Κατὰ Ἰωάννην

Η απιστία των αδελφών του Ιησού¹Καὶ περιεπάτει ὁ Ἰησοῦς μετὰ ταῦτα ἐν τῇ Γαλιλαίᾳ· οὐ γὰρ ἤθελεν ἐν τῇ Ἰουδαίᾳ περιπατεῖν, ὅτι ἐζήτουν αὐτὸν οἱ Ἰουδαῖοι ἀποκτεῖναι. ¹Καὶ ὕστερα ἀπὸ τὰ γεγονότα αὐτὰ περιώδευεν ὁ Ἰησοῦς εἰς τὴν Γαλιλαίαν. Διότι δὲν ἤθελε νὰ περιέρχεται τὴν Ἰουδαίαν, ἐπειδὴ ἐζητοῦσαν οἱ Ἰουδαῖοι νὰ τὸν θανατώσουν. ²ἦν δὲ ἐγγὺς ἡ ἑορτὴ τῶν Ἰουδαίων ἡ σκηνοπηγία. ²Ἐπλησίαζε δὲ τότε ἡ ἑορτὴ τῶν Ἰουδαίων, ἡ Σκηνοπηγία. ³εἶπον οὖν πρὸς αὐτὸν οἱ ἀδελφοὶ αὐτοῦ· Μετάβηθι ἐντεῦθεν καὶ ὕπαγε εἰς τὴν Ἰουδαίαν, ἵνα καὶ οἱ μαθηταί σου θεωρήσωσι τὰ ἔργα σου ἃ ποιεῖς· ³Εἶπαν, λοιπόν, πρὸς αὐτὸν οἱ θεωρούμενοι ἀπὸ τοὺς ἄλλους ἀνθρώπους ἀδελφοὶ του· <φύγε ἀπ᾿ ἐδῶ καὶ πήγαινε εἰς τὴν Ἰουδαίαν, ὥστε νὰ ἴδουν τὰ θαύματα, τὰ ὁποῖα κάμνεις καὶ οἱ ἐκεῖ μαθηταί σου. ⁴οὐδεὶς γάρ ἐν κρυπτῷ τι ποιεῖ καὶ ζητεῖ αὐτὸς ἐν παρρησίᾳ εἶναι. εἰ ταῦτα ποιεῖς, φανέρωσον σεαυτὸν τῷ κόσμῳ. ⁴Διότι κανεὶς δὲν κάνει τίποτε εἰς τὰ κρυφὰ καὶ μάλιστα ὅταν ζητῇ νὰ γίνῃ φανερὰ γνωστὸς καὶ νὰ ἀναγνωρισθῇ ἡ ἀξία του ἀπὸ ὅλους. Ἀφοῦ τέτοια ἔργα κάνεις, φανέρωσε τὸν εὐατόν σου εἰς τὸν πολυπληθῆ κόσμον, ποὺ θὰ μαζευθῇ εἰς τὴν Ἱερουσαλὴμ κατὰ τὴν ἑορτήν>. ⁵οὐδὲ γὰρ οἱ ἀδελφοὶ αὐτοῦ ἐπίστευον εἰς αὐτόν. ⁵Τοῦ ἐφέροντο δὲ ἔτσι οἱ ἀδελφοὶ του, διότι οὔτε αὐτοὶ δὲν τὸν ἐπίστευαν ὡς Μεσσίαν. ⁶λέγει οὖν αὐτοῖς ὁ Ἰησοῦς· Ὁ καιρὸς ὁ ἐμὸς οὔπω πάρεστιν, ὁ δὲ καιρὸς ὁ ὑμέτερος πάντοτέ ἐστιν ἕτοιμος. ⁶Λέγει, λοιπόν, εἰς αὐτοὺς ὁ Ἰησοῦς· <ὁ ἰδικός μου καιρός, διὰ νὰ φανερωθῶ εἰς τοὺς Ἰουδαίους ὡς Μεσσίας, δὲν ᾖλθεν ἀκόμη, ὁ ἰδικὸς σας ὅμως καιρός, ποὺ πρέπει νὰ ἀνεβῆτε εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα, εἶναι πάντοτε ἕτοιμος. ⁷οὐ δύναται ὁ κόσμος μισεῖν ὑμᾶς· ἐμὲ δὲ μισεῖ, ὅτι ἐγὼ μαρτυρῶ περὶ αὐτοῦ ὅτι τὰ ἔργα αὐτοῦ πονηρά ἐστιν. ⁷Σᾶς δὲν ἠμπορεῖ καὶ δὲν ἔχει κανένα λόγον νὰ σᾶς μισῇ ὁ κόσμος, ἐμὲ ὅμως μὲ μισεῖ, διότι ἐγὼ μαρτυρῶ καὶ φανερώνω, ὅτι τὰ ἔργα του εἶναι πονηρά. ⁸ὑμεῖς ἀνάβητε εἰς τὴν ἑορτήν ταύτην, ἐγὼ οὔπω ἀναβαίνω εἰς τὴν ἑορτὴν ταύτην, ὅτι ὁ ἐμὸς καιρὸς οὔπω πεπλήρωται. ⁸Σεῖς νὰ ἀνεβῆτε εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα διὰ τὴν ἑορτὴν αὐτήν· ἐγὼ δὲν ἀνεβαίνω ἀκόμη φανερὰ καὶ ἐπίσημα εἰς αὐτὴν τὴν ἑορτήν, διότι δὲν ἔχει συμπληρωθῇ ἀκόμη ὁ κατάλληλος καιρός. Δὲν ἔφθασε ἀκόμη ἡ ὥρα τῆς μεγάλης θυσίας>. ⁹ταῦτα δὲ εἰπὼν αὐτοῖς ἔμεινεν ἐν τῇ Γαλιλαίᾳ. ⁹Αὐτὰ δὲ ἀφοῦ τοὺς εἶπε, ἔμεινε εἰς τὴν Γαλιλαίαν. Ο Ιησούς στην εορτή της Σκηνοπηγίας¹⁰Ὡς δὲ ἀνέβησαν οἱ ἀδελφοὶ αὐτοῦ, τότε καὶ αὐτὸς ἀνέβη εἰς τὴν ἑορτήν, οὐ φανερῶς, ἀλλ᾿ ἐν κρυπτῷ. ¹⁰Ὅταν δὲ ἀνέβησαν οἱ ἀδελφοὶ του εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα, τότε καὶ αὐτὸς ἀνέβηκε εἰς τὴν ἑορτήν, ὄχι φανερὰ καὶ ἐπίσημα, ἀλλὰ σὰν εἰς τὰ κρυφά. ¹¹οἱ οὖν Ἰουδαῖοι ἐζήτουν αὐτὸν ἐν τῇ ἑορτῇ καὶ ἔλεγον· Ποῦ ἐστιν ἐκεῖνος; ¹¹Οἱ Ἰουδαῖοι, λοιπόν, τὸν ἀναζητοῦσαν κατὰ τὰς ἡμέρας τῆς ἑορτῆς καὶ ἔλεγαν· <ποῦ εἶναι ἐκεῖνος;> ¹²καὶ γογγυσμὸς πολὺς περὶ αὐτοῦ ἦν ἐν τοῖς ὄχλοις, οἱ μὲν ἔλεγον ὅτι ἀγαθός ἐστιν, ἄλλοι ἔλεγον, οὔ, ἀλλὰ πλανᾷ τὸν ὄχλον. ¹²Καὶ πολλοὶ ψυθιρισμοὶ καὶ σχόλια ἐγίνοντο δι᾿ αὐτὸν μεταξὺ τοῦ λαοῦ. Ἄλλοι μὲν ἔλεγαν, ὅτι εἶναι ἀγαθός, ἄλλοι δὲ ἔλεγαν <ὄχι, ἀλλὰ ξεγελᾷ τὸν λαόν>. ¹³οὐδεὶς μέντοι παρρησίᾳ ἐλάλει περὶ αὐτοῦ διὰ τὸν φόβον τῶν Ἰουδαίων. ¹³Κανένας ὅμως δὲν ὠμιλοῦσε δι᾿ αὐτὸν φανερὰ καὶ μὲ θάρρος, διότι ἐφοβοῦντο τοὺς ἄρχοντας τῶν Ἰουδαίων, ποὺ εἴχαν πλέον κηρυχθῇ ἐχθροὶ τοῦ Χριστοῦ. ¹⁴Ἤδη δὲ τῆς ἑορτῆς μεσούσης ἀνέβη ὁ Ἰησοῦς εἰς τὸ ἱερὸν καὶ ἐδίδασκε. ¹⁴Ὅταν δὲ ἡ ἑορτὴ εὑρίσκετο εἰς τὸ μέσον, δηλαδὴ κατὰ τὴν τετάρτην ἡμέραν, ἀνέβηκε ὁ Ἰησοῦς εἰς τὴν αὐλὴν τοῦ ναοῦ καὶ ἐδίδασκε τὰ πλήθη. ¹⁵ἐθαύμαζον οἱ Ἰουδαῖοι λέγοντες· Πῶς οὗτος γράμματα οἶδε μὴ μεμαθηκώς; ¹⁵Καὶ ἐθαύμαζαν οἱ Ἰουδαῖοι καὶ ἔλεγαν· <πῶς αὐτὸς γνωρίζει γράμματα, χωρὶς νὰ ἔχῃ μαθητεύσει εἰς καμμίαν ραββινικὴν σχολήν;> ¹⁶ἀπεκρίθη οὖν αὐτοῖς ὁ Ἰησοῦς καὶ εἶπεν· Ἡ ἐμὴ διδαχὴ οὐκ ἔστιν ἐμὴ, ἀλλὰ τοῦ πέμψαντός με· ¹⁶Ἀπήντησεν εἰς αὐτοὺς ὁ Ἰησοῦς καὶ εἶπε· <ἡ διδασκαλία μου δὲν εἶναι ἀνθρωπίνη, ὡσὰν αὐτήν ποὺ διδάσκουν οἱ ραββίνοι εἰς τὰς σχολὰς των, ἀλλὰ οὔτε καὶ ἰδική μου· εἶναι διδασκαλία ἐκείνου, ὁ ὁποῖος μὲ ἔστειλε εἰς τὸν κόσμον. ¹⁷ἐάν τις θέλῃ τὸ θέλημα αὐτοῦ ποιεῖν, γνώσεται περὶ τῆς διδαχῆς, πότερον ἐκ τοῦ Θεοῦ ἐστιν ἢ ἐγὼ ἀπ᾿ ἐμαυτοῦ λαλῶ. ¹⁷Ὅποιος θέλει εἰλικρινῶς νὰ πράττῃ τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ, θὰ γνωρίσῃ ἀπὸ τὴν προσωπικὴν του πεῖραν, ποῖον ἀπὸ τὰ δύο εἶναι ἀληθινό: Ἀπὸ τὸν Θεὸν προέρχεται ἡ διδασκαλία μου ἢ ἐγὼ ἀπὸ τὸν εὐατόν μου τὴν ἔχω ἐπινοήσει. ¹⁸ὁ ἀφ᾿ ἑαυτοῦ λαλῶν τὴν δόξαν τὴν ἰδίαν ζητεῖ, ὁ δὲ ζητῶν τὴν δόξαν τοῦ πέμψαντος αὐτόν, οὗτος ἀληθής ἐστιν, καὶ ἀδικία ἐν αὐτῷ οὐκ ἔστιν. ¹⁸Ἐκεῖνος ποὺ διδάσκει ἀπὸ τὸν εὐατὸν του, ζητεῖ νὰ δοξασθῇ ὁ ἴδιος ὡς διδάσκαλος. Αὐτὸς ὅμως ποὺ ζητεῖ τὴν δόξαν ἐκείνου ποὺ τὸν ἔχει στείλει, αὐτὸς εἶναι ἀληθινὸς εἰς ὅλα ὅσα λέγει, διότι κινεῖται ἀπὸ ἀνιδιοτελῆ ἐλατήρια καὶ δὲν ὑπάρχει εἰς αὐτὸν καμμία ἁμαρτία. ¹⁹οὐ Μωϋσῆς δέδωκεν ὑμῖν τὸν νόμον; καὶ οὐδεὶς ἐξ ὑμῶν ποιεῖ τὸν νόμον. τί με ζητεῖτε ἀποκτεῖναι; ¹⁹Ὁ Μωϋσῆς δὲν ἔδωκε εἰς σᾶς τὸν νόμον; Καὶ ὅμως κανεὶς ἀπὸ σᾶς δὲν φυλάσσει τὸν νόμον. Διότι ἐὰν τηρῆτε τὸν νόμον, τότε διατὶ ζητεῖτε νὰ μὲ φονεύσετε, ἀφοῦ ὁ νόμος ρητὸς ἀπαγορεύει τὸν φόνον;> ²⁰ἀπεκρίθη ὁ ὄχλος καὶ εἶπε· Δαιμόνιον ἔχεις· τίς σε ζητεῖ ἀποκτεῖναι; ²⁰Ἀπήντησεν ὁ ὄχλος καὶ εἶπε· <ἔχεις δαιμόνιον πού σοῦ σκοτίζει τὸν νοῦν. Ποιὸς ζητεῖ νὰ σὲ φονεύσῃ;> ²¹ἀπεκρίθη Ἰησοῦς καὶ εἶπεν αὐτοῖς· Ἓν ἔργον ἐποίησα, καὶ πάντες θαυμάζετε διὰ τοῦτο ²¹Ἀπήντησεν ὁ Ἰησοῦς καὶ τοὺς εἶπε· <ἔκαμα ἕνα ἔργον (ἐθεράπευσα τὸν παράλυτον) καὶ ὅλοι ἀπορήσατε, διότι ἐνομίσατε ὅτι κατέλυσα τὴν ἀργίαν τοῦ Σαββάτου. ²²Μωϋσῆς δέδωκεν ὑμῖν τὴν περιτομήν, οὐχ ὅτι ἐκ τοῦ Μωϋσέως ἐστὶν, ἀλλ᾿ ἐκ τῶν πατέρων, καὶ ἐν σαββάτῳ περιτέμνετε ἄνθρωπον. ²²Ὁ Μωϋσῆς σᾶς ἔδωσε τὴν περιτομήν. Διὰ τὴν ἀκρίβειαν, δὲν ἔχει καθιερωθῆ ἀπὸ τὸν Μωϋσέα ἡ περιτομή, ἀλλὰ ἀπὸ τὴν παράδοσιν τῶν παλαιοτέρων προγόνων σας. Καὶ ἐὰν τύχῃ ἡ ὀγδόη ἡμέρα ἀπὸ τὴν γέννησιν τοῦ βρέφους νὰ εἶναι Σάββατον, καὶ τότε κάνετε περιτομὴν εἰς τὸν ἄνθρωπον. ²³εἰ περιτομὴν λαμβάνει ἄνθρωπος ἐν σαββάτῳ, ἵνα μὴ λυθῇ ὁ νόμος Μωϋσέως, ἐμοὶ χολᾶτε ὅτι ὅλον ἄνθρωπον ὑγιῆ ἐποίησα ἐν σαββάτῳ! ²³Ἐάν, λοιπόν, ὑποχρεωτικῶς παίρνῃ ὁ ἄνθρωπος περιτομὴν κατὰ τὸ Σάββατον, διὰ νὰ μὴ καταλυθῇ ὁ νόμος τοῦ Μωϋσέως, ποὺ ὁρίζει πὼς ὀπωσδήποτε κατὰ τὴν ὀγδόην ἡμέραν πρέπει νὰ γίνῃ ἡ περιτομή, σεῖς ἐκδηλώνετε ὅλην τὴν πικρίαν σας ἐναντίον μου, διότι ὁλόκληρον ἄνθρωπον τὸν ἔκαμα ὑγιῆ κατὰ τὴν ἡμέραν τοῦ Σαββάτου! ²⁴μὴ κρίνετε κατ᾿ ὄψιν, ἀλλὰ τὴν δικαίαν κρίσιν κρίνατε. ²⁴Μὴ σχηματίζετε κρίσεις ἀπὸ τὰ ἐξωτερικὰ φαινόμενα, ἀλλὰ νὰ κρίνετε δικαίως, ὅπως ἐπιβάλλουν τὰ πράγματα, ἡ λογικὴ καὶ ὁ Θεός>. ²⁵Ἔλεγον οὖν τινες ἐκ τῶν Ἱεροσολυμιτῶν· Οὐχ οὗτός ἐστιν ὃν ζητοῦσιν ἀποκτεῖναι; ²⁵Ἔλεγαν, λοιπόν, μερικοὶ ἀπὸ τοὺς Ἱεροσολυμίτας· <δὲν εἶναι αὐτός, ποὺ οἱ ἄρχοντες ζητοῦν νὰ τὸν φονεύσουν; ²⁶καὶ ἴδε παρρησίᾳ λαλεῖ, καὶ οὐδὲν αὐτῷ λέγουσι. μήποτε ἀληθῶς ἔγνωσαν οἱ ἄρχοντες ὅτι οὗτός ἐστιν ἀληθῶς ὁ Χριστός; ²⁶Καὶ ἰδού, ὅτι ὁμιλεῖ ἄφοβα καὶ φανερὰ καὶ τίποτε δὲν ἀντιλέγουν εἰς αὐτόν. Μήπως πραγματικὰ ἐκατάλαβαν οἱ ἄρχοντες, ὅτι αὐτὸς ἀληθῶς εἶναι ὁ Χριστός; ²⁷ἀλλὰ τοῦτον οἴδαμεν πόθεν ἐστίν· ὁ δὲ Χριστὸς ὅταν ἔρχηται, οὐδεὶς γινώσκει πόθεν ἐστίν. ²⁷Ἀλλὰ τοῦτον ἐδῶ γνωρίζομεν καλὰ ἀπό ποῦ καὶ ἀπὸ ποιοὺς κατάγεται. Ὁ Χριστὸς ὅμως ὅταν ἔλθῃ, κανεὶς δὲν γνωρίζει ἀπό ποῦ καὶ πότε ἔρχεται>. ²⁸ἔκραξεν οὖν ἐν τῷ ἱερῷ διδάσκων ὁ Ἰησοῦς καὶ λέγων· Κἀμὲ οἴδατε, καὶ οἴδατε πόθεν εἰμί· καὶ ἀπ᾿ ἐμαυτοῦ οὐκ ἐλήλυθα, ἀλλ᾿ ἔστιν ἀληθινὸς ὁ πέμψας με, ὃν ὑμεῖς οὐκ οἴδατε· ²⁸Ἐφώναξε μὲ μεγάλην φωνὴν ὁ Ἰησοῦς τότε εἰς τὰς αὐλὰς τοῦ ναοῦ διδάσκων καὶ λέγων· <καὶ ἐμὲ γνωρίζετε καὶ ἀπό ποῦ εἷμαι γνωρίζετε. Ἡ γνῶσις σας ὅμως εἶναι ἀτελής. Διότι δὲν γνωρίζετε, ὅτι ἐγὼ δὲν ἔχω ἔλθει ἀπὸ τὸν ἑαυτόν μου, ἀλλὰ ἔχω ἔλθει ἀπὸ τὸν Θεόν, ποὺ μὲ ἔστειλε καὶ ὁ ὁποῖος εἶναι ὁ ἀπολύτως ἀληθινός. Αὐτὸν ὅμως ἐσεῖς δὲν τὸν γνωρίζετε. Δι᾿ αὐτὸ δὲ καὶ δὲν εἷσθε εἰς θέσιν νὰ γνωρίσετε τὴν γνησίαν καὶ ἀληθῆ ἀποστολή μου. ²⁹ἐγὼ οἶδα αὐτόν, ὅτι παρ᾿ αὐτοῦ εἰμι κἀκεῖνός με ἀπέστειλεν. ²⁹Ἐγὼ ὅμως τὸν γνωρίζω, διότι ἔχω γεννηθῆ προαιωνίως ἀπὸ αὐτὸν καὶ ἔχω, ὡς Θεός, τὴν αὐτὴν μὲ ἐκεῖνον οὐσίαν καὶ φύσιν, καὶ ἐκεῖνος μὲ ἔστειλεν εἰς τὸν κόσμον>. ³⁰Ἐζήτουν οὖν αὐτὸν πιάσαι, καὶ οὐδεὶς ἐπέβαλεν ἐπ᾿ αὐτὸν τὴν χεῖρα, ὅτι οὔπω ἐληλύθει ἡ ὥρα αὐτοῦ. ³⁰Ἐξ αἰτίας αὐτῶν ποὺ εἶπε, ἐζητοῦσαν πάλιν νὰ τὸν πιάσουν οἱ Ἰουδαῖοι. Κανεὶς ὅμως δὲν ἄπλωσε εἰς αὐτὸν τὸ χέρι, διότι ἀκόμη δὲν εἶχεν ἔλθει ἡ ὥρα, ἡ ὡρισμένη ἀπὸ τὸν Θεόν. ³¹πολλοὶ δὲ ἐκ τοῦ ὄχλου ἐπίστευσαν εἰς αὐτόν καὶ ἔλεγον ὅτι ὁ Χριστὸς ὅταν ἔλθῃ, μήτι πλείονα σημεῖα τούτων ποιήσει ὧν οὗτος ἐποίησεν; ³¹Πολλοὶ δὲ ἀπὸ τὸν λαὸν ἐπίστευσαν εἰς αὐτὸν καὶ ἔλεγαν, ὅτι <ὁ Χριστός, ὅταν ἔλθῃ, μήπως θὰ κάμῃ περισσότερα θαύματα ἀπὸ ὅσα ἔκαμε αὐτός;> Φρουροί στέλνονται για να συλλάβουν τον Ιησού³²Ἤκουσαν οἱ Φαρισαῖοι τοῦ ὄχλου γογγύζοντος περὶ αὐτοῦ ταῦτα, καὶ ἀπέστειλαν ὑπηρέτας οἱ Φαρισαῖοι καὶ οἱ ἀρχιερεῖς ἵνα πιάσωσιν αὐτόν. ³²Ἤκουσαν οἱ Φαρισαῖοι τὸν ὄχλον νὰ κρυφομιλοῦν εὐνοϊκὰ διὰ τὸν Χριστὸν καὶ νὰ γογγύζουν κατὰ τῶν ἀρχόντων καὶ ἔστειλαν ὑπηρέτας οἱ Φαρισαῖοι καὶ οἱ ἀρχιερεῖς, διὰ νὰ τὸν συλλάβουν. ³³εἶπεν οὖν ὁ Ἰησοῦς· Ἔτι μικρὸν χρόνον μεθ᾿ ὑμῶν εἰμι καὶ ὑπάγω πρὸς τὸν πέμψαντά με. ³³Εἶπε, λοιπόν, τότε ὁ Ἰησοῦς· <ἀκόμη ὀλίγον χρόνον εἷμαι μαζῆ σας καὶ πηγαίνω πρὸς τὸν Πατέρα, ὁ ὁποῖος μὲ ἔστειλεν εἰς τὸν κόσμον. ³⁴ζητήσετέ με καὶ οὐχ εὑρήσετε· καὶ ὅπου εἰμὶ ἐγὼ, ὑμεῖς οὐ δύνασθε ἐλθεῖν. ³⁴Θὰ μὲ ζητήσετε κάποτε (ὅταν βαρειὲς πέσουν ἐπάνω σας οἱ συμφορές), καὶ δὲν θὰ μὲ εὕρετε. Καὶ ἐκεῖ, πλησίον τοῦ Πατρὸς εἰς τοὺς οὐρανούς, ποὺ εἷμαι ὡς Θεός, πηγαίνω δὲ καὶ ὡς ἄνθρωπος, δὲν ἠμπορεῖτε σεῖς νὰ ἔλθετε>. ³⁵εἶπον οὖν οἱ Ἰουδαῖοι πρὸς ἑαυτούς· Ποῦ οὗτος μέλλει πορεύεσθαι, ὅτι ἡμεῖς οὐχ εὑρήσομεν αὐτόν; μὴ εἰς τὴν διασπορὰν τῶν Ἑλλήνων μέλλει πορεύεσθαι καὶ διδάσκειν τοὺς Ἕλληνας; ³⁵Εἶπαν, λοιπόν, οἱ Ἰουδαῖοι μεταξὺ των· <ποῦ αὐτὸς πρόκειται νὰ ὑπάγῃ καὶ ἡμεῖς δὲν θὰ τὸν εὕρωμεν; Μήπως πρόκειται νὰ πορευθῇ εἰς τοὺς διασκορπισμένους μεταξὺ τῶν Ἑλλήνων Ἰουδαίους καὶ νὰ διδάκῃ τοὺς Ἕλληνας; ³⁶τίς ἐστιν οὗτος ὁ λόγος ὃν εἶπε, ζητήσετέ με καὶ οὐχ εὑρήσετε, καὶ ὅπου εἰμὶ ἐγὼ, ὑμεῖς οὐ δύνασθε ἐλθεῖν; ³⁶Ποῖον εἶναι τὸ νόημα αὐτοῦ τοῦ λόγου ποὺ εἶπε, ὅτι δηλαδὴ θὰ μὲ ἀναζητήσετε καὶ δὲν θὰ μὲ εὕρετε καὶ ὅπου εἷμαι ἐγώ, σεῖς δὲν ἠμπορεῖτε νὰ ἔλθετε;> Ποταμοί ύδατος ζώντος³⁷Ἐν δὲ τῇ ἐσχάτῃ ἡμέρᾳ τῇ μεγάλῃ τῆς ἑορτῆς εἱστήκει ὁ Ἰησοῦς καὶ ἔκραξε λέγων· Ἐάν τις διψᾷ, ἐρχέσθω πρός με καὶ πινέτω. ³⁷Κατὰ τὴν τελευταίαν δὲ μεγάλην ἡμέραν τῆς ἑορτῆς ἐστάθη ὁ Ἰησοῦς καὶ μὲ ἰσχυρὰν φωνὴν εἶπεν· <ἐὰν κανεὶς διψᾷ πνευματικὰ καὶ αἰώνια ἀγαθά, λύτρωσιν, εἰρήνην καὶ χαράν, ἂς ἔλθῃ κοντά μου καὶ ἂς πίνῃ τὴν ἀλήθειαν ποὺ προσφέρω, διὰ νὰ ἰκανοποιηθοῦν ἔτσι οἱ πλέον βαθεῖς καὶ εὐγενεῖς πόθοι του. ³⁸ὁ πιστεύων εἰς ἐμέ, καθὼς εἶπεν ἡ γραφή, ποταμοὶ ἐκ τῆς κοιλίας αὐτοῦ ῥεύσουσιν ὕδατος ζῶντος. ³⁸Ἐκεῖνος ποὺ πιστεύει εἰς ἐμέ, ὅπως εἶπε καὶ ἡ Γραφή, θὰ γίνῃ ἀστείρευτος πνευματικὴ πηγή· καὶ ἀπὸ τὴν καρδίαν του θὰ ἀναβλύζουν καὶ θὰ τρέχουν ποταμοὶ ἀπὸ ὁλόδροσο τρεχούμενο νερό>. ³⁹τοῦτο δὲ εἶπε περὶ τοῦ Πνεύματος οὗ ἔμελλον λαμβάνειν οἱ πιστεύσαντες εἰς αὐτόν· οὔπω γὰρ ἦν Πνεῦμα Ἅγιον, ὅτι Ἰησοῦς οὐδέπω ἐδοξάσθη. ³⁹Αὐτὸ δὲ εἶπε ὁ Κύριος διὰ τὸ Ἅγιον Πνεῦμα, τὸ ὁποῖον ἔμελλον νὰ λάβουν ὅσοι θὰ ἐπίστευον εἰς αὐτόν, διότι ἡ χάρις τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ποὺ ἀναγεννᾷ καὶ σῴζει, δὲν εἶχε ἀκόμη δοθῇ εἰς κανένα, ἐπειδὴ ὁ Ἰησοῦς δὲν εἶχε ἀκόμη δοξασθῇ μὲ τὴν μεγάλην θυσίαν καὶ μὲ τὴν ἔνδοξον ἀνάληψίν του. Διαιρέσεις ανάμεσα στο λαό⁴⁰πολλοὶ οὖν ἐκ τοῦ ὄχλου ἀκούσαντες τὸν λόγον ἔλεγον· Οὗτός ἐστιν ἀληθῶς ὁ προφήτης· ⁴⁰Πολλοί, λοιπόν, ἀπὸ τὸν λαόν, ὅταν ἤκουσαν τὴν διδασκαλίαν αὐτήν, ἔλεγαν· <αὐτὸς εἶναι πράγματι ὁ προφήτης, ποὺ ἔχει προαναγγείλει ὁ Μωϋσῆς. ⁴¹ἄλλοι ἔλεγον· Οὗτός ἐστιν ὁ Χριστός· οἱ δὲ ἔλεγον· Μὴ γὰρ ἐκ τῆς Γαλιλαίας ὁ Χριστὸς ἔρχεται; ⁴¹Ἄλλοι ἔλεγαν· <αὐτὸς εἶναι πράγματι ὁ Χριστός>. Ἄλλοι ἔλεγαν· <δὲν εἶναι ὁ Χριστός, διότι μήπως ἀπὸ τὴν Γαλιλαίαν θὰ ἔλθῃ ὁ Χριστός; ⁴²οὐχὶ ἡ γραφὴ εἶπεν ὅτι ἐκ τοῦ σπέρματος Δαυῒδ καὶ ἀπὸ Βηθλέεμ τῆς κώμης, ὅπου ἦν Δαυῒδ, ὁ Χριστὸς ἔρχεται; ⁴²Δὲν εἶπε ἡ Γραφή, ὅτι ὁ Χριστὸς κατάγεται ἀπὸ τὸ γένος τοῦ Δαυΐδ καὶ ἔρχεται ἀπὸ τὸ χωρίον Βηθλεέμ, ὅπου ἐγεννήθη καὶ ἔζησεν ὁ Δαυΐδ;> ⁴³σχίσμα οὖν ἐν τῷ ὄχλῳ ἐγένετο δι᾿ αὐτόν. ⁴³Ἔγινε, λοιπόν, ἀντιγνωμία καὶ διαίρεσις μεταξὺ τοῦ λαοῦ ἐξ αἰτίας αὐτοῦ. ⁴⁴τινὲς δὲ ἤθελον ἐξ αὐτῶν πιάσαι αὐτόν, ἀλλ᾿ οὐδεὶς ἐπέβαλεν ἐπ᾿ αὐτὸν τὰς χεῖρας. ⁴⁴Μερικοὶ δὲ ἀπὸ αὐτοὺς ἤθελαν νὰ τὸν πιάσουν, ἀλλὰ κανεὶς δὲν ἄπλωσε ἐπάνω του τὸ χέρι. Η απιστία των αρχόντων⁴⁵Ἦλθον οὖν οἱ ὑπηρέται πρὸς τοὺς ἀρχιερεῖς καὶ Φαρισαίους, καὶ εἶπον αὐτοῖς ἐκεῖνοι· Διατί οὐκ ἠγάγετε αὐτόν; ⁴⁵Ἐπέστρεψαν, λοιπόν, οἱ ὑπηρέται εἰς τοὺς ἀρχιερεῖς καὶ Φαρισαίους, χωρὶς νὰ ἔχουν συλλάβει τὸν Χριστὸν καὶ τοὺς εἶπαν ἐκεῖνοι· <διατὶ δὲν τὸν ἐφέρατε ἐδῶ;> ⁴⁶ἀπεκρίθησαν οἱ ὑπηρέται· Οὐδέποτε οὕτως ἐλάλησεν ἄνθρωπος, ὡς οὗτος ὁ ἄνθρωπος. ⁴⁶Ἀπεκρίθησαν οἱ ὑπηρέται· <ποτὲ μέχρι σήμερα ἄλλος ἄνθρωπος δὲν ἐδίδαξε ἔτσι, ὅπως διδάσκει αὐτὸς ὁ ἄνθρωπος>. ⁴⁷ἀπεκρίθησαν οὖν αὐτοῖς οἱ Φαρισαῖοι· Μὴ καὶ ὑμεῖς πεπλάνησθε; ⁴⁷Ἀπεκρίθησαν τότε οἱ Φαρισαῖοι εἰς αὐτούς· <μήπως καὶ σεῖς ἔχετε παρασυρθῆ ἀπὸ αὐτὸν εἰς τὴν πλάνην; ⁴⁸μή τις ἐκ τῶν ἀρχόντων ἐπίστευσεν εἰς αὐτὸν ἢ ἐκ τῶν Φαρισαίων; ⁴⁸Μήπως ἐπίστευσεν εἰς αὐτὸν κανεὶς ἀπὸ τοὺς ἄρχοντας ἢ ἀπὸ τοὺς Φαρισαίους; Κανεὶς δὲν ἐπίστευσε, διότι αὐτοὶ μόνοι γνωρίζουν τὴν ἀλήθειαν καὶ ἔχουν ὀρθὴ κρίσιν. ⁴⁹ἀλλ’ ὁ ὄχλος οὗτος ὁ μὴ γινώσκων τὸν νόμον ἐπικατάρατοί εἰσι! ⁴⁹Ἀλλὰ ἐπίστευσεν αὐτὸς ὁ ἀγράμματος ὄχλος, ποὺ δὲν γνωρίζει τὸν νόμον καὶ δι᾿ αὐτὸ εἶναι καταράμενοι!> ⁵⁰λέγει Νικόδημος πρὸς αὐτούς, ὁ ἐλθὼν νυκτὸς πρὸς αὐτὸν, εἷς ὢν ἐξ αὐτῶν· ⁵⁰Λέγει τότε πρὸς αὐτοὺς ὁ Νικόδημος, ποὺ ἧτο ἔνας ἀπὸ αὐτοὺς καὶ ὁ ὁποῖος εἶχεν ἐπισκεφθῇ νύκτα τὸν Χριστόν· ⁵¹Μὴ ὁ νόμος ἡμῶν κρίνει τὸν ἄνθρωπον, ἐὰν μὴ ἀκούσῃ παρ᾿ αὐτοῦ πρότερον καὶ γνῷ τί ποιεῖ; ⁵¹<μήπως ὁ νόμος μας καταδικάζει τὸν ἄνθρωπον, ἐὰν ὁ δικαστὴς δὲν ἀκούσῃ πρῶτον ἀπὸ αὐτὸν τὴν ἀπολογίαν του καὶ μάθῃ τί ἔχει κάμει;> ⁵²ἀπεκρίθησαν καὶ εἶπον αὐτῷ· Μὴ καὶ σὺ ἐκ τῆς Γαλιλαίας εἶ; ἐρεύνησον καὶ ἴδε ὅτι προφήτης ἐκ τῆς Γαλιλαίας οὐκ ἐγήγερται. ⁵²Ἀπήντησαν καὶ τοῦ εἶπαν· <μήπως καὶ σὺ εἷσαι ἀπὸ τὴν Γαλιλαίαν; Ἐρεύνησε καὶ μάθε, ὅτι προφήτης δὲν ἔχει ἕως τώρα βγῆ ἀπὸ τὴν Γαλιλαίαν>. (Ἡ ἀξία τοῦ ἀνθρώπου δὲν ἔγκειται εἰς τὸν τόπον καταγωγῆς, ἀλλὰ εἰς τὴν ἀρετὴν καὶ τὰ ἔργα του). ⁵³Καὶ ἀπῆλθεν ἕκαστος εἰς τὸν οἶκον αὐτοῦ. ⁵³Διέλυσαν τότε τὴν συνεδρίασίν των μὲ ταραχὴν καὶ ἐπῆγε ὁ καθένας εἰς τὸ σπίτι του.