Κατὰ Ἰωάννην

Η ανάσταση του Λαζάρου¹Ἦν δέ τις ἀσθενῶν Λάζαρος ἀπὸ Βηθανίας, ἐκ τῆς κώμης Μαρίας καὶ Μάρθας τῆς ἀδελφῆς αὐτῆς. ¹Ἦτο δὲ κάποιος ἀσθενής, ὀνόματι Λάζαρος, ἀπὸ τὴν Βηθανίαν, ἀπὸ τὸ χωρίον τῆς Μαρίας καὶ Μάρθας τῆς ἀδελφῆς της. ²ἦν δὲ Μαριὰμ ἡ ἀλείψασα τὸν Κύριον μύρῳ καὶ ἐκμάξασα τοὺς πόδας αὐτοῦ ταῖς θριξὶν αὐτῆς, ἧς ὁ ἀδελφὸς Λάζαρος ἠσθένει. ²Ἡ δὲ Μαρία ἧτο ἐκείνη, ποὺ ἄλειψε τὸν Κύριον, ὀλίγας ἡμέρας πρὸ τῆς σταυρώσεως, μὲ μύρον καὶ ἐσπόγγισε τὰ πόδια του μὲ τὰ μαλλιὰ της. Αὐτῆς λοιπὸν ὁ ἀδελφὸς Λάζαρος ἧτο ἀσθενής. ³ἀπέστειλαν οὖν αἱ ἀδελφαὶ πρὸς αὐτὸν λέγουσαι· Κύριε, ἴδε ὃν φιλεῖς ἀσθενεῖ. ³Ἔστειλαν τότε αἱ δύο ἀδελφαὶ πρὸς τὸν Ἰησοῦν ἀνθρώπους νὰ τὸν εἰδοποιήσουν, οἱ ὁποῖοι τοῦ εἶπαν ἐκ μέρους των· <Κύριε, ἰδοὺ αὐτός, τὸν ὁποῖον τόσον πολὺ ἀγαπᾷς, εἶναι ἀσθενής>. ⁴ἀκούσας δὲ ὁ Ἰησοῦς εἶπεν· Αὕτη ἡ ἀσθένεια οὐκ ἔστι πρὸς θάνατον, ἀλλ᾿ ὑπὲρ τῆς δόξης τοῦ Θεοῦ, ἵνα δοξασθῇ ὁ υἱὸς τοῦ Θεοῦ δι᾿ αὐτῆς. ⁴Ὅταν ὅμως ἤκουσεν ὁ Ἰησοῦς τοῦτο, εἶπεν· <αὐτῇ ἡ ἀσθένεια δὲν εἶναι γιὰ θάνατο, ἀλλὰ διὰ νὰ φανῇ ἡ δόξα τοῦ Θεοῦ καὶ νὰ δοξασθῇ ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ μὲ τὴν ἀσθένειαν αὐτήν, διότι θὰ δοθῇ εὐκαιρία ἄλλο μεγάλο θαῦμα νὰ πραγματοποιηθῇ>. ⁵ἠγάπα δὲ ὁ Ἰησοῦς τὴν Μάρθαν καὶ τὴν ἀδελφὴν αὐτῆς καὶ τὸν Λάζαρον. ⁵Ὁ δὲ Ἰησοῦς ἀγαποῦσε πολὺ ὁλόκληρον αὐτὴν τὴν οἰκογένειαν, δηλαδὴ τὴν Μάρθαν καὶ τὴν ἀδελφὴν της καὶ τὸν Λάζαρον. ⁶ὡς οὖν ἤκουσεν ὅτι ἀσθενεῖ, τότε μὲν ἔμεινεν ἐν ᾧ ἦν τόπῳ δύο ἡμέρας· ⁶Ὅταν, λοιπόν, ἤκουσεν ὅτι ὁ Λάζαρος ἀσθενεῖ, τότε μὲν ἔμεινεν εἰς τὸν τόπον, ὅπου εὑρίσκετο, δύο ἀκόμη ἡμέρας. ⁷ἔπειτα μετὰ τοῦτο λέγει τοῖς μαθηταῖς· Ἄγωμεν εἰς τὴν Ἰουδαίαν πάλιν. ⁷Ἔπειτα, ἀφοῦ ἐπέρασε καὶ αὐτὸ τὸ χρονικὸν διάστημα, λέγει εἰς τοὺς μαθητὰς του· <ἂς πᾶμε πάλιν εἰς τὴν Ἰουδαίαν>. ⁸λέγουσιν αὐτῷ οἱ μαθηταί· Ραββί, νῦν ἐζήτουν σε λιθάσαι οἱ Ἰουδαῖοι, καὶ πάλιν ὑπάγεις ἐκεῖ; ⁸Οἱ μαθηταὶ ὅμως τοῦ εἶπαν· <Διδάσκαλε, τώρα πρὸ ὀλίγου ἐζητοῦσαν οἱ Ἰουδαῖοι νὰ σὲ λιθοβολήσουν καὶ σὺ πηγαίνεις πάλιν ἐκεῖ;> ⁹ἀπεκρίθη Ἰησοῦς· Οὐχὶ δώδεκά εἰσιν ὧραι τῆς ἡμέρας; ἐάν τις περιπατῇ ἐν τῇ ἡμέρᾳ, οὐ προσκόπτει, ὅτι τὸ φῶς τοῦ κόσμου τούτου βλέπει· ⁹Ἀπήντησεν ὁ Ἰησοῦς· <δώδεκα δὲν εἶναι αἱ ὧραι τῆς ἡμέρας; Ὅποιος περιπατεῖ κατὰ τὸ διάστημα τῆς ἡμέρας, δὲν σκοντάπτει, διότι βλέπει μὲ τὸ φῶς τοῦ κόσμου τούτου. (Ἡ ἡμέρα τῆς ζωῆς μου ἐξακολουθεῖ ἀκόμη καὶ ἐγὼ προχωρῶ εἰς τὸ ἔργον μου μὲ βεβαιότητα καὶ ἀσφάλειαν). ¹⁰ἐὰν δέ τις περιπατῇ ἐν τῇ νυκτί, προσκόπτει, ὅτι τὸ φῶς οὐκ ἔστιν ἐν αὐτῷ. ¹⁰Ἐὰν ὅμως κανεὶς περιπατῇ κατὰ τὴν νύκτα, σκοντάπτει, διότι δὲν ὑπάρχει εἰς αὐτὸν φῶς νὰ τὸν φωτίζῃ. (Εἰς τὸ σκοτάδι τῆς ἀγνοίας καὶ τῆς πλάνης βαδίζουν ὅλοι ὅσοι ἐπιμένουν εἰς τὴν ἀπιστίαν των καὶ δὲν θέλουν νὰ δεχθοῦν τὸ φῶς, ποὺ ἐγὼ τοὺς προσφέρω)>. ¹¹ταῦτα εἶπε, καὶ μετὰ τοῦτο λέγει αὐτοῖς· Λάζαρος ὁ φίλος ἡμῶν κεκοίμηται· ἀλλὰ πορεύομαι ἵνα ἐξυπνήσω αὐτόν· ¹¹Αὐτὰ εἶπε καὶ ἔπειτα τοὺς λέγει· <ὁ Λάζαρος, ὁ φίλος μας, ἔχει κοιμηθῇ· ἀλλὰ ἐγὼ πηγαίνω νὰ τὸν ἐξυπνήσω>. ¹²εἶπον οὖν οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ· Κύριε, εἰ κεκοίμηται, σωθήσεται. ¹²Οἱ μαθηταί, ἐπειδὴ ἐνόμισαν ὅτι πρόκειται περὶ φυσικοῦ ὕπνου, τοῦ εἶπαν· <Κύριε, ἐὰν ἔχῃ κοιμηθῇ, αὐτὸ εἶναι δεῖγμα ὅτι πηγαίνει καλύτερα καὶ θὰ σωθῇ ἀπὸ τὴν ἀσθένειάν του>. ¹³εἰρήκει δὲ ὁ Ἰησοῦς περὶ τοῦ θανάτου αὐτοῦ· ἐκεῖνοι δὲ ἔδοξαν ὅτι περὶ τῆς κοιμήσεως τοῦ ὕπνου λέγει. ¹³Ὁ Ἰησοῦς ὅμως ὠμιλοῦσε διὰ τὸν θάνατον τοῦ Λαζάρου. Ἀλλ᾿ έκεῖνοι ἐνόμισαν ὅτι ὁμιλεῖ περὶ τοῦ φυσικοῦ ὕπνου. ¹⁴τότε οὖν εἶπεν αὐτοῖς ὁ Ἰησοῦς παρρησίᾳ· Λάζαρος ἀπέθανε, ¹⁴Τότε, λοιπόν, τοὺς εἶπε ὁ Ἰησοῦς καθαρά· <ὁ Λάζαρος ἀπέθανε. ¹⁵καὶ χαίρω δι᾿ ὑμᾶς, ἵνα πιστεύσητε, ὅτι οὐκ ἤμην ἐκεῖ· ἀλλ᾿ ἄγωμεν πρὸς αὐτόν. ¹⁵Καὶ χαίρω γιὰ σᾶς, διότι αὐτὸ τὸ γεγονὸς θὰ σᾶς κάμῃ νὰ πιστεύσετε περισσότερον. Χαίρω διότι δὲν ἤμουν ἐκεῖ κατὰ τὴν διάρκειαν τῆς ἀσθενείας του, διὰ νὰ τοῦ δώσω τὴν ὑγείαν, ἀλλὰ πηγαίνω τώρα ποὺ εἶναι νεκρός, διὰ νὰ τὸν ἀναστήσω καὶ νὰ ἴδετε ἔτσι καὶ σεῖς ἕνα ἄλλο μεγάλο θαῦμα. Ἀλλὰ ἂς πᾶμε πρὸς αὐτόν>. ¹⁶εἶπεν οὖν Θωμᾶς ὁ λεγόμενος Δίδυμος τοῖς συμμαθηταῖς· Ἄγωμεν καὶ ἡμεῖς ἵνα ἀποθάνωμεν μετ᾿ αὐτοῦ. ¹⁶Τότε, λοιπόν, ὁ Θωμᾶς-ὁ ὁποῖος εἰς τὴν ἑλληνικὴν λέγεται Δίδυμος-εἶπεν εἰς τοὺς συμμαθητὰς του· <ἂς πᾶμε καὶ ἡμεῖς ἐκεῖ ὅπου περιμένουν οἱ ἐχθροὶ του νὰ τὸν φονεύσουν, διὰ νὰ πεθάνωμε μαζῆ του>. ¹⁷Ἐλθὼν οὖν ὁ Ἰησοῦς εὗρεν αὐτὸν τέσσαρας ἡμέρας ἤδη ἔχοντα ἐν τῷ μνημείῳ. ¹⁷Ὅταν, λοιπόν, ᾖλθεν ὁ Ἰησοῦς, εὑρῆκε τὸν Λάζαρον νὰ ἔχῃ τέσσαρας πλέον ἡμέρας μέσα εἰς τὸν τάφον. ¹⁸ἦν δὲ ἡ Βηθανία ἐγγὺς τῶν Ἱεροσολύμων ὡς ἀπὸ σταδίων δεκαπέντε. ¹⁸Ἡ δὲ Βηθανία εὑρίσκετο κοντὰ εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα, τρία περίπου χιλιόμετρα. ¹⁹καὶ πολλοὶ ἐκ τῶν Ἰουδαίων ἐληλύθεισαν πρὸς τὰς περὶ Μάρθαν καὶ Μαρίαν ἵνα παραμυθήσωνται αὐτὰς περὶ τοῦ ἀδελφοῦ αὐτῶν. ¹⁹Καὶ πολλοὶ ἀπὸ τοὺς Ἰουδαίους εἴχαν ἔλθει πρὸς τὰς ἀδελφάς, Μάρθαν καὶ Μαρίαν, ποὺ τὰς ἐσυντρόφευαν κατὰ τὰς ἡμέρας ἐκείνας καὶ ἄλλοι, διὰ νὰ τὰς παρηγορήσουν διὰ τὸν θάνατον τοῦ ἀδελφοῦ των. ²⁰ἡ οὖν Μάρθα ὡς ἤκουσεν ὅτι ὁ Ἰησοῦς ἔρχεται, ὑπήντησεν αὐτῷ· Μαρία δὲ ἐν τῷ οἴκῳ ἐκαθέζετο. ²⁰Ἡ Μάρθα λοιπὸν μόλις ἄκουσε, ὅτι ἔρχεται ὁ Ἰησοῦς, ἔτρεξε ἀμέσως νὰ τὸν συναντήσῃ. Ἡ δὲ Μαρία ἔμενεν εἰς τὸ σπίτι. ²¹εἶπεν οὖν ἡ Μάρθα πρὸς τὸν Ἰησοῦν· Κύριε, εἰ ἦς ὧδε, ὁ ἀδελφός μου οὐκ ἂν ἐτεθνήκει. ²¹Εἶπε, λοιπόν, ἡ Μάρθα πρὸς τὸν Ἰησοῦν· <Κύριε, ἐὰν ἤσουνα ἐδῶ, δὲν θὰ ἐπέθαινεν ὁ ἀδελφός μου. ²²ἀλλὰ καὶ νῦν οἶδα ὅτι ὅσα ἂν αἰτήσῃ τὸν Θεὸν, δώσει σοι ὁ Θεός. ²²Ἀλλὰ καὶ τώρα, ξέρω ὅτι ὅσα καὶ ἂν ζητήσῃς ἀπὸ τὸν Θεόν, θά σοῦ τὰ δώσῃ ὁ Θεός>. ²³λέγει αὐτῇ ὁ Ἰησοῦς· Ἀναστήσεται ὁ ἀδελφός σου. ²³Λέγει εἰς αὐτὴν ὁ Ἰησοῦς· <θὰ ἀναστηθῇ ὁ ἀδελφός σου>. ²⁴λέγει αὐτῷ Μάρθα· Οἶδα ὅτι ἀναστήσεται ἐν τῇ ἀναστάσει ἐν τῇ ἐσχάτῃ ἡμέρᾳ. ²⁴Εἶπε τότε εἰς αὐτὸν ἡ Μάρθα· <ξέρω ὅτι θὰ ἀναστηθῇ κατὰ τὴν γενικὴν ἀνάστασιν, κατὰ τὴν μεγάλην ἐκείνην καὶ ἐπίσημον ἡμέραν>. ²⁵εἶπεν αὐτῇ ὁ Ἰησοῦς· Ἐγώ εἰμι ἡ ἀνάστασις καὶ ἡ ζωή. ²⁵Τῆς εἶπεν ὁ Ἰησοῦς· <ἐγὼ εἷμαι ἡ ἀνάστασις καὶ ἡ ζωή. ²⁶ὁ πιστεύων εἰς ἐμὲ, κἂν ἀποθάνῃ, ζήσεται· καὶ πᾶς ὁ ζῶν καὶ πιστεύων εἰς ἐμὲ οὐ μὴ ἀποθάνῃ εἰς τὸν αἰῶνα. πιστεύεις τοῦτο; ²⁶Ἐκεῖνος ποὺ πιστεύει εἰς ἐμέ, καὶ ἂν πεθάνῃ σωματικῶς, θὰ ζήσῃ πνευματικῶς εἰς τὴν μακαρίαν ζωήν, θὰ λάβῃ δὲ ἀναστημένον, ἄφθαρτον καὶ αἰώνιον τὸ σῶμα του. Καὶ καθένας ποὺ ζῇ εἰς τὴν παροῦσαν ζωὴν καὶ πιστεύει εἰς ἐμέ, δὲν θὰ πεθάνῃ ποτέ, ἀλλὰ θὰ ζῇ πνευματικῶς εἰς τὸν αἰῶνα, ὁ δὲ σωματικὸς τοῦ θάνατος θὰ εἶναι ἡ γέφυρα, ποὺ θὰ τὸν μεταφέρῃ εἰς τὴν αἰωνιότητα. Πιστεύεις τοῦτο;> ²⁷λέγει αὐτῷ· Ναί, Κύριε, ἐγὼ πεπίστευκα ὅτι σὺ εἶ ὁ Χριστὸς ὁ υἱὸς τοῦ Θεοῦ ὁ εἰς τὸν κόσμον ἐρχόμενος. ²⁷Εἶπε εἰς αὐτὸν ἡ Μάρθα· <ναί, Κύριε, ἐγὼ ἔχω πιστεύσει ὅτι σὺ εἷσαι ὁ Χριστός, ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ, ὁ ὁποῖος σύμφωνα μὲ τὰς προφητείας θὰ ἤρχετο εἰς τὸν κόσμον, διὰ νὰ σώσῃ τὸν κόσμον. Δι᾿ αὐτὸ καὶ πιστεύω ὅλα ὅσα λέγεις>. ²⁸καὶ ταῦτα εἰποῦσα ἀπῆλθε καὶ ἐφώνησε Μαρίαν τὴν ἀδελφὴν αὐτῆς λάθρᾳ εἰποῦσα· Ὁ διδάσκαλος πάρεστι καὶ φωνεῖ σε. ²⁸Καὶ ἀφοῦ εἶπεν αὐτὰ ἔφυγε, ἐκάλεσε τὴν ἀδελφὴν της καὶ τῆς εἶπε κρυφά· <ὁ Διδάσκαλος εἶναι ἐδῶ καὶ σὲ φωνάζει>. ²⁹ἐκείνη ὡς ἤκουσεν, ἐγείρεται ταχὺ καὶ ἔρχεται πρὸς αὐτόν. ²⁹Ἐκείνη μόλις ἤκουσε, ἀμέσως σηκώνεται καὶ ἔρχεται εἰς συνάντησίν του. ³⁰οὔπω δὲ ἐληλύθει ὁ Ἰησοῦς εἰς τὴν κώμην, ἀλλ᾿ ἦν ἐν τῷ τόπῳ ὅπου ὑπήντησεν αὐτῷ ἡ Μάρθα. ³⁰Ὁ δὲ Ἰησοῦς δὲν εἶχεν εἰσέλθει ἄκομα εἰς τὸ χωρίον, ἀλλὰ ἔμεινε εἰς τὸν τόπον, ὅπου τὸν εἶχε προϋπαντήσει ἡ Μάρθα. ³¹οἱ οὖν Ἰουδαῖοι οἱ ὄντες μετ’ αὐτῆς ἐν τῇ οἰκίᾳ καὶ παραμυθούμενοι αὐτήν, ἰδόντες τὴν Μαρίαν ὅτι ταχέως ἀνέστη καὶ ἐξῆλθεν, ἠκολούθησαν αὐτῇ, λέγοντες ὅτι ὑπάγει εἰς τὸ μνημεῖον ἵνα κλαύσῃ ἐκεῖ. ³¹Οἱ Ἰουδαῖοι, λοιπόν, ποὺ ἦσαν μαζῆ της εἰς τὸ σπίτι καὶ τὴν παρηγοροῦσαν, ὅταν εἶδαν τὴν Μαρίαν ὅτι ἐσηκώθη γρήγορα καὶ ἐβγῆκε ἔξω, τὴν ἠκολούθησαν λέγοντες ὅτι πηγαίνει εἰς τὸ μνημεῖον, διὰ νὰ κλάψῃ ἐκεῖ τὸν ἀδελφὸν της. ³²ἡ οὖν Μαρία ὡς ἦλθεν ὅπου ἦν Ἰησοῦς, ἰδοῦσα αὐτὸν ἔπεσεν αὐτοῦ εἰς τοὺς πόδας λέγουσα αὐτῷ· Κύριε, εἰ ἦς ὧδε, οὐκ ἄν ἀπέθανέ μου ὁ ἀδελφός. ³²Ἡ Μαρία ὅμως ἀμέσως μόλις ἦρθε εἰς τὸν τόπον, ὅπου εὑρίσκετο ὁ Ἰησοῦς, ὅταν τὸν εἶδε, ἔπεσεν εἰς τὰ πόδια του καὶ τοῦ ἔλεγε <Κύριε, ἐὰν ἤσουνα ἐδῶ, δὲν θά μοῦ ἐπέθαινε ὁ ἀδελφός>. ³³Ἰησοῦς οὖν ὡς εἶδεν αὐτὴν κλαίουσαν καὶ τοὺς συνελθόντας αὐτῇ Ἰουδαίους κλαίοντας, ἐνεβριμήσατο τῷ πνεύματι καὶ ἐτάραξεν ἑαυτόν, ³³Ὁ Ἰησοῦς ὅταν εἶδε αὐτὴν νὰ κλαίῃ καὶ τοὺς Ἰουδαίους, ποὺ εἴχαν ἔλθει μαζῆ της, νὰ κλαίουν ἐπίσης, ἐπεβλήθη μὲ μεγάλην δύναμιν ἐπὶ τοῦ ἐσωτερικοῦ του, διὰ νὰ κρατήσῃ τὴν συγκίνησιν, ἡ ὁποία τὸν ἐπλημμύριζε ³⁴καὶ εἶπε· Ποῦ τεθείκατε αὐτόν; ³⁴καὶ εἶπε μὲ φωνὴν ἤρεμον· <ποῦ τὸν ἔχετε βάλει;> ³⁵λέγουσιν αὐτῷ· Κύριε, ἔρχου καὶ ἴδε. ἐδάκρυσεν ὁ Ἰησοῦς. ³⁵Καὶ ἐκεῖνοι τοῦ λέγουν· <Κύριε, ἔλα νὰ ἰδῇς>. Καὶ καθὼς ἐπήγαιναν, ἐδάκρυσεν ὁ Ἰησοῦς ἀπὸ συμπάθειαν διὰ τὸν βαθὺν πόνον τῶν δύο ἀδελφῶν. ³⁶ἔλεγον οὖν οἱ Ἰουδαῖοι· Ἴδε πῶς ἐφίλει αὐτόν· ³⁶Οἱ Ἰουδαῖοι, ὅταν εἶδαν τὰ δάκρυα αὐτὰ ἔλεγαν· <γιὰ κύτταξε, πόσον πολὺ τὸν ἀγαποῦσε!> ³⁷τινὲς δὲ ἐξ αὐτῶν εἶπον· Οὐκ ἐδύνατο οὗτος, ὁ ἀνοίξας τοὺς ὀφθαλμοὺς τοῦ τυφλοῦ, ποιῆσαι ἵνα καὶ οὗτος μὴ ἀποθάνῃ; ³⁷Μερικοὶ δὲ ἀπὸ αὐτοὺς εἶπαν· <αὐτός ποὺ ἤνοιξε τὰ μάτια τοῦ ἐκ γενετῆς τυφλοῦ, δὲν ἠμποροῦσε νὰ κάμῃ κάτι ἐνωρίτερα, διὰ νὰ μὴ ἀποθάνῃ καὶ αὐτός; Διατὶ καὶ ἐδῶ δὲν ἔκανε θαῦμα, θεραπεύων τὴν ἀσθένειαν τοῦ φίλου του; Ἐξαντλήθηκε ἡ δύναμίς του;> ³⁸Ἰησοῦς οὖν, πάλιν ἐμβριμώμενος ἐν ἑαυτῷ, ἔρχεται εἰς τὸ μνημεῖον· ἦν δὲ σπήλαιον, καὶ λίθος ἐπέκειτο ἐπ’ αὐτῷ. ³⁸Ὁ Ἰησοῦς, λοιπόν, ἐπιβαλλόμενος συνεχῶς ἐπὶ τοῦ ἑαυτοῦ του, διὰ νὰ μὴ ἐκδηλωθῇ ἡ συγκίνησίς του, ἔρχεται εἰς τὸ μνημεῖον. Αὐτὸ δὲ ἧτο ἕνα σπήλαιον καὶ εἰς τὴν εἴσοδόν του εἶχε τοποθετηθῆ ἔνας βαρὺς λίθος. ³⁹λέγει ὁ Ἰησοῦς· Ἄρατε τὸν λίθον. λέγει αὐτῷ ἡ ἀδελφὴ τοῦ τεθνηκότος Μάρθα· Κύριε, ἤδη ὄζει· τεταρταῖος γάρ ἐστι. ³⁹Λέγει ὁ Ἰησοῦς· <σηκῶστε τὸν λίθον αὐτόν>. Τοῦ λέγει ἡ ἀδελφὴ τοῦ νεκροῦ, ἡ Μάρθα· <Κύριε, μυρίζει πλέον, διότι εἶναι τέσσαρες ἡμέρες ἀποθαμένος>. ⁴⁰λέγει αὐτῇ ὁ Ἰησοῦς· Οὐκ εἶπόν σοι ὅτι ἐὰν πιστεύσῃς, ὄψει τὴν δόξαν τοῦ Θεοῦ; ⁴⁰Τῆς λέγει ὁ Ἰησοῦς· <δέν σοῦ εἶπα ὅτι ἐὰν πιστεύσῃς, θὰ ἴδῃς τὴν δόξαν καὶ τὸ μεγαλεῖον τοῦ Θεοῦ, ὅπως αὐτὰ φαίνονται εἰς τὰ μεγάλα θαύματα ποὺ κάνω;> ⁴¹ἦραν οὖν τὸν λίθον οὗ ἦν ὁ τεθνηκὼς κείμενος. ὁ δὲ Ἰησοῦς ἦρε τοὺς ὀφθαλμοὺς ἄνω καὶ εἶπε· Πάτερ, εὐχαριστῶ σοι ὅτι ἤκουσάς μου. ⁴¹Ἐπῆραν, λοιπόν, τὸν λίθον ἀπὸ τὴν εἴσοδον τοῦ σπηλαίου, ὅπου εἶχε τεθῇ ὁ πεθαμένος. Ὁ δὲ Ἰησοῦς ἐσήκωσε τὰ μάτια του ἐπάνω καὶ εἶπε· <Πάτερ μου, σ᾿ εὐχαριστῶ, διότι μὲ ἤκουσες καὶ θὰ γίνῃ καὶ τοῦτο τὸ θαῦμα. ⁴²ἐγὼ δὲ ᾔδειν ὅτι πάντοτέ μου ἀκούεις· ἀλλὰ διὰ τὸν ὄχλον τὸν περιεστῶτα εἶπον, ἵνα πιστεύσωσιν ὅτι σύ με ἀπέστειλας. ⁴²Ἐγὼ ἐγνώριζα πολὺ καλὰ ὅτι πάντοτε μὲ ἀκούεις, ἀλλὰ εἶπα αὐτό, διὰ νὰ ἀκούσῃ ὁ λαός ποὺ στέκεται ἐδῶ γύρῳ καὶ νὰ πιστέψουν ὅτι σὺ μὲ ἔχεις στείλει>. ⁴³καὶ ταῦτα εἰπὼν φωνῇ μεγάλῃ ἐκραύγασε· Λάζαρε, δεῦρο ἔξω. ⁴³Καὶ ἀφοῦ εἶπεν αὐτὰ ἐφώναξε μὲ μεγάλην φωνήν· <Λάζαρε ἔβγα ἔξω>. ⁴⁴καὶ ἐξῆλθεν ὁ τεθνηκὼς δεδεμένος τοὺς πόδας καὶ τὰς χεῖρας κειρίαις καὶ ἡ ὄψις αὐτοῦ σουδαρίῳ περιεδέδετο. λέγει αὐτοῖς ὁ Ἰησοῦς· Λύσατε αὐτὸν καὶ ἄφετε ὑπάγειν. ⁴⁴Καὶ ἀμέσως ἐβγῆκεν ὁ πεθαμένος. Εἶχε δὲ τὰ πόδια καὶ τὰ χέρια τυλιγμένα μὲ λωρίδες ἀπὸ σεντόνι καὶ τὸ πρόσωπον τυλιγμένο μὲ ἕνα εἰδὸς πετσέτας, ὅπως ἐσυνήθιζαν νὰ σαβανώνουν τότε οἱ Ἑβραῖοι τοὺς νεκροὺς των. Λέγει εἰς αὐτοὺς ὁ Ἰησοῦς· <λῦστε τὸν καὶ ἀφῆστε τον μόνον, χωρὶς κανεὶς νὰ τὸν βοηθήσῃ, διὰ νὰ ὑπάγῃ εἰς τὸ σπίτι>. Η συνωμοσία για τη θανάτωση του Ιησού⁴⁵Πολλοὶ οὖν ἐκ τῶν Ἰουδαίων, οἱ ἐλθόντες πρὸς τὴν Μαρίαν καὶ θεασάμενοι ἃ ἐποίησεν ὁ Ἰησοῦς, ἐπίστευσαν εἰς αὐτόν. ⁴⁵Πολλοὶ τότε ἀπὸ τοὺς Ἰουδαίους, ποὺ εἴχαν ἔλθει νὰ ἐπισκεφθοῦν καὶ παρηγορήσουν τὴν Μαρίαν, ὅταν εἶδαν τὰ μεγάλα ἐκεῖνα θαύματα, ποὺ ἔκαμεν ὁ Ἰησοῦς, ἐπίστευσαν εἰς αὐτόν. ⁴⁶τινὲς δὲ ἐξ αὐτῶν ἀπῆλθον πρὸς τοὺς Φαρισαίους καὶ εἶπον αὐτοῖς ἃ ἐποίησεν ὁ Ἰησοῦς. ⁴⁶Μερικοὶ ὅμως ἄλλοι ἀπὸ αὐτούς, μοχθηροὶ καὶ ἄπιστοι, ἐπῆγαν εἰς τοὺς Φαρισαίους καὶ τοὺς ἐγνωστοποίησαν ὅλα ὅσα ἔκαμεν ἐκεῖ ὁ Ἰησοῦς. ⁴⁷συνήγαγον οὖν οἱ ἀρχιερεῖς καὶ οἱ Φαρισαῖοι συνέδριον καὶ ἔλεγον· Τί ποιοῦμεν, ὅτι οὗτος ὁ ἄνθρωπος πολλὰ σημεῖα ποιεῖ; ⁴⁷Τότε, λοιπόν, οἱ ἀρχιερεῖς καὶ οἱ Φαρισαῖοι ἐκάλεσαν εἰς συνεδρίασιν τὰ μέλῃ τοῦ συνεδρίου καὶ ἔλεγαν· <τί κάνομεν τώρα; Πολλοὶ θὰ πιστεύσουν εἰς αὐτόν, διότι ὁ ἄνθρωπος αὐτὸς κάνει πολλὰ θαύματα. ⁴⁸ἐὰν ἀφῶμεν αὐτὸν οὕτω, πάντες πιστεύσουσιν εἰς αὐτόν, καὶ ἐλεύσονται οἱ Ρωμαῖοι καὶ ἀροῦσιν ἡμῶν καὶ τὸν τόπον καὶ τὸ ἔθνος. ⁴⁸Ἐὰν τὸν ἀφήσωμεν ἔτσι ἐλεύθερον, θὰ ἐξακολουθῇ νὰ κάνῃ θαύματα καὶ ὅλοι οἱ Ἰουδαῖοι θὰ πιστεύσουν ὅτι εἶναι ὁ Μεσσίας καὶ ὁ βασιλεὺς των. Εἶναι δὲ βέβαιον, ὅτι θὰ παρασυθοῦν εἰς ἐπανάστασιν καὶ τότε οἱ Ρωμαῖοι θὰ ἔλθουν ἐναντίον μας καὶ θὰ καταλάβουν καὶ τὴν Ἱερουσαλὴμ καὶ ὅλον τὸ ἔθνος μας καὶ θὰ μᾶς ὑποδουλώσουν πλήρως εἰς τὴν ἐξουσίαν των>. ⁴⁹εἷς δέ τις ἐξ αὐτῶν Καϊάφας, ἀρχιερεὺς ὢν τοῦ ἐνιαυτοῦ ἐκείνου, εἶπεν αὐτοῖς· Ὑμεῖς οὐκ οἴδατε οὐδέν, ⁴⁹Ἔνας δὲ ἀπὸ αὐτούς, Καϊάφας ὀνόματι, ποὺ ἧτο ἀρχιερεὺς κατὰ τὸ ἰστορικὸν ἐκεῖνο ἔτος, τοὺς εἶπε· <σεῖς δὲν ξέρετε τίποτε ⁵⁰οὐδὲ διαλογίζεσθε ὅτι συμφέρει ὑμῖν ἵνα εἷς ἄνθρωπος ἀποθάνῃ ὑπὲρ τοῦ λαοῦ καὶ μὴ ὅλον τὸ ἔθνος ἀπόληται. ⁵⁰οὔτε καὶ συλλογίζεσθε ὅτι μᾶς συμφέρει νὰ θανατωθῇ ἔνας ἄνθρωπος διὰ τὸν λαὸν καὶ νὰ μὴ χαθῇ ὁλόκληρον τὸ ἔθνος>. ⁵¹τοῦτο δὲ ἀφ᾿ ἑαυτοῦ οὐκ εἶπεν, ἀλλὰ ἀρχιερεὺς ὢν τοῦ ἐνιαυτοῦ ἐκείνου προεφήτευσεν ὅτι ἔμελλεν ὁ Ἰησοῦς ἀποθνήσκειν ὑπὲρ τοῦ ἔθνους, ⁵¹Καὶ εἶπε τοῦτο, αὐτὴν τὴν ἀλήθειαν, ὄχι ἀπὸ τὸν εὐατὸν του, ἀλλὰ ἐπειδὴ ἧτο ἀρχιερεὺς κατὰ τὸ ἔτος ἐκεῖνο, ἐπροφήτευσε, χωρὶς νὰ τὸ καταλάβῃ, ὅτι ἔμελλε πράγματι ὁ Ἰησοῦς, σύμφωνα μὲ τὸ σχέδιον τοῦ Θεοῦ, νὰ ἀποθάνῃ διὰ τὴν σωτηρίαν τοῦ ἔθνους. ⁵²καὶ οὐχ ὑπὲρ τοῦ ἔθνους μόνον, ἀλλ᾿ ἵνα καὶ τὰ τέκνα τοῦ Θεοῦ τὰ διεσκορπισμένα συναγάγῃ εἰς ἕν. ⁵²Καὶ ὄχι μόνον διὰ τὴν σωτηρίαν τοῦ Ἰουδαϊκοὺ ἔθνους, ἀλλὰ καὶ διὰ νὰ συναθροίσῃ εἰς μίαν ποίμνην ὅλους τοὺς διασκορπισμένους εἰς τὴν οἰκουμένην καλοπροαιρέτους ἐθνικούς, οἱ ὁποῖοι μὲ τὴν πίστιν εἰς αὐτὸν θὰ ἐγίνοντο τέκνα τοῦ Θεοῦ. ⁵³ἀπ᾿ ἐκείνης οὖν τῆς ἡμέρας συνεβουλεύσαντο ἵνα ἀποκτείνωσιν αὐτόν. ⁵³Ὕστερα, λοιπόν, ἀπὸ τὴν ἡμέραν ἐκείνην, ποὺ εἶπε αὐτὰ τὰ λόγια ὁ Καϊάφας, ἐπῆραν πλέον ὁριστικὴν τὴν ἀπόφασιν τὰ μέλῃ τοῦ συνεδρίου νὰ τὸν θανατώσουν. ⁵⁴Ἰησοῦς οὖν οὐκέτι παρρησίᾳ περιεπάτει ἐν τοῖς Ἰουδαίοις, ἀλλὰ ἀπῆλθεν ἐκεῖθεν εἰς τὴν χώραν ἐγγὺς τῆς ἐρήμου, εἰς Ἐφραὶμ λεγομένην πόλιν, κἀκεῖ διέτριβε μετὰ τῶν μαθητῶν αὐτοῦ. ⁵⁴Διὰ τοῦτο καὶ ὁ Ἰησοῦς δὲν ἐπεριπατοῦσε πλέον φανερὰ μεταξὺ τῶν Ἰουδαίων, ἀλλὰ ἀνεχώρησεν ἀπὸ ἐκεῖ καὶ ᾖλθεν εἰς μίαν περιοχὴν πλησίον τῆς ἐρήμου καὶ συγκεκριμένα εἰς μίαν πόλιν, ποὺ ἐλέγετο Ἐφραίμ. Καὶ ἐκεῖ ἕμενε μὲ τοὺς μαθητὰς του. ⁵⁵ἦν δὲ ἐγγὺς τὸ πάσχα τῶν Ἰουδαίων, καὶ ἀνέβησαν πολλοὶ εἰς Ἱεροσόλυμα ἐκ τῆς χώρας πρὸ τοῦ πάσχα ἵνα ἁγνίσωσιν ἑαυτούς. ⁵⁵Ἐπλησίαζε δὲ τὸ πάσχα τῶν Ἰουδαίων καὶ πολλοὶ ἀπὸ τὰ διάφορα μέρη τῆς Παλαιστίνης ἀνέβηκαν εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα, διὰ νὰ ἐξαγνισθοῦν καὶ καθαρισθοῦν ἀπὸ τὸν μολυσμὸν τῆς ἁμαρτίας πρὸ τοῦ πάσχα, μὲ διαφόρους τελετὰς καὶ θυσίας, ὅπως ἐσυνήθιζαν. ⁵⁶ἐζήτουν οὖν τὸν Ἰησοῦν καὶ ἔλεγον μετ᾿ ἀλλήλων ἐν τῷ ἱερῷ ἑστηκότες· Τί δοκεῖ ὑμῖν; ὅτι οὐ μὴ ἔλθῃ εἰς τὴν ἑορτήν; ⁵⁶Ἀναζητοῦσαν, λοιπόν, τὸν Ἰησοῦν καὶ ἔλεγαν μεταξὺ των καθὼς ἐσύχναζαν καὶ ἐστέκοντο εἰς τὰς αὐλὰς τοῦ ναοῦ· <τί νομίζετε; Τάχα δὲν θὰ ἔλθῃ εἰς τὴν ἑορτήν;> ⁵⁷δεδώκεισαν δὲ καὶ οἱ ἀρχιερεῖς καὶ οἱ Φαρισαῖοι ἐντολὴν ἵνα ἐάν τις γνῶ ποῦ ἐστι, μηνύσῃ, ὅπως πιάσωσιν αὐτόν. ⁵⁷Εἴχαν δὲ δώσει ἐντολὴν οἱ ἀρχιερεῖς καὶ οἱ Φαρισαῖοι, ἐὰν κανεὶς μάθῃ ποῦ εἶναι ὁ Ἰησοῦς, νὰ τὸ καταστήσῃ γνωστὸν εἰς αὐτούς, διὰ νὰ τὸν συλλάβουν.