Πράξεις τῶν Ἀποστόλων

Ο Σαύλος διώκει την εκκλησία¹Ἐγένετο δὲ ἐν ἐκείνῃ τῇ ἡμέρᾳ διωγμὸς μέγας ἐπὶ τὴν ἐκκλησίαν τὴν ἐν Ἱεροσολύμοις· πάντες δὲ διεσπάρησαν κατὰ τὰς χώρας τῆς Ἰουδαίας καὶ Σαμαρείας, πλὴν τῶν ἀποστόλων. ¹Ἔγινε δὲ κατὰ τὴν ἡμέραν ἐκείνην μεγάλος διωγμὸς ἐναντίον τῆς Ἐκκλησίας τῶν Ἱεροσολύμων καὶ σχεδὸν ὅλοι οἱ Χριστιανοὶ διεσκορπίσθησαν εἰς τὰ διάφορα μέρη τῆς Ἰουδαίας καὶ τῆς Σαμαρείας, πλὴν τῶν Ἀποστόλων. ²συνεκόμισαν δὲ τὸν Στέφανον ἄνδρες εὐλαβεῖς καὶ ἐποίησαν κοπετὸν μέγαν ἐπ᾿ αὐτῷ. ²Ἄνδρες δὲ εὐλαβεῖς ἐπῆραν καὶ ἔθαψαν τὸ νεκρὸ σῶμα τοῦ Στεφάνου καὶ ἔκαμαν μεγάλον θρῆνον δι᾿ αὐτόν. ³Σαῦλος δὲ ἐλυμαίνετο τὴν ἐκκλησίαν κατὰ τοὺς οἴκους εἰσπορευόμενος, σύρων τε ἄνδρας καὶ γυναῖκας παρεδίδου εἰς φυλακήν. ³Ὁ δὲ Σαῦλος κατεδίωκε τὴν Ἐκκλησίαν τῶν Ἱεροσολύμων, εἰσερχόμενος ἀπὸ σπίτι σὲ σπίτι· καὶ ἀφοῦ ἔσυρε ἀπὸ ἐκεῖ ἄνδρας καὶ γυναίκας, τοὺς παρέδιδε εἰς τὴν φυλακήν. Ο Φίλιππος στη Σαμάρεια⁴Οἱ μὲν οὖν διασπαρέντες διῆλθον εὐαγγελιζόμενοι τὸν λόγον. ⁴Ὅσοι μέν, λοιπόν, ἔφυγαν καὶ διεσκορπίσθησαν ἀπὸ τὴν Ἱερουσαλήμ, ἐπέρασαν ἀπὸ διάφορα μέρη κηρύττοντες τὸ χαρούμενο μήνυμα τοῦ Εὐαγγελίου. ⁵Φίλιππος δὲ κατελθὼν εἰς πόλιν τῆς Σαμαρείας ἐκήρυσσεν αὐτοῖς τὸν Χριστόν· ⁵Ὁ δὲ Φίλιππος κατέβηκε εἰς κάποιαν πόλιν τῆς Σαμαρείας καὶ ἐκήρυττε εἰς τοὺς κατοίκους τὸν Χριστόν. ⁶προσεῖχον δὲ οἱ ὄχλοι τοῖς λεγομένοις ὑπὸ τοῦ Φιλίππου ὁμοθυμαδὸν ἐν τῷ ἀκούειν αὐτοὺς καὶ βλέπειν τὰ σημεῖα ἃ ἐποίει. ⁶Ἐπρόσεχαν δὲ πλήθη λαοῦ τὸ κήρυγμα τοῦ Φιλίππου, ὅλοι μαζῆ μὲ μὰ καρδιὰ ἤκουαν τὰ ὅσα ἔλεγε, ἀλλὰ συγχρόνως ἔβλεπαν καὶ τὰ θαύματα, ποὺ ἔκανε ὁ Φίλιππος. ⁷πολλῶν γὰρ τῶν ἐχόντων πνεύματα ἀκάθαρτα βοῶντα φωνῇ μεγάλῃ ἐξήρχετο, πολλοὶ δὲ παραλελυμένοι καὶ χωλοὶ ἐθεραπεύθησαν, ⁷Διότι ἀπὸ πολλούς, ποὺ εἴχαν ἀκάθαρτα πνεύματα, ἔφευγαν αὐτά, ἀφοῦ ἔβγαζαν μεγάλην κραυγήν· πολλοὶ δὲ παράλυτοι καὶ χωλοὶ ἐθεραπεύθησαν. ⁸καὶ ἐγένετο πολλὴ χαρὰ ἐν τῇ πόλει ἐκείνῃ. ⁸Καὶ ἔγινε μεγάλη χαρὰ εἰς τὴν πόλιν ἐκείνην. Ο μάγος Σίμων⁹Ἀνὴρ δέ τις ὀνόματι Σίμων προϋπῆρχεν ἐν τῇ πόλει μαγεύων καὶ ἐξιστῶν τὸ ἔθνος τῆς Σαμαρείας, λέγων εἶναί τινα ἑαυτὸν μέγαν. ⁹Ἐζοῦσε ὅμως εἰς τὴν πόλιν ἐκείνην καὶ κάποιος ἄνθρωπος, ὀνόματι Σίμων, ὁ ὁποῖος ἔκανε μαγεῖες καὶ ἐξέπληττε τὸν λαὸν τῆς Σαμαρείας, λέγων διὰ τὸν ἑαυτὸν του, ὅτι εἶναι κάποιος μεγάλος. ¹⁰ᾧ προσεῖχον πάντες ἀπὸ μικροῦ ἕως μεγάλου λέγοντες· Οὗτός ἐστιν ἡ δύναμις τοῦ Θεοῦ ἡ μεγάλη· ¹⁰Ἐπρόσεχαν δὲ εἰς αὐτὸν ὅλοι, μικροὶ μεγάλοι, καὶ ἔλεγαν: Αὐτὸς εἶναι ἡ μεγάλη δύναμις τοῦ Θεοῦ. ¹¹προσεῖχον δὲ αὐτῷ διὰ τὸ ἱκανῷ χρόνῳ ταῖς μαγείαις ἐξεστακέναι αὐτούς. ¹¹Ἐπρόσεχαν δὲ εἰς αὐτόν, διότι ἐπὶ πολὺν χρόνον τοὺς εἶχε καταπλήξει μὲ τὰς μαγείας του. ¹²ὅτε δὲ ἐπίστευσαν τῷ Φιλίππῳ εὐαγγελιζομένῳ περὶ τῆς βασιλείας τοῦ Θεοῦ καὶ τοῦ ὀνόματος Ἰησοῦ Χριστοῦ, ἐβαπτίζοντο ἄνδρες τε καὶ γυναῖκες. ¹²Ὅταν ὅμως ἐπίστευσαν εἰς τὸν Φίλιππον, ποὺ ἐκήρυττε τὸ χαρμόσυνον μήνυμα περὶ τῆς βασιλείας τοῦ Θεοῦ καὶ περὶ τοῦ προσώπου τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, ἐβαπτίζοντο καὶ ἄνδρες καὶ γυναῖκες. (Οἱ καλοπροαίρετες ψυχὲς δέχονται, ὅταν ἀκούσουν, τὴν ἀλήθειαν καὶ ἐλευθερώνοντο ἀπὸ τὰς πλάνας, εἰς τὰς ὁποίας καλῇ τῇ πίστει εἴχαν παρασυρθῆ). ¹³ὁ δὲ Σίμων καὶ αὐτὸς ἐπίστευσε, καὶ βαπτισθεὶς ἦν προσκαρτερῶν τῷ Φιλίππῳ, θεωρῶν τε δυνάμεις καὶ σημεῖα γινόμενα ἐξίστατο. ¹³Ἀλλὰ καὶ ὁ ἴδιος ὁ Σίμων ἐπίστευσε καὶ ἀφοῦ ἐβαπτίσθη, ἕμενε συνεχῶς καὶ μὲ ἐπιμονὴν κοντὰ εἰς τὸν Φίλιππον. Βλέπων δὲ τὰ ὑπερφυσικὰ θαύματα καὶ τὰ σημεῖα, ποὺ ἐγίνοντο ἀπὸ τὸν Φίλιππον, ἐθαύμαζε καὶ ἐξεπλήσσετο, διότι αὐτὸς δὲν ἠμποροῦσε νὰ κάμῃ τὰ ἴδια. ¹⁴Ἀκούσαντες δὲ οἱ ἐν Ἱεροσολύμοις ἀπόστολοι ὅτι δέδεκται ἡ Σαμάρεια τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ, ἀπέστειλαν πρὸς αὐτοὺς τὸν Πέτρον καὶ Ἰωάννην· ¹⁴Ὅταν δὲ ἤκουσαν οἱ Ἀπόστολοι, ποὺ ἦσαν εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα, ὅτι ἡ Σαμάρεια ἐδέχθη τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ, ἔστειλαν πρὸς τοὺς Σαμαρείτας τὸν Πέτρον καὶ τὸν Ἰωάννην. ¹⁵οἵτινες καταβάντες προσηύξαντο περὶ αὐτῶν ὅπως λάβωσι Πνεῦμα ἅγιον· ¹⁵Αὐτοὶ δέ, ἀφοῦ κατέβηκαν εἰς τὴν Σαμάρειαν, προσευχήθηκαν ὑπὲρ τῶν Σαμαρειτῶν, διὰ νὰ λάβουν τὰ χαρίσματα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. ¹⁶οὔπω γὰρ ἦν ἐπ᾿ οὐδενὶ αὐτῶν ἐπιπεπτωκός, μόνον δὲ βεβαπτισμένοι ὑπῆρχον εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ. ¹⁶Διότι δὲν εἶχεν ἀκόμη κατεβῆ εἰς κανένα ἀπὸ αὐτοὺς τὸ Ἅγιον Πνεῦμα· ἦσαν δὲ μόνον βαπτισμένοι εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ. ¹⁷τότε ἐπετίθουν τὰς χεῖρας ἐπ᾿ αὐτούς, καὶ ἐλάμβανον Πνεῦμα ἅγιον. ¹⁷Τότε ἔβαζαν οἱ Ἀπόστολοι ἐπάνω εἰς αὐτοὺς τὰ χέρια των καὶ ἔπερναν ἐκεῖνοι Πνεῦμα Ἅγιον. ¹⁸ἰδὼν δὲ ὁ Σίμων ὅτι διὰ τῆς ἐπιθέσεως τῶν χειρῶν τῶν ἀποστόλων δίδοται τὸ Πνεῦμα τὸ ἅγιον, προσήνεγκεν αὐτοῖς χρήματα ¹⁸Ὅταν ὅμως ὁ Σίμων εἶδε ὅτι μὲ τὴν ἐπίθεσιν τῶν χειρῶν τῶν Ἀποστόλων μετεδίδοντο τὰ θαυμαστὰ χαρίσματα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ἐπρόσφερε εἰς αὐτοὺς χρήματα ¹⁹λέγων· Δότε κἀμοὶ τὴν ἐξουσίαν ταύτην, ἵνα ᾧ ἐὰν ἐπιθῶ τὰς χεῖρας λαμβάνῃ Πνεῦμα ἅγιον. ¹⁹λέγων· <δῶστε καὶ εἰς ἐμὲ αὐτὴν τὴν ἐξουσίαν, ὥστε εἰς ὁποιανδήποτε βάλω ἐπάνω τὰ χέρια, νὰ παίρνη Πνεῦμα Ἅγιον>. ²⁰Πέτρος δὲ εἶπε πρὸς αὐτόν· Τὸ ἀργύριόν σου σὺν σοὶ εἴη εἰς ἀπώλειαν, ὅτι τὴν δωρεὰν τοῦ Θεοῦ ἐνόμισας διὰ χρημάτων κτᾶσθαι. ²⁰Ὁ Πέτρος ὅμως εἶπε πρὸς αὐτὸν μὲ ἀγανάκτησιν· <τὸ χρῆμα σου μαζῆ μὲ σένα ἂς καταστραφῇ καὶ ἂς χαθῇ, διότι ἐνόμισες ὅτι ἀποκτᾶται μὲ χρήματα ἡ δωρεὰ τοῦ Θεοῦ. ²¹οὐκ ἔστι σοι μερὶς οὐδὲ κλῆρος ἐν τῷ λόγῳ τούτῳ· ἡ γὰρ καρδία σου οὐκ ἔστιν εὐθεῖα ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ. ²¹Δὲν ὑπάρχει εἰς σὲ μερίδιον οὔτε κλῆρος εἰς τὰς δωρεὰς τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, διὰ τὰς ὁποίας γίνεται λόγος. Καὶ τοῦτο, διότι ἡ καρδία σου δὲν εἶναι εἰλικρινὴς καὶ ἀνιδιοτελὴς ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ. ²²μετανόησον οὖν ἀπὸ τῆς κακίας σου ταύτης, καὶ δεήθητι τοῦ Θεοῦ εἰ ἄρα ἀφεθήσεταί σοι ἡ ἐπίνοια τῆς καρδίας σου· ²²Μετανόησε, λοιπόν, ἀπὸ αὐτὴν τὴν κακίαν σου καὶ παρεκάλεσε τὸν Θεόν, μήπως τυχὸν καί σοῦ συγχωρηθῇ ἡ πονηρὰ αὐτῇ ἐπινόησις τῆς καρδίας σου. ²³εἰς γὰρ χολὴν πικρίας καὶ σύνδεσμον ἀδικίας ὁρῶ σε ὄντα. ²³Ἀμφιβάλλω ὅμως, διότι σὲ βλέπω νὰ εἷσαι μέσα εἰς πικρὰν χολήν, ποὺ σοῦ δημιουργεῖ ἡ κακία σου, καὶ μέσα εἰς τὰ δεσμὰ τῆς ἀδικίας>. ²⁴ἀποκριθεὶς δὲ ὁ Σίμων εἶπε·, Δεήθητε ὑμεῖς ὑπὲρ ἐμοῦ πρὸς τὸν Κύριον ὅπως μηδὲν ἐπέλθῃ ἐπ᾿ ἐμὲ ὧν εἰρήκατε. ²⁴Ἀπήντησε τότε ὁ Σίμων καὶ εἶπε· <παρακαλέσατε καὶ σεῖς για μένα τὸν Θεόν, νὰ μὴ πέση ἐπάνω μου κανένα ἀπὸ τὰ κακά, ποὺ εἴπατε>. ²⁵Οἱ μὲν οὖν διαμαρτυράμενοι καὶ λαλήσαντες τὸν λόγον τοῦ Κυρίου ὑπέστρεψαν εἰς Ἱερουσαλήμ, πολλάς τε κώμας τῶν Σαμαρειτῶν εὐηγγελίσαντο. ²⁵Καὶ οἱ μὲν λοιπὸν Ἀπόστολοι, ἀφοῦ ἐπεβεβαίωσαν μὲ τὰ χαρίσματα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος τὸ κήρυγμα περὶ τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ, ἐπέστρεψαν εἰς τὴν Ἱερουσαλὴμ καὶ καθὼς προχωροῦσαν ἐκήρυτταν εἰς πολλὰς χωριὰ τῶν Σαμαρειτῶν τὸ Εὐαγγέλιον. Ο Φίλιππος και ο Αιθίοπας²⁶Ἄγγελος δὲ Κυρίου ἐλάλησε πρὸς Φίλιππον λέγων· Ἀνάστηθι καὶ πορεύου κατὰ μεσημβρίαν ἐπὶ τὴν ὁδὸν τὴν καταβαίνουσαν ἀπὸ Ἱερουσαλὴμ εἰς Γάζαν· αὕτη ἐστὶν ἔρημος. ²⁶Ἄγγελος δὲ Κυρίου ἐλάλησε εἰς τὸν Φίλιππον καὶ τοῦ εἶπε· <σήκω καὶ προχώρησε πρὸς νότον εἰς τὸν δρόμον, ὁ ὁποῖος κατεβαίνει ἀπὸ τὴν Ἱερουσαλὴμ εἰς τὴν Γάζαν· αὐτὸς ὁ δρόμος εἶναι ἔρημος, δὲν ἔχει κίνησιν>. ²⁷καὶ ἀναστὰς ἐπορεύθη. καὶ ἰδοὺ ἀνὴρ Αἰθίοψ εὐνοῦχος δυνάστης Κανδάκης τῆς βασιλίσσης Αἰθιόπων, ὃς ἦν ἐπὶ πάσης τῆς γάζης αὐτῆς, ὃς ἐληλύθει προσκυνήσων εἰς Ἱερουσαλήμ. ²⁷Ὁ Φίλιππος ἐσηκώθηκε καὶ ἐπῆγε, ὅπως τοῦ εἶχε εἴπει ὁ ἄγγελος. Καὶ ἰδοὺ ἔνας ἄνθρωπος Αἰθίοψ, εὐνοῦχος, ἄρχων καὶ αὐλικὸς τῆς Κανδάκης, βασιλίσσης τῆς Αἰθιοπίας, ὁ ὁποῖος ἧτο διευθυντὴς ὅλων τῶν οἰκονομικῶν αὐτῆς, καὶ ὁ ὁποῖος εἶχεν ἔλθει νὰ προσκυνήσῃ εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ, ²⁸ἦν τε ὑποστρέφων καὶ καθήμενος ἐπὶ τοῦ ἅρματος αὐτοῦ, καὶ ἀνεγίνωσκε τὸν προφήτην Ἡσαΐαν. ²⁸ἐπέστρεφε τότε εἰς τὴν πατρίδα του, καθήμενος εἰς τὴν ἅμαξάν του, καὶ ἐδιάβαζε δυνατὰ τὸν προφήτην Ἠσαΐαν. ²⁹εἶπε δὲ τὸ Πνεῦμα τῷ Φιλίππῳ· Πρόσελθε καὶ κολλήθητι τῷ ἅρματι τούτῳ. ²⁹Εἶπε δὲ τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον εἰς τὸν Φίλιππον· <πλησίασε καὶ προχώρει κολλητὰ εἰς τὴν ἅμαξαν αὐτήν>. ³⁰προσδραμὼν δὲ ὁ Φίλιππος ἤκουσεν αὐτοῦ ἀναγινώσκοντος τὸν προφήτην Ἡσαΐαν, καὶ εἶπεν· Ἆρά γε γινώσκεις ἃ ἀναγινώσκεις; ³⁰Ἔτρεξε πράγματι ὁ Φίλιππος πρὸς τὴν ἅμαξαν, ἤκουσε αὐτὸν νὰ διαβάζῃ τὸν προφήτην Ἠσαῒαν καὶ εἶπεν· <ἄρά γε καταλαβαίνεις αὐτά, ποὺ διαβάζεις;> ³¹ὁ δὲ εἶπε· Πῶς γὰρ ἂν δυναίμην, ἐὰν μή τις ὁδηγήσῃ με; παρεκάλεσέ τε τὸν Φίλιππον ἀναβάντα καθίσαι σὺν αὐτῷ. ³¹Ἐκεῖνος δὲ εἶπε· <δὲν τὰ καταλαβαίνω· διότι πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ τὰ ἐννοήσω, ἐὰν κάποιος δὲν μὲ ὁδηγήσῃ;> Καὶ παρεκάλεσε τὸν Φίλιππον νὰ ἀνεβῇ εἰς τὴν ἅμαξαν καὶ νὰ καθίσῃ μαζῆ του. ³²ἡ δὲ περιοχὴ τῆς γραφῆς ἣν ἀνεγίνωσκεν ἦν αὕτη· ὡς πρόβατον ἐπὶ σφαγὴν ἤχθη· καὶ ὡς ἀμνὸς ἐναντίον τοῦ κείραντος αὐτὸν ἄφωνος, οὕτως οὐκ ἀνοίγει τὸ στόμα αὐτοῦ. ³²Τὸ δὲ χωρίον τῆς Γραφῆς, ποὺ ἐδιάβαζε, ἧτο αὐτό: <Σὰν πρόβατον ὠδηγήθηκε εἰς τὴν σφαγήν· καὶ σὰν ἀρνί, ποὺ μένει ἄφωνον ἐμπρὸς εἰς αὐτόν ποὺ τὸ κουρεύει, ἔτσι καὶ αὐτὸς δὲν ἀνοίγει τὸ στόμα του. ³³ἐν τῇ ταπεινώσει αὐτοῦ ἡ κρίσις αὐτοῦ ἤρθη· τὴν δὲ γενεὰν αὐτοῦ τίς διηγήσεται; ὅτι αἴρεται ἀπὸ τῆς γῆς ἡ ζωὴ αὐτοῦ. ³³Εἰς τὴν βαθεῖαν ταπείνωσίν του, εἰς τὴν ὁποίαν ὑπεβλήθη, τοῦ ἠρνήθησαν τὴν δικαίαν του κρίσιν καὶ τὸ δίκαιόν του καὶ ὅμως ἐπέτυχε τὸ ἔργον του, τὴν σωτηρίαν τῶν ἀνθρώπων· αὐτὸ δὲ τὸ πλῆθος τῶν πνευματικῶν του ἀπογόνων, ποὺ ἔχει ἀναγεννήσει εἰς σωτηρίαν, ποιὸς ἠμπορεῖ νὰ διηγηθῇ; Διότι τοῦ ἀφήρεσαν μὲ βίαιον θάνατον τὴν ζωὴν του ἀπὸ τὴν γῆν· ἐδοξάσθη ὅμως κατόπιν>. ³⁴ἀποκριθεὶς δὲ ὁ εὐνοῦχος τῷ Φιλίππῳ εἶπε· Δέομαί σου, περὶ τίνος ὁ προφήτης λέγει τοῦτο; περὶ ἑαυτοῦ ἢ περὶ ἑτέρου τινός; ³⁴Ἔλαβε τότε τὸν λόγον ὁ εὐνοῦχος καὶ εἶπε εἰς τὸν Φίλιππον· <σὲ παρακαλῶ πολύ, διὰ ποῖον ὁ προφήτης λέγει αὐτό; Διὰ τὸν ἑαυτὸν του ἢ διὰ κανένα ἄλλον;> ³⁵ἀνοίξας δὲ ὁ Φίλιππος τὸ στόμα αὐτοῦ καὶ ἀρξάμενος ἀπὸ τῆς γραφῆς ταύτης εὐηγγελίσατο αὐτῷ τὸν Ἰησοῦν. ³⁵Ἤνοιξε τότε τὸ στόμα του ὁ Φίλιππος, καὶ ἀφοῦ ἤρχισε ἀπὸ τὸ χωρίον αὐτὸ τῆς Γραφῆς, ἐκήρυξε εἰς αὐτὸν τὸ χαρμόσυνον μήνυμα διὰ τὸν Ἰησοῦν καὶ τὴν σωτηρίαν, ποὺ ἐκεῖνος προσφέρει εἰς τοὺς πιστούς. ³⁶ὡς δὲ ἐπορεύοντο κατὰ τὴν ὁδόν, ἦλθον ἐπί τι ὕδωρ, καί φησιν ὁ εὐνοῦχος· Ἰδοὺ ὕδωρ· τί κωλύει με βαπτισθῆναι; ³⁶Καθὼς δὲ ἐπροχωροῦσαν εἰς τὸν δρόμον, ἔφθασαν κάπου ἐκεῖ, ποὺ ὑπῆρχε ὕδωρ, καὶ εἶπε τότε ὁ εὐνοῦχος· <ἰδού, ὑπάρχει ἐδῶ νερό· τί μὲ ἐμποδίζει νὰ βαπτισθῶ;> ³⁷εἶπε δὲ ὁ Φίλιππος· εἰ πιστεύεις ἐξ ὅλης τῆς καρδίας, ἔξεστιν. ἀποκριθεὶς δὲ εἶπε· Πιστεύω τὸν υἱὸν τοῦ Θεοῦ εἶναι τὸν Ἰησοῦν Χριστόν. ³⁷Εἶπε δὲ ὁ Φίλιππος· <Ἐὰν πιστεύῃς μὲ ὅλην σου τὴν καρδιά, ἔχεις τὸ δικαίωμα νὰ βαπτισθῇς>. Ἀπεκρίθη δὲ καὶ εἶπε· <πιστεύω ὅτι ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς εἶναι ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ>. ³⁸καὶ ἐκέλευσε στῆναι τὸ ἅρμα, καὶ κατέβησαν ἀμφότεροι εἰς τὸ ὕδωρ, ὅ τε Φίλιππος καὶ ὁ εὐνοῦχος, καὶ ἐβάπτισεν αὐτόν. ³⁸Καὶ διέταξς ἀμέσως νὰ σταθῇ ἡ ἅμαξα· κατέβηκαν καὶ οἱ δύο εἰς τὸ νερό, καὶ ὁ Φίλιππος καὶ ὁ εὐνοῦχος. Καὶ ὁ Φίλιππος τὸν ἐβάπτισε. ³⁹ὅτε δὲ ἀνέβησαν ἐκ τοῦ ὕδατος, Πνεῦμα Κυρίου ἥρπασε τὸν Φίλιππον, καὶ οὐκ εἶδεν αὐτὸν οὐκέτι ὁ εὐνοῦχος· ἐπορεύετο γὰρ τὴν ὁδὸν αὐτοῦ χαίρων. ³⁹Ἀμέσως δὲ μόλις ἀνέβηκαν ἀπὸ τὸ νερό, τὸ Πνεῦμα τοῦ Κυρίου ἥρπασε τὸν Φίλιππον καὶ δὲν τὸν ξαναεῖδε πλέον ὁ εὐνοῦχος, ὁ ὁποῖος καὶ συνέχισε τὸ ταξίδι του γεμᾶτος χαράν. ⁴⁰Φίλιππος δὲ εὑρέθη εἰς Ἄζωτον, καὶ διερχόμενος εὐηγγελίζετο τὰς πόλεις πάσας ἕως τοῦ ἐλθεῖν αὐτὸν εἰς Καισάρειαν. ⁴⁰Ὁ δὲ Φίλιππος εὐρέθηκε, χωρὶς νὰ τὸ καταλάβῃ πῶς, εἰς τὴν Ἄζωτον· καὶ καθὼς ἐπερνοῦσε ἀπὸ τὰ διάφορα μέρη, ἐκήρυττε τὸ Εὐαγγέλιον εἰς ὅλας τὰς πόλεις, ἕως ὅτου ᾖλθεν εἰς τὴν Καισάρειαν.