Κατὰ Λουκᾶν

1Ἐγένετο δὲ ἐν τῷ τὸν ὄχλον ἐπικεῖσθαι αὐτῷ τοῦ ἀκούειν τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ καὶ αὐτὸς ἦν ἑστὼς παρὰ τὴν λίμνην Γεννησαρέτ,

1Ἐνῶ δὲ τὰ πλήθη τὸν περιτριγύριζαν εἰς πυκνὰς μάζας καὶ τὸν ἐστρίμωχναν, διὰ νὰ ἀκούουν τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ, αὐτὸς ἐστέκετο πλησίον της λίμνης Γεννησαρέτ.

2καὶ εἶδε δύο πλοῖα ἑστῶτα παρὰ τὴν λίμνην· οἱ δὲ ἁλιεῖς ἀποβάντες ἀπ’ αὐτῶν ἀπέπλυνον τὰ δίκτυα.

2Καὶ εἶδε δύο πλοῖα ἀραγμένα καὶ ἀκίνητα ἐκεῖ κοντὰ εἰς τὴν λίμνην· οἱ ψαράδες εἴχαν βγῆ ἀπὸ αὐτὰ καὶ ἔπλυναν τὰ δίκτυα εἰς τὴν παραλίαν.

3ἐμβὰς δὲ εἰς ἓν τῶν πλοίων, ὃ ἦν Σίμωνος, ἠρώτησεν αὐτὸν ἀπὸ τῆς γῆς ἐπαναγαγεῖν ὀλίγον· καὶ καθίσας ἐδίδασκεν ἐκ τοῦ πλοίου τοὺς ὄχλους.

3Καὶ ἀφοῦ ἐμπῆκε εἰς ἕνα ἀπὸ αὐτά, ποὺ ἀνῆκε εἰς τὸν Σίμωνα, τὸν παρεκάλεσε νὰ προχωρήσῃ εἰς μικρὰν ἀπόστασιν ἀπὸ τὴν ξηράν. Καὶ καθίσας ἐδίδασκε ἀπὸ τὸ πλοῖον τὰ πλήθη τοῦ λαοῦ.

4ὡς δὲ ἐπαύσατο λαλῶν, εἶπε πρὸς τὸν Σίμωνα, Ἐπανάγαγε εἰς τὸ βάθος καὶ χαλάσατε τὰ δίκτυα ὑμῶν εἰς ἄγραν.

4Ὅταν δὲ ἔπαυσε νὰ ὁμιλῇ, εἶπε εἰς τὸν Σίμωνα· <ξαναφέρε τὸ πλοῖον πάλιν εἰς τὰ ἀνοικτὰ της λίμνης καὶ ρίξτε τὰ δίκτυά σας γιὰ ψάρεμα>.

5καὶ ἀποκριθεὶς Σίμων εἶπεν αὐτῷ, Ἐπιστάτα, δι᾿ ὅλης νυκτὸς κοπιάσαντες οὐδὲν ἐλάβομεν, ἐπὶ δὲ τῷ ῥήματί σου χαλάσω τὸ δίκτυον.

5Καὶ ἀποκριθεὶς ὁ Σίμων τοῦ εἶπε· <διδάσκαλε, ὅλην τὴν νύκτα, ποὺ εἶναι κατάλληλες οἱ ὦρες γιὰ ψάρεμα, ἐκοπιάσαμε ρίχνοντες τὰ δίκτυα καὶ δὲν ἐπιάσαμε τίποτε. Ἀλλά, θὰ ὑπακούσω εἰς τὸν λόγον σου καὶ θὰ ρίξω τὸ δίκτυ>.

6καὶ τοῦτο ποιήσαντες συνέκλεισαν πλῆθος ἰχθύων πολύ· διερρήγνυτο δὲ τὸ δίκτυον αὐτῶν.

6Καὶ ἀφοῦ ἔκαμαν τοῦτο, ἔκλεισαν πολὺ πλῆθος ἰχθύων· ἤρχισε δὲ νὰ σχίζεται τὸ δίκτυον ἀπὸ τὸ πολὺ βάρος.

7καὶ κατένευσαν τοῖς μετόχοις τοῖς ἐν τῷ ἑτέρῳ πλοίῳ τοῦ ἐλθόντας συλλαβέσθαι αὐτοῖς· καὶ ἦλθον, καὶ ἔπλησαν ἀμφότερα τὰ πλοῖα, ὥστε βυθίζεσθαι αὐτά.

7Καὶ ἐπροσκάλεσαν μὲ νεύματα τοὺς συνεταίρους των, ποὺ ἦσαν εἰς τὸ ἀλλο πλοῖον, νὰ ἔλθουν, διὰ νὰ πιάσουν μαζῆ μὲ αὐτοὺς τὰ δίκτυα μὲ τὰ ψάρια. Καὶ ἐκεῖνοι ἦλθαν καὶ ἐγέμισαν καὶ τὰ δύο πλοῖα τόσον πολύ, ὥστε ἐκινδύνευσαν νὰ βυθισθοῦν.

8ἰδὼν δὲ Σίμων Πέτρος προσέπεσε τοῖς γόνασιν Ἰησοῦ λέγων, Ἔξελθε ἀπ᾿ ἐμοῦ, ὅτι ἀνὴρ ἁμαρτωλός εἰμι, Κύριε·

8Ὅταν δὲ ὁ Σίμων εἶδε τὸ θαυμαστὸν αὐτὸ γεγονός, ἔπεσε κάτω ἐμπρὸς εἰς τὰ γόνατα τοῦ Ἰησοῦ καὶ εἶπε· <Κύριε, ἔβγα ἀπὸ τὸ πλοῖον μου, διότι ἐγὼ εἷμαι ἔνας ἄνθρωπος ἁμαρτωλὸς καὶ δέν μοῦ ἀξίζει νὰ εὑρίσκομαι τόσον κοντά σου>.

9θάμβος γὰρ περιέσχεν αὐτὸν καὶ πάντας τοὺς σὺν αὐτῷ ἐπὶ τῇ ἄγρᾳ τῶν ἰχθύων ᾗ συνέλαβον,

9Τὰ εἶπε δὲ αὐτά, διότι κατέλαβε αὐτὸν καὶ ὅλους ἐκείνους, ποὺ ἦσαν μαζῆ του, μεγάλη ἔκπληξις, διὰ τὸ πλῆθος τῶν ψαριῶν, ποὺ εἴχαν κλείσει εἰς τὰ δίκτυα.

10ὁμοίως δὲ καὶ Ἰάκωβον καὶ Ἰωάννην, υἱοὺς Ζεβεδαίου, οἳ ἦσαν κοινωνοὶ τῷ Σίμωνι. καὶ εἶπε πρὸς τὸν Σίμωνα ὁ Ἰησοῦς, Μὴ φοβοῦ· ἀπὸ τοῦ νῦν ἀνθρώπους ἔσῃ ζωγρῶν.

10Ἡ ἴδια δὲ ἔκπληξις κατέλαβε τὸν Ἰάκωβον καὶ τὸν Ἰωάννην, τὰ παιδιά τοῦ Ζεβεδαίου, ποὺ ἦσαν συνεταίροι τοῦ Σίμωνος. Καὶ εἶπεν ὁ Ἰησοῦς πρὸς τὸν Σίμωνα· <μὴ φοβᾶσαι· ἀπὸ τώρα θὰ πιάνῃς μὲ τὰ δίκτυα τοῦ κηρύγματός σου ζωντανοὺς ἀνθρώπους καὶ θὰ τοὺς ὁδηγῇς εἰς τὴν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν>.

11καὶ καταγαγόντες τὰ πλοῖα ἐπὶ τὴν γῆν, ἀφέντες πάντα ἠκολούθησαν αὐτῷ.

11Καὶ ἀφοῦ ἔφεραν πάλιν εἰς τὴν ξηρὰν τὰ πλοῖα, ἀφῆκαν ὁλα, καὶ ψάρια καὶ δίκτυα καὶ πλοῖα, καὶ ἠκολούθησαν ὡς πιστοὶ μαθηταὶ τὸν Χριστόν.

12Καὶ ἐγένετο ἐν τῷ εἶναι αὐτὸν ἐν μιᾷ τῶν πόλεων καὶ ἰδοὺ ἀνὴρ πλήρης λέπρας· καὶ ἰδὼν τὸν Ἰησοῦν, πεσὼν ἐπὶ πρόσωπον ἐδεήθη αὐτοῦ λέγων, Κύριε, ἐὰν θέλῃς, δύνασαί με καθαρίσαι.

12Συνέβη δέ, ὅταν εὑρίσκετο ὁ Ἰησοῦς εἰς μίαν ἀπὸ τὰς πόλεις καὶ ἰδοὺ ἔνας ἄνθρωπος γεμᾶτος λέπρα. Αὐτός, ὅταν εἶδε τὸν Ἰησοῦν, ἔπεσεν πρηνὴς μὲ τὸ πρόσωπον εἰς τὴν γῆν καὶ τὸν παρεκάλεσε λέγων· <Κύριε, πιστεύω ὅτι, ἐὰν θέλῃς, ἠμπορεῖς νὰ μὲ καθαρίσῃς ἀπὸ τὴν λέπραν>.

13καὶ ἐκτείνας τὴν χεῖρα ἥψατο αὐτοῦ εἰπών, Θέλω, καθαρίσθητι· καὶ εὐθέως ἡ λέπρα ἀπῆλθεν ἀπ᾿ αὐτοῦ.

13Καὶ ὁ Κύριος, ἀφοῦ ἄπλωσε τὸ χέρι καὶ τὸν ἤγγισε, εἶπε· <θέλω. Καθαρίσου ἀπὸ τὴν λέπραν>. Καὶ ἀμέσως ἐξηφανίσθη ἀπὸ αὐτὸν ἡ λέπρα.

14καὶ αὐτὸς παρήγγειλεν αὐτῷ μηδενὶ εἰπεῖν, ἀλλὰ ἀπελθὼν δεῖξον σεαυτὸν τῷ ἱερεῖ καὶ προσένεγκε περὶ τοῦ καθαρισμοῦ σου καθὼς προσέταξε Μωϋσῆς εἰς μαρτύριον αὐτοῖς.

14Καὶ ὁ Ἰησοῦς τοῦ ἔδωσεν ἐντολὴν νὰ μὴ εἴπῃ εἰς κανένα τίποτε· <ἀλλὰ πήγαινε, εἶπε, δεῖξε τὸν ἑαυτόν σου εἰς τὸν ἱερέα καὶ πρόσφερε τὴν θυσίαν διὰ τὴν θεραπείαν σου, ὅπως ἔχει διατάξει ὁ Μωϋσῆς, διὰ νὰ εἶναι αὐτὸ ἐπιβεβαίωσις καὶ μαρτυρία εἰς τὸν ἱερέα καὶ εἰς τοὺς ἄλλους ἀνθρώπους, ὅτι πράγματι ἐθεραπεύθης>.

15διήρχετο δὲ μᾶλλον ὁ λόγος περὶ αὐτοῦ, καὶ συνήρχοντο ὄχλοι πολλοὶ ἀκούειν καὶ θεραπεύεσθαι ὑπ᾿ αὐτοῦ ἀπὸ τῶν ἀσθενειῶν αὐτῶν·

15Διεδίδετο δὲ καὶ ἐκυκλοφοροῦσε ἀκόμη περισότερον ἡ φήμη δι᾿ αὐτὸν καὶ πλήθη λαοῦ ἐμαζεύοντο ἀπὸ διάφορα μέρη, διὰ νὰ ἀκούουν τὴν διδασκαλίαν του καὶ νὰ θεραπεύωνται ὑπ᾿ αὐτοῦ ἀπὸ τὰς ἀσθενείας των.

16αὐτὸς δὲ ἦν ὑποχωρῶν ἐν ταῖς ἐρήμοις καὶ προσευχόμενος.

16Αὐτὸς δὲ ἔφευγε καὶ ἀπεσύρετο εἰς ἐρημικοὺς τόπους καὶ προσηύχετο.

17Καὶ ἐγένετο ἐν μιᾷ τῶν ἡμερῶν καὶ αὐτὸς ἦν διδάσκων, καὶ ἦσαν καθήμενοι Φαρισαῖοι καὶ νομοδιδάσκαλοι οἳ ἦσαν ἐληλυθότες ἐκ πάσης κώμης τῆς Γαλιλαίας καὶ Ἰουδαίας καὶ Ἱερουσαλήμ· καὶ δύναμις Κυρίου ἦν εἰς τὸ ἰᾶσθαι αὐτούς.

17Συνέβη δὲ μίαν ἀπὸ τὰς ἡμέρας ἐκείνας, καὶ αὐτὸς ἐδίδασκε. Καὶ ἐκάθηντο ἐκεῖ κοντὰ Φαρισαῖοι καὶ νομοδιδάσκαλοι, οἱ ὁποῖοι εἴχαν ἔλθει ἀπὸ κάθε χωρίον της Γαλιλαίας καὶ της Ἰουδαίας καὶ ἀπὸ τὴν Ἱερουσαλήμ. Καὶ δύναμις Κυρίου ὑπῆρχε πάντοτε εἰς τὸν Ἰησοῦν, ὥστε νὰ θεραπεύῃ τοὺς ἀσθενεῖς.

18καὶ ἰδοὺ ἄνδρες φέροντες ἐπὶ κλίνης ἄνθρωπον ὃς ἦν παραλελυμένος, καὶ ἐζήτουν αὐτὸν εἰσενεγκεῖν καὶ θεῖναι ἐνώπιον αὐτοῦ.

18Καὶ ἰδοὺ μερικοὶ ἄνδρες ἔφεραν ἐπάνω εἰς κρεββάτι κάποιον ἄνθρωπον, ποὺ ἧτο παράλυτος, καὶ προσπαθοῦσαν νὰ τὸν μπάσουν μέσα εἰς τὸ σπίτι καὶ νὰ τὸν θέσουν ἐμπρὸς του.

19καὶ μὴ εὑρόντες ποίας εἰσενέγκωσιν αὐτὸν διὰ τὸν ὄχλον, ἀναβάντες ἐπὶ τὸ δῶμα διὰ τῶν κεράμων καθῆκαν αὐτὸν σὺν τῷ κλινιδίῳ εἰς τὸ μέσον ἔμπροσθεν τοῦ Ἰησοῦ.

19Ἐπειδὴ ὅμως, λόγῳ τοῦ συνωστισμοὺ τοῦ πλήθους, δὲν εὐρῆκαν ἀπὸ ποίαν εἴσοδον νὰ τὸν βάλουν, ἀνέβηκαν εἰς τὴν στέγην καὶ ἀπὸ τὰ κεραμίδια τὸν κατέβασαν μαζῆ μὲ τὸ μικρὸ του κρεββάτι εἰς τὸ μέσον της αἰθούσης, ἐμπρὸς εἰς τὸν Ἰησοῦν.

20καὶ ἰδὼν τὴν πίστιν αὐτῶν εἶπεν αὐτῷ, Ἄνθρωπε, ἀφέωνταί σοι αἱ ἁμαρτίαι σου.

20Καὶ ὁ Κύριος, ὅταν εἶδε τὴν πίστιν αὐτῶν, εἶπεν εἰς τὸν παραλυτικόν· <ἄνθρωπε, σοῦ συγχωροῦνται αἱ ἁμαρτίαι, αἱ ὁποῖαι εἶναι καὶ ἡ αἰτία τῆς ἀσθενείας σου>.

21καὶ ἤρξαντο διαλογίζεσθαι οἱ γραμματεῖς καὶ οἱ Φαρισαῖοι λέγοντες, Τίς ἐστιν οὗτος ὃς λαλεῖ βλασφημίας; τίς δύναται ἀφιέναι ἁμαρτίας εἰ μὴ μόνος ὁ Θεός;

21Καὶ ἤρχισαν οἱ γραμματεῖς καὶ οἱ Φαρισαῖοι νὰ σκέπτωνται μέσα των καὶ νὰ λέγουν· <ποιὸς εἶναι αὐτὸς ποῦ ἐκστομίζει τέτοιες βλασφημίες; Ποιὸς ἄλλος ἠμπορεῖ νὰ συγχωρῇ ἁμαρτίας εἰ μὴ μόνον ὁ Θεός; Πῶς αὐτὸς ἁρπάζει θεία δικαιώματα;>

22ἐπιγνοὺς δὲ ὁ Ἰησοῦς τοὺς διαλογισμοὺς αὐτῶν ἀποκριθεὶς εἶπε πρὸς αὐτούς, Τί διαλογίζεσθε ἐν ταῖς καρδίαις ὑμῶν;

22Ὁ δὲ Ἰησοῦς ἀντελήφθη μὲ τὴν θείαν του παντογνωσίαν ὁλοκάθαρα τοὺς διαλογισμοὺς των καὶ ἀποκριθεὶς τοὺς εἶπε· <τί συλλογίζεσθε μέσα εἰς τὰς καρδίας σας;

23τί ἐστιν εὐκοπώτερον, εἰπεῖν, ἀφέωνταί σοι αἱ ἁμαρτίαι σου, ἢ εἰπεῖν, ἔγειρε καὶ περιπάτει;

23Τί εἶναι εὐκολώτερον νὰ εἴπῃ κανείς, σοῦ συγχωροῦνται αἱ ἁμαρτίαι ἢ νὰ τοῦ εἴπῃ, σήκω ἐπάνω ὑγιὴς καὶ περιεπάτει; (Τοῦ πρώτου τὸ ἀποτέλεσμα δὲν φένεται, τοῦ δευτέρου φαίνεται).

24ἵνα δὲ εἰδῆτε ὅτι ἐξουσίαν ἔχει ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἐπὶ τῆς γῆς ἀφιέναι ἁμαρτίας - εἶπε τῷ παραλελυμένῳ, Σοὶ λέγω, ἔγειρε καὶ ἄρας τὸ κλινίδιόν σου πορεύου εἰς τὸν οἶκόν σου.

24Διὰ νὰ μάθετε λοιπὸν καὶ σεῖς, ὅτι ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου, ὁ Μεσσίας, ἔχει ἐξουσίαν ἐδῶ εἰς τὴν γῆν νὰ συγχωρῇ ἁμαρτίας, θὰ κάμω καὶ τὴν θαυμαστὴν θεραπείαν, ἡ ὁποία, καθ᾿ ὃ θαῦμα, θὰ ἐπικυρώνῃ τὴν ἀλήθειαν τῶν λόγων μου-εἶπε εἰς τὸν παραλυτικόν· εἰς σὲ λέγω, σήκω ὄρθιος καὶ ὑγιής, πάρε τὸ μικρὸ κρεββάτι σου καὶ πήγαινε εἰς τὸ σπίτι σου>.

25καὶ παραχρῆμα ἀναστὰς ἐνώπιον αὐτῶν, ἄρας ἐφ᾿ ὃ κατέκειτο ἀπῆλθεν εἰς τὸν οἶκον αὐτοῦ δοξάζων τὸν Θεόν.

25Καὶ ἀμέσως ἐσηκώθη τελείως ὑγιὴς ἐμπρὸς εἰς τὰ μάτια των, ἐπῇρε τὸ κρεββάτι, ἐπάνω εἰς τὸ ὁποῖον ἧτο ἕως τότε κατάκοιτος καὶ ἔφυγε διὰ τὸ σπίτι του δοξάζων τὸν Θεόν.

26καὶ ἔκστασις ἔλαβεν ἅπαντας καὶ ἐδόξαζον τὸν Θεόν, καὶ ἐπλήσθησαν φόβου λέγοντες ὅτι Εἴδομεν παράδοξα σήμερον.

26Καὶ κατέλαβεν ὅλους μεγάλην ἔκπληξις καὶ βαθὺς θαυμασμὸς καὶ ἐδόξασαν τὸν Θεόν, καὶ ἐκυριεύθησαν ἀπὸ φόβον λέγοντες ὅτι· <παράδοξα καὶ πρωτοφανῆ γεγονότα εἴδομεν σήμερον>.

27Καὶ μετὰ ταῦτα ἐξῆλθε καὶ ἐθεάσατο τελώνην ὀνόματι Λευῒν, καθήμενον ἐπὶ τὸ τελώνιον, καὶ εἶπεν αὐτῷ, Ἀκολούθει μοι.

27Καὶ ἔπειτα ἀπὸ αὐτὰ ἐβγῆκεν ἀπὸ τὸ σπίτι ὁ Ἰησοῦς καὶ εἶδε τὸν τελώνην Λευῒν νὰ κάθεται εἰς τὸ γραφεῖον εἰσπράξεως φόρων, καὶ εἶπε πρὸς αὐτόν· <ἠκολούθησέ μὲ ὡς πιστὸς καὶ παντοτεινὸς μαθητής μου>.

28καὶ καταλιπὼν ἅπαντα ἀναστὰς ἠκολούθησεν αὐτῷ.

28Καὶ ἐκεῖνος ἀφῆκε ὅλα, ἐσηκώθηκε ἀμέσως καὶ τὸν ἠκολούθησε.

29καὶ ἐποίησε δοχὴν μεγάλην Λευῒς αὐτῷ ἐν τῇ οἰκίᾳ αὐτοῦ, καὶ ἦν ὄχλος τελωνῶν πολὺς καὶ ἄλλων οἳ ἦσαν μετ᾿ αὐτῶν κατακείμενοι.

29Καὶ ἔκαμε τότε ὁ Λευῒς μεγάλην ὑποδοχὴν εἰς τὸ σπίτι του πρὸς χάριν τοῦ Ἰησοῦ. Καὶ πλῆθος πολὺ ἀπὸ τελώνας καὶ ἄλλους, οἱ ὁποῖοι εἴχαν παρακαθήσει μαζῆ των εἰς τὸ φάγητον.

30καὶ ἐγόγγυζον οἱ γραμματεῖς αὐτῶν καὶ οἱ Φαρισαῖοι πρὸς τοὺς μαθητὰς αὐτοῦ λέγοντες, Διατί μετὰ τῶν τελωνῶν καὶ ἁμαρτωλῶν ἐσθίετε καὶ πίνετε;

30Καὶ ἐγόγγυζον εἰς τοὺς μαθητὰς τοῦ Χριστοῦ οἱ γραμματεῖς καὶ οἱ Φαρισαῖοι λέγοντες· <διατὶ τρώγετε καὶ πίνετε μὲ τοὺς τελώνας καὶ ἁμαρτωλούς;>

31καὶ ἀποκριθεὶς ὁ Ἰησοῦς εἶπε πρὸς αὐτούς, Οὐ χρείαν ἔχουσιν οἱ ὑγιαίνοντες ἰατροῦ, ἀλλ᾿ οἱ κακῶς ἔχοντες·

31Καὶ ἀποκριθεὶς ὁ Ἰησοῦς τοὺς εἶπε· <δὲν ἔχουν ἀνάγκην ἀπὸ ἰατρὸν οἱ ὑγιεῖς, ἀλλὰ οἱ πάσχοντες ἀπὸ ἀσθενείας.

32οὐκ ἐλήλυθα καλέσαι δικαίους ἀλλὰ ἁμαρτωλοὺς εἰς μετάνοιαν.

32Δὲν ἔχω ἔλθει νὰ καλέσω δικαίους ἢ ἐκείνους ποὺ θεωροῦν τὸν ἑαυτὸν των δίκαιον, ἀλλὰ ἁμαρτωλοὺς εἰς μετάνοιαν>.

33Οἱ δὲ εἶπον πρὸς αὐτόν, Διατί οἱ μαθηταὶ Ἰωάννου νηστεύουσι πυκνὰ καὶ δεήσεις ποιοῦνται, ὁμοίως καὶ οἱ τῶν Φαρισαίων, οἱ δὲ σοὶ ἐσθίουσι καὶ πίνουσιν;

33Τότε ἐκεῖνοι ἀπηύθηναν ἄλλην ἐρώτησιν εἰς αὐτόν· <διατὶ οἱ μαθηταὶ τοῦ Ἰωάννου νηστεύουν συχνὰ καὶ προσεύχονται, ὅπως ἐπίσης καὶ οἱ μαθηταὶ τῶν Φαρισαίων, οἱ δὲ ἰδικοί σου μαθηταὶ καὶ τρώγουν καὶ πίνουν;>

34ὁ δὲ εἶπε πρὸς αὐτούς, Μὴ δύνασθε τοὺς υἱοὺς τοῦ νυμφῶνος, ἐν ᾧ ὁ νυμφίος μετ᾿ αὐτῶν ἐστι, ποιῆσαι νηστεῦειν;

34Αὐτὸς δὲ τοὺς εἶπε· <μήπως ἠμπορεῖτε νὰ ἐπιβάλετε νηστείαν εἰς τοὺς φίλους τοῦ νυμφίου, τοὺς προσκεκλημένους εἰς τὸν γάμον, καθ᾿ ὅν χρόνον ὁ νυμφίος εἶναι μαζῆ των; (Εἰς τὴν χαρὰν δὲν νηστεύουν οἱ ἄνθρωποι. Ἐφ᾿ ὅσον δὲ ἐγὼ ὁ νυμφίος τῆς Ἐκκλησίας εἷμαι τώρα μαζῆ μὲ τοὺς μαθητάς μου δὲν εἶναι νοητὸν νὰ πενθοῦν καὶ νὰ νηστεύουν).

35ἐλεύσονται δὲ ἡμέραι, καὶ ὅταν ἀπαρθῇ ἀπ᾿ αὐτῶν ὁ νυμφίος, τότε νηστεύσουσιν ἐν ἐκείναις ταῖς ἡμέραις.

35Θὰ ἔλθουν ὅμως ἡμέραι, ὅταν θὰ ἀποσπάσουν βιαίως ἐκ μέσου αὐτῶν τὸν νυμφίον καὶ τότε κατὰ τὰς ἡμέρας ἐκείνας θὰ νηστεύσουν καὶ θὰ πενθήσουν>. (Ἐννοοῦσε τὴν σταύρωσίν του, ἡ ὁποία θὰ ἐγέμιζε ἀπὸ βαρὺ πένθος καὶ ἰσχυρὰν θλῖψιν τοὺς μαθητὰς ὅπως καὶ τὰς ἄλλας θλίψεις, τὰς ὁποίας κατόπιν θὰ ἐδοκίμαζαν αὐτοί).

36Ἔλεγεν δὲ καὶ παραβολὴν πρὸς αὐτοὺς ὅτι Οὐδεὶς ἐπίβλημα ἱματίου καινοῦ ἐπιβάλλει ἐπὶ ἱμάτιον παλαιόν· εἰ δὲ μήγε, καὶ τὸ καινὸν σχίσει καὶ τῷ παλαιῷ οὐ συμφωνεῖ τὸ ἐπίβλημα τὸ ἀπὸ τοῦ καινοῦ.

36Ἔλεγε δὲ πρὸς αὐτοὺς καὶ μίαν παραβολήν, ὅτι <κανεὶς δὲν βάζει μπάλωμα καινούργιο εἰς ροῦχο παλαιόν, ἐὰν ὅμως καὶ κάμῃ κάτι τέτοιο καὶ τὸ καινούργιο ὕφασμα θὰ τὸ σχίσῃ ἀνωφελώς, διὰ νὰ βγάλῃ τὸ μπάλωμα, ἀλλὰ καὶ πρὸς τὸ παλαιὸν ἔνδυμα δὲν θὰ ταιριάζῃ τὸ καινούργιο μπάλωμα.

37καὶ οὐδεὶς βάλλει οἶνον νέον εἰς ἀσκοὺς παλαιούς· εἰ δὲ μήγε, ῥήξει ὁ οἶνος ὁ νέος τοὺς ἀσκούς, καὶ αὐτὸς ἐκχυθήσεται καὶ οἱ ἀσκοὶ ἀπολοῦνται·

37Καὶ κανένας δὲν βάζει μοῦστον εἰς παλαιοὺς ἀσκούς. Ἐὰν ὅμως καὶ τὸ κάμῃ, τότε ὁ μοῦστος ἐπάνω εἰς τὴν βράσιν του θὰ σπάσῃ τοὺς ἀσκούς, ὁπότε καὶ αὐτὸς θὰ χυθῇ καὶ οἱ ἀσκοὶ θὰ χαθοῦν.

38ἀλλὰ οἶνον νέον εἰς ἀσκοὺς καινοὺς βλητέον καὶ ἀμφότεροι συντηροῦνται.

38Ἀλλὰ πρέπει νὰ βάζουν τὸν νέον οἶνον εἰς νέους ἀσκούς. (Οἱ Φαρισαῖοι καὶ οἱ μαθηταὶ των εἶναι τὰ φθαρμένα ἐνδύματα, εἶναι οἱ παλαιοὶ ἀσκοῖ, ἔχουν παλαιὰν νοοτροπίαν καὶ ἀπηρχαιωμένους τρόπους λατρείας καὶ ζωῆς καὶ δὲν ἠμποροῦν νὰ δεχθοῦν τὴν νέαν διδασκαλίαν. Οἱ μαθηταί μου, ἁγνοί, νέοι ἄνθρωποι, θὰ τὴν δεχθοῦν εὐχαρίστως).

39καὶ οὐδεὶς πιὼν παλαιὸν εὐθέως θέλει νέον· λέγει γάρ, ὁ παλαιὸς χρηστότερός ἐστιν.

39Καὶ κανείς, ἀφοῦ πίῃ παλαιὸν οἶνον, δὲν θέλει ἀμέσως τὸν νέον. Διότι λέγει· ὁ παλαιὸς εἶναι καλύτερος. (Ἔτσι καὶ οἱ συνιθισμένοι εἰς τοὺς ἀπηρχαιωμένους τύπους τοῦ παλαιοῦ Νόμου, δὲν ἠμποροῦν νὰ εὐχαριστηθοῦν εἰς τὸ νέον πνεῦμα τῆς ἰδικῆς μου διδασκαλίας)>.