Κατὰ Ἰωάννην

1Καὶ τῇ ἡμέρᾳ τῇ τρίτῃ γάμος ἐγένετο ἐν Κανᾶ τῆς Γαλιλαίας, καὶ ἦν ἡ μήτηρ τοῦ Ἰησοῦ ἐκεῖ·

1Καὶ τὴν τρίτην ἡμέραν, ἔπειτα ἀπὸ τὰ γεγονότα αὐτά, ἔγινε γάμος εἰς τὴν Κανᾶ τῆς Γαλιλαίας καὶ ἧτο ἐκεῖ καὶ ἡ μητέρα τοῦ Ἰησοῦ.

2ἐκλήθη δὲ καὶ ὁ Ἰησοῦς καὶ οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ εἰς τὸν γάμον.

2Προσεκλήθη καὶ ὁ Ἰησοῦς καὶ οἱ μαθηταὶ του εἰς τὸν γάμον.

3καὶ ὑστερήσαντος οἴνου λέγει ἡ μήτηρ τοῦ Ἰησοῦ πρὸς αὐτόν· Οἶνον οὐκ ἔχουσιν.

3Ἐπειδὴ δὲ ἔλειψεν ὁ οἶνος, λέγει ἡ μητέρα τοῦ Ἰησοῦ πρὸς αὐτόν· <οἶνον δὲν ἔχουν>.

4λέγει αὐτῇ ὁ Ἰησοῦς· Τί ἐμοὶ καὶ σοί, γύναι; οὔπω ἥκει ἡ ὥρα μου.

4Τῆς λέγει δὲ ὁ Ἰησοῦς· <τί κοινὸν ὑπάρχει, ὦ γύναι, μεταξὺ ἐμοῦ τοῦ Μεσσίου καί σοῦ, ποὺ μὲ ἐγέννησες ὡς ἄνθρωπον; Δὲν ᾖλθεν ἀκόμη ἡ ὥρα μου νὰ κάμω θαύματα ἐμπρὸς εἰς τοὺς ἀνθρώπους>.

5λέγει ἡ μήτηρ αὐτοῦ τοῖς διακόνοις· Ὅ,τι ἂν λέγῃ ὑμῖν ποιήσατε.

5Ἡ μητέρα του ἀπὸ τὸν τόνον τῆς φωνῆς του ἐκατάλαβε, ὅτι θὰ ἐπραγματοποιοῦσε τὴν παράκλησίν της καὶ δι᾿ αὐτὸ εἶπεν εἰς τοὺς ὑπηρέτας· <ὅ,τι σᾶς πῇ κάμετέ το>

6ἦσαν δὲ ἐκεῖ ὑδρίαι λίθιναι ἓξ κείμεναι, κατὰ τὸν καθαρισμὸν τῶν Ἰουδαίων, χωροῦσαι ἀνὰ μετρητὰς δύο ἢ τρεῖς.

6Ὑπήρχαν δὲ ἐκεῖ ἓξ λίθινες στάμνες, ποὺ σκοπὸν εἴχαν νὰ χρησιμοποιοῦνται διὰ νὰ πλύνωνται, κατὰ τὴν συνήθειάν των, οἱ Ἰουδαῖοι πρὶν φάγουν. Κάθε μία δὲ ἀπὸ αὐτὰς ἐχωροῦσε ἀπὸ δύο ἢ τρεῖς μετρητάς, δηλαδὴ 35 ἕως 54 περίπου κιλὰ ἐκάστη.

7λέγει αὐτοῖς ὁ Ἰησοῦς· Γεμίσατε τὰς ὑδρίας ὕδατος. καὶ ἐγέμισαν αὐτὰς ἕως ἄνω.

7Λέγει εἰς αὐτοὺς ὁ Ἰησοῦς· <γεμίσατε τὶς στάμνες μὲ νερό>. Καὶ τὰς ἐγέμισαν ἕως ἐπάνω.

8καὶ λέγει αὐτοῖς· Ἀντλήσατε νῦν καὶ φέρετε τῷ ἀρχιτρικλίνῳ· καὶ ἤνεγκαν.

8Καὶ ἔπειτα τοὺς εἶπε· <βγάλτε τώρα καὶ φέρτε εἰς τὸν ἀρχιτρίκλινον, εἰς αὐτόν ποὺ ἐπιβλέπει τὰ τοῦ συμποσίου>. Καὶ ἔφεραν.

9ὡς δὲ ἐγεύσατο ὁ ἀρχιτρίκλινος τὸ ὕδωρ οἶνον γεγενημένον - καὶ οὐκ ᾔδει πόθεν ἐστίν· οἱ δὲ διάκονοι ᾔδεισαν οἱ ἠντληκότες τὸ ὕδωρ - φωνεῖ τὸν νυμφίον ὁ ἀρχιτρίκλινος

9Μόλις δὲ ἐδοκίμασε ὁ ἀρχιτρίκλινος τὸ νερό, ποὺ εἶχε γίνει κρασί-καὶ δὲν ἐγνώριζε αὐτὸς ἀπό ποῦ προέρχεται· οἱ ὑπηρέται μόνον ἐγνώριζαν ποὺ εἶχαν βγάλει τὸ νερὸ καὶ γεμίσει τὶς στάμνες-φωνάζει τὸν γαμβρὸν ὁ ἀρχιτρίκλινος

10καὶ λέγει αὐτῷ· Πᾶς ἄνθρωπος πρῶτον τὸν καλὸν οἶνον τίθησι, καὶ ὅταν μεθυσθῶσι, τότε τὸν ἐλάσσω· σὺ τετήρηκας τὸν καλὸν οἶνον ἕως ἄρτι.

10καὶ λέγει εἰς αὐτόν· <κάθε ἄνθρωπος ποὺ κάμνει τραπέζι βάζει, σύμφωνα μὲ τὴν συνήθειαν ποὺ ὑπάρχει, πρῶτα τὸ καλὸ κρασί καὶ ὅταν οἱ ἄνθρωποι πιοῦν μέχρι μέθης, τότε προσφέρει τὸ κατώτερον. Σὺ ὅμως ἐφύλαξες τὸ ἐκλεκτὸ κρασί ἕως αὐτὴν τὴν στιγμήν>.

11Ταύτην ἐποίησεν τὴν ἀρχὴν τῶν σημείων ὁ Ἰησοῦς ἐν Κανᾶ τῆς Γαλιλαίας καὶ ἐφανέρωσε τὴν δόξαν αὐτοῦ, καὶ ἐπίστευσαν εἰς αὐτὸν οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ.

11Αὐτὸ τὸ θαῦμα ἔκαμε ὡς ἀρχὴν τῶν θαυμάτων του ὁ Ἰησοῦς εἰς τὴν Κανᾶ τῆς Γαλιλαίας καὶ ἐφανέρωσε τὸ μεγαλεῖον τῆς θείας ἐξουσίας του καὶ ἐπίστευσαν εἰς αὐτὸν οἱ μαθηταὶ του.

12Μετὰ τοῦτο κατέβη εἰς Καπερναοὺμ αὐτὸς καὶ ἡ μήτηρ αὐτοῦ καὶ οἱ ἀδελφοὶ αὐτοῦ καὶ οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ, καὶ ἐκεῖ ἔμεινεν οὐ πολλὰς ἡμέρας.

12Ὕστερα ἀπὸ τὸ γεγονὸς αὐτὸ κατέβηκε εἰς τὴν Καπερναούμ, αὐτὸς καὶ ἡ μητέρα του καὶ οἱ θεωρούμενοι ἀπὸ τοὺς ἄλλους ὡς ἀδελφοὶ του καὶ οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ καὶ ἐκεῖ ἔμειναν ὀλίγας ἡμέρας.

13Καὶ ἐγγὺς ἦν τὸ πάσχα τῶν Ἰουδαίων, καὶ ἀνέβη εἰς Ἱεροσόλυμα ὁ Ἰησοῦς.

13Ἐπλησίαζε δὲ τὸ Πάσχα τῶν Ἰουδαίων καὶ ἀνέβηκε ὁ Ἰησοῦς εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα.

14καὶ εὗρεν ἐν τῷ ἱερῷ τοὺς πωλοῦντας βόας καὶ πρόβατα καὶ περιστερὰς καὶ τοὺς κερματιστὰς καθημένους,

14Καὶ εὑρῆκε εἰς τὸ ἱερόν, δηλαδὴ μέσα εἰς τὰς αὐλὰς τοῦ ναοῦ, αὐτούς ποὺ ἐπωλοῦσαν βώδια καὶ πρόβατα καὶ περιστέρια, ὅπως ἐπίσης καὶ τοὺς ἀργυραμοιβούς, ποὺ ἐκάθηντο κοντὰ εἰς τὰ τραπέζια των, διὰ νὰ ἀνταλλάσουν τὰ ξένα νομίσματα τῶν προσκυνητῶν μὲ ἐβραϊκά.

15καὶ ποιήσας φραγέλλιον ἐκ σχοινίων πάντας ἐξέβαλεν ἐκ τοῦ ἱεροῦ, τά τε πρόβατα καὶ τοὺς βόας, καὶ τῶν κολλυβιστῶν ἐξέχεεν τὸ κέρμα καὶ τὰς τραπέζας ἀνέτρεψε,

15Καὶ ἀφοῦ ἔκαμε φραγγέλλιον ἀπὸ σχοινιά, ἔβγαλε ἔξω ἀπὸ τὴν αὐλὴν ὅλους καὶ τὰ πρόβατα καὶ τὰ βόδια, τῶν δὲ ἀργυραμοιβῶν ἐσκόρπισε κάτω τὰ νομίσματα καὶ ἀναποδογύρισε τὰ τραπέζια των.

16καὶ τοῖς τὰς περιστερὰς πωλοῦσιν εἶπεν· Ἄρατε ταῦτα ἐντεῦθεν· μὴ ποιεῖτε τὸν οἶκον τοῦ πατρός μου οἶκον ἐμπορίου.

16Εἰς ἐκείνους δέ ποὺ ἐπωλοῦσαν τὰ περιστέρια εἶπε· <πάρετέ τα ἀπὸ ἐδῶ καὶ μὴ κάμνετε τὸν οἶκον τοῦ Πατρός μου, οἶκον ἐμπορίου>.

17Ἐμνήσθησαν δὲ οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ ὅτι γεγραμμένον ἐστίν, Ὁ ζῆλος τοῦ οἴκου σου καταφάγεταί με.

17Ἐθυμήθηκαν δὲ τότε οἱ μαθηταὶ του αὐτό, ποὺ εἶχε γραφῆ εἰς τοὺς ψαλμούς· <ὁ ζῆλος, πάτερ μου, διὰ τὴν δόξαν τοῦ οἴκου σου, ὡς ἄλλη φωτιὰ θὰ μὲ καταφάγῃ>.

18ἀπεκρίθησαν οὖν οἱ Ἰουδαῖοι καὶ εἶπαν αὐτῷ· Τί σημεῖον δεικνύεις ἡμῖν, ὅτι ταῦτα ποιεῖς;

18Τοῦ ὡμίλησαν τότε οἱ Ἰουδαῖοι καὶ τοῦ εἶπαν· <ποῖον σημεῖον σὺ μᾶς δείχνεις καὶ ποίαν ἀπόδειξιν μᾶς παρουσιάζεις, ὅτι ἔχεις τὴν ἐξουσίαν νὰ κάμνῃς αὐτά;>

19ἀπεκρίθη Ἰησοῦς καὶ εἶπεν αὐτοῖς· Λύσατε τὸν ναὸν τοῦτον, καὶ ἐν τρισὶν ἡμέραις ἐγερῶ αὐτόν.

19Ἀπήντησεν ὁ Ἰησοῦς καὶ τοὺς εἶπε· <κρημνίσατε τὸν ναὸν τοῦτον καὶ ἐγὼ εἰς τρεῖς ἡμέρας θὰ τὸν ἀνοικοδομήσω>. (Καὶ ἐνοοῦσε: Θανατώσατε σεῖς τὸν ναὸν τοῦ σώματός μου, καὶ ἐγὼ μετὰ τρεῖς ἡμέρας θὰ ἀναστηθῶ ἀπὸ τὸν τάφον).

20εἶπαν οὖν οἱ Ἰουδαῖοι· Τεσσαράκοντα καὶ ἓξ ἔτεσιν ᾠκοδομήθη ὁ ναὸς οὗτος, καὶ σὺ ἐν τρισὶν ἡμέραις ἐγερεῖς αὐτόν;

20Εἶπαν λοιπόν, οἱ Ἰουδαῖοι· <σαράντα ἓξ χρόνια ἐχρειάσθησαν, διὰ νὰ κτισθῇ ὁ ναὸς αὐτὸς καὶ σὺ λέγεις, ὅτι θὰ τὸν ἀνοικοδομήσῃς ἕντος τριῶν ἡμερῶν;>

21ἐκεῖνος δὲ ἔλεγε περὶ τοῦ ναοῦ τοῦ σώματος αὐτοῦ.

21Ἐκεῖνος ὅμως ἔλεγε διὰ τὸν ναὸν τοῦ σώματός του.

22ὅτε οὖν ἠγέρθη ἐκ νεκρῶν, ἐμνήσθησαν οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ ὅτι τοῦτο ἔλεγε, καὶ ἐπίστευσαν τῇ γραφῇ καὶ τῷ λόγῳ ὃν εἶπεν ὁ Ἰησοῦς.

22Ὅταν δὲ ἀνεστήθη ἐκ νεκρῶν, ἐθυμήθηκαν οἱ μαθηταί του ὅτι τοῦτο ἀκριβῶς, τὸ θαυμαστὸν γεγονὸς ἐνοοῦσε τότε καὶ ἐπίστευσαν εἰς τὴν Ἁγίαν Γραφήν, ποὺ εἶχε προφητεύσει τὴν ἀνάστασιν, καὶ εἰς τὸν λόγον, τὸν ὁποῖον εἶχε πεῖ κατὰ τὴν περίστασιν ἐκείνην ὁ Ἰησοῦς.

23Ὡς δὲ ἦν ἐν τοῖς Ἱεροσολύμοις ἐν τῷ πάσχα ἐν τῇ ἑορτῇ, πολλοὶ ἐπίστευσαν εἰς τὸ ὄνομα αὐτοῦ, θεωροῦντες αὐτοῦ τὰ σημεῖα ἃ ἐποίει·

23Ὅταν δὲ εὑρίσκετο εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα κατὰ τὴν ἑορτὴν τοῦ πάσχα, πολλοὶ ἐπίστευσαν εἰς αὐτὸν ὡς Μεσσίαν διότι ἔβλεπαν τὰ θαύματα ποὺ ἔκανε καὶ τὰ ὁποῖα ἀπεδείκνυαν τὴν θείαν ἀποστολὴν του.

24αὐτὸς δὲ Ἰησοῦς οὐκ ἐπίστευεν ἑαυτὸν αὐτοῖς διὰ τὸ αὐτὸν γινώσκειν πάντας,

24Ὁ ἴδιος ὅμως ὁ Ἰησοῦς δὲν ἐνεπιστεύετο εἰς αὐτοὺς τὸν εὐατὸν του καὶ τὰ ὑψηλὰ νοήματα τῆς διδασκαλίας του, διότι αὐτὸς ἐγνώριζε καλὰ ὅλους, τὸν ἄστατον δηλαδὴ χαρακτῆρα των, τὰς προκαταλήψεις καὶ τὰς ἀτελείας των.

25καὶ ὅτι οὐ χρείαν εἶχεν ἵνα τις μαρτυρήσῃ περὶ τοῦ ἀνθρώπου· αὐτὸς γὰρ ἐγίνωσκε τί ἦν ἐν τῷ ἀνθρώπῳ.

25Καὶ δὲν εἶχεν ἀνάγκην νὰ τὸν κατατοπίσῃ κανεὶς καὶ τὸν πληροφορήσῃ περὶ τοῦ ἀνθρώπου, διότι αὐτὸς ὁ ἴδιος ἐγνώριζε πολὺ καλά, τί ὑπῆρχε μέσα εἰς τὸν κάθε ἄνθρωπον.