Κατὰ Μᾶρκον

1Καὶ ὅτε ἐγγίζουσιν εἰς Ἱεροσόλυμα εἰς Βηθσφαγὴ καὶ Βηθανίαν πρὸς τὸ ὄρος τῶν ἐλαιῶν, ἀποστέλλει δύο τῶν μαθητῶν αὐτοῦ

1Καὶ ὅταν ἐπλησίασαν εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ, ἐκεῖ ποὺ ἦταν ἡ Βηθσφαγῆ καὶ Βηθανία, κοντὰ εἰς τὸ ὅρος τῶν Ἐλαιῶν, ἔστειλε ὁ Κύριος δύο ἀπὸ τοὺς μαθητὰς του

2καὶ λέγει αὐτοῖς· Ὑπάγετε εἰς τὴν κώμην τὴν κατέναντι ὑμῶν, καὶ εὐθέως εἰσπορευόμενοι εἰς αὐτὴν εὑρήσετε πῶλον δεδεμένον, ἐφ᾿ ὃν οὐδεὶς ἀνθρώπων κεκάθικε· λύσαντες αὐτὸν ἀγάγετε.

2καὶ τοὺς εἶπε· <πηγαίνετε εἰς τὸ χωριό, ποὺ εἶναι ἀπέναντί σας, καὶ ἀμέσως καθὼς θὰ μπαίνετε εἰς αὐτό, θὰ βρῆτε ἕνα πουλάρι δεμένο, ἐπάνω εἰς τὸ ὁποῖον κανένας ἄνθρωπος ἕως τώρα δὲν ἔχει καθίσει. Λῦστε τὸ καὶ φέρτε τὸ ἐδῶ.

3καὶ ἐάν τις ὑμῖν εἴπῃ· τί ποιεῖτε τοῦτο; εἴπετε ὅτι ὁ Κύριος αὐτοῦ χρείαν ἔχει, καὶ εὐθέως αὐτὸν ἀποστέλλει πάλιν ὧδε.

3Καὶ ἐὰν κανεὶς σᾶς ἐρωτήσῃ, διατὶ τὸ κάμνετε αὐτό; Εἰπέτε του, ὅτι ὁ Κύριος τὸ χρειάζεται, καὶ πολὺ σύντομα θὰ τὸ ξαναστείλῃ πάλιν ἐδῶ>.

4ἀπῆλθον δὲ καὶ εὗρον τὸν πῶλον δεδεμένον πρὸς τὴν θύραν ἔξω ἐπὶ τοῦ ἀμφόδου, καὶ λύουσιν αὐτόν.

4Ἐπῆγαν πράγματι οἱ μαθηταὶ καὶ εὐρῆκαν τὸ πουλάρι δεμένο εἰς τὴν θύραν ἔξω πρὸς τὸ μέρος τοῦ δρόμου καὶ τὸ ἔλυσαν.

5καί τινες τῶν ἐκεῖ ἑστηκότων ἔλεγον αὐτοῖς· Τί ποιεῖτε λύοντες τὸν πῶλον;

5Καὶ μερικοὶ ἀπὸ ἐκείνους ποὺ ἔστεκαν ἐκεῖ, ἔλεγαν εἰς αὐτούς· <τί κάνετε καὶ λύετε τὸ πουλάρι;>

6οἱ δὲ εἶπον αὐτοῖς καθὼς ἐνετείλατο ὁ Ἰησοῦς, καὶ ἀφῆκαν αὐτούς.

6Ἐκεῖνοι δὲ ἀπήντησαν, ὅπως τοὺς εἶχε παραγγείλει ὁ Ἰησοῦς καὶ τοὺς ἀφῆκαν.

7καὶ ἤγαγον τὸν πῶλον πρὸς τὸν Ἰησοῦν καὶ ἐπιβάλον αὐτῷ τὰ ἱμάτια αὐτῶν, καὶ ἐκάθισεν ἐπ᾿ αὐτῷ.

7Καὶ ἔφεραν τὸ πουλάρι πρὸς τὸν Ἰησοῦν καὶ ἔβαλαν ἐπάνω εἰς αὐτὸ τὰ ἐνδύματά των καὶ ἐκάθισεν ὁ Ἰησοῦς εἰς αὐτό.

8πολλοὶ δὲ τὰ ἱμάτια αὐτῶν ἔστρωσαν εἰς τὴν ὁδόν, ἄλλοι δὲ στιβάδας ἔκοπτον ἐκ τῶν δένδρων καὶ ἐστρώννυον εἰς τὴν ὁδόν.

8Πολλοὶ δὲ ἔστρωναν τὰ ἐνδύματά των εἰς τὸν δρόμον διὰ νὰ περάσῃ ὁ Ἰησοῦς, ἄλλοι δὲ ἔκοβαν ἀπὸ τὰ δένδρα πυκνόφυλλα κλωνάρια καὶ τὰ ἔστρωναν εἰς τὸν δρόμον.

9καὶ οἱ προάγοντες καὶ οἱ ἀκολουθοῦντες ἔκραζον λέγοντες· Ὡσαννά, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου.

9Καὶ ἐκεῖνοι ποὺ ἐπήγαιναν μπροστὰ καὶ ἐκεῖνοι ποὺ ἀκολουθοῦσαν (καταληφθέντες ἀπὸ ἀκράτητον ἐνθουσιασμόν) ἐφώναζαν δυνατὰ καὶ ἔλεγαν· <δόξα καὶ ὕμνος· εὐλογημένος ἂς εἶναι ὁ Μεσσίας, ποὺ ἔρχεται ἐν ὀνόματι Κυρίου, διὰ νὰ σώσῃ τὸν κόσμον.

10εὐλογημένη ἡ ἐρχομένη βασιλεία ἐν ὀνόματι Κυρίου τοῦ πατρὸς ἡμῶν Δαυῒδ· ὡσαννὰ ἐν τοῖς ὑψίστοις.

10Εὐλογημένη νὰ εἶναι ἡ βασιλεία τοῦ προπάτορός μας Δαυΐδ, ἡ ὁποία ἔρχεται ἐν ὀνόματι Κυρίου· δοξολογίαν ἂς ψάλλουν οἱ ἄγγελοι, ποὺ εἶναι ἐν ὑψίστοις>.

11Καὶ εἰσῆλθεν εἰς Ἱεροσόλυμα ὁ Ἰησοῦς καὶ εἰς τὸ ἱερόν· καὶ περιβλεψάμενος πάντα, ὀψίας ἤδη οὔσης τῆς ὥρας, ἐξῆλθεν εἰς Βηθανίαν μετὰ τῶν δώδεκα.

11Καὶ εἰσῆλθεν εἰς Ἱεροσόλυμα ὁ Ἰησοῦς καὶ εἰς τὸ ἱερόν· καὶ ἀφοῦ παρετήρησε τριγύρω ὅλα, ἐπειδὴ ἢ ὥρα ἧτο πλέον προχωρημένη, ἐβγῆκεν εἰς τὴν Βηθανίαν μαζῆ μὲ τοὺς δώδεκα.

12Καὶ τῇ ἐπαύριον ἐξελθόντων αὐτῶν ἀπὸ Βηθανίας ἐπείνασε·

12Καὶ τὴν αὐριανὴν ἡμέραν, ἀφοῦ εἴχαν βγῆ ἀπὸ τὴν Βηθανίαν, διὰ νὰ ἐπιστρέψουν εἰς Ἰρουσαλήμ, ὁ Κύριος ἐπείνασε.

13καὶ ἰδὼν συκῆν ἀπὸ μακρόθεν ἔχουσαν φύλλα, ἦλθεν εἰ ἄρα τι εὑρήσει ἐν αὐτῇ· καὶ ἐλθὼν ἐπ᾿ αὐτὴν οὐδὲν εὗρεν εἰ μὴ φύλλα· οὐ γὰρ ἦν καιρὸς σύκων.

13Καθὼς δὲ ἀπὸ μακρυὰ εἶδε μιᾷ συκιὰ γεμάτη φύλλα, ᾖλθε μήπως τυχὸν καὶ εὔρῃ κανένα καρπὸν εἰς αὐτήν. Ὅταν ὅμως ἦλθε κοντὰ της, δὲν εὑρῆκε τίποτε παρὰ μόνον φύλλα, διότι δὲν ἧτο ὁ καιρὸς τῶν σύκων.

14καὶ ἀποκριθεὶς εἶπεν αὐτῇ· Μηκέτι ἐκ σοῦ εἰς τὸν αἰῶνα μηδεὶς καρπὸν φάγοι. καὶ ἤκουον οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ.

14Καὶ μὲ ἔντονον ὕφος εἶπεν εἰς αὐτήν· <ποτὲ πλέον εἰς τὸν αἰῶνα τὸν ἅπαντα νὰ μὴ φάγῃ κανεὶς καρπὸν ἀπὸ σένα>. Καὶ οἱ μαθηταὶ του ἤκουσαν αὐτὰ (χωρὶς καὶ νὰ ἠμποροῦν νὰ ἐννοήσουν ὅτι ἡ ἄκαρπος συκῆ ἐσυμβόλιζε τὴν ἄκαρπον συναγωγὴν τῶν Ἑβραίων, ἡ ὁποία ἐξωτερικῶς μόνον τύπους εἶχε νὰ παρουσιάσῃ καὶ ὄχι ἀρετήν, καὶ ἡ ὁποία θὰ ἕμενε πλέον εἰς τὸν αἰῶνα στεῖρα καὶ ἄκαρπος).

15Καὶ ἔρχονται πάλιν εἰς Ἱεροσόλυμα· καὶ εἰσελθὼν ὁ Ἰησοῦς εἰς τὸ ἱερὸν ἤρξατο ἐκβάλλειν τοὺς πωλοῦντας καὶ τοὺς ἀγοράζοντας ἐν τῷ ἱερῷ, καὶ τὰς τραπέζας τῶν κολλυβιστῶν καὶ τὰς καθέδρας τῶν πωλούντων τὰς περιστερὰς κατέστρεψε,

15Καὶ ἔρχονται πάλιν εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα καὶ ὅταν εἰσῆλθεν ὁ Ἰησοῦς εἰς τὴν μεγάλην αὐλὴν τοῦ ναοῦ, ἤρχισε νὰ διώχνῃ ἔξω ἀπὸ ἐκεῖ τοὺς πωλοῦντας καὶ τοὺς ἀγοράζοντας μέσα εἰς τὴν ἱερὰν ἐκείνην περιοχήν. Καὶ τὰ τραπέζια τῶν ἀργυραμοιβῶν (αὐτῶν ποὺ ἀντήλλασσαν τὰ ξένα νομίσματα μὲ ἰουδαϊκά, μὲ τὰ ὁποῖα καὶ μόνον ἔπρεπε νὰ καταβάλεται ὁ φόρος τοῦ ναοῦ) τὰ ἀναποδογύρισε, ὅπως ἐπίσης καὶ τὰ καθίσματα ἐκείνων, ποὺ πωλοῦσαν τὰ περιστέρια διὰ τὰς θυσίας.

16καὶ οὐκ ἤφιεν ἵνα τις διενέγκῃ σκεῦος διὰ τοῦ ἱεροῦ,

16Καὶ δὲν ἄφινε νὰ μεταφέρῃ κανεὶς διὰ μέσου τῆς αὐλῆς τοῦ ναοῦ κανένα οἰκιακὸν σκεῦος ἢ δοχεῖον.

17καὶ ἐδίδασκε λέγων αὐτοῖς· Οὐ γέγραπται ὅτι ὁ οἶκός μου οἶκος προσευχῆς κληθήσεται πᾶσι τοῖς ἔθνεσιν; ὑμεῖς δὲ αὐτὸν ἐποιήσατε σπήλαιον λῃστῶν.

17Ἐδίδασκε δὲ καὶ ἔλεγε εἰς αὐτούς· <δὲν ἔχει γραφῆ ἀπὸ τὸν προφήτην Ἠσαΐαν, ὅτι ὁ οἶκος μου θὰ ὀνομασθῇ οἶκος προσευχῆς δι᾿ ὅλα τὰ ἔθνη, ποῦ θὰ πιστεύσουν εἰς ἐμέ; Σεῖς ὅμως τὸν ἐκάματε σπήλαιον λῃστῶν, ὅπου μὲ ἀπάτην καὶ αἰσχροκέρδειαν κλέπτετε καὶ ἀδικεῖτε ὁ ἔνας τὸν ἄλλον>.

18καὶ ἤκουσαν οἱ γραμματεῖς καὶ οἱ Φαρισαῖοι καὶ οἱ ἀρχιερεῖς, καὶ ἐζήτουν πῶς αὐτὸν ἀπολέσουσιν· ἐφοβοῦντο γὰρ αὐτόν, ὅτι πᾶς ὁ ὄχλος ἐξεπλήσσετο ἐπὶ τῇ διδαχῇ αὐτοῦ.

18Καὶ ἐπληροφορήθησαν οἱ γραμματεῖς καὶ οἱ Φασρισαῖοι καὶ οἱ ἀρχιερεῖς τὰ γεγονότα αὐτὰ καὶ ἠγανάκτησαν (διότι ἀφ᾿ ἑνὸς μὲν ἔχαναν τὰ ποσοστὰ των ἀπὸ τὰς ἀγοραπωλησίας ἐκείνας ἀφ᾿ ἑτέρου δὲ εἴχαν ἐκτεθῇ εἰς τὸν λαόν, ἐπειδὴ αὐτοὶ εἴχαν τὸ δικαίωμα καὶ τὸ καθῆκον νὰ ἁπαλάξουν τὸν ναὸν ἀπὸ τοὺς πωλοῦντας καὶ ἀγοράζοντας). Καὶ ἐζητοῦσαν πῶς θὰ ἠμποροῦσαν νὰ θανατώσουν αὐτόν. Δὲν ἤθελαν ὅμως φανερὰ νὰ τὸν συλλάβουν, διότι τὸν ἐφοβοῦντο, ἐπειδὴ ὁ λαὸς ἐθαύμαζε πολὺ τὴν διδασκαλίαν του.

19Καὶ ὅτε ὀψὲ ἐγένετο, ἐξεπορεύοντο ἔξω τῆς πόλεως.

19Καὶ ὅταν ἐβραδυαζε, ἔβγαινε ὁ Κύριος ἔξω ἀπὸ τὴν πόλιν.

20Καὶ παραπορευόμενοι πρωῒ εἶδον τὴν συκῆν ἐξηραμμένην ἐκ ῥιζῶν.

20Καὶ καθὼς ἐπερνοῦσαν τὸ πρωΐ, εἶδαν οἱ μαθηταὶ τὴν συκιὰν νὰ ἔχῃ ξηρανθῇ ἀπό τις ρίζες.

21καὶ ἀναμνησθεὶς ὁ Πέτρος λέγει αὐτῷ· Ραββί, ἴδε ἡ συκῆ ἣν κατηράσω ἐξήρανται.

21Καὶ ἐθυμήθηκε ὁ Πέτρος τὰ χθεσινὰ λόγια τοῦ Διδασκάλου καὶ τοῦ εἶπε· <διδάσκαλε, κύτταξε· ἡ συκιὰ τὴν ὁποίαν χθὲς κατηράσθης ἔχει ξηρανθῇ>.

22καὶ ἀποκριθεὶς ὁ Ἰησοῦς λέγει αὐτοῖς· ἔχετε πίστιν Θεοῦ.

22Καὶ ἀπεκρίθη ὁ Ἰησοῦς καὶ τοῦ εἶπε· νὰ ἔχετε πίστιν εἰς τὸν Θεὸν καὶ τὴν δύναμίν του.

23ἀμὴν γὰρ λέγω ὑμῖν ὅτι ὃς ἂν εἴπῃ τῷ ὄρει τούτῳ, ἄρθητι καὶ βλήθητι εἰς τὴν θάλασσαν, καὶ μὴ διακριθῇ ἐν τῇ καρδίᾳ αὐτοῦ, ἀλλὰ πιστεύσῃ ὅτι ἃ λέγει γίνεται, ἔσται αὐτῷ ὃ ἐὰν εἴπῃ.

23Διότι σᾶς διαβεβαιώνω, ὅτι ἐκεῖνος ποὺ ἔχει τέτοιαν πίστιν καὶ θὰ εἴπῃ εἰς τὸ βουνὸ τοῦτο· σήκω καὶ πέσε εἰς τὴν θάλασσαν, καὶ ἐφ᾿ ὅσον δὲν θὰ αἰσθανθῇ καμμίαν ἀμφιβολίαν εἰς τὴν καρδίαν του, ἀλλὰ θὰ πιστεύσῃ, ὅτι ὅσα εἰς δόξα τοῦ Θεοῦ λέγει γίνονται, θὰ ἵδῃ ὅτι θὰ γίνῃ αὐτό, ποὺ θὰ εἴπῃ.

24διὰ τοῦτο λέγω ὑμῖν, πάντα ὅσα ἂν προσευχόμενοι αἰτεῖσθε, πιστεύετε ὅτι λαμβάνετε, καὶ ἔσται ὑμῖν.

24Διὰ τοῦτο καὶ σᾶς λέγω, ὅτι ὅλα ὅσα μὲ τὴν προσευχὴν σας ζητεῖτε, πιστεύετε ὅτι θὰ τὰ λάβετε, καὶ θὰ σᾶς δοθοῦν ἀπὸ τὸν Θεόν.

25καὶ ὅταν στήκετε προσευχόμενοι, ἀφίετε εἴ τι ἔχετε κατά τινος, ἵνα καὶ ὁ πατὴρ ὑμῶν ὁ ἐν τοῖς οὐρανοῖς ἀφῇ ὑμῖν τὰ παραπτώματα ὑμῶν.

25Καὶ ὅταν στέκεσθε εἰς προσευχήν, νὰ συγχωρῆτε μὲ ὅλην σας τὴν καρδιά, ἐὰν ἔχετε κάτι ἐναντίον κάποιου, διὰ νὰ συγχωρήσῃ καὶ ὁ Πατὴρ σας ὁ οὐράνιος τὰ ἰδικὰ σας παραπτώματα.

26εἴ δὲ ὑμεῖς οὐκ ἀφίετε, οὐδὲ ὁ πατὴρ ὑμῶν ἀφήσει τὰ παραπτώματα ὑμῶν.

26Ἐὰν δὲ σεῖς δὲν συγχωρῆτε τοὺς ἄλλους διὰ τὰ τυχὸν σφάλματα, ποὺ ἔχουν πράξει ἀπέναντί σας, καὶ ὁ Πατὴρ σας ὁ οὐράνιος δὲν θὰ συγχωρήσῃ τὰ ἰδικὰ σας παραπτώματα>.

27Καὶ ἔρχονται πάλιν εἰς Ἱεροσόλυμα· καὶ ἐν τῷ ἱερῷ περιπατοῦντος αὐτοῦ ἔρχονται πρὸς αὐτὸν οἱ ἀρχιερεῖς καὶ οἱ γραμματεῖς καὶ οἱ πρεσβύτεροι

27Καὶ ἔρχονται πάλιν εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα καὶ καθὼς αὐτὸς ἐπεριπατοῦσε εἰς τὴν αὐλὴν τοῦ ναοῦ, ἔρχονται πρὸς αὐτὸν οἱ ἀρχιερεῖς καὶ οἱ γραμματεῖς καὶ οἱ πρεσβύτεροι

28καὶ λέγουσιν αὐτῷ· Ἐν ποίᾳ ἐξουσίᾳ ταῦτα ποιεῖς; ἢ τίς σοι ἔδωκε τὴν ἐξουσίαν ταύτην ἵνα ταῦτα ποιῇς;

28καὶ τοῦ λέγουν· <μὲ ποίαν ἐξουσίαν ἐνεργεῖς αὐτά; ῍Η ποιός σοῦ ἔδωκε τὴν ἐξουσίαν αὐτὴν νὰ κάνῃς αὐτά, δηλαδὴ νὰ διώχνῃς τοὺς πωλοῦντας καὶ ἀγοράζοντας ἀπὸ τὸ ἱερόν>;

29ὁ δὲ Ἰησοῦς ἀποκριθεὶς εἶπεν αὐτοῖς· Ἐπερωτήσω ὑμᾶς κἀγὼ ἕνα λόγον, καὶ ἀποκρίθητέ μοι, καὶ ἐρῶ ὑμῖν ἐν ποίᾳ ἐξουσίᾳ ταῦτα ποιῶ.

29Ὁ δὲ Ἰησοῦς ἀπεκρίθη καὶ εἶπεν εἰς αὐτούς· <Θὰ σᾶς ἐρωτήσω κι᾿ ἐγὼ ἕνα λόγον. Δῶστε μου σεῖς ἀπόκρισιν εἰς αὐτόν, καὶ τότε θὰ σᾶς πῶ καὶ ἐγώ, μὲ ποὶαν ἐξουσίαν ἐνεργῷ αὐτά.

30τὸ βάπτισμα Ἰωάννου ἐξ οὐρανοῦ ἦν ἢ ἐξ ἀνθρώπων; ἀποκρίθητέ μοι.

30Τὸ βάπτισμα τοῦ Ἰωάννου (ὁ ὁποῖος ὅπως ξεύρετε ἔδωσε ἐπίσημον μαρτυρίαν γιὰ μένα) ἧτο ἀπὸ τὸν οὐρανόν, κατόπιν δηλαδὴ ἐντολῆς τοῦ Θεοῦ, ἢ ἧτο ἀπατηλὴ ἐπινόησις τῶν ἀνθρώπων; Ἀπαντῆστε μου>.

31καὶ ἐλογίζοντο πρὸς ἑαυτοὺς λέγοντες· Ἐὰν εἴπωμεν, ἐξ οὐρανοῦ, ἐρεῖ· διατί οὖν οὐκ ἐπιστεύσατε αὐτῷ;

31Ἐκεῖνοι τότε ἐσυλλογίζοντο ἀπὸ μέσα των καὶ ἔλεγαν· <ἐὰν ποῦμε, ὅτι ἧτο ἀπὸ τὸν οὐρανόν, θὰ πῇ· διατὶ λοιπὸν σεῖς δὲν ἐπιστεύσατε εἰς αὐτόν;

32ἀλλὰ εἴπωμεν, ἐξ ἀνθρώπων; - ἐφοβοῦντο τὸν λαόν· ἅπαντες γὰρ εἶχον τὸν Ἰωάννην ὅτι προφήτης ἦν.

32Ἀλλὰ νὰ εἴπωμεν, ὅτι ἧτο ἀπὸ μίαν ἐπινόησις ἀνθρώπων;>-Ἐφοβοῦντο ὅμως τὸν λαόν, διότι ὅλοι ἀνεξαιρέτως ἐπίστευαν ὅτι ὁ Ἰωάννης ἧτο προφήτης.

33καὶ ἀποκριθέντες λέγουσι τῷ Ἰησοῦ· Οὐκ οἴδαμεν. καὶ ὁ Ἰησοῦς ἀποκριθεὶς λέγει αὐτοῖς· Οὐδὲ ἐγὼ λέγω ὑμῖν ἐν ποίᾳ ἐξουσίᾳ ταῦτα ποιῶ.

33Καὶ τότε αὐτοί (ποὺ ὡς διδάσκαλοι τοῦ λαοῦ ἔπρεπε νὰ διακρίνουν τὸ καλὸν ἀπὸ τὸ κακὸν καὶ νὰ διαφωτίζουν τὸν λαόν) ἀπήντησαν καὶ εἶπαν εἰς τὸν Ἰησοῦν· <δὲν ἠξεύρομεν ἀπό ποῦ ἧτο τὸ βάπτισμα τοῦ Ἰωάννου>. Καὶ ὁ Ἰησοῦς ἀπεκρίθη καὶ τοὺς εἶπε· <διότι εἷσθε δόλιοι καὶ ἀνειλικρινεῖς οὔτε καὶ ἐγὼ σᾶς λέγω μὲ ποὶαν ἐξουσίαν πράττω αὐτά>.