Κατὰ Λουκᾶν

1Ἐγένετο δὲ ἐν ταῖς ἡμέραις ἐκείναις ἐξῆλθεν δόγμα παρὰ Καίσαρος Αὐγούστου ἀπογράφεσθαι πᾶσαν τὴν οἰκουμένην.

1Κατὰ τὰς ἡμέρας ἐκείνας, μετὰ τὴν γέννησιν τοῦ Ἰωάννου, ἐξεδόθη ἕνα διάταγμα ἀπὸ τὸν Αὔγουστον Καίσαρα, νὰ γίνῃ ἀπογραφὴ ὅλων τῶν κατοίκων τοῦ κόσμου, ποὺ εὑρίσκετο ὑπὸ τὴν κυριαρχίαν τῆς Ρώμης.

2αὕτη ἡ ἀπογραφὴ πρώτη ἐγένετο ἡγεμονεύοντος τῆς Συρίας Κυρηνίου.

2Αὐτὴ ἡ ἀπογραφὴ ἧτο ἡ πρώτη ποὺ ἔγινεν, ὅταν ἡγεμὼν τῆς Συρίας ἧτο ὁ Κυρήνιος.

3καὶ ἐπορεύοντο πάντες ἀπογράφεσθαι, ἕκαστος εἰς τὴν ἰδίαν πόλιν.

3Καὶ ἐπήγαιναν ὅλοι νὰ ἀπογραφοῦν, ὁ καθένας εἰς τὴν πόλιν ἀπὸ τὴν ὁποίαν κατήγετο.

4Ἀνέβη δὲ καὶ Ἰωσὴφ ἀπὸ τῆς Γαλιλαίας ἐκ πόλεως Ναζαρὲτ εἰς τὴν Ἰουδαίαν εἰς πόλιν Δαυῒδ ἥτις καλεῖται Βηθλέεμ, διὰ τὸ εἶναι αὐτὸν ἐξ οἴκου καὶ πατριᾶς Δαυῒδ,

4Ἀνέβηκε δὲ καὶ ὁ Ἰωσὴφ ἀπὸ τὴν Ναζαρὲτ τῆς Γαλιλαίας εἰς τὴν Ἰουδαίαν, εἰς τὴν πόλιν τὸν Δαυΐδ, ἡ ὁποία ὠνομάζετο Βηθλεέμ, ἐπειδὴ κατήγετο ἀπὸ τὸ γένος καὶ τὴν οἰκογένειαν τοῦ Δαυΐδ.

5ἀπογράψασθαι σὺν Μαριὰμ τῇ ἐμνηστευμένῃ αὐτῷ γυναικὶ, οὔσῃ ἐγκύῳ.

5Ἐπῆγε δὲ νὰ ἀπογραφῇ μαζῆ μὲ τὴν Μαριάμ, τὴν μνηστευομένην μὲ αὐτὸν γυναῖκα, ἡ ὁποία ἧτο ἔγκυος.

6ἐγένετο δὲ ἐν τῷ εἶναι αὐτοὺς ἐκεῖ ἐπλήσθησαν αἱ ἡμέραι τοῦ τεκεῖν αὐτήν,

6Συνέβη δὲ ὅταν αὐτοὶ ἦσαν ἐκεῖ, συνεπληρώθησαν αἱ ἡμέραι, διὰ νὰ γεννήσῃ αὐτή.

7καὶ ἔτεκεν τὸν υἱὸν αὐτῆς τὸν πρωτότοκον· καὶ ἐσπαργάνωσεν αὐτὸν καὶ ἀνέκλινεν αὐτὸν ἐν τῇ φάτνῃ, διότι οὐκ ἦν αὐτοῖς τόπος ἐν τῷ καταλύματι.

7Καὶ ἐγέννησε τὸν πρῶτον καὶ μόνον υἱὸν της καὶ τὸν ἐσπαργάνωσε καὶ τὸν ἔβαλεν εἰς φάτνην, διότι δὲν ὑπῆρχε δι᾿ αὐτοὺς τόπος εἰς τὸ πανδοχεῖον νὰ παραμείνουν (ἐπειδὴ τοῦτο εἶχε καταληφθῇ ἐνωρίτερα ἀπὸ τοὺς Ἰουδαίους, ποὺ κατήγοντο ἀπὸ τὴν Βηθλεὲμ καὶ εἴχαν ἔλθει ἐκεῖ νὰ ἀπογραφοῦν. Καὶ ἔτσι ἀπὸ αὐτὴν ἀκόμη τὴν νηπιακὴν του ἡλικίαν ὁ Κύριος δὲν εἶχέ ποῦ νὰ κλίνῃ τὴν κεφαλήν).

8Καὶ ποιμένες ἦσαν ἐν τῇ χώρᾳ τῇ αὐτῇ ἀγραυλοῦντες καὶ φυλάσσοντες φυλακὰς τῆς νυκτὸς ἐπὶ τὴν ποίμνην αὐτῶν.

8Καὶ ἦσαν μερικοὶ ποιμένες εἰς τὴν περιοχὴν αὐτήν, ποὺ ἔμεναν εἰς τοὺς ἀγροὺς καὶ μὲ τὴν σειρὰν των κατὰ τὸ διάστημα τῆς νυκτὸς ἐφύλατταν ἄγρυπνοι τὸ ποίμνιον των.

9καὶ ἄγγελος Κυρίου ἐπέστη αὐτοῖς καὶ δόξα Κυρίου περιέλαμψεν αὐτούς, καὶ ἐφοβήθησαν φόβον μέγαν.

9Καὶ ἰδοὺ ἔνας ἄγγελος Κυρίου παρουσιάσθη ἔξαφνα εἰς αὐτοὺς καὶ φῶς ὁλόλαμπρον, θεῖον καὶ ὑπερφυσικόν, τοὺς περιεκύκλωσε καὶ ἐφοβήθησαν παρὰ πολὺ δι᾿ αὐτά, ποὺ ἀντίκρυσαν.

10καὶ εἶπεν αὐτοῖς ὁ ἄγγελος, Μὴ φοβεῖσθε, ἰδοὺ γὰρ εὐαγγελίζομαι ὑμῖν χαρὰν μεγάλην ἥτις ἔσται παντὶ τῷ λαῷ,

10Καὶ εἶπεν εἰς αὐτοὺς ὁ ἄγγελος· <μὴ φοβεῖσθε, διότι σᾶς ἀναγγέλλω χαρμόσυνον εἴδησιν, χαρὰν μεγάλην, ἡ ὁποία θὰ εἶναι χαρὰ δι᾿ ὅλον τὸν λαὸν τοῦ Θεοῦ.

11ὅτι ἐτέχθη ὑμῖν σήμερον σωτὴρ ὅς ἐστιν Χριστὸς Κύριος ἐν πόλει Δαυῒδ·

11Σᾶς ἀναγγέλῳ, ὅτι ἐγεννήθη σήμερον γιὰ σᾶς Σωτήρ, ὁ ὁποῖος εἶναι ὁ Μεσσίας, ὁ Κύριος καὶ Θεός. Καὶ ἐγεννήθη εἰς τὴν πόλιν τοῦ Δαυῒδ τὴν Βηθλεέμ, σύμφωνα μὲ τὰς προφητείας τῆς Γραφῆς.

12καὶ τοῦτο ὑμῖν τὸ σημεῖον, εὑρήσετε βρέφος ἐσπαργανωμένον, κείμενον ἐν φάτνῃ.

12Καὶ αὐτὸ θὰ εἶναι γιὰ σᾶς σημεῖον, μὲ τὸ ὁποῖον θὰ ἀναγνωρίσετε τὸν γεννηθέντα Σωτῆρα· θὰ βρῆτε ἕνα βρέφος ἁπλοϊκὰ σπαργανωμένον, βαλμένο εἰς τὴν φάτνην.

13καὶ ἐξαίφνης ἐγένετο σὺν τῷ ἀγγέλῳ πλῆθος στρατιᾶς οὐρανίου αἰνούντων τὸν Θεὸν καὶ λεγόντων,

13Καὶ ἔξαφνα πλῆθος στρατιὰς ἀγγέλων ἀπὸ τὸν οὐρανὸν ἐνώθηκε μὲ τὸν ἄγγελον καὶ ὅλοι μαζῆ ἐδοξολογοῦσαν τὸν Θεὸν καὶ ἔλεγαν:

14Δόξα ἐν ὑψίστοις Θεῷ καὶ ἐπὶ γῆς εἰρήνη ἐν ἀνθρώποις εὐδοκία.

14<Δόξα ἂς εἶναι εἰς τὸν Θεὸν εἰς τοὺς οὐρανοὺς καὶ εἰς ὁλόκληρον τὴν γῆν εἰρήνη, θεία εὔνοια καὶ εὐλογία εἰς τοὺς ἀνθρώπους>.

15Καὶ ἐγένετο ὡς ἀπῆλθον ἀπ᾿ αὐτῶν εἰς τὸν οὐρανὸν οἱ ἄγγελοι, οἱ ποιμένες εἶπον πρὸς ἀλλήλους, Διέλθωμεν δὴ ἕως Βηθλέεμ καὶ ἴδωμεν τὸ ῥῆμα τοῦτο τὸ γεγονὸς ὃ ὁ Κύριος ἐγνώρισεν ἡμῖν.

15Ὅταν δὲ οἱ ἄγγελοι ἔφυγαν ἀπὸ αὐτοὺς εἰς τὸν οὐρανόν, τότε οἱ ποιμένες εἶπαν μεταξὺ των· <ἂς περάσωμεν λοιπὸν ἕως εἰς τὴν Βηθλεέμ, διὰ νὰ ἴδωμεν αὐτό ποὺ ἔγινε καὶ τὸ ὁποῖον μᾶς ἐγνωστοποίησε διὰ τοῦ ἀγγέλου ὁ Κύριος>.

16καὶ ἦλθον σπεύσαντες καὶ ἀνεῦρον τήν τε Μαριὰμ καὶ τὸν Ἰωσὴφ καὶ τὸ βρέφος κείμενον ἐν τῇ φάτνῃ·

16Καὶ ἦλθαν ὅσον ἠμποροῦσαν γρηγορώτερα καὶ ἀφοῦ ἔψαξαν εὐρῆκαν καὶ τὴν Μαρίαν καὶ τὸν Ἰωσὴφ καὶ τὸ βρέφος τοποθετημένο εἰς τὴν φάτνην.

17ἰδόντες δὲ διεγνώρισαν περὶ τοῦ ῥήματος τοῦ λαληθέντος αὐτοῖς περὶ τοῦ παιδίου τούτου.

17Ὅταν δὲ εἶδον αὐτά, ἐγνωστοποίησαν τότε μὲ λεπτομέρειαν ὅλα ὅσα εἶχεν εἴπει εἰς αὐτοὺς ὁ ἄγγελος διὰ τὸ παιδίον αὐτό. (Οἱ ἁπλοϊκοὶ καὶ πιστοὶ ποιμένες, ὡς ἐὰν ἦσαν πνευματικοὶ ποιμένες καὶ ἀπόστολοι, ἠξιώθησαν νὰ γίνουν μεταξὺ τῶν ἀνθρώπων οἱ πρῶτοι κήρυκες τοῦ Χριστοῦ).

18καὶ πάντες οἱ ἀκούσαντες ἐθαύμασαν περὶ τῶν λαληθέντων ὑπὸ τῶν ποιμένων πρὸς αὐτούς·

18Καὶ ὅλοι ὅσοι ἤκουσαν, ἐθαύμασαν δι᾿ ὅσα τοὺς εἶχον εἴπει οἱ ποιμένες.

19ἡ δὲ Μαριὰμ πάντα συνετήρει τὰ ῥήματα ταῦτα συμβάλλουσα ἐν τῇ καρδίᾳ αὐτῆς.

19Ἡ δὲ Μαριὰμ ἔβαλεν εἰς τὴν καρδίαν της καὶ ἐκρατοῦσε εἰς τὴν μνήμην της ὅλους αὐτοὺς τοὺς λόγους καὶ τοὺς συνέκρινε μὲ ἐκεῖνα, τὰ ὁποῖα κατὰ τὴν ὥρα τοῦ εὐαγγελισμοὺ τῆς εἶχεν εἴπει ὁ ἄγγελος.

20καὶ ὑπέστρεψαν οἱ ποιμένες δοξάζοντες καὶ αἰνοῦντες τὸν Θεὸν ἐπὶ πᾶσιν οἷς ἤκουσαν καὶ εἶδον καθὼς ἐλαλήθη πρὸς αὐτούς.

20Καὶ ἐπέστρεψαν οἱ ποιμένες εἰς τὸ ποίμνιόν των, δοξάζοντες καὶ ὑμνοῦντες τὸν Θεὸν δι᾿ ὅλα ὅσα ἤκουσαν καὶ εἶδαν καὶ τὰ ὁποῖα ἦσαν ἀκριβῶς ὅπως τοὺς τὰ εἶπε ὁ ἄγγελος.

21Καὶ ὅτε ἐπλήσθησαν ἡμέραι ὀκτὼ τοῦ περιτεμεῖν τό παιδίον, καὶ ἐκλήθη τὸ ὄνομα αὐτοῦ Ἰησοῦς, τὸ κληθὲν ὑπὸ τοῦ ἀγγέλου πρὸ τοῦ συλληφθῆναι αὐτὸν ἐν τῇ κοιλίᾳ.

21Καὶ ὅταν συνεπληρώθησαν ὀκτὼ ἡμέραι, διὰ νὰ γίνῃ ἡ περιτομὴ τοῦ παιδίου, ἔκαμαν τὴν περιτομὴν καὶ ἐδόθη εἰς τὸ παιδίον τὸ ὄνομα Ἰησοῦς, ὅπως εἶχεν εἴπει ὁ ἄγγελος πρὶν ἀκόμη συλληφθῇ αὐτὸ εἰς τὴν κοιλίαν τῆς μητέρας του.

22Καὶ ὅτε ἐπλήσθησαν αἱ ἡμέραι τοῦ καθαρισμοῦ αὐτῶν κατὰ τὸν νόμον Μωϋσέως, ἀνήγαγον αὐτὸν εἰς Ἱεροσόλυμα παραστῆσαι τῷ Κυρίῳ,

22Καὶ ὅταν, σύμφωνα μὲ τὸν νόμον τοῦ Μωϋσέως, συνεπληρώθησαν αἱ ἡμέραι τοῦ καθαρισμοῦ τῆς μητέρας τοῦ παιδίου καὶ τοῦ μνηστῆρος της, ἀνέβασαν αὐτὸ εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα, διὰ νὰ τὸ παρουσιάσουν καὶ τὸ ἀφιερώσουν εἰς τὸν Κύριον.

23καθὼς γέγραπται ἐν νόμῳ Κυρίου ὅτι Πᾶν ἄρσεν διανοῖγον μήτραν ἅγιον τῷ Κυρίῳ κληθήσεται,

23Αὐτὸ δὲ ἔγινε σύμφωνα μὲ τὸ γραμμένον εἰς τὸν νόμον τοῦ Κυρίου, ὅτι κάθε πρωτότοκον ἀρσενικόν, ποὺ διανοίγει τὴν μήτραν τῆς μητέρας του, θὰ θεωρηθῇ ἀφιερωμένον εἰς τὸν Κύριον.

24καὶ τοῦ δοῦναι θυσίαν κατὰ τὸ εἰρημένον ἐν τῷ νόμῳ Κυρίου, ζεῦγος τρυγόνων ἢ δύο νεοσσοὺς περιστερῶν.

24Ἀνέβησαν ἀκόμη εἰς τὸν ναὸν νὰ προσφέρουν τὴν θυσίαν διὰ τὸν καθαρισμὸν των, ὅπως ἧτο πάλιν γραμμένον εἰς τὸν νόμον Κυρίου, δηλαδὴ ἕνα ζεῦγος τρυγόνες ἢ δύο μικρὰ περιστέρια, σὰν πτωχοί ποὺ ἦσαν.

25Καὶ ἰδοὺ ἦν ἄνθρωπος ἐν Ἰερουσολύμοις ᾧ ὄνομα Συμεών, καὶ ὁ ἄνθρωπος οὗτος δίκαιος καὶ εὐλαβής, προσδεχόμενος παράκλησιν τοῦ Ἰσραήλ, καὶ Πνεῦμα ἦν ἅγιον ἐπ᾿ αὐτόν·

25Καὶ ἰδοὺ ἐζοῦσε εἰς τὴν Ἱερουσαλὴμ ἔνας ἄνθρωπος, ὀνόματι Συμεών. Καὶ ὁ ἄνθρωπος αὐτὸς ἧτο δίκαιος καὶ εὐλαβὴς καὶ ἐπερίμενε νὰ ἔλθῃ λύτρωσις καὶ παρηγορία εἰς τὸν λαὸν τοῦ Ἰσραὴλ μὲ τὴν ἔλευσιν τοῦ Χριστοῦ, ὅπως εἴχαν προείπει αἱ Γραφαί, καὶ Πνεῦμα Ἅγιον ἧτο εἰς αὐτόν·

26καὶ ἦν αὐτῷ κεχρηματισμένον ὑπὸ τοῦ Πνεύματος τοῦ ἁγίου μὴ ἰδεῖν θάνατον πρὶν ἢ ἴδῃ τὸν Χριστὸν Κυρίου.

26καὶ τοῦ εἶχεν ἀποκαλυφθῆ ἀπὸ τὸ Ἅγιον Πνεῦμα ὅτι δὲν θὰ ἀπέθνῃσκεν, πρὶν ἵδῃ ἐκεῖνον, τὸν ὁποῖον ὁ Θεὸς θὰ ἔχριε Σωτῆρα καὶ βασιλέα τοῦ κόσμου.

27καὶ ἦλθεν ἐν τῷ Πνεύματι εἰς τὸ ἱερόν· καὶ ἐν τῷ εἰσαγαγεῖν τοὺς γονεῖς τὸ παιδίον Ἰησοῦν τοῦ ποιῆσαι αὐτοὺς κατὰ τὸ εἰθισμένον τοῦ νόμου περὶ αὐτοῦ

27Καὶ κατὰ παρακίνησιν τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ᾖλθεν εἰς τὸν ναόν. Καὶ ὅταν οἱ γονεῖς ἔφεραν τὸ παιδίον Ἰησοῦν εἰς τὸν ναὸν νὰ κάμουν δι᾿ αὐτὸ ὅ,τι ὥριζεν ὁ νόμος διὰ τὰ πρωτότοκα,

28καὶ αὐτὸς ἐδέξατο αὐτὸν εἰς τὰς ἀγκάλας αὐτοῦ καὶ εὐλόγησε τὸν Θεὸν καὶ εἶπε,

28τότε καὶ αὐτὸς ὁ Συμεὼν ἐδέχθη εἰς τὰς ἀγκάλας του τὸ παιδίον, ἐδοξολόγησε τὸν Θεὸν καὶ εἶπε·

29Νῦν ἀπολύεις τὸν δοῦλόν σου, δέσποτα, κατὰ τὸ ῥῆμά σου ἐν εἰρήνῃ·

29<τώρα πλέον μὲ ἀπολύεις ἐμὲ τὸν δοῦλον σου νὰ φύγω ἀπὸ τὸν κόσμον αὐτόν, Δεσπότα, εἰρηνικὸς καὶ χαρούμενος, σύμφωνα μὲ τὸν λόγον πού μοῦ εἶπες,

30ὅτι εἶδον οἱ ὀφθαλμοί μου τὸ σωτήριόν σου,

30διότι εἶδαν τὰ μάτια μου τὸν Χριστόν, ὁ ὁποῖος θὰ φέρῃ τὴν σωτηρίαν,

31ὃ ἡτοίμασας κατὰ πρόσωπον πάντων τῶν λαῶν.

31τὴν ὁποίαν σὺ ἔχεις ἑτοιμάσει, διὰ νὰ τὴν ἴδουν ὅλοι οἱ λαοὶ τῆς γῆς.

32φῶς εἰς ἀποκάλυψιν ἐθνῶν καὶ δόξαν λαοῦ σου Ἰσραήλ.

32Φῶς πνευματικόν, ποὺ θὰ φανερώσῃ εἰς τὰ ἔθνη τὸν ἀληθινὸν Θεὸν καὶ τὴν δόξαν τοῦ λαοῦ σου Ἰσραήλ, ἀφοῦ ἀπὸ αὐτὸν τὸν λαὸν κατὰ τὸ ἀνθρώπινον προέρχεται ὁ Χριστός>.

33καὶ ἦν Ἰωσὴφ καὶ ἡ μήτηρ αὐτοῦ θαυμάζοντες ἐπὶ τοῖς λαλουμένοις περὶ αὐτοῦ.

33Καὶ ὁ Ἰωσὴφ καὶ ἡ μητέρα τοῦ παιδίου συνεχῶς ἐθαύμαζαν δι᾿ ὅσα ἐλέγοντο περὶ τοῦ παιδίου.

34καὶ εὐλόγησεν αὐτοὺς Συμεὼν καὶ εἶπεν πρὸς Μαριὰμ τὴν μητέρα αὐτοῦ, Ἰδοὺ οὗτος κεῖται εἰς πτῶσιν καὶ ἀνάστασιν πολλῶν ἐν τῷ Ἰσραὴλ καὶ εἰς σημεῖον ἀντιλεγόμενον.

34Καὶ εὐλόγησεν αὐτοὺς ὁ Συμεὼν καὶ εἶπε πρὸς τὴν Μαρίαν τὴν μητέρα τοῦ παιδίου· <ἰδοὺ αὐτὸς θὰ γίνῃ αἰτία νὰ πέσουν καὶ νὰ ἀναστηθοῦν πολλοὶ εἰς τὸν Ἰσραήλ, (θὰ πέσουν ἐκεῖνοι ποὺ δὲν θὰ πιστεύσουν, θὰ ἀναστηθοῦν καὶ θὰ λυτρωθοῦν ἐκεῖνοι ποὺ θὰ πιστεύσουν). Καὶ θὰ γίνῃ αὐτὸς σημεῖον ἀντιλογίας μεταξὺ τῶν ἀνθρώπων.

35καὶ σοῦ δὲ αὐτῆς τὴν ψυχὴν διελεύσεται ῥομφαία, ὅπως ἂν ἀποκαλυφθῶσιν ἐκ πολλῶν καρδιῶν διαλογισμοί.

35Καὶ τὴν ἰδικήν σου μητρικὴν καρδίαν θὰ διαπεράσῃ ἡ ρομφαία τοῦ πόνου, ὅταν ἴδῃς τὸν υἱόν σου νὰ πάσχῃ διὰ τὴν σωτηρίαν τῶν ἀνθρώπων. Ὅλα δὲ αὐτὰ θὰ γίνουν, διὰ νὰ φανερωθοῦν οἱ μυστικοὶ διαλογισμοὶ καὶ ἀπόκρυφοι πόθοι πολλῶν καρδιῶν>.

36Καὶ ἦν Ἅννα προφῆτις, θυγάτηρ Φανουήλ, ἐκ φυλῆς Ἀσήρ· αὕτη προβεβηκυῖα ἐν ἡμέραις πολλαῖς, ζήσασα μετὰ ἀνδρὸς ἔτη ἑπτὰ ἀπὸ τῆς παρθενίας αὐτῆς,

36Ὑπῆρχε δὲ εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα καὶ κάποια προφῆτις, ὀνόματι Ἄννα, θυγάτηρ τοῦ Φανουήλ, ἀπὸ τὴν φυλὴν Ἀσήρ· αὐτὴ ἧτο πολὺ προχωρημένη εἰς τὴν ἡλικίαν της καὶ εἶχε ζήσει ἑπτὰ ἔτη μετὰ τοῦ ἀνδρὸς της, ἀπὸ τὴν ἡμέρα ποὺ ὡς παρθένος εἶχεν ὑπανδρευθῆ αὐτόν.

37καὶ αὐτὴ χήρα ἕως ἐτῶν ὀγδοήκοντα τεσσάρων, ἣ οὐκ ἀφίστατο ἀπὸ τοῦ ἱεροῦ νηστείαις καὶ δεήσεσι λατρεύουσα νύκτα καὶ ἡμέραν.

37Καὶ αὐτὴ ἧτο χήρα, ὀγδοήκοντα τεσσάρων περίπου ἐτῶν, ἡ ὁποία δὲν ἀπεμακρύνετο ἀπὸ τὸν Ἱερὸν περίβολον τοῦ ναοῦ, λατρεύουσα νύκτα καὶ ἡμέραν τὸν Θεὸν μὲ νηστείας καὶ προσευχάς.

38καὶ αὕτη αὐτῇ τῇ ὥρᾳ ἐπιστᾶσα ἀνθωμολογεῖτο τῷ Κυρίῳ καὶ ἐλάλει περὶ αὐτοῦ πᾶσι τοῖς προσδεχομένοις λύτρωσιν ἐν Ἱερουσαλήμ.

38Καὶ αὐτὴ ἐκείνη τὴν ὥραν, ἀφοῦ εἶδε τὸ παιδίον, ἐδοξολογοῦσε τὸν Κύριον καὶ ἔλεγε περὶ αὐτοῦ εἰς ὅλους τοὺς κατοίκους τῆς Ἱερουσαλήμ, ποὺ ἐπερίμεναν τὴν λύτρωσίν των ἀπὸ τὰ δεινὰ καὶ τὴν καταδίκην τῆς ἁμαρτίας.

39Καὶ ὡς ἐτέλεσαν πάντα τὰ κατὰ τὸν νόμον Κυρίου, ὑπέστρεψαν εἰς τὴν Γαλιλαίαν εἰς πόλιν ἑαυτῶν Ναζαρέτ.

39Καὶ ἀμέσως, ὅταν ὁ Ἰωσὴφ καὶ ἡ Μαρία ἐξετέλεσαν ὅλα ὅσα ὁ νόμος τοῦ Κυρίου ὥριζε, ἐπέστρεψαν εἰς τὴν Γαλιλαίαν, εἰς τὴν πατρίδα των τὴν Ναζαρέτ.

40Τὸ δὲ παιδίον ηὔξανεν καὶ ἐκραταιοῦτο πνεύματι πληρούμενον σοφίας, καὶ χάρις Θεοῦ ἦν ἐπ᾿ αὐτό.

40Τὸ δὲ παιδίον ηὔξανε κατὰ τὸ σῶμα καὶ ἰσχυροποιεῖτο πολὺ κατὰ τὸ πνεῦμα καὶ ἐπληροῦτο ἀπὸ σοφίαν, τὴν ὁποίαν εἰς αὐτὸ μετέδιδεν, καθόσον ἐπροχωροῦσε ἡ ἡλικία του, ἡ ἐνωμένη μὲ αὐτὸ θεία του φύσις. Καὶ χάρις Θεοῦ ἧτο εἰς αὐτό, ἡ ὁποία τὸ ἐπροφύλασσε ἀμόλυντο ἀπὸ κάθε ἁμαρτίαν, τὸ καθωδηγοῦσε δὲ καὶ τὸ ἐνίσχυε πρὸς κάθε ἀρετήν.

41Καὶ ἐπορεύοντο οἱ γονεῖς αὐτοῦ κατ᾿ ἔτος εἰς Ἱερουσαλὴμ τῇ ἑορτῇ τοῦ πάσχα.

41Καὶ ἐπήγαιναν οἱ γονεῖς του κάθε ἔτος εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ, διὰ τὴν ἑορτὴν τοῦ πάσχα.

42καὶ ὅτε ἐγένετο ἐτῶν δώδεκα, ἀναβάντων αὐτῶν εἰς Ἱεροσόλυμα κατὰ τὸ ἔθος τῆς ἑορτῆς

42Καὶ ὅταν τὸ παιδίον ἔγινε δώδεκα ἐτῶν, ἀνέβησαν μαζῆ μὲ αὐτὸ εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα, σύμφωνα μὲ τὴν συνήθειαν ποὺ εἶχε καθιερώσει ὁ νόμος διὰ τὴν ἑορτήν.

43καὶ τελειωσάντων τὰς ἡμέρας, ἐν τῷ ὑποστρέφειν αὐτοὺς ὑπέμεινεν Ἰησοῦς ὁ παῖς ἐν Ἱερουσαλήμ, καὶ οὐκ ἔγνω Ἰωσὴφ καὶ ἡ μήτηρ αὐτοῦ.

43Ὅταν δὲ ἐτελείωσαν αἱ ἡμέραι τῆς ἐκεῖ παραμονῆς των, καθὼς ἐγύριζαν πρὸς τὴν Ναζαρέτ, ἀπέμεινε τὸ παιδίον Ἰησοῦς εἰς τὴν Ἱερουσαλὴμ καὶ δὲν ἀντελήφθησαν τοῦτο ὁ Ἰωσὴφ καὶ ἡ μητέρα αὐτοῦ.

44νομίσαντες δὲ αὐτὸν ἐν τῇ συνοδίᾳ εἶναι ἦλθον ἡμέρας ὁδὸν καὶ ἀνεζήτουν αὐτὸν ἐν τοῖς συγγενέσι καὶ τοῖς γνωστοῖς,

44Ἐπειδὴ δὲ ἐνόμισαν ὅτι ἧτο εἰς τὴν συνοδείαν των προσκυνητῶν, ἐπροχώρησαν μιᾶς ἡμέρας δρόμον μεταξὺ των συγγενῶν καὶ τῶν γνωστῶν.

45καὶ μὴ εὑρόντες αὐτόν ὑπέστρεψαν εἰς Ἱερουσαλὴμ ζητοῦντες αὐτόν.

45Ἐπειδὴ δὲ τὸν εὐρῆκαν, ἐπέστρεψαν εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ, ἀναζητοῦντες αὐτὸν καθ᾿ ὁδόν, μήπως ἧτο μεταξὺ τῶν ἐρχομένων προσκυνητῶν.

46καὶ ἐγένετο μεθ᾿ ἡμέρας τρεῖς εὗρον αὐτὸν ἐν τῷ ἱερῷ καθεζόμενον ἐν μέσῳ τῶν διδασκάλων καὶ ἀκούοντα αὐτῶν καὶ ἐπερωτῶντα αὐτούς·

46Καὶ ὅταν ἐπέστρεψαν εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ, εὐρῆκαν αὐτὸν ἔπειτα ἀπὸ τρεῖς ἡμέρας νὰ κάθεται εἰς τὴν αὐλὴν τοῦ ναοῦ, ἐν μέσῳ τῶν διδασκάλων, νὰ τοὺς ἀκούῃ καὶ νὰ τοὺς ἐρωτᾷ διὰ σπουδαῖα καὶ ὑψηλὰ ζητήματα, ἀσυνήθη διὰ τὴν παιδικὴν του ἡλικίαν.

47ἐξίσταντο δὲ πάντες οἱ ἀκούοντες αὐτοῦ ἐπὶ τῇ συνέσει καὶ ταῖς ἀποκρίσεσιν αὐτοῦ.

47Καὶ ὅλοι ὅσοι τὸν ἤκουαν, ἐθαύμαζαν διὰ τὴν μοναδικὴν νοημοσύνην καὶ τὰς ἀπαντήσεις του.

48καὶ ἰδόντες αὐτὸν ἐξεπλάγησαν, καὶ πρὸς αὐτὸν ἡ μήτηρ αὐτοῦ εἶπε, Τέκνον, τί ἐποίησας ἡμῖν οὕτως; ἰδοὺ ὁ πατήρ σου κἀγὼ ὀδυνώμενοι ἐζητοῦμέν σε.

48Καὶ ὅταν ὁ Ἰωσὴφ καὶ ἢ Μαρία τὸν εἶδαν, κατελήφθησαν ἀπὸ ἔκπληξιν καὶ ἡ μητέρα του εἶπε πρὸς αὐτόν· <παιδί μου,τί εἶναι αὐτό ποὺ μᾶς ἔκαμες καὶ ἔμεινες ὀπίσω; Ἰδοὺ ὁ πατέρας σου καὶ ἐγὼ μὲ πόνον καὶ μεγάλην ἀνησυχίαν σὲ ἀναζητούσαμε>.

49καὶ εἶπεν πρὸς αὐτούς, Τί ὅτι ἐζητεῖτέ με; οὐκ ᾔδειτε ὅτι ἐν τοῖς τοῦ Πατρός μου δεῖ εἶναί με;

49Καὶ εἶπε πρὸς αὐτούς· <διατὶ μὲ ἐζητούσατε; Δὲν ἐγνωρίζατε ὅτι εἰς τὸν οἶκον τοῦ Πατρός μου πρέπει νὰ εἷμαι;> (Ὑπενθύμισε εἰς αὐτοὺς ὅτι πατὴρ του δὲν ἧτο ὁ Ἰωσήφ, ἀλλ᾿ ὁ Θεός, τοῦ ὁποίου ὁ ναὸς ἧτο ὁ οἶκος του).

50καὶ αὐτοὶ οὐ συνῆκαν τὸ ῥῆμα ὃ ἐλάλησεν αὐτοῖς.

50Καὶ αὐτοὶ δὲν ἐνόησαν τὸν λόγον, ποὺ τοὺς εἶπε, διότι δὲν ἠμποροῦσαν νὰ εἰσχωρήσουν εἰς τὸ μέγα μυστήριον τῆς ἐνανθρωπήσεως τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ.

51καὶ κατέβη μετ᾿ αὐτῶν καὶ ἦλθεν εἰς Ναζαρέτ, καὶ ἦν ὑποτασσόμενος αὐτοῖς. καὶ ἡ μήτηρ αὐτοῦ διετήρει πάντα τὰ ῥήματα ταῦτα ἐν τῇ καρδίᾳ αὐτῆς.

51Καὶ ὁ Ἰησοῦς κατέβηκε μαζῆ των ἀπὸ τὰ Ἱεροσόλυμα εἰς τὴν Ναζαρὲτ καὶ ὑπήκουεν εἰς αὐτοὺς κατὰ πάντα. Καὶ ἡ μητέρα του διατηροῦσε ὅλα τὰ λόγια καὶ τὰ συμβάντα αὐτὰ εἰς τὴν καρδίαν της καὶ εἰς τὴν μνήμην της.

52Καὶ Ἰησοῦς προέκοπτε σοφίᾳ καὶ ἡλικίᾳ καὶ χάριτι παρὰ Θεῷ καὶ ἀνθρώποις.

52Καὶ ὁ Ἰησοῦς προώδευε συνεχῶς κατὰ τὴν σοφίαν καὶ κατὰ τὴν αὔξησιν τοῦ σώματος καὶ κατὰ τὴν χάριν, ποὺ ἐλάμβανε ὁλονὲν καὶ πλουσιωτέραν ἀπὸ τὸν Θεὸν καὶ κατὰ τὴν ἐκτίμησιν καὶ τὸν θαυμασμόν, ποὺ ἀπελάμβανε ἐκ μέρους τῶν ἀνθρώπων διὰ τὰ πολλὰ καὶ θεῖα χαρτίσματά του.