Πιλᾶτος· Ὃ γέγραφα, γέγραφα. ²²Ὁ Πιλᾶτος ἀπεκρίθη μὲ ὀργὴν καὶ περιφρόνησιν· <ὅ,τι ἔγραψα, ἔγραψα>. ²³Οἱ οὖν στρατιῶται ὅτε ἐσταύρωσαν τὸν Ἰησοῦν, ἔλαβον τὰ ἱμάτια αὐτοῦ καὶ ἐποίησαν τέσσαρα μέρη, ἑκάστῳ στρατιώτῃ μέρος, καὶ τὸν χιτῶνα· ἦν δὲ ὁ χιτὼν ἄραφος, ἐκ τῶν ἄνωθεν ὑφαντὸς δι᾿ ὅλου. ²³Οἱ στρατιῶται, λοιπόν, ἀφοῦ ἐσταύρωσαν τὸν Ἰησοῦν ἐπῆραν τὰ ἐνδύματα του καὶ τὰ ἔκαμαν τέσσαρα μερίδια, ἕνα μερίδιον διὰ κάθε στρατιώτην, καὶ τὸν ἐσωτερικὸν του ἔνδυμα, τὸ ἔκαμαν ἰδιαίτερον μερίδιον. Ἦτο δὲ ὁ χιτὼν αὐτὸς χωρὶς καμμίαν ραφήν, ὑφαντὸς ὁλόκληρος ἀπὸ ἐπάνω ἕως κάτω. ²⁴εἶπον οὖν πρὸς ἀλλήλους· Μὴ σχίσωμεν αὐτόν, ἀλλὰ λάχωμεν περὶ αὐτοῦ τίνος ἔσται· ἵνα ἡ γραφὴ πληρωθῇ ἡ λέγουσα· Διεμερίσαντο τὰ ἱμάτιά μου ἑαυτοῖς, καὶ ἐπὶ τὸν ἱματισμόν μου ἔβαλον κλῆρον. ²⁴Εἶπαν, λοιπόν, μεταξὺ τοὺς· <ἂς μὴ τὸν σχίσωμεν, ἀλλὰ ἂς βάλωμεν δι᾿ αὐτὸν κλῆρον εἰς ποιὸν θὰ πέσῃ>. Καὶ ἔγιναν ἔτσι τὰ γεγονότα αὐτά, διὰ νὰ ἐκπληρωθῇ ἡ προφητεία τῆς Γραφῆς ποὺ λέγει: Ἐμοιράσθησαν μεταξὺ των τὰ ἐνδύματά μου καὶ διὰ τὸ ἐσωτερικόν μου ἔνδυμα, τὸν χιτῶνα, ἔβαλαν κλῆρον. Ιωάννου Θεολόγου²⁵Οἱ μὲν οὖν στρατιῶται ταῦτα ἐποίησαν. εἱστήκεισαν δὲ παρὰ τῷ σταυρῷ τοῦ Ἰησοῦ ἡ μήτηρ αὐτοῦ καὶ ἡ ἀδελφὴ τῆς μητρὸς αὐτοῦ, Μαρία ἡ τοῦ Κλωπᾶ καὶ Μαρία ἡ Μαγδαληνή. ²⁵Οἱ μὲν στρατιῶται αὐτὰ ἔκαμαν. Ἐστάθηκαν δὲ πλησίον εἰς τὸν σταυρὸν τοῦ Ἰησοῦ ἡ μητέρα του καὶ ἡ ἀδελφὴ τῆς μητέρας του, ἡ Μαρία ἡ γυναῖκα τοῦ Κλωπᾶ καὶ ἡ Μαρία ἡ Μαγδαληνή. ²⁶Ἰησοῦς οὖν ἰδὼν τὴν μητέρα καὶ τὸν μαθητὴν παρεστῶτα ὃν ἠγάπα, λέγει τῇ μητρί αὐτοῦ· Γύναι, ἴδε ὁ υἱός σου, ²⁶Ὁ Ἰησοῦς τότε, ὅταν εἶδε τὴν μητέρα του καὶ τὸν μαθητήν, τὸν ὁποῖον ἰδιαιτέρως ἀγαποῦσε, νὰ στέκῃ ἐκεῖ κοντά, εἶπεν εἰς τὴν μητέρα του· <γύναι, αὐτὸς θὰ εἶναι ὁ υἱός σου ἀπ᾿ ἐδῶ καὶ πέρα>. ²⁷εἶτα λέγει τῷ μαθητῇ· Ἰδοὺ ἡ μήτηρ σου. καὶ ἀπ᾿ ἐκείνης τῆς ὥρας ἔλαβεν ὁ μαθητὴς αὐτὴν εἰς τὰ ἴδια. ²⁷Ἔπειτα λέγει εἰς τὸν μαθητήν· <ἰδοὺ ἡ μητέρα σου>. Καὶ ἀπὸ ἐκείνην τὴν ὥρα ἐπῇρεν αὐτὴν ὁ μαθητὴς εἰς τὸ σπίτι του. ²⁸Μετὰ τοῦτο εἰδὼς ὁ Ἰησοῦς ὅτι πάντα ἤδη τετέλεσται, ἵνα τελειωθῇ ἡ γραφή, λέγει· Διψῶ. ²⁸Ἔπειτα ἀπὸ τὸ συμβὰν αὐτὸ ὁ Ἰησοῦς, ἀφοῦ ἐγνώρισε καθαρώτατα ὅτι ὅλα ὅσα εἴχαν προείπει οἱ προφῆται καὶ ὅσα ἄλλα εἶχε προαποφασίσει ἡ ἀγαθότης καὶ ἡ δικαιοσύνῃ τοῦ Θεοῦ ἐξεπληρώθησαν τελείως, διὰ νὰ ἐπαληθεύσῃ ἡ Γραφὴ ἐξ ὁλοκλήρου, μέχρι καὶ τῆς τελευταίας λεπτομερείας εἶπε· <διψῶ>. ²⁹σκεῦος οὖν ἔκειτο ὄξους μεστόν· οἱ δὲ πλήσαντες σπόγγον ὄξους καὶ ὑσσώπῳ περιθέντες προσήνεγκαν αὐτοῦ τῷ στόματι. ²⁹Εὑρίσκετο κάτω ἐκεῖ ἕνα δοχεῖον γεμάτο ξύδι. Αὐτοὶ δέ ποὺ ἤκουσαν τὸν λόγον τοῦ Ἰησοῦ, ἐβούτηξαν ἕνα σφουγγάρι εἰς τὸ δοχεῖον αὐτό, τὸ ἐγέμισαν ξύδι καὶ ἀφοῦ τὸ ἔβαλαν ἀνάμεσα εἰς ἕνα κλωνάρι ὑσσώπου, τὸ ἔφεραν κοντὰ εἰς τὸ στόμα του. ³⁰ὅτε οὖν ἔλαβε τὸ ὄξος ὁ Ἰησοῦς εἶπε· Τετέλεσται, καὶ κλίνας τὴν κεφαλὴν παρέδωκε τὸ πνεῦμα. ³⁰Ὅταν, λοιπόν, ὁ Ἰησοῦς ἐπῇρε τὸ ξύδι, εἶπε· <ὅλα ἔχουν πλέον τελειώσει· τὸ ἅγιον σχέδιον τοῦ Θεοῦ καὶ ὅλαι αἱ προφητεῖαι ἔχουν ἐκπληρωθῇ. Ἡ σωτηρία τῶν ἀνθρώπων εἶναι πλέον γεγονὸς βεβαιότατον>. Καὶ ἀφοῦ ἔκλινεν τὴν κεφαλήν, παρέδωσε μόνος του, μὲ τὴν ἐξουσίαν ποὺ εἶχε, τὸ πνεῦμα εἰς τὸν Πατέρα. Ο στρατιώτης λογχίζει την πλευρά του Ιησού³¹Οἱ οὖν Ἰουδαῖοι, ἵνα μὴ μείνῃ ἐπὶ τοῦ σταυροῦ τὰ σώματα ἐν τῷ σαββάτῳ, ἐπεὶ παρασκευὴ ἦν· ἦν γὰρ μεγάλη ἡ ἡμέρα ἐκείνου τοῦ σαββάτου· ἠρώτησαν τὸν Πιλᾶτον ἵνα κατεαγῶσιν αὐτῶν τὰ σκέλη, καὶ ἀρθῶσιν. ³¹Οἱ Ἰουδαῖοι, ἐφρόντισαν ἐν τῷ μεταξὺ νὰ μὴ μείνουν ἐπάνω εἰς τὸν σταυρὸν τὰ σώματα τῶν κρεμασθέντων κατὰ τὴν διάρκειαν τοῦ Σαββάτου. Διότι ἡ ἡμέρα αὐτὴν τῆς σταυρώσεως ἧτο ἡμέρα προπαρασκευῆς διὰ τὸ αὐριανὸν Πάσχα. Ἦτο δὲ μεγάλη καὶ ἐπίσημος ἡ ἡμέρα ἐκείνη τοῦ Σαββάτου, ποὺ θὰ ἤρχιζεν ἀμέσως μόλις ἐβασίλευεν ὁ ἥλιος, διότι συνέπιπτε μὲ τὴν πρώτην ἡμέραν τοῦ πάσχα. Παρεκάλεσαν, λοιπόν, τὸν Πιλᾶτον νὰ σπάσουν οἱ στρατιῶται τὰ σκέλη τῶν σταυρωθέντων, διὰ νὰ συντομευθῇ ἔτσι ὁ θάνατός των, καὶ νὰ τοὺς πάρουν ἀπ᾿ ἐκεῖ πρὶν δύσῃ ὁ ἥλιος, διὰ νὰ μὴ βεβηλωθῇ ἡ ἑορτὴ τοῦ πάσχα. ³²ἦλθον οὖν οἱ στρατιῶται, καὶ τοῦ μὲν πρώτου κατέαξαν τὰ σκέλη καὶ τοῦ ἄλλου τοῦ συσταυρωθέντος αὐτῷ· ³²Ἦλθαν πράγματι οἱ στρατιῶται εἰς τὸν Γολγοθὰν κατὰ διαταγὴν τοῦ Πιλάτου καὶ τοῦ μὲν πρώτου λῃστοῦ ἔπασαν τὰ σκέλη, ὅπως ἐπίσης καὶ τοῦ ἄλλου, ποὺ εἶχε σταυρωθῆ μαζῆ μὲ τὸν Ἰησοῦν. ³³ἐπὶ δὲ τὸν Ἰησοῦν ἐλθόντες ὡς εἶδον αὐτὸν ἤδη τεθνηκότα, οὐ κατέαξαν αὐτοῦ τὰ σκέλη, ³³Ὅταν ὅμως ἦλθαν εἰς τὸν Ἰησοῦν, ἐπειδὴ εἶδαν, ὅτι αὐτὸς εἶχεν ἤδη πεθάνει, δὲν τοῦ ἔσπασαν τὰ σκέλη, ³⁴ἀλλ᾿ εἷς τῶν στρατιωτῶν λόγχῃ αὐτοῦ τὴν πλευρὰν ἔνυξε, καὶ εὐθέως ἐξῆλθεν αἷμα καὶ ὕδωρ. ³⁴ἀλλὰ ἔνας στρατιώτης, διὰ κάθε ἐνδεχόμενον, τοῦ ἐτρύπησε τὴν πλευρὰν μὲ τὴν λόγχην· καὶ ἀμέσως ἔτρεξε ἀπὸ ἐκεῖ αἷμα καὶ νερὸ καθαρόν, πρᾶγμα παράδοξον καὶ πρωτοφανὲς διὰ νεκρόν. ³⁵καὶ ὁ ἑωρακὼς μεμαρτύρηκε, καὶ ἀληθινὴ αὐτοῦ ἐστιν ἡ μαρτυρία, κἀκεῖνος οἶδεν ὅτι ἀληθῆ λέγει, ἵνα καὶ ὑμεῖς πιστεύσητε. ³⁵Αὐτὸ τὸ μέγα καὶ συμβολικὸν γεγονός, ἐκεῖνος ποὺ τὸ εἶδε μὲ τὰ ἴδια του τὰ μάτια (δηλαδὴ ὁ Ἰωάννης ὁ Εὐαγγελιστής) τὸ ἐβεβαίωσε κατὰ τὸν πλέον ἐπίσημον τρόπον καὶ ἡ μαρτυρίαν του αὐτῇ εἶναι ἀπολύτως ἀληθινή. Καὶ ἐκεῖνος γνωρίζει πολὺ καλὰ ὅτι λέγει τὴν ἀλήθειαν διὰ τὸ θαυμαστὸν αὐτὸ γεγονός, ὥστε καὶ σεῖς νὰ πιστεύσετε. ³⁶ἐγένετο γὰρ ταῦτα, ἵνα ἡ γραφὴ πληρωθῇ, Ὀστοῦν οὐ συντριβήσεται αὐτοῦ. ³⁶Διότι ἔγιναν ὅλα αὐτά, διὰ νὰ ἐκπληρωθῇ ἡ προφητεία τῆς Γραφῆς: Δὲν θὰ συντριβῇ κανένα ἀπὸ τὰ ὀστὰ του. ³⁷καὶ πάλιν ἑτέρα γραφὴ λέγει· Ὄψονται εἰς ὃν ἐξεκέντησαν. ³⁷Καὶ πάλιν ἄλλη προφητεία τῆς Γραφῆς λέγει: Θὰ ἰδοῦν ἐκεῖνον, τὸν ὁποῖον ἐλόγχισαν. Η ταφή του Ιησού³⁸Μετὰ δὲ ταῦτα ἠρώτησεν τὸν Πιλᾶτον Ἰωσὴφ ὁ ἀπὸ Ἁριμαθαίας, ὢν μαθητὴς τοῦ Ἰησοῦ, κεκρυμμένος δὲ διὰ τὸν φόβον τῶν Ἰουδαίων, ἵνα ἄρῃ τὸ σῶμα τοῦ Ἰησοῦ· καὶ ἐπέτρεψεν ὁ Πιλᾶτος. ἦλθεν οὖν καὶ ἦρε τὸ σῶμα τοῦ Ἰησοῦ. ³⁸Μετὰ ταῦτα ὁ Ἰωσήφ, ποὺ κατήγετο ἀπὸ τὴν Ἀριμαθαίαν καὶ ἧτο μαθητὴς τοῦ Ἰησοῦ, ἀλλὰ ἕμενε κρυμμένος καὶ δὲν ἐφανερώνετο ὡς μαθητὴς διὰ τὸν φόβον τῶν Ἰουδαίων, παρεκάλεσε τὸν Πιλᾶτον νὰ τοῦ ἐπιτρέψῃ νὰ πάρῃ τὸ σῶμα τοῦ Ἰησοῦ. Καὶ ὁ Πιλᾶτος ἔδωσε τὴν ἄδειαν. Ἦλθε, λοιπόν, καὶ ἐπῇρε τὸ σῶμα τοῦ Ἰησοῦ. ³⁹ἦλθε δὲ καὶ Νικόδημος ὁ ἐλθὼν πρὸς τὸν Ἰησοῦν νυκτὸς τὸ πρῶτον, φέρων μῖγμα σμύρνης καὶ ἀλόης ὡς λίτρας ἑκατόν. ³⁹Μαζῆ δὲ μὲ αὐτὸν ᾖλθε καὶ ὁ Νικόδημος, ὁ ὁποῖος τὴν πρώτην φορὰν εἶχεν ἔλθει εἰς τὸν Ἰησοῦν νύκτα. Ὁ Νικόδημος ἔφερε πολυτιμότατον ἄρωμα, μίγμα ἀπὸ σμύρνα καὶ ἀλόην, ἑκατὸ περίπου λίτρας, τριάντα δηλαδὴ καὶ πλέον κιλά. ⁴⁰ἔλαβον οὖν τὸ σῶμα τοῦ Ἰησοῦ καὶ ἔδησαν αὐτὸ ἐν ὀθονίοις μετὰ τῶν ἀρωμάτων, καθὼς ἔθος ἐστὶ τοῖς Ἰουδαίοις ἐνταφιάζειν. ⁴⁰Ἐπῆραν, λοιπόν, τὸ σῶμα τοῦ Ἰησοῦ καὶ ἀφοῦ τὸ ἔπλυναν καὶ τὸ ἀλεῖψαν μὲ τὰ πολύτιμα ἀρώματα τὸ περιτύλιξαν μὲ λωρίδες ἀπὸ σινδόνια, ὅπως ἧτο ἡ συνήθεια εἰς τοὺς Ἑβραίους νὰ ἐνταφιάζουν τοὺς νεκρούς. ⁴¹ἦν δὲ ἐν τῷ τόπῳ ὅπου ἐσταυρώθη κῆπος, καὶ ἐν τῷ κήπῳ μνημεῖον καινὸν, ἐν ᾧ οὐδέπω οὐδεὶς ἐτέθη· ⁴¹Εἰς τὸν τόπον δὲ ὅπου εἶχε σταυρωθῆ ὁ Ἰησοῦς ὑπῆρχε κῆπος καὶ εἰς τὸν κῆπον καινούργιο καὶ ἀχρησιμοποίητο μνημεῖον, εἰς τὸ ὁποῖον κανεὶς ἀκόμη δὲν εἶχε ταφῇ. ⁴²ἐκεῖ οὖν διὰ τὴν παρασκευὴν τῶν Ἰουδαίων, ὅτι ἐγγὺς ἦν τὸ μνημεῖον, ἔθηκαν τὸν Ἰησοῦν. ⁴²Ἐπειδή, λοιπόν, τὸ μνημεῖον αὐτὸ ἧτο κοντὰ εἰς τὸν τόπον τῆς σταυρώσεως καὶ ἐβιάζοντο νὰ τελειώσουν τὴν ταφήν, πρὶν περάσῃ ἡ ἡμέρα αὐτῇ τῆς προπαρασκευῆς τῶν Ἰουδαίων διὰ τὸ πάσχα, ἐκεῖ ἔθεσαν τὸν Ἰησοῦν.

Τέλος του ΙΘ΄ κεφαλαίου Κεφάλαιον Κ΄ →