Κατὰ Ἰωάννην

1Πρὸ δὲ τῆς ἑορτῆς τοῦ πάσχα εἰδὼς ὁ Ἰησοῦς ὅτι ἐλήλυθεν αὐτοῦ ἡ ὥρα ἵνα μεταβῇ ἐκ τοῦ κόσμου τούτου πρὸς τὸν πατέρα, ἀγαπήσας τοὺς ἰδίους τοὺς ἐν τῷ κόσμῳ, εἰς τέλος ἠγάπησεν αὐτούς.

1Πρὸ τῆς ἑορτῆς δὲ τοῦ Πάσχα, ἐπειδὴ ἐγνώριζεν ὁ Ἰησοῦς καθαρώτατα, ὅτι ἔφθασε ἡ προσδιωρισμένη ἀπὸ τὸν Θεὸν ὥρα, νὰ προσφέρῃ τὴν μεγάλη θυσίαν καὶ νὰ μεταβῇ ἀπὸ τὸν κόσμον αὐτὸν πρὸς τὸν Πατέρα, καὶ τώρα μὲ στοργικωτάτην καὶ τελεία ἀγάπην ἠγάπησε τοὺς μαθητὰς του, τοὺς ὁποίους καθὸ ἰδικοὺς του ἰδιαιτέρως εἶχε ἀγαπήσει εἰς τὸν κόσμον αὐτόν.

2καὶ δείπνου γινομένου, τοῦ διαβόλου ἤδη βεβληκότος εἰς τὴν καρδίαν Ἰούδα Σίμωνος Ἰσκαριώτου ἵνα αὐτὸν παραδῷ,

2Καὶ ὅταν εἶχε ἐτοιμασθῇ τὸ δεῖπνον, ὅταν πλέον καὶ ὁ διάβολος εἶχε βάλει μέσα εἰς τὴν καρδίαν τοῦ Ἰούδα τοῦ Ἰσκαριώτου, υἱοῦ τοῦ Σίμωνος, τὴν κακὴν σκέψιν καὶ ἀπόφασιν, νὰ τὸν παραδώσῃ εἰς τοὺς ἐχθροὺς του,

3εἰδὼς ὁ Ἰησοῦς ὅτι πάντα δέδωκεν αὐτῷ ὁ πατὴρ εἰς τὰς χεῖρας, καὶ ὅτι ἀπὸ Θεοῦ ἐξῆλθε καὶ πρὸς τὸν Θεὸν ὑπάγει,

3ὁ Ἰησοῦς, ἂν καὶ ἐγνώριζε πολὺ καλὰ ὅτι ὁ Πατὴρ τοῦ εἶχε παραδώσει τὰ πάντα εἰς τὰ χέρια του καὶ ὅτι ἀπὸ τὸν Θεὸν ἐξῆλθε, διὰ νὰ ἔλθῃ εἰς τὸν κόσμον καὶ πρὸς τὸν Θεὸν τώρα ἐπιστρέφει,

4ἐγείρεται ἐκ τοῦ δείπνου καὶ τίθησι τὰ ἱμάτια, καὶ λαβὼν λέντιον διέζωσεν ἑαυτόν.

4παρὰ τὸ θεῖον καὶ ἄπειρον μεγαλεῖον του, σηκώνεται ἀπὸ τὸ τραπέζι, διὰ νὰ ἀναλάβῃ ἔργον δούλου καὶ βγάζει τὰ ἐξωτερικὰ του ἐνδύματα καὶ ἀφοῦ ἐπῇρε μίαν ποδιάν, ἐζώσθη μὲ αὐτήν.

5εἶτα βάλλει ὕδωρ εἰς τὸν νιπτῆρα, καὶ ἤρξατο νίπτειν τοὺς πόδας τῶν μαθητῶν καὶ ἐκμάσσειν τῷ λεντίῳ ᾧ ἦν διεζωσμένος.

5Ἔπειτα ρίπτει νερὸ εἰς τὴν λεκάνην, ὅπου ἔπλυναν τὰ πόδια οἱ ἄνθρωποι τοῦ σπιτιοῦ καὶ ἤρχισε νὰ πλύνῃ τὰ πόδια τῶν μαθητῶν καὶ νὰ τὰ σπογγίζῃ μὲ τὴν πετσέτα, μὲ τὴν ὁποία ἧτο ζωσμένος.

6ἔρχεται οὖν πρὸς Σίμωνα Πέτρον, καὶ λέγει αὐτῷ ἐκεῖνος· Κύριε, σύ μου νίπτεις τοὺς πόδας;

6Ἔρχεται, λοιπόν, καὶ πρὸς τὸν Σίμωνα Πέτρον καὶ λέγει εἰς αὐτὸν ἐκεῖνος· <Κύριε, σὺ ὁ Διδάσκαλος καὶ ὁ Κύριος θά μοῦ πλύνῃς τὰ πόδια;>.

7ἀπεκρίθη Ἰησοῦς καὶ εἶπεν αὐτῷ· Ὃ ἐγὼ ποιῶ, σὺ οὐκ οἶδας ἄρτι, γνώσῃ δὲ μετὰ ταῦτα.

7Ἀπήντησε ὁ Ἰησοῦς καὶ τοῦ εἶπε· <τί σημαίνει αὐτό, τὸ ὁποῖον ἐγὼ κάμνω, δὲν τὸ καταλαβαίνεις τώρα, θὰ τὸ γνωρίσῃς καὶ θὰ τὸ ἐννοήσῃς ὕστερα ἀπὸ αὐτά>.

8λέγει αὐτῷ Πέτρος· Οὐ μὴ νίψῃς τοὺς πόδας μου εἰς τὸν αἰῶνα. ἀπεκρίθη αὐτῷ ὁ Ἰησοῦς· Ἐὰν μὴ νίψω σε, οὐκ ἔχεις μέρος μετ᾿ ἐμοῦ.

8Λέγει εἰς αὐτὸν ὁ Πέτρος· <ποτὲ εἰς τὸν αἰῶνα τὸν ἅπαντα δὲν θὰ δεχθῶ νά μοῦ πλύνῃς ἐσὺ τὰ πόδια>. Ἀπήντησεν εἰς αὐτὸν ὁ Ἰησοῦς· <ἐὰν δέν σοῦ πλύνω τώρα τὰ πόδια, ἐὰν μὲ ταπεινοφροσύνην καὶ ἐμπιστοσύνην εἰς ἐμὲ δὲν ὑπακούσῃς, δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἔχῃς πλέον μέρος μαζῆ μου>.

9λέγει αὐτῷ Σίμων Πέτρος· Κύριε, μὴ τοὺς πόδας μου μόνον, ἀλλὰ καὶ τὰς χεῖρας καὶ τὴν κεφαλήν.

9Λέγει εἰς αὐτὸν ὁ Σίμων Πέτρος· <Κύριε, ἐὰν ἡ ἀνυπακοή μου αὐτῇ πρόκειται νὰ μὲ χωρίσῃ ἀπὸ σέ, τότε πλύνε μου ὄχι μόνον τὰ πόδια, ἀλλὰ καὶ τὰ χέρια καὶ τὸ κεφάλι>.

10λέγει αὐτῷ ὁ Ἰησοῦς· Ὁ λελουμένος οὐ χρείαν ἔχει ἢ τοὺς πόδας νίψασθαι, ἀλλ᾿ ἔστι καθαρὸς ὅλος· καὶ ὑμεῖς καθαροί ἐστε, ἀλλ᾿ οὐχὶ πάντες.

10Τοῦ λέγει ὁ Ἰησοῦς· <ἐκεῖνος ποὺ εἶναι λουσμένος εἰς ὁλόκληρον τὸ σῶμα, δὲν ἔχει ἀνάγκην παρὰ μόνον τὰ πόδια νὰ πλύνῃ, ποὺ λερώνονται εὔκολα καθὼς βαδίζει εἰς τὸν δρόμον, διότι εἶναι καθαρὸς κατὰ τὸ ὑπόλοιπον σῶμα. Καὶ σεῖς, παρὰ τὰς μικρὰς ἀτελείας ποὺ παρουσιάζετε, εἷσθε καθαροὶ πνευματικῶς. Ἀλλὰ ὄχι ὅλοι>.

11ᾔδει γὰρ τὸν παραδιδόντα αὐτόν· διὰ τοῦτο εἶπεν· οὐχὶ πάντες καθαροί ἐστε.

11Καὶ εἶπεν ὁ Κύριος ὅτι δὲν εἷσθε καθαροὶ ὅλοι, διότι ἐγνώριζε ἐκεῖνον ὁ ὁποῖος ἔμελλε νὰ τὸν παραδώσῃ.

12Ὅτε οὖν ἔνιψε τοὺς πόδας αὐτῶν καὶ ἔλαβε τὰ ἱμάτια αὐτοῦ, ἀναπεσὼν πάλιν, εἶπεν αὐτοῖς· Γινώσκετε τί πεποίηκα ὑμῖν;

12Ὅταν, λοιπόν, ἔπλυνε τὰ πόδια των καὶ ξαναφόρεσε τὰ ἐξωτερικὰ του ἐνδύματα, ἐκάθισε πάλιν κοντὰ εἰς τὸ τραπέζι καὶ τοὺς εἶπε· <γνωρίζετε τί νόημα ἔχει αὐτό, τὸ ὁποῖον ἔκαμα εἰς σᾶς;

13ὑμεῖς φωνεῖτέ με, ὁ Διδάσκαλος καὶ ὁ Κύριος, καὶ καλῶς λέγετε· εἰμὶ γάρ.

13Θὰ σᾶς τὸ ἐξηγήσω. Σεῖς μὲ ὀνομάζετε, ὁ Διδάσκαλος καὶ ὁ Κύριος καὶ καλὰ λέτε. Διότι πράγματι εἷμαι.

14εἰ οὖν ἐγὼ ἔνιψα ὑμῶν τοὺς πόδας, ὁ Κύριος καὶ ὁ Διδάσκαλος, καὶ ὑμεῖς ὀφείλετε ἀλλήλων νίπτειν τοὺς πόδας.

14Ἐάν, λοιπόν, ἐγώ, ὁ Κύριος καὶ ὁ Διδάσκαλος, ἔπλυνα τὰ πόδια σας, ὀφείλετε καὶ σεῖς μὲ ταπεινοφροσύνη καὶ ἀγάπην νὰ πλύνετε ὁ ἔνας τοῦ ἄλλου τὰ πόδια.

15ὑπόδειγμα γὰρ δέδωκα ὑμῖν, ἵνα καθὼς ἐγὼ ἐποίησα ὑμῖν, καὶ ὑμεῖς ποιῆτε.

15Διότι ἐγὼ σᾶς ἔδωσα ἕνα τέλειον παράδειγμα, νὰ πράττετε καὶ σεῖς ὅπως καὶ ἐγὼ ἔπραξα εἰς σᾶς.

16ἀμὴν ἀμὴν λέγω ὑμῖν, οὐκ ἔστι δοῦλος μείζων τοῦ κυρίου αὐτοῦ, οὐδὲ ἀπόστολος μείζων τοῦ πέμψαντος αὐτόν.

16Σᾶς διαβεβαιώνω, ὅτι δὲν ὑπάρχει δοῦλος ἀνώτερος ἀπὸ τὸν κύριόν του οὔτε ἀπεσταλμένος μεγαλύτερος ἀπὸ ἐκεῖνον, ποὺ τὸν ἔστειλε. Ἐγὼ εἷμαι ὁ Κύριος καὶ ὁ Διδάσκαλος, σεῖς δὲ οἱ δοῦλοι καὶ οἱ Ἀπόστολοί μου. Ἐὰν ἐγὼ τόσον ἐταπεινώθηκα ἀπέναντί σας, ὥστε νὰ πλύνω τὰ πόδια σας καὶ σεῖς, ποὺ εἷσθε σύνδουλοι καὶ συνάδελφοι μεταξὺ σας, πρέπει νὰ ὑπηρετῆτε ὁ ἔνας τὸν ἄλλον μὲ πρόθυμον ταπεινοφροσύνην καὶ ἀγάπην.

17εἰ ταῦτα οἴδατε, μακάριοί ἐστε ἐὰν ποιῆτε αὐτά.

17Ἐὰν καταλαβαίνετε καλὰ αὐτά ποὺ σᾶς εἶπα, θὰ εἷσθε μακάριοι, ἐὰν τὰ ἐφαρμόζετε.

18οὐ περὶ πάντων ὑμῶν λέγω· ἐγὼ οἶδα οὓς ἐξελεξάμην· ἀλλ᾿ ἵνα ἡ γραφὴ πληρωθῇ, ὁ τρώγων μετ᾿ ἐμοῦ τὸν ἄρτον ἐπῆρεν ἐπ᾿ ἐμὲ τὴν πτέρναν αὐτοῦ.

18Καὶ αὐτὰ δὲν τὰ λέγω δι᾿ ὅλους σας, διότι δὲν εἷσθε ὅλοι πρόθυμοι να τὰ τηρήσετε. Ἐγὼ εὐθὺς ἐξ ἀρχῆς ξέρω πολὺ καλὰ ποίας ποιότητος ἄνθρωποι ἦσαν αὐτοὶ τοὺς ὁποίους ἐξέλεξα ὡς στενούς μου μαθητάς. Ἐγνώριζα πολὺ καλὰ ὅτι καὶ ἔνας ἀνάξιος εἰσεχώρησε μεταξὺ σας, διὰ νὰ ἐκπληρωθῇ ἔτσι ἡ προφητεία τῆς Γραφῆς: Ἐκεῖνος ποὺ τρώγει συνεχῶς μαζῆ μου ὡς φίλος τὸ ψωμὶ εἰς τὸ αὐτὸ τραπέζι, ἐσήκωσε τὴν πτέρναν του καὶ μὲ ἐκλώτσησε.

19ἀπ᾿ ἄρτι λέγω ὑμῖν πρὸ τοῦ γενέσθαι, ἵνα ὅταν γένηται πιστεύσητε ὅτι ἐγώ εἰμι.

19Σᾶς ἀναγγέλῳ αὐτὰ ἀπὸ τώρα, πρὶν πραγματοποιηθοῦν, ὥστε ὅταν ἡ προδοσία γίνῃ, νὰ πιστεύσετε ὅτι ἐγὼ εἷμαι ὁ Χριστός, διὰ τὸν ὁποῖον ὅλα αὐτὰ εἴχαν προαναγγείλει οἱ προφῆται.

20ἀμὴν ἀμὴν λέγω ὑμῖν, ὁ λαμβάνων ἐάν τινα πέμψω, ἐμὲ λαμβάνει, ὁ δὲ ἐμὲ λαμβάνων λαμβάνει τὸν πέμψαντά με.

20Σᾶς διαβεβαιώνω, ὅτι ἐκεῖνος ποὺ δέχεται κάποιον ποὺ ἐγὼ θὰ στείλω, δέχεται ἐμέ. Καὶ ἐκεῖνος ποὺ δέχεται ἐμέ, δέχεται αὐτόν ποὺ μ᾿ ἔστειλε. Ἐπομένως ἐκεῖνος ποὺ δέχεται σᾶς τοὺς μαθητὰς καὶ Ἀποστόλους μου, εἶναι ὡσὰν νὰ δέχεται ἐμὲ καὶ τὸν Πατέρα>.

21Ταῦτα εἰπὼν ὁ Ἰησοῦς ἐταράχθη τῷ πνεύματι, καὶ ἐμαρτύρησε καὶ εἶπεν· Ἀμὴν ἀμὴν λέγω ὑμῖν ὅτι εἷς ἐξ ὑμῶν παραδώσει με.

21Ἀφοῦ εἶπε αὐτὰ ὁ Ἰησοῦς, ἐταράχθη ἐσωτερικῶς πολύ, διότι εἶδε μὲ ἀπέραντον λύπην τὸ φρικτὸν κατάντημα τοῦ προδότου μαθητοῦ καὶ καθαρὰ καὶ ξάστερα ἐμαρτύρησε περὶ αὐτοῦ καὶ εἶπε· <σᾶς ἀποκαλύπτω καὶ σᾶς διαβεβαιώνω κατὰ τὸν πλέον ἐπίσημον τρόπον, ὅτι ἔνας ἀπὸ σᾶς θὰ μὲ παραδώσῃ>.

22ἔβλεπον οὖν εἰς ἀλλήλους οἱ μαθηταὶ, ἀπορούμενοι περὶ τίνος λέγει.

22Ἐκύτταζαν τότε μὲ ἀνησυχίαν καὶ φόβον ὁ ἔνας τὸν ἄλλον οἱ μαθηταὶ καὶ εὑρίσκοντο εἰς ἀπορίαν διὰ ποῖον τὰ ἔλεγε αὐτὰ ὁ Κύριος.

23ἦν δὲ ἀνακείμενος εἷς ἐκ τῶν μαθητῶν αὐτοῦ ἐν τῷ κόλπῳ τοῦ Ἰησοῦ, ὃν ἠγάπα ὁ Ἰησοῦς·

23Κατὰ τὴν ὥραν ἐκείνην εἶχε γείρει εἰς τὸ στῆθος τοῦ Ἰησοῦ ἔνας ἀπὸ τοὺς μαθητὰς του-ὁ Ἰωάννης-τὸν ὁποῖον ἰδιαιτέρως ἀγαποῦσε ὁ Ἰησοῦς.

24νεύει οὖν τούτῳ Σίμων Πέτρος πυθέσθαι τίς ἂν εἴη περὶ οὗ λέγει.

24Ἔκαμε, λοιπόν, νόημα εἰς αὐτὸν ὁ Σίμων Πέτρος, νὰ ἐρωτήσῃ ποιὸς ἆράγε εἶναι αὐτός, διὰ τὸν ὁποῖον λέγει ὁ διδάσκαλος.

25ἀναπεσὼν δὲ ἐκεῖνος ἐπὶ τὸ στῆθος τοῦ Ἰησοῦ λέγει αὐτῷ· Κύριε, τίς ἐστιν;

25Ἀφοῦ δὲ ἔπεσε μὲ στοργὴν καὶ εὐλάβειαν ἐκεῖνος εἰς τὸ στῆθος τοῦ Ἰησοῦ, τὸν ἠρώτησε· <Κύριε, ποιὸς εἶναι ἐκεῖνος ποὺ θὰ σὲ παραδώσῃ;>

26ἀποκρίνεται ὁ Ἰησοῦς· Ἐκεῖνός ἐστιν ᾧ ἐγὼ βάψας τὸ ψωμίον ἐπιδώσω. καὶ ἐμβάψας οὖν τὸ ψωμίον δίδωσιν Ἰούδᾳ Σίμωνος Ἰσκαριώτῃ.

26Ἀπεκρίθη ὁ Ἰησοῦς· <εἶναι ἐκεῖνος πρὸς τὸν ὁποῖον ἐγώ, εἰς ἀπόδειξιν τῆς ἀγάπης μου, θὰ τοῦ δώσω ψωμί, ἀφοῦ προηγουμένως τὸ βουτήξω εἰς τὸν ζωμόν>. Καὶ ἀφοῦ πράγματι ἐβούτηξε εἰς τὸ πιάτο ἕνα κόμματι ψωμί, τὸ ἔδωσεν εἰς τὸν Ἰούδαν τὸν Ἰσκαριώτην, τὸν υἱὸν τοῦ Σίμωνος, διὰ νὰ τοῦ δείξῃ μὲ τὸν τρόπον αὐτόν, ὅτι καὶ αὐτὴν ἀκόμη τὴν στιγμὴν τὸν κατεδίωκε μὲ τὴν ἀγάπην καὶ τὸ ἔλεός του.

27καὶ μετὰ τὸ ψωμίον τότε εἰσῆλθεν εἰς ἐκεῖνον ὁ σατανᾶς. λέγει οὖν αὐτῷ ὁ Ἰησοῦς· Ὃ ποιεῖς, ποίησον τάχιον.

27Καὶ εἰς τὸν Ἰούδαν, ἀφοῦ ἐπῇρε τὸ ψωμὶ ἀπὸ τὰ χέρια τοῦ Διδασκάλου, εἰσῆλθεν εἰς αὐτὸν ὁ σατανᾶς καὶ τὸν ἐκυρίευσε ἐξ ὁλοκλήρου. Ἀδιόρθωτον καθὼς τὸν εἶδε ὁ Κύριος, τοῦ εἶπε· <αὐτό ποὺ πρόκειται νὰ κάμῃς, κάμε το τὸ ταχύτερον>.

28τοῦτο δὲ οὐδεὶς ἔγνω τῶν ἀνακειμένων πρὸς τί εἶπεν αὐτῷ·

28Αὐτὸν τὸν τελευταῖον λόγον κανεὶς ἀπὸ τοὺς μαθητάς, ποὺ ἐκάθητο εἰς τὸ τραπέζι, δὲν ἐκατάλαβε, πρὸς ποῖον σκοπὸν τὸν εἶπε ὁ Κύριος.

29τινὲς γὰρ ἐδόκουν, ἐπεὶ τὸ γλωσσόκομον εἶχεν ὁ Ἰούδας, ὅτι λέγει αὐτῷ ὁ Ἰησοῦς, ἀγόρασον ὧν χρείαν ἔχομεν εἰς τὴν ἑορτήν, ἢ τοῖς πτωχοῖς ἵνα τι δῷ.

29Ἐπειδὴ δὲ ὁ Ἰούδας εἶχε τὸ κουτὶ τοῦ κοινοῦ ταμείου, μερικοὶ ἐνόμισαν ὅτι τοῦ εἶπε ὁ Ἰησοῦς: Ἀγόρασε αὐτά ποὺ μᾶς χρειάζονται διὰ τὴν ἑορτὴν ἢ ὅτι τοῦ εἶπε νὰ δώσῃ κάτι εἰς τοὺς πτωχούς.

30λαβὼν οὖν τὸ ψωμίον ἐκεῖνος εὐθέως ἐξῆλθεν· ἦν δὲ νύξ.

30Ὅταν, λοιπόν, ἐκεῖνος ἐπῇρε τὸ ψωμί, ἐβγῆκε ἀμέσως ἔξω ἀπὸ τὸ ὑπερῶον. Εἶχε δὲ πέσει πλέον ἡ νύκτα ὅταν ἡ σκοτεινὴ καὶ φρικτὴ νύκτα τῆς ἀποστασίας καὶ τῆς προδοσίας εἶχε κυριεύσει τὸν Ἰούδαν.

31Ὅτε οὖν ἐξῆλθε, λέγει ὁ Ἰησοῦς· Νῦν ἐδοξάσθη ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου, καὶ ὁ Θεὸς ἐδοξάσθη ἐν αὐτῷ.

31Ὅταν, λοιπόν, ἔφυγε ὁ Ἰούδας, τότε εἶπε ὁ Ἰησοῦς· <τώρα, ποὺ τὸ ἔργον τῆς προδοσίας ἀρχίζει νὰ πραγματοποιῆται καὶ ἡ σταυρικὴ λυτρωτικὴ θυσία μου θὰ γίνῃ πραγματικότης, τώρα ἐδοξάσθη ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου. Μὲ τὴν μέχρι σταυρικοὺ θανάτου δὲ ὑπακοὴν του ἐδοξάσθη καὶ ὁ Θεός.

32εἰ ὁ Θεὸς ἐδοξάσθη ἐν αὐτῷ, καὶ ὁ Θεὸς δοξάσει αὐτὸν ἐν ἑαυτῷ, καὶ εὐθὺς δοξάσει αὐτόν.

32Ἐὰν δὲ ὁ Θεὸς ἐδοξάσθη δι᾿ αὐτοῦ καὶ ὁ Θεὸς θὰ δοξάσῃ αὐτὸν κατ᾿ εὐθεῖαν διὰ τοῦ ἑαυτοῦ του καὶ εἰς τὸν ἑαυτὸν του μὲ τὴν ἄπειρον θείαν του δύναμιν καὶ μεγαλειότητα, διότι θὰ τὸν ἀναστήσῃ καὶ θὰ τὸν ἀνυψώσῃ ἐνδόξως καὶ ὡς ἄνθρωπον εἰς τὴν μακαριότητα καὶ τὴν λαμπρότητα τοῦ οὐρανοῦ. Καὶ θὰ τὸν δοξάσῃ ἕντος ὀλίγου.

33τεκνία, ἔτι μικρὸν μεθ᾿ ὑμῶν εἰμι· ζητήσετέ με, καὶ καθὼς εἶπον τοῖς Ἰουδαίοις ὅτι ὅπου ὑπάγω ἐγὼ, ὑμεῖς οὐ δύνασθε ἐλθεῖν, καὶ ὑμῖν λέγω ἄρτι.

33Παιδιά μου, ἀγαπημένα μου παιδιά, ὀλίγον ἀκόμη θὰ εἷμαι μαζῆ σας. Καὶ ὅπως εἶπα εἰς τοὺς Ἰουδαίους, ὅτι ἐκεῖ ποὺ πηγαίνω ἐγώ, δὲν ἠμπορεῖτε σεῖς νὰ ἔλθετε, τὸ ἴδιο λέγω καὶ εἰς σᾶς τώρα, ὅτι δηλαδὴ θὰ μὲ ἀναζητήσετε, ἀλλὰ δὲν θὰ μὲ εὕρετε, διότι ἐγὼ θὰ εἷμαι εἰς τοὺς οὐρανούς, ἐνῶ σεῖς θὰ εὑρίσκεσθε ἐπὶ ἀρκετὸν ἀκόμη χρονικὸν διάστημα εἰς τὴν γῆν, διὰ νὰ κηρύξετε ὡς ἀπόστολοί μου τὴν σωτηρίαν εἰς τοὺς ἀνθρώπους.

34ἐντολὴν καινὴν δίδωμι ὑμῖν ἵνα ἀγαπᾶτε ἀλλήλους, καθὼς ἠγάπησα ὑμᾶς ἵνα καὶ ὑμεῖς ἀγαπᾶτε ἀλλήλους.

34Σᾶς δίδω μίαν νέαν ἐντολήν· νὰ ἀγαπᾶτε μὲ ὅλην σας τὴν δύναμιν ὁ ἔνας τὸν ἄλλον· ὅπως ἐγὼ σᾶς ἠγάπησα μὲ πλήρη καὶ τελείαν ἀγάπην, ἔτσι καὶ σεῖς μὲ τὴν ἴδιαν ἀγάπην πρέπει νὰ συνδέεσθε μεταξὺ σας.

35ἐν τούτῳ γνώσονται πάντες ὅτι ἐμοὶ μαθηταί ἐστε, ἐὰν ἀγάπην ἔχητε ἐν ἀλλήλοις.

35Μὲ αὐτὸ θὰ μάθουν καὶ θὰ πεισθοῦν ὅλοι ὅτι εἷσθε μαθηταί μου, ἐὰν ἔχετε ἀγάπην μεταξὺ σας>.

36λέγει αὐτῷ Σίμων Πέτρος· Κύριε, ποῦ ὑπάγεις; ἀπεκρίθη αὐτῷ ὁ Ἰησοῦς· Ὅπου ἐγὼ ὑπάγω, οὐ δύνασαί μοι νῦν ἀκολουθῆσαι, ὕστερον δὲ ἀκολουθήσεις μοι.

36Λέγει εἰς αὐτὸν ὁ Σίμων Πέτρος· <Κύριε, ποῦ πηγαίνεις;> Τοῦ ἀπήντησεν ὁ Ἰησοῦς· <ὅπου ἐγὼ πηγαίνω, σὺ δὲν ἠμπορεῖς τώρα νὰ μὲ ἀκολουθήσῃς. Ὕστερα δέ, ἀφοῦ τελειώσῃς τὴν ἀποστολήν σου, θὰ μὲ ἀκολουθήσῃς>.

37λέγει αὐτῷ ὁ Πέτρος· Κύριε, διατί οὐ δύναμαί σοι ἀκολουθῆσαι ἄρτι; τὴν ψυχήν μου ὑπὲρ σοῦ θήσω.

37Τοῦ λέγει ὁ Πέτρος· <Κύριε, διατὶ δὲν ἠμπορῶ τώρα νὰ σὲ ἀκολουθήσω; Εἷμαι ἕτοιμος καὶ τὴν μεγαλυτέραν θυσίαν νὰ προσφέρω καὶ τὴν ζωήν μου νὰ θυσιάσω πρὸς χάριν σου, ἐὰν ἔτσι δὲν θὰ χωρισθῶ ποτὲ ἀπὸ σέ>.

38ἀπεκρίθη αὐτῷ ὁ Ἰησοῦς· Τὴν ψυχήν σου ὑπὲρ ἐμοῦ θήσεις! ἀμὴν ἀμὴν λέγω σοι, οὐ μὴ ἀλέκτωρ φωνήσει ἕως οὗ ἀπαρνήσῃ με τρίς.

38Τοῦ ἀπήντησεν ὁ Ἰησοῦς· <τὴν ζωήν σου θὰ θυσιάσῃς πρὸς χάριν μου! Σὲ διαβεβαιώνω ὅτι αὐτὴν τὴν νύκτα δὲν θὰ λαλήσῃ ὁ πετεινός, μέχρις ὅτου σὺ μὲ ἀπαρνηθῇς τρεῖς φορές>.