Κατὰ Λουκᾶν

1Καὶ εἰσελθὼν διήρχετο τὴν Ἰεριχώ·

1Καὶ ἀφοῦ εἰσῆλθε εἰς τὴν Ἱεριχώ, διέβαινε τὴν πόλιν.

2καὶ ἰδοὺ ἀνὴρ ὀνόματι καλούμενος Ζακχαῖος, καὶ αὐτὸς ἦν ἀρχιτελώνης, καὶ οὗτος ἦν πλούσιος,

2Καὶ ἰδοὺ ὑπῆρχεν ἐκεῖ ἔνας ἄνθρωπος, ὀνόματι Ζακχαῖος, καὶ αὐτὸς ἧτο ἀρχιτελώνης καὶ πολὺ πλούσιος.

3καὶ ἐζήτει ἰδεῖν τὸν Ἰησοῦν τίς ἐστι, καὶ οὐκ ἠδύνατο ἀπὸ τοῦ ὄχλου, ὅτι τῇ ἡλικίᾳ μικρὸς ἦν.

3Καὶ ἐζητοῦσε νὰ ἰδῇ τὸν Ἰησοῦν, ποῖος εἶναι, καὶ δὲν ἠμποροῦσε ἕνεκα τοῦ πολλοῦ πλήθους, διότι αὐτὸς ἧτο μικρὸς κατὰ τὸ ἀνάστημα.

4καὶ προδραμὼν ἔμπροσθεν ἀνέβη ἐπὶ συκομορέαν, ἵνα ἴδῃ αὐτόν, ὅτι δι᾿ ἐκείνης ἤμελλε διέρχεσθαι.

4Καὶ ἀφοῦ ἔτρεξε ἐμπρός, ἀνέβηκε εἰς μία συκομορέαν, χωρὶς νὰ λογαριάσῃ τὴν θέσιν καὶ τὴν ἠλικίαν του, διὰ νὰ ἵδῃ τὸν Ἰησοῦν, διότι ἀπὸ τὸν δρόμον ἐκεῖνον θὰ ἐπερνοῦσε.

5καὶ ὡς ἦλθεν ἐπὶ τὸν τόπον, ἀναβλέψας ὁ Ἰησοῦς εἶδεν αὐτόν καὶ εἶπεν πρὸς αὐτόν· Ζακχαῖε, σπεύσας κατάβηθι· σήμερον γὰρ ἐν τῷ οἴκῳ σου δεῖ με μεῖναι.

5Καὶ ὁ Κύριος ἀμέσως μόλις ἔφθασε εἰς τὸν τόπον τῆς συκομορέας, ὕψωσε τὰ μάτια του, τὸν εἶδε καὶ εἶπε πρὸς αὐτόν· <Ζακχαῖε, κατέβα γρήγορα, διότι σήμερα πρέπει νὰ μείνω εἰς τὸ σπίτι σου>.

6καὶ σπεύσας κατέβη, καὶ ὑπεδέξατο αὐτὸν χαίρων.

6Καὶ ὁ Ζακχαῖος κατέβηκε γρήγορα καὶ τὸν ὑπεδέχθη μὲ μεγάλην χαράν.

7καὶ ἰδόντες πάντες διεγόγγυζον λέγοντες ὅτι παρὰ ἁμαρτωλῷ ἀνδρὶ εἰσῆλθε καταλῦσαι.

7Καὶ ὅταν εἶδαν τὸ γεγονὸς αὐτό, ἐγόγγυζαν ὅλοι μεταξὺ των καὶ μὲ ἀγανάκτησιν ἔλεγαν, ὅτι ἐμπῆκε νὰ καταλύσῃ εἰς τὸ σπίτι ἁμαρτωλοῦ ἀνθρώπου.

8σταθεὶς δὲ Ζακχαῖος εἶπε πρὸς τὸν Κύριον· Ἰδοὺ τὰ ἡμίση τῶν ὑπαρχόντων μου, Κύριε, δίδωμι τοῖς πτωχοῖς, καὶ εἴ τινός τι ἐσυκοφάντησα, ἀποδίδωμι τετραπλοῦν.

8Ἐστάθη δὲ ὁ Ζακχαῖος ἐμπρὸς εἰς τὸν Κύριον καὶ τοῦ εἶπε· <Κύριε, ἰδού, τὰ μισὰ ἀπὸ τὰ ὑπάρχοντά μου τὰ δίδω εἰς τοὺς πτωχούς. Καὶ ἂν τυχόν, σὰν τελώνης ποὺ εἷμαι, ἀδίκησα μὲ ψευδεῖς μαρτυρίας κάποιον καὶ εἰσέπραξα περισσότερα, τοῦ τὰ ἐπιστρέφω τετραπλάσια>.

9εἶπε δὲ πρὸς αὐτὸν ὁ Ἰησοῦς ὅτι σήμερον σωτηρία τῷ οἴκῳ τούτῳ ἐγένετο, καθότι καὶ αὐτὸς υἱὸς Ἀβραάμ ἐστιν·

9Ὁ Ἰησοῦς ἱδὼν τὴν εἰλικρινῆ μετάνοιαν τοῦ Ζακχαίου εἶπε πρὸς αὐτὸν ὅτι <σήμερον εἰς τὸ σπίτι τοῦτο ᾖλθε σωτηρία ἐκ μέρους τοῦ Θεοῦ, διότι καὶ αὐτὸς ὁ ἀρχιτελώνης εἶναι ἀπόγονος τοῦ Ἀβραάμ, ὁ ὁποῖος εἶχε λάβει ἀπὸ τὸν Θεὸν ὑποσχέσεις διὰ τὴν σωτηρίαν τῶν ἀπογόνων του.

10ἦλθε γὰρ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ζητῆσαι καὶ σῶσαι τὸ ἀπολωλός.

10Διότι ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ᾖλθε νὰ ἀναζητήσῃ καὶ σώσῃ τὸν ἁμαρτωλὸν ἄνθρωπον, ποὺ ὁμοιάζει μὲ τὸ χαμένο πρόβατο>.

11Ἀκουόντων δὲ αὐτῶν ταῦτα προσθεὶς εἶπε παραβολὴν, διὰ τὸ ἐγγὺς αὐτὸν εἶναι Ἱερουσαλὴμ καὶ δοκεῖν αὐτοὺς ὅτι παραχρῆμα μέλλει ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ ἀναφαίνεσθαι·

11Ἐνῶ δὲ ἐκεῖνοι ἤκουαν αὐτὰ τὰ λόγια, τοὺς εἶπε μίαν παραβολήν· καὶ τοῦτο ἐπειδὴ ἐνόμιζαν ὅτι τώρα ποὺ πλησιάζει ὁ διδάσκαλος εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ, θὰ φανερωθῇ μὲ ὅλην της τὴν δόξαν ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ.

12εἶπεν οὖν· Ἄνθρωπός τις εὐγενὴς ἐπορεύθη εἰς χώραν μακρὰν λαβεῖν ἑαυτῷ βασιλείαν καὶ ὑποστρέψαι.

12Εἶπε λοιπόν· <ἔνας ἄνθρωπος εὐγενοῦς καταγωγῆς, ἐπῆγεν εἰς μακρυνὴν χώραν, διὰ νὰ πάρῃ βασιλείαν καὶ κατόπιν νὰ ἐπιστρέψῃ.

13καλέσας δὲ δέκα δούλους ἑαυτοῦ ἔδωκεν αὐτοῖς δέκα μνᾶς καὶ εἶπε πρὸς αὐτούς· πραγματεύσασθε ἐν ᾧ ἔρχομαι.

13Αφοῦ δὲ ἐκάλεσε δέκα δούλους του, τοὺς ἔδωσε δέκα μνᾶς, μίαν εἰς τὸν καθένα, δηλαδὴ ἑκατὸ περίπου δραχμὰς τῆς ἐποχῆς ἐκείνης, καὶ τοὺς εἶπε: Ἐμπορευθῆτε μὲ τὰ χρήματα αὐτά, ἕως ὅτου ἔλθω, ὁπότε καὶ θά μοῦ δώσετε λογαριασμόν.

14οἱ δὲ πολῖται αὐτοῦ ἐμίσουν αὐτόν, καὶ ἀπέστειλαν πρεσβείαν ὀπίσω αὐτοῦ λέγοντες· οὐ θέλομεν τοῦτον βασιλεῦσαι ἐφ’ ἡμᾶς.

14Οἱ συμπολῖται του ὅμως τὸν ἐμισοῦσαν καὶ ἀμέσως μόλις αὐτὸς ἀνεχώρησε, ἔστειλαν μίαν ἐπιτρπὴν καὶ ἔλεγαν: Δὲν θέλομεν νὰ γίνῃ αὐτὸς βασιλεὺς μας.

15καὶ ἐγένετο ἐν τῷ ἐπανελθεῖν αὐτὸν λαβόντα τὴν βασιλείαν, καὶ εἶπε φωνηθῆναι αὐτῷ τοὺς δούλους τούτους οἷς ἔδωκε τὸ ἀργύριον, ἵνα ἐπιγνῷ τίς τί διεπραγματεύσατο.

15Καὶ ὅταν αὐτὸς ἐπέστρεψε, ἀφοῦ πλέον εἶχε λάβει τὴν βασιλείαν, εἶπε νὰ φωνάξουν τοὺς δούλους του, εἰς τοὺς ὁποίους εἶχε δώσει τὰ χρήματα διὰ νὰ μάθῃ τί ὁ καθένας των ἐμπορεύθηκε καὶ τί ἐκέρδησε.

16παρεγένετο δὲ ὁ πρῶτος λέγων· κύριε, ἡ μνᾶ σου προσειργάσατο δέκα μνᾶς.

16Ἦρθε ὁ πρῶτος καὶ εἶπε· Κύριε, ἡ μνᾶ σου ἐκέρδησε δέκα ἄλλας μνᾶς.

17καὶ εἶπεν αὐτῷ· εὖ, ἀγαθὲ δοῦλε! ὅτι ἐν ἐλαχίστῳ πιστὸς ἐγένου, ἴσθι ἐξουσίαν ἔχων ἐπάνω δέκα πόλεων.

17Καὶ εἶπεν εἰς αὐτὸν ὁ Κύριος: Εὖγε καλὲ καὶ πιστὲ δοῦλε. Ἐπειδὴ δὲ ἐδείχθης εἰς τὰ ὀλίγα, πού σοῦ ἔδωσα, ἀξιόπιστος, σοῦ δίνῳ τώρα ἐξουσίαν ἐπάνω εἰς δέκα πόλεις.

18καὶ ἦλθεν ὁ δεύτερος λέγων· κύριε, ἡ μνᾶ σου, ἐποίησε πέντε μνᾶς.

18Καὶ ᾖλθεν ὁ δεύτερος λέγων: Κύριε, ἡ μνᾶ σου ἔφερε ὡς κέρδος ἄλλας πέντε μνᾶς.

19εἶπε δὲ καὶ τούτῳ· καὶ σὺ γίνου ἐπάνω πέντε πόλεων.

19Εἶπε καὶ εἰς τὸν πιστὸν αὐτὸν δοῦλον ὁ κύριος· καὶ σὺ γίνε διοικητὴς ἐπάνω εἰς πέντε πόλεις.

20καὶ ἕτερος ἦλθε λέγων· κύριε, ἰδοὺ ἡ μνᾶ σου, ἣν εἶχον ἀποκειμένην ἐν σουδαρίῳ.

20Καὶ ἄλλος δοῦλος ᾖλθε λέγων: Κύριε, ἰδοὺ ἡ μνᾶ, πού μοῦ ἔδωσες, τὴν ὁποίαν εἴχα φυλαγμένην καὶ ἀσφαλισμένην εἰς ἕνα μανδήλι.

21ἐφοβούμην γάρ σε, ὅτι ἄνθρωπος αὐστηρὸς εἶ· αἴρεις ὃ οὐκ ἔθηκας, καὶ θερίζεις ὃ οὐκ ἔσπειρας, καὶ συνάγεις ὅθεν οὐ διεσκόρπισας.

21Τὴν ἐφύλαττα διὰ νά σοῦ τὴν ἐπιστρέψω ἀσφαλῶς, ἐπειδὴ σὲ ἐφοβούμην, διότι εἷσαι ἄνθρωπος σκληρὸς καὶ ἀπαιτητικός. Παίρνεις ὡς ἰδικόν σου, ἐκεῖνο ποὺ δὲν ἔδωσες καὶ θερίζεις χωράφι ποὺ δὲν ἔσπειρες, καὶ μαζεύεις εἰς ἁλώνι, εἰς τὸ ὁποῖον δὲν ἐσκόρπισες καὶ δὲν ἐλύχνισες.

22λέγει αὐτῷ· ἐκ τοῦ στόματός σου κρινῶ σε, πονηρὲ δοῦλε. ᾔδεις ὅτι ἄνθρωπος αὐστηρός εἰμι ἐγὼ, αἴρων ὃ οὐκ ἔθηκα, καὶ θερίζων ὃ οὐκ ἔσπειρα καὶ συνάγων ὅθεν οὐ διεσκόρπισα.

22Εἶπε δὲ πρὸς αὐτὸν ὁ κύριος: Ἀπὸ τὰ λόγια σου θὰ σὲ κρίνῳ, πονηρὲ δοῦλε. Ἐγνώριζες ὅτι ἐγὼ εἷμαι ἄνθρωπος αὐστηρός, ποὺ παίρνω ὅ,τι δὲν ἔβαλα, καὶ θερίζω ἐκεῖ ποὺ δὲν ἔσπειρα καὶ μαζεύω ἐκεῖ ποὺ δὲν ἐλίχνισα.

23καὶ διατί οὐκ ἔδωκας τὸ ἀργύριόν μου ἐπὶ τὴν τράπεζαν, καὶ ἐγὼ ἐλθὼν σὺν τόκῳ ἂν ἔπραξα αὐτὸ;

23Τότε, διατὶ δὲν ἔδωσες τὸ χρῆμα μου εἰς τὴν τράπεζαν, ὥστε ὅταν ἐγὼ θὰ ἠρχόμην, νὰ τὸ εἰσέπραττα μαζῆ μὲ τὸν τόκον;

24καὶ τοῖς παρεστῶσιν εἶπεν· ἄρατε ἀπ᾿ αὐτοῦ τὴν μνᾶν καὶ δότε τῷ τὰς δέκα μνᾶς ἔχοντι.

24Καὶ εἰς ἐκείνους, ποὺ ἐστέκοντο ἐκεῖ κοντὰ εἶπε: Πάρτε ἀπὸ αὐτὸν τὴν μνᾶν καὶ δῶστε την εἰς ἐκεῖνον ποὺ ἔχει τὰς δέκα μνᾶς.

25καὶ εἶπον αὐτῷ· κύριε, ἔχει δέκα μνᾶς.

25Καὶ ἐκεῖνοι τοῦ εἶπαν: Κύριε ἔχει δέκα μνᾶς.

26λέγω γὰρ ὑμῖν ὅτι παντὶ τῷ ἔχοντι δοθήσεται, ἀπὸ δὲ τοῦ μὴ ἔχοντος καὶ ὃ ἔχει ἀρθήσεται ἀπ᾿ αὐτοῦ.

26Κάμετε ὅπως σᾶς εἶπα. Διότι σᾶς λέγω τοῦτο· εἰς ἐκεῖνον ποὺ ἔχει τὰ χαρίσματα καὶ τὰ καλλιεργεῖ καὶ τὰ χρησιμοποιεῖ ὅπως πρέπει, θὰ δοθῇ ἀκόμη περισσότερον. Ἀπὸ ἐκεῖνον ὅμως ποὺ δὲν ἔχει οὔτε ἐλάχιστον καλὸν ἔργον νὰ παρουσιάσῃ, θὰ τοῦ ἀφαιρεθῇ καὶ τὸ μικρὸν χάρισμα, ποὺ ἔχει.

27πλὴν τοὺς ἐχθρούς μου ἐκείνους, τοὺς μὴ θελήσαντάς με βασιλεῦσαι ἐπ᾿ αὐτοὺς, ἀγάγετε ὧδε καὶ κατασφάξατε αὐτοὺς ἔμπροσθέν μου.

27Ὅσον δὲ διὰ τοὺς ἐχθρούς μου ἐκείνους ποὺ δὲν μὲ ἤθελαν βασιλέα των, φέρετέ τους ἐδῶ καὶ κατασφάξατέ τους ἐμπρός μου>.

28Καὶ εἰπὼν ταῦτα ἐπορεύετο ἔμπροσθεν ἀναβαίνων εἰς Ἱεροσόλυμα.

28Καὶ ἀφοῦ εἶπεν αὐτά, συνέχισε τὴν πορείαν του, ἀναβαίνων εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα.

29Καὶ ἐγένετο ὡς ἤγγισεν εἰς Βηθσφαγὴ καὶ Βηθανίαν πρὸς τὸ ὄρος τὸ καλούμενον ἐλαιῶν, ἀπέστειλε δύο τῶν μαθητῶν αὐτοῦ

29Καὶ καθὼς ἐπλησίσεν εἰς τὴν Βηθσφαγῆ καὶ τὴν Βηθανίαν, κοντὰ εἰς τὸ ὅρος, ποὺ ἐλέγετο ὅρος τῶν Ἐλαιῶν, ἔστειλε δύο ἀπὸ τοὺς μαθητὰς του,

30εἰπών· Ὑπάγετε εἰς τὴν κατέναντι κώμην, ἐν ᾗ εἰσπορευόμενοι εὑρήσετε πῶλον δεδεμένον, ἐφ᾿ ὃν οὐδεὶς πώποτε ἀνθρώπων ἐκάθισε· λύσαντες αὐτὸν ἀγάγετε.

30καὶ τοὺς εἶπε· <πηγαίνετε εἰς τὸ ἀπέναντι χωριὸ καὶ καθὼς θὰ εἰσέρχεθε, θὰ βρῆτε ἕνα δεμένο πουλάρι, ἐπάνω εἰς τὸ ὁποῖον ποτέ κανεὶς ἄνθρωπος δὲν ἔχει καθίσει. Λῦστε το καὶ φέρτε το ἐδῶ.

31καὶ ἐάν τις ὑμᾶς ἐρωτᾷ, διατί λύετε; οὕτως ἐρεῖτε αὐτῷ, ὅτι ὁ Κύριος αὐτοῦ χρείαν ἔχει.

31Καὶ ἂν κανεὶς σᾶς ἐρωτήσῃ, διατὶ τὸ λύετε; Σεῖς θὰ τοῦ ἀπαντήσετε ὡς ἐξῇς· ὅτι τὸ χρειάζεται ὁ Κύριος>.

32ἀπελθόντες δὲ οἱ ἀπεσταλμένοι εὗρον καθὼς εἶπεν αὐτοῖς, ἑστῶτα τὸν πῶλον·

32Ὅταν δὲ ἐπῆγαν οἱ ἀπεσταλμένοι, εὐρῆκαν ὅπως ἀκριβῶς εἶχεν εἴπει ὁ Κύριος, δηλαδὴ τὸ πουλάρι νὰ στέκεται ἐκεῖ.

33λυόντων δὲ αὐτῶν τὸν πῶλον εἶπον οἱ κύριοι αὐτοῦ πρὸς αὐτούς· Τί λύετε τὸν πῶλον;

33Ὅταν δὲ ἔλυαν τὸ πουλάρι, εἶπαν πρὸς αὐτοὺς οἱ κύριοι του· <διατὶ λύετε τὸ πουλάρι;>

34οἱ δὲ εἶπον ὅτι Ὁ Κύριος αὐτοῦ χρείαν ἔχει.

34Ἐκεῖνοι δὲ ἀπήντησαν, ὅτι τὸ χρειάζεται ὁ Κύριος.

35καὶ ἤγαγον αὐτὸν πρὸς τὸν Ἰησοῦν, καὶ ἐπιρίψαντες ἑαυτῶν τὰ ἱμάτια ἐπὶ τὸν πῶλον ἐπεβίβασαν τὸν Ἰησοῦν.

35Καὶ τὸ ἔφεραν πρὸς τὸν Ἰησοῦν. Καὶ ἀφοῦ ἔρριψαν ἐπάνω εἰς αὐτὸ τὰ ἐξωτερικὰ των ἐνδύματα, ἐβοήθησαν τὸν Κύριον νὰ ἀνεβῇ εἰς τὸ πουλάρι.

36πορευομένου δὲ αὐτοῦ ὑπεστρώννυον τὰ ἱμάτια αὐτῶν ἐν τῇ ὁδῷ.

36Καθὼς δὲ ὁ Κύριος ἐπροχωροῦσε, οἱ ἀκροαταί ποὺ τὸν συνώδευαν, ἔστρωναν τὰ ἐνδύματά των εἰς τὸν δρόμον, εἰς ἔνδειξιν σεβασμοῦ, διὰ νὰ περάσῃ ἐπάνω ἀπὸ αὐτά.

37ἐγγίζοντος δὲ αὐτοῦ ἤδη πρὸς τῇ καταβάσει τοῦ ὄρους τῶν ἐλαιῶν ἤρξαντο ἅπαν τὸ πλῆθος τῶν μαθητῶν χαίροντες αἰνεῖν τὸν Θεὸν φωνῇ μεγάλῃ περὶ πασῶν ὧν εἶδον δυνάμεων

37Ὅταν δὲ ἐπλησίαζε εἰς τὸ τέρμα τοῦ κατηφορικοῦ δρόμου τοῦ ὅρους τῶν Ἐλαιῶν, ὅλον τὸ πλῆθος τῶν μαθητῶν μὲ χαρὰν ἤρχισαν νὰ δοξολογοῦν τὸν Θεὸν μὲ φωνὴν μεγάλην δι᾿ ὅλα τὰ καταπληκτικὰ θαύματα, ποὺ εἴχαν ἰδεῖ,

38λέγοντες· Εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος βασιλεὺς ἐν ὀνόματι Κυρίου· εἰρήνη ἐν οὐρανῷ καὶ δόξα ἐν ὑψίστοις.

38λέγοντες· <εὐλογημένος ὁ βασιλεύς, ποὺ ἔρχεται ἐν ὀνόματι Κυρίου. Δι᾿ αὐτοῦ θὰ ἀποκατασταθῇ ἡ εἰρήνη μεταξὺ τοῦ οὐρανοῦ καὶ τῆς γῆς, τοῦ Θεοῦ καὶ τῶν ἀνθρώπων καὶ θὰ ἀναπέμπεται δόξα εἰς τὸν ἐν ὑψίστοις πανάγαθον Θεόν>.

39καί τινες τῶν Φαρισαίων ἀπὸ τοῦ ὄχλου εἶπον πρὸς αὐτόν· Διδάσκαλε, ἐπιτίμησον τοῖς μαθηταῖς σου.

39Καὶ μερικοὶ ἀπὸ τοὺς Φαρισαίους, ποὺ ἦσαν ἀναμεμιγμένοι μὲ τὸν ὄχλον, ἐβγῆκαν καὶ εἶπαν εἰς αὐτόν· <Διδάσκαλε, νὰ ἐπιπλήξῃς τοὺς μαθητάς σου, διὰ τὴν δόξαν, πού σοῦ ἀποδίδουν καὶ ἡ ὁποία ἀνήκει μόνον εἰς τὸν Μεσσίαν>.

40καὶ ἀποκριθεὶς εἶπεν· Λέγω ὑμῖν ὅτι ἐὰν οὗτοι σιωπήσωσιν, οἱ λίθοι κεκράξονται.

40Καὶ ἀποκριθεὶς ὁ Ἰησοῦς τοὺς εἶπε· <σᾶς διαβεβαιώνω, ὅτι ἐὰν αὐτοὶ σιωπήσουν, οἱ πέτρες θὰ φωνάξουν>.

41καὶ ὡς ἤγγισεν, ἰδὼν τὴν πόλιν ἔκλαυσεν ἐπ᾿ αὐτῇ, λέγων

41Καὶ καθὼς ἐπλησίασε πρὸς τὴν Ἱερουσαλὴμ καὶ εἶδε τὴν πόλιν, ἀνελύθη εἰς δάκρυα καὶ λυγμοὺς δι᾿ αὐτήν, λέγων

42ὅτι Εἰ ἔγνως καὶ σὺ καὶ γε ἐν τῇ ἡμέρᾳ σου ταύτῃ, τὰ πρὸς εἰρήνην σου! νῦν δὲ ἐκρύβη ἀπὸ ὀφθαλμῶν σου·

42ὅτι <ἐὰν ἐγνώριζες καὶ σύ, ἔστω καὶ κατὰ τὴν τελευταίαν αὐτὴν ἡμέραν, πού σοῦ δίδει ὡς μεγάλην εὐκαιρίαν μετανοίας ὁ Θεός, ἐὰν ἐγνώριζες καὶ ἐδέχεσο ὅτι ἐγὼ θά σοῦ παρεῖχα τὴν εἰρήνην καὶ τὴν ἀσφάλειαν, θὰ ἐσώζεσο ἀπὸ τὴν τρομερὰν καταστροφήν ποὺ σὲ περιμένει. Τώρα ὅμως, ἐξ αἰτίας τῆς ἀμετανοήτου κακίας σου, τὰ μάτια σου εἶναι σκοτισμένα καὶ δὲν ἠμποροῦν νὰ ἴδουν τὸν ὄλεθρον, ποὺ ἔρχεται.

43ὅτι ἥξουσιν ἡμέραι ἐπὶ σὲ καὶ περιβαλοῦσιν οἱ ἐχθροί σου χάρακά σοι καὶ περικυκλώσουσί σε καὶ συνέξουσί σε πάντοθεν,

43Διότι θὰ ἔλθουν φοβεραὶ διὰ σὲ ἡμέραι καὶ οἱ ἐχθροί σου θὰ σκάψουν γύρῳ σου χαρακώματα καὶ θὰ σὲ περικυκλώσουν καὶ θὰ σὲ συνθλίβουν ἀπὸ παντοῦ.

44καὶ ἐδαφιοῦσί σε καὶ τὰ τέκνα σου ἐν σοί, καὶ οὐκ ἀφήσουσιν ἐν σοί λίθον ἐπὶ λίθῳ, ἀνθ᾿ ὧν οὐκ ἔγνως τὸν καιρὸν τῆς ἐπισκοπῆς σου.

44Καὶ θὰ κατακρημνίσουν τὰ οἰκοδομήματά σου καὶ θὰ πετάξουν, σφαγμένα κάτω εἰς τὸ ἔδαφος τὰ παιδιά σου, καὶ δὲν θὰ ἀφήσουν πέτραν ἐπάνω εἰς τὴν πέτραν· καὶ τοῦτο εἰς τιμωρίαν σου, διότι δὲν ἠθέλησες νὰ γνωρίσῃς καὶ νὰ δεχθῇς τὸν καιρόν, κατὰ τὸν ὁποῖον ὁ Θεὸς σὲ ἐπεσκέφθηκε διὰ νὰ σὲ σώσῃ>.

45Καὶ εἰσελθὼν εἰς τὸ ἱερὸν ἤρξατο ἐκβάλλειν τοὺς πωλοῦντας ἐν αὐτῷ καὶ ἀγοράζοντας

45Καὶ ὅταν εἰσῆλθεν εἰς τὴν αὐλὴν τοῦ ναοῦ, ἤρχισε νὰ βγάζῃ ἔξω ἐκείνους, ποὺ πωλοῦσαν καὶ ἀγόραζαν ἐκεῖ,

46λέγων αὐτοῖς· Γέγραπται ὅτι ὁ οἶκός μου οἶκος προσευχῆς ἐστιν· ὑμεῖς δὲ αὐτὸν ἐποιήσατε σπήλαιον λῃστῶν.

46λέγων πρὸς αὐτούς· <ἔχει γραφῆ ἀπὸ τοὺς προφήτας κατ᾿ ἔμπνευσιν Θεοῦ, ὅτι ὁ οἶκος μου εἶναι οἶκος προσευχῆς. Σεῖς ὅμως τὸν ἐκάματε σπήλαιον λῃστῶν, διὰ νὰ λῃστεύετε καὶ κλέπτετε τοὺς ἄλλους μὲ τὰς ἀπάτας καὶ τὰ ψέματά σας>.

47Καὶ ἦν διδάσκων τὸ καθ᾿ ἡμέραν ἐν τῷ ἱερῷ· οἱ δὲ ἀρχιερεῖς καὶ οἱ γραμματεῖς ἐζήτουν αὐτὸν ἀπολέσαι καὶ οἱ πρῶτοι τοῦ λαοῦ,

47Καὶ ἐδίδασκε, ὅπως συνήθως, κάθε ἡμέραν εἰς τὸ ἱερόν. Οἱ δὲ ἀρχιερεῖς καὶ οἱ γραμματεῖς καὶ οἱ ἄρχοντες τοῦ λαοῦ ἐζητοῦσαν νὰ τὸν ἐξοντώσουν.

48καὶ οὐχ εὕρισκον τὸ τί ποιήσουσιν· ὁ λαὸς γὰρ ἅπας ἐξεκρέματο αὐτοῦ ἀκούων.

48Καὶ δὲν κατώρθωναν νὰ εὔρουν τί νὰ κάμουν, διὰ νὰ φέρουν εἰς πέρας τὸ κακοῦργον σχέδιόν των, διότι ὁ λαὸς μὲ πολὺ θαυμασμὸν καὶ εὐλάβειαν ἐκρέματο ἀπὸ τὸ στόμα του ἀκούων τὴν διδασκαλίαν του.