Κατὰ Ἰωάννην

Η θεραπεία του παραλύτου στη Βηθεσδά¹Μετὰ ταῦτα ἦν ἡ ἑορτὴ τῶν Ἰουδαίων, καὶ ἀνέβη ὁ Ἰησοῦς εἰς Ἱεροσόλυμα. ¹Ἔπειτα ἀπὸ αὐτὰ ᾖλθεν ἡ ἑορτὴ τῶν Ἰουδαίων καὶ ἀνέβη ὁ Ἰησοῦς εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα. ²ἔστι δὲ ἐν τοῖς Ἱεροσολύμοις ἐπὶ τῇ προβατικῇ κολυμβήθρα, ἡ ἐπιλεγομένη Ἑβραϊστὶ Βηθεσδά, πέντε στοὰς ἔχουσα. ²Ἐκεῖ δὲ εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα, κοντὰ εἰς τὴν προβατικὴν πύλην τοῦ τείχους, ὑπῆρχε μία δεξαμενὴ νεροῦ, ἡ ὁποία εἰς τὴν Ἐβραϊκὴν γλῶσσαν εἶχε τὸ ὄνομα Βηθεσθά. Γύρῳ ἀπὸ αὐτὴν ἦσαν καὶ πέντε ὑπόστεγα. ³ἐν ταύταις κατέκειτο πλῆθος τῶν ἀσθενούντων, τυφλῶν, χωλῶν, ξηρῶν, ἐκδεχομένων τὴν τοῦ ὕδατος κίνησιν. ³Εἰς αὐτὰ τὰ ὑπόστεγα εὑρίσκετο πολὺ πλῆθος ἀπὸ ἀρρώστους, τυφλοί, χωλοί, ἄνθρωποι μὲ ἀκίνητο καὶ σὰν ξερὸ κάποιο μέλος τοῦ σώματός των καὶ οἱ ὁποῖοι ὅλοι ἐπερίμεναν νὰ κινηθῇ τὸ νερό. ⁴ἄγγελος γὰρ κατὰ καιρὸν κατέβαινεν ἐν τῇ κολυμβήθρᾳ, καὶ ἐταράσσετο τὸ ὕδωρ· ὁ οὖν πρῶτος ἐμβὰς μετὰ τὴν ταραχὴν τοῦ ὕδατος ὑγιὴς ἐγίνετο ᾧ δήποτε κατείχετο νοσήματι. ⁴Διότι κατὰ καιροὺς κατέβαινε ἄγγελος εἰς αὐτὴν τὴν κολυβήθρα καὶ ἀνεταράσσετο τὸ νερό. Ὁ πρῶτος, λοιπόν, ποὺ θὰ ἔμπαινε μετὰ τὴν ταραχὴν τοῦ νεροῦ, ἐθεραπεύετο, ἀπὸ ὁποιοδήποτε νόσημα καὶ ἂν κατείχετο. ⁵ἦν δέ τις ἄνθρωπος ἐκεῖ τριάκοντα καὶ ὀκτὼ ἔτη ἔχων ἐν τῇ ἀσθενείᾳ αὐτοῦ. ⁵Ὑπῆρχε δὲ ἐκεῖ ἔνας ἄνθρωπος, ὁ ὁποῖος ἧτο ἀσθενὴς τριάντα ὀκτὼ χρόνια. ⁶τοῦτον ἰδὼν ὁ Ἰησοῦς κατακείμενον, καὶ γνοὺς ὅτι πολὺν ἤδη χρόνον ἔχει, λέγει αὐτῷ· Θέλεις ὑγιὴς γενέσθαι; ⁶Ὅταν τὸν εἶδε ὁ Ἰησοῦς νὰ κατάκειται, καὶ σὰν Θεὸς ποὺ ἦτο ἐγνώρισε ὅτι πολὺν καιρὸν εἶναι ἄρρωστος, τοῦ λέγει· <θέλεις νὰ γίνῃς ὑγιής;> ⁷ἀπεκρίθη αὐτῷ ὁ ἀσθενῶν· Κύριε, ἄνθρωπον οὐκ ἔχω, ἵνα ὅταν ταραχθῇ τὸ ὕδωρ, βάλῃ με εἰς τὴν κολυμβήθραν· ἐν ᾧ δὲ ἔρχομαι ἐγὼ, ἄλλος πρὸ ἐμοῦ καταβαίνει. ⁷Ἀπεκρίθη ὁ ἀσθενής· <θέλω, Κύριε, ἀλλὰ δὲν ἔχω ἄνθρωπον, ὥστε ὅταν ταραχθῇ τὸ νερὸ νὲ μὲ ρίψῃ εἰς τὴν κολυμβήθραν. Ἐνῶ δὲ ἐγὼ σύρομαι πρὸς αὐτήν, ἄλλος πρὶν ἀπὸ μένα κατεβαίνει εἰς τὴν κολυμβήθραν>. ⁸λέγει αὐτῷ ὁ Ἰησοῦς· Ἔγειρε, ἆρον τὸν κράβαττόν σου καὶ περιπάτει. ⁸Λέγει εἰς αὐτὸν ὁ Ἰησοῦς· <σήκω ἐπάνω, πάρε τὸ κραββάτι σου καὶ περιπάτει>. ⁹καὶ εὐθέως ἐγένετο ὑγιὴς ὁ ἄνθρωπος, καὶ ἦρε τὸν κράβαττον αὐτοῦ καὶ περιεπάτει. ἦν δὲ σάββατον ἐν ἐκείνῃ τῇ ἡμέρᾳ. ⁹Καὶ ἀμέσως ἔγινε ὑγιὴς ὁ ἄνθρωπος, ἐπῇρε τὸ κρεββάτι του καὶ ἤρχισε νὰ περιπατῇ, ὅπως ὅλοι οἱ ὑγιεῖς. Ἦτο δὲ Σάββατον κατὰ τὴν ἡμέραν ἐκείνην. ¹⁰ἔλεγον οὖν οἱ Ἰουδαῖοι τῷ τεθεραπευμένῳ· Σάββατόν ἐστιν· οὐκ ἔξεστί σοι ἆραι τὸν κράβαττον. ¹⁰Ἔλεγαν, λοιπόν, οἱ Ἰουδαῖοι εἰς τὸν θεραπευθέντα· <σήμερα εἶναι Σάββατον. Καὶ δέν σοῦ ἐπιτρέπεται νὰ σηκώνῃς τὸ κρεββάτι σου>. ¹¹ἀπεκρίθη αὐτοῖς· Ὁ ποιήσας με ὑγιῆ, ἐκεῖνός μοι εἶπεν· ἆρον τὸν κράβαττόν σου καὶ περιπάτει. ¹¹Ἀπήντησε εἰς αὐτούς· <ἐκεῖνος, ποὺ μὲ θαῦμα μοῦ ἔδωσε τὴν ὑγείαν μου, μοῦ εἶπε: Πάρε τὸ κρεββάτι σου, καὶ περιπάτει>. ¹²ἠρώτησαν οὖν αὐτόν· Τίς ἐστιν ὁ ἄνθρωπος ὁ εἰπών σοι, ἆρον τὸν κράβαττόν σου καὶ περιπάτει; ¹²Ἠρώτησαν, λοιπόν, αὐτόν· <ποῖος εἶναι ὁ ἄνθρωπος, ποὺ σοῦ εἶπε· <πάρε τὸ κρεββάτι σου καὶ περιπάτει;> ¹³ὁ δὲ ἰαθεὶς οὐκ ᾔδει τίς ἐστιν· ὁ γὰρ Ἰησοῦς ἐξένευσεν ὄχλου ὄντος ἐν τῷ τόπῳ. ¹³Ὁ θεραπευθεὶς ὅμως δὲν ἐγνώριζε ποιὸς εἶναι, διότι ὁ Ἰησοῦς εἶχε ἀπομακρυνθῆ μέσα εἰς τὸν ὄχλον, ποὺ εὑρίσκετο εἰς τὸν τόπον ἐκεῖνον. ¹⁴μετὰ ταῦτα εὑρίσκει αὐτὸν ὁ Ἰησοῦς ἐν τῷ ἱερῷ καὶ εἶπεν αὐτῷ· Ἴδε ὑγιὴς γέγονας· μηκέτι ἁμάρτανε, ἵνα μὴ χεῖρόν σοί τι γένηται. ¹⁴Ἔπειτα ἀπὸ αὐτὰ τὸν εὑρῆκε ὁ Ἰησοῦς εἰς τὴν αὐλὴν τοῦ ναοῦ καὶ τοῦ εἶπε· <πρόσεξε· ἔγινες ὑγιής· μὴν ἁμαρτάνῃς πλέον, διὰ νὰ μή σοῦ συμβῇ κάτι τὸ χειρότερον>. ¹⁵ἀπῆλθεν ὁ ἄνθρωπος καὶ ἀνήγγειλε τοῖς Ἰουδαίοις ὅτι Ἰησοῦς ἐστιν ὁ ποιήσας αὐτὸν ὑγιῆ. ¹⁵Ἔφυγε τότε ὁ ἄνθρωπος ἀπὸ τὸν ναόν, ἐπῆγε εἰς τοὺς Ἰουδαίους καὶ τοὺς ἀνήγγειλε, ὅτι αὐτός ποὺ τὸν ἔκαμε ὑγιῆ εἶναι ὁ Ἰησοῦς. (Θὰ ἔπρεπε ἀπὸ λόγους καὶ μόνον εὐγνωμοσύνης νὰ εἶχε κινηθῇ ὁ τέως παράλυτος, διὰ νὰ γνωστοποιήσῃ εἰς τοὺς Ἰουδαίους, ὅτι ὁ Ἰησοῦς τοῦ εἶχε δώσει τὴν ὑγείαν ). ¹⁶Καὶ διὰ τοῦτο ἐδίωκον τὸν Ἰησοῦν οἱ Ἰουδαῖοι καὶ ἐζήτουν αὐτὸν ἀποκτεῖναι, ὅτι ταῦτα ἐποίει ἐν σαββάτῳ. ¹⁶Καὶ δι᾿ αὐτὸ οἱ Ἰουδαῖοι κατεδίωκαν τὸν Ἰησοῦν καὶ ἐζητοῦσαν νὰ τὸν φονεύσουν, διότι αὐτὰ τὰ θαύματα τὰ ἔκαμνε κατὰ τὴν ἡμέραν τοῦ Σαββάτου. ¹⁷ὁ δὲ Ἰησοῦς ἀπεκρίνατο αὐτοῖς· Ὁ πατήρ μου ἕως ἄρτι ἐργάζεται, κἀγὼ ἐργάζομαι. ¹⁷Ὁ Ἰησοῦς ὅμως ἀπεκρίθη εἰς τοὺς Ἰουδαίους, ποὺ αὐτὰ ἐκέπτοντο ἐναντίον του· <ὁ Πατήρ μου ἐργάζεται ἀκατάπαυστα ἕως τώρα (διότι δὲν ἐδημιούργησε μόνον ἀλλὰ καὶ κυβερνᾷ τὸν κόσμον). Καὶ ἐγὼ ὁ Υἱὸς του ἐργάζομαι συνεχῶς διὰ τὴν σωτηρίαν τῶν ἀνθρώπων (χωρὶς νὰ διακόπτω τὸ ἔργον μου οὔτε καὶ τὸ Σάββατον)>. ¹⁸διὰ τοῦτο οὖν μᾶλλον ἐζήτουν αὐτὸν οἱ Ἰουδαῖοι ἀποκτεῖναι, ὅτι οὐ μόνον ἔλυε τὸ σάββατον, ἀλλὰ καὶ πατέρα ἴδιον ἔλεγε τὸν Θεόν, ἴσον ἑαυτὸν ποιῶν τῷ Θεῷ. ¹⁸Δι᾿ αὐτὰ τὰ λόγια ποὺ ἤκουσαν ἐζητούσαν ἀκόμη περισσότερον οἱ Ἰουδαῖοι νὰ τὸν φονεύσουν, διότι ὄχι μόνον κατέλυε τὴν ἀργίαν τοῦ Σαββάτου, ἀλλὰ καὶ ἔλεγε ὅτι ἔχει ἰδικὸν του, κατὰ ἕνα ἀποκλειστικὸν καὶ μοναδικὸν τρόπον, Πατέρα τὸν Θεὸν καὶ ἔκαμνε τὸν εὐατὸν του ἴσον μὲ τὸν Θεόν. Η αυθεντία του Ιησού¹⁹ἀπεκρίνατο οὖν ὁ Ἰησοῦς καὶ εἶπεν αὐτοῖς· Ἀμὴν ἀμὴν λέγω ὑμῖν, οὐ δύναται ὁ υἱὸς ποιεῖν ἀφ᾿ ἑαυτοῦ οὐδὲν, ἐὰν μή τι βλέπῃ τὸν πατέρα ποιοῦντα· ἃ γὰρ ἂν ἐκεῖνος ποιῇ, ταῦτα καὶ ὁ υἱὸς ὁμοίως ποιεῖ. ¹⁹Ἀπεκρίθη τότε ὁ Ἰησοῦς καὶ τοὺς εἶπε· <σᾶς διαβεβαιώνω, ὅτι δὲν ἠμπορεῖ ὁ Υἱὸς νὰ πράττῃ ἀπὸ τὸν εὐατὸν του τίποτε, ἐὰν δὲν βλέπῃ τὸν Πατέρα νὰ πράττῃ. Ὑπάρχει ἀπόλυτος ὁμοφωνία μεταξὺ Πατρὸς καὶ Υἱοῦ, διότι ἐκεῖνα ποὺ ἐνεργεῖ ὁ Πατήρ, κατὰ τὸν αὐτὸν τρόπον, τὰ ἴδια πράττει καὶ ὁ Υἱός. ²⁰ὁ γὰρ πατὴρ φιλεῖ τὸν υἱὸν καὶ πάντα δείκνυσιν αὐτῷ ἃ αὐτὸς ποιεῖ, καὶ μείζονα τούτων δείξει αὐτῷ ἔργα, ἵνα ὑμεῖς θαυμάζητε. ²⁰Διότι ὁ Πατὴρ ἀγαπᾷ τὸν Υἱὸν καὶ φανερώνει εἰς αὐτὸν πλήρως καὶ τελείως ὅλα ὅσα πράττει εἰς τὸν οὐρανὸ καὶ τὴν γῆν. Καὶ τοῦ δίδει τὸ δικαίωμα τὰ ἴδια καὶ αὐτὸς νὰ πράττῃ. Καὶ θὰ τοῦ φανερώσῃ ἀκόμη μεγαλύτερα καὶ σπουδαιότερα ἀπὸ αὐτά, ποὺ ἕως τώρα εἴδατε, διὰ νὰ θαυμάζετε καὶ σεῖς ἀκόμη, ποὺ μένετε εἰς τὴν ἀπιστίαν σας. ²¹ὥσπερ γὰρ ὁ πατὴρ ἐγείρει τοὺς νεκροὺς καὶ ζῳοποιεῖ, οὕτω καὶ ὁ υἱὸς οὓς θέλει ζῳοποιεῖ. ²¹Διότι, ὅπως ὁ Πατὴρ ἀνασταίνει τοὺς νεκροὺς καὶ τοὺς δίδει ζωήν, ἔτσι καὶ ὁ Υἱὸς ἔχει ἀπεριόριστον ἐξουσίαν νὰ δίδῃ ζωὴν εἰς ὁποῖον θέλει καὶ κρίνει ἄξιον. ²²οὐδὲ γὰρ ὁ πατὴρ κρίνει οὐδένα, ἀλλὰ τὴν κρίσιν πᾶσαν δέδωκε τῷ υἱῷ, ²²Ἔχει δὲ ἀκόμη τὸ δικαίωμα ὁ Υἱὸς νὰ κρίνῃ τοὺς πάντας, διότι ὁ Πατὴρ δὲν κρίνει καὶ δὲν δικάζει κανένα, ἀλλὰ ὅλην τὴν ἐξουσίαν τῆς κρίσεως τὴν ἔχει δώσει εἰς τὸν Υἱόν. ²³ἵνα πάντες τιμῶσι τὸν υἱὸν καθὼς τιμῶσι τὸν πατέρα. ὁ μὴ τιμῶν τὸν υἱὸν οὐ τιμᾷ τὸν πατέρα τὸν πέμψαντα αὐτόν. ²³Καὶ ἔδωκεν ὅλα αὐτὰ εἰς τὸν Υἱόν, διὰ νὰ τιμοῦν καὶ προσκυνοῦν τὸν Υἱὸν ὅλοι, ὅπως τιμοῦν καὶ προσκυνοῦν τὸν Πατέρα. Ἐκεῖνος ποὺ δὲν τιμᾷ τὸν Υἱόν, δὲν τιμᾷ οὔτε τὸν Πατέρα, ὁ ὁποῖος τὸν ἔστειλεν εἰς τὸν κόσμον. ²⁴ἀμὴν ἀμὴν λέγω ὑμῖν ὅτι ὁ τὸν λόγον μου ἀκούων καὶ πιστεύων τῷ πέμψαντί με ἔχει ζωὴν αἰώνιον, καὶ εἰς κρίσιν οὐκ ἔρχεται, ἀλλὰ μεταβέβηκεν ἐκ τοῦ θανάτου εἰς τὴν ζωήν. ²⁴Σᾶς διαβεβαιώνω, ὅτι ἐκεῖνος ὁ ὁποῖος ἀκούει τὴν διδασκαλίαν μου καὶ πιστεύει εἰς τὸν Πατέρα, ποὺ μὲ ἔστειλε, αὐτὸς ἔχει κερδήσει τὴν αἰώνιον ζωὴν καὶ δὲν θὰ περάσῃ ἀπὸ δίκην καὶ κρίσιν, ἀλλὰ ἔχει μεταβῆ πλέον ἀπὸ τὸν πνευματικὸν θάνατον τῆς ἁμαρτίας εἰς τὴν αἰώνιον ζωήν. ²⁵ἀμὴν ἀμὴν λέγω ὑμῖν ὅτι ἔρχεται ὥρα, καὶ νῦν ἐστιν, ὅτε οἱ νεκροὶ ἀκούσονται τῆς φωνῆς τοῦ υἱοῦ τοῦ Θεοῦ, καὶ οἱ ἀκούσαντες ζήσονται· ²⁵Ἀληθῶς σᾶς λέγω, ὅτι ἔρχεται ὥρα, καὶ ἡ ὥρα αὐτῇ εἶναι τώρα, ποὺ οἱ νεκροὶ πνευματικῶς ἄνθρωποι θὰ ἀκούσουν τὴν διδασκαλίαν τοῦ Υἱοῦ τοῦ θεοῦ καὶ ὅσοι θὰ τὴν ἀκούσουν καὶ θὰ τὴν δεχθοῦν, θὰ ζήσουν εἰς αἰῶνας αἰώνων πλησίον τοῦ Θεοῦ. ²⁶ὥσπερ γὰρ ὁ πατὴρ ἔχει ζωὴν ἐν ἑαυτῷ, οὕτως ἔδωκε καὶ τῷ υἱῷ ζωὴν ἔχειν ἐν ἑαυτῷ· ²⁶Διότι ὅπως ὁ Πατὴρ ἔχει αἰωνίως ζωὴν μέσα του καὶ εἶναι ἡ ζωὴ καὶ ἡ πηγὴ τῆς ζωῆς, ἔτσι ἔδωκε καὶ εἰς τὸν Υἱὸν του, ποὺ ἔγινε ἄνθρωπος, καὶ αὐτὸ τὸ μοναδικὸν μέσα εἰς ὅλην τὴν ἄλλην δημιουργίαν προσόν, νὰ ἔχῃ ζωὴν μέσα του καὶ νὰ μεταδίδῃ ζωὴν εἰς τοὺς ἄλλους. ²⁷καὶ ἐξουσίαν ἔδωκεν αὐτῷ καὶ κρίσιν ποιεῖν, ὅτι υἱὸς ἀνθρώπου ἐστί. ²⁷Καὶ τοῦ ἔδωκε ἀκόμη τὴν ἐξουσίαν νὰ κρίνῃ καὶ νὰ δικάζῃ τοὺς ἀνθρώπους. Διότι αὐτὸς ὁ μονογενὴς υἱὸς του ἔλαβε σάρκα καὶ ἔγινε ἄνθρωπος. ²⁸μὴ θαυμάζετε τοῦτο· ὅτι ἔρχεται ὥρα ἐν ᾗ πάντες οἱ ἐν τοῖς μνημείοις ἀκούσονται τῆς φωνῆς αὐτοῦ, ²⁸Μὴ θαυμάζετε δι᾿ αὐτό ποὺ σᾶς εἶπα. Θὰ συμβοῦν καὶ ἄλλα πολὺ περισσότερον ἀξιοθαύμαστα, διότι ἔρχεται ὥρα, ποὺ ὅλοι οἱ νεκροί, οἱ ὁποῖοι εὑρίσκονται θαμμένοι εἰς τὰ μνημεῖα, θὰ ἀκούσουν τὴν φωνὴν τοῦ Θεοῦ. ²⁹καὶ ἐκπορεύσονται οἱ τὰ ἀγαθὰ ποιήσαντες εἰς ἀνάστασιν ζωῆς, οἱ δὲ τὰ φαῦλα πράξαντες εἰς ἀνάστασιν κρίσεως. ²⁹Καὶ θὰ ἀναστηθοῦν καὶ θὰ βγοῦν ἀπὸ τὰ μνημεῖα· καὶ ὅσοι μὲν κατὰ τὴν ἐπίγειον ζωὴν των ἔπραξαν τὰ ἀγαθά, θὰ ἀναστηθοῦν διὰ νὰ ἀπολαύσουν τὴν αἰωνίαν καὶ μακαρίαν ζωήν. Ὅσοι ὅμως ἔπραξαν τὰ κακά, θὰ ἀναστηθοῦν, διὰ νὰ κριθοῦν καὶ καταδικασθοῦν. ³⁰οὐ δύναμαι ἐγὼ ποιεῖν ἀπ’ ἐμαυτοῦ οὐδέν. καθὼς ἀκούω κρίνω, καὶ ἡ κρίσις ἡ ἐμὴ δικαία ἐστίν· ὅτι οὐ ζητῶ τὸ θέλημα τὸ ἐμὸν, ἀλλὰ τὸ θέλημα τοῦ πέμψαντός με πατρός. ³⁰Ἐγὼ θὰ εἷμαι ὁ κριτὴς των, ἀλλὰ ἐγὼ δὲν ἠμπορῶ νὰ πράττω τίποτε ἀπὸ τὸν ἑαυτόν μου, τὸ ὁποῖον νὰ μὴ τὸ θέλῃ ὁ Πατήρ. Ἀπόλυτος ἁρμονία ὑπάρχει μεταξὺ ἐμοῦ καὶ τοῦ Πατρός. Δι᾿ αὐτό, καθὼς ἀκούω ἀπὸ τὸν Πατέρα, κρίνῳ, καὶ ἡ κρίσις μου εἶναι πάντοτε δικαία. Διότι ἐγὼ δὲν ζητῶ νὰ κάμνω τὸ θέλημά μου, ἀλλὰ τὸ θέλημα τοῦ Πατρός, ποὺ μὲ ἔστειλεν εἰς τὸν κόσμον. ³¹Ἐὰν ἐγὼ μαρτυρῶ περὶ ἐμαυτοῦ, ἡ μαρτυρία μου οὐκ ἔστιν ἀληθής. ³¹Ἐὰν δὲ ἐγὼ μόνος μου δίδω διὰ τὸν εὐατόν μου μίαν τέτοιαν μαρτυρία, θὰ πῆτε ἴσως ὅτι ἡ μαρτυρία μου δὲν εἶναι ἀληθινὴ καὶ ἀξιόπιστος. ³²ἄλλος ἐστὶν ὁ μαρτυρῶν περὶ ἐμοῦ, καὶ οἶδα ὅτι ἀληθής ἐστιν ἡ μαρτυρία ἣν μαρτυρεῖ περὶ ἐμοῦ. ³²Ὅμως ἄλλος εἶναι ἐκεῖνος ποὺ μαρτυρεῖ δι᾿ ἐμέ, ὁ Πατήρ μου ὁ ἐπουράνιος, καὶ γνωρίζω ἄριστα καὶ κάλλιστα ὅτι εἶναι ἀπολύτως ἀληθινὴ ἡ μαρτυρία, τὴν ὁποίαν μαρτυρεῖ δι᾿ ἐμέ. ³³ὑμεῖς ἀπεστάλκατε πρὸς Ἰωάννην, καὶ μεμαρτύρηκε τῇ ἀληθείᾳ· ³³Σᾶς ὑπενθυμίζω δέ, ὅτι σεῖς ἐστείλατε πρεσβείαν εἰς τὸν Ἰωάννην τὸν Βαπτιστὴν καὶ ἐκεῖνος ἔχει δώσει βαρυσήμαντον μαρτυρίαν διὰ τὴν ἀλήθειαν. ³⁴ἐγὼ δὲ οὐ παρὰ ἀνθρώπου τὴν μαρτυρίαν λαμβάνω, ἀλλὰ ταῦτα λέγω ἵνα ὑμεῖς σωθῆτε. ³⁴Ἐγὼ ὅμως, ποὺ ἔχω κατ᾿ εὐθεῖαν τὴν μαρτυρίαν τοῦ Πατρός, δὲν ἔχω ἀνάγκην νὰ στηριχθῶ εἰς τὴν μαρτυρίαν ἀνθρώπου, ἔστω καὶ ἂν ὁ ἄνθρωπος αὐτὸς εἶναι ὁ Ἰωάννης ὁ Βαπτιστής, ὁ μέγας μεταξὺ τῶν προφητῶν. Ἀλλὰ σᾶς τὰ λέγω αὐτὰ καὶ σᾶς ὑπενθυμίζω τὴν μαρτυρίαν τοῦ Ἰωάννου, διὰ νὰ πεισθῆτε σεῖς εἰς αὐτόν, ποὺ τὸν θεωρεῖτε, καὶ πολὺ δικαίως, ὡς ἀξιόπιστον, καὶ βρῆτε ἔτσι τὴν σωτηρίαν. ³⁵ἐκεῖνος ἦν ὁ λύχνος ὁ καιόμενος καὶ φαίνων, ὑμεῖς δὲ ἠθελήσατε ἀγαλλιαθῆναι πρὸς ὥραν ἐν τῷ φωτὶ αὐτοῦ. ³⁵Ἐκεῖνος ἧτο ἁπλῶς ὁ λύχνος, ποὺ τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον τὸν ἤναψε καὶ ἔτσι ἐφώτιζε. Σεῖς δὲ ἠθελήσατε νὰ χαρῆτε μὲ τὸ φῶς τῆς διδασκαλίας του, ἀλλὰ δι᾿ ὀλίγον μόνον χρόνον. ³⁶ἐγὼ δὲ ἔχω τὴν μαρτυρίαν μείζω τοῦ Ἰωάννου· τὰ γὰρ ἔργα ἃ ἔδωκέ μοι ὁ πατὴρ ἵνα τελειώσω αὐτά, αὐτὰ τὰ ἔργα ἃ ἐγὼ ποιῶ, μαρτυρεῖ περὶ ἐμοῦ ὅτι ὁ πατήρ με ἀπέσταλκε. ³⁶Ἐγώ, ποὺ ὡς ἄλλος ἥλιος εἷμαι ἀπὸ τὸν εὐατόν μου φῶς, ἔχω μαρτυρίαν μεγαλυτέραν ἀπὸ τὴν μαρτυρίαν τοῦ Ἰωάννου καὶ αὐτῇ εἶναι τὰ καταπληκτικὰ θαύματα, ποὺ ἔδωκε τὴν ἐξουσίαν εἰς ἐμὲ τὸν ἐνανθρωπήσαντα Υἱὸν ὁ Πατήρ, νὰ πραγματοποιήσω εἰς τὸν τέλειον βαθμόν. Αὐτὰ λοιπὸν τὰ ἔργα, τὰ ὁποῖα ἐγὼ κάμνω, μαρτυροῦν δι᾿ ἐμέ, ὅτι ὁ Πατὴρ μὲ ἔχει στείλει εἰς τὸν κόσμον. ³⁷καὶ ὁ πέμψας με πατὴρ, αὐτὸς μεμαρτύρηκε περὶ ἐμοῦ. οὔτε φωνὴν αὐτοῦ ἀκηκόατε πώποτε οὔτε εἶδος αὐτοῦ ἑωράκατε, ³⁷Καὶ ὁ Πατήρ, ποὺ μὲ ἔστειλε ἔχει ἀπὸ πολὺ καιρὸν μαρτυρήσει δι᾿ ἐμὲ μέσα εἰς τὰ βιβλία τῆς Ἁγίας Γραφῆς. Ἀλλὰ σεῖς οὔτε τὴν φωνὴν αὐτοῦ ἔχετέ ποτὲ ἕως τώρα ἀκούσει οὔτε τὴν μορφὴν του εἴδατε. ³⁸καὶ τὸν λόγον αὐτοῦ οὐκ ἔχετε μένοντα ἐν ὑμῖν, ὅτι ὃν ἀπέστειλεν ἐκεῖνος, τούτῳ ὑμεῖς οὐ πιστεύετε. ³⁸Καὶ τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ, ποὺ περιέχεται εἰς τὰς Γραφὰς δὲν τὸν ἔχετε δεχθῇ μὲ ὅλην σας τὴν καρδιά, ὥστε νὰ μένῃ μέσα σας. Καὶ ἀπόδειξις ὅτι δὲν πιστεύετε εἰς ἐκεῖνον, τὸν ὁποῖον ὁ Πατὴρ ἔστειλε εἰς τὸν κόσμον. ³⁹ἐρευνᾶτε τὰς γραφάς, ὅτι ὑμεῖς δοκεῖτε ἐν αὐταῖς ζωὴν αἰώνιον ἔχειν· καὶ ἐκεῖναί εἰσιν αἱ μαρτυροῦσαι περὶ ἐμοῦ· ³⁹Λοιπόν, σεῖς πρέπει νὰ ἐρευνᾶτε τὰς Γραφὰς καὶ νὰ συλλαμβάνετε τὰ βαθύτερα αὐτῶν νοήματα, διότι καὶ σεῖς οἱ ἴδιοι πιστεύετε ὅτι μὲ τὴν ἔρευναν καὶ τὴν πίστιν εἰς αὐτὰς θὰ ἔχετε ζωὴν αἰώνιον. Καὶ αὐταὶ ἀκριβῶς αἱ Γραφαὶ εἶναί ποὺ μαρτυροῦν δι᾿ ἐμέ. ⁴⁰καὶ οὐ θέλετε ἐλθεῖν πρός με ἵνα ζωὴν ἔχητε. ⁴⁰Ἀλλὰ σεῖς, παρ᾿ ὅλα ὅσα λέγουν αἱ Γραφαί, δὲν θέλετε νὰ ἔλθετε μὲ πίστιν πρὸς ἐμέ, διὰ νὰ ἔχετε ζωὴν αἰώνιον. ⁴¹δόξαν παρὰ ἀνθρώπων οὐ λαμβάνω· ⁴¹Ἐγὼ δὲν ζητῶ νὰ λάβω δόξαν ἐκ μέρους τῶν ἀνθρώπων, ⁴²ἀλλ᾿ ἔγνωκα ὑμᾶς ὅτι τὴν ἀγάπην τοῦ Θεοῦ οὐκ ἔχετε ἐν ἑαυτοῖς. ⁴²Ἀλλὰ σᾶς ἐγνώρισα πολὺ καλὰ καὶ εἶδα ὅτι δὲν ἔχετε μέσα σας τὴν ἀληθινὴν ἀγάπην πρὸς τὸν Θεόν. ⁴³ἐγὼ ἐλήλυθα ἐν τῷ ὀνόματι τοῦ πατρός μου, καὶ οὐ λαμβάνετέ με· ἐὰν ἄλλος ἔλθῃ ἐν τῷ ὀνόματι τῷ ἰδίῳ, ἐκεῖνον λήψεσθε. ⁴³Καὶ τοῦτο μαρτυρεῖται ἀπὸ τὸ γεγονὸς ὅτι ἐνῶ ἐγὼ ἔχω ἔλθει ἐξ ὀνόματος τοῦ Πατρός μου, σεῖς ἐν τούτοις δὲν μὲ δέχεσθε καὶ δὲν πιστεύετε εἰς τὴν θείαν μου ἀποστολὴν καὶ διδασκαλίαν. Ἐὰν ὅμως ἔλθῃ κανένας ψευδομεσσίας, ποὺ θὰ κινῆται ἀπὸ ἰδιοτέλειαν καὶ προσωπικὴν φιλοδοξίαν, ἐκεῖνον θὰ τὸν δεχθῆτε διότι θὰ κολακεύῃ τὰς ἀδυναμίας σας. ⁴⁴πῶς δύνασθε ὑμεῖς πιστεῦσαι, δόξαν παρὰ ἀλλήλων λαμβάνοντες, καὶ τὴν δόξαν τὴν παρὰ τοῦ μόνου Θεοῦ οὐ ζητεῖτε; ⁴⁴Καί πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ πιστέψετε εἰς τὴν ἀλήθειαν σεῖς, οἱ ὁποῖοι ἐπιδιώκετε νὰ παίρνετε δόξαν καὶ τιμὴν ὁ ἔνας ἀπὸ τὸν ἄλλον καὶ δὲν ζητεῖτε τὴν ἀληθινὴν δόξαν, ἡ ὁποία προέρχεται ἀπὸ τὸν ἔναν καὶ μόνον Θεόν; ⁴⁵μὴ δοκεῖτε ὅτι ἐγὼ κατηγορήσω ὑμῶν πρὸς τὸν πατέρα· ἔστιν ὁ κατηγορῶν ὑμῶν Μωϋσῆς, εἰς ὃν ὑμεῖς ἠλπίκατε. ⁴⁵Μὴ νομίζετε ὅτι ἐγὼ θὰ σᾶς κατηγορήσω εἰς τὸν Πατέρα. Ὑπάρχει ἄλλος ποὺ σᾶς κατηγορεῖ καὶ αὐτὸς εἶναι ὁ Μωϋσῆς, εἰς τὸν ὁποῖον σεῖς ἔχετε στηρίξει τὰς ἐλπίδας σας. ⁴⁶εἰ γὰρ ἐπιστεύετε Μωϋσεῖ, ἐπιστεύετε ἂν ἐμοί· περὶ γὰρ ἐμοῦ ἐκεῖνος ἔγραψεν. ⁴⁶Διότι ἐὰν ἐπιστεύατε εἰς τὸν Μωϋσέα, θὰ ἐπιστεύατε καὶ εἰς ἐμέ· Ἐπειδὴ ἐκεῖνος πολλὰ ἔγραψε καὶ προεικόνισε καὶ προδιετύπωσε δι᾿ ἐμέ. ⁴⁷εἰ δὲ τοῖς ἐκείνου γράμμασιν οὐ πιστεύετε, πῶς τοῖς ἐμοῖς ῥήμασι πιστεύσετε; ⁴⁷Ἐάν, λοιπόν, εἰς τὰ γραμμένα ἀπὸ ἐκεῖνον δὲν πιστεύετε, πῶς θὰ πιστεύσετε εἰς τὰ ἰδικά μου λόγια;>