Πράξεις τῶν Ἀποστόλων

Η δωρεά του Αγίου Πνεύματος¹Καὶ ἐν τῷ συμπληροῦσθαι τὴν ἡμέραν τῆς πεντηκοστῆς ἦσαν ἅπαντες ὁμοθυμαδὸν ἐπὶ τὸ αὐτό. ¹Καθὼς δὲ ἐπροχωροῦσε νὰ συμπληρωθῇ καὶ νὰ κλείσῃ ἡ ἡμέρα τῆς Πεντηκοστῆς, ἡ ὁποία εἶχε ἀρχίσει ἀπὸ τὴν προηγουμένην ἑσπέραν, ἦσαν ὅλοι οἱ πιστοὶ ὁμόψυχοι, συγκεντρωμένοι εἰς τὸ ἴδιον μέρος. ²καὶ ἐγένετο ἄφνω ἐκ τοῦ οὐρανοῦ ἦχος ὥσπερ φερομένης πνοῆς βιαίας, καὶ ἐπλήρωσεν ὅλον τὸν οἶκον οὗ ἦσαν καθήμενοι· ²Καὶ ἔξαφνα ᾖλθε ἀπὸ τὸν οὐρανὸν ἔνας ἦχος, σὰν ἰσχυρὴ βοὴ ἀνέμου ποὺ κινεῖται μὲ ὁρμήν, καὶ ἐγέμισε ὅλο τὸ σπίτι, μέσα εἰς τὸ ὁποῖον ἐκάθηντο οἱ μαθηταί. ³καὶ ὤφθησαν αὐτοῖς διαμεριζόμεναι γλῶσσαι ὡσεὶ πυρός, ἐκάθισέ τε ἐφ᾿ ἕνα ἕκαστον αὐτῶν, ³Καὶ παρουσιάσθησαν εἰς αὐτοὺς γλῶσσες σὰν ἀπὸ φλόγες πυρός, νὰ διαμοιράζωνται· καὶ εἰς τὸν καθένα ἀπὸ αὐτοὺς ἐκάθισε ἀπὸ μία γλῶσσα. ⁴καὶ ἐπλήσθησαν ἅπαντες Πνεύματος ἁγίου, καὶ ἤρξαντο λαλεῖν ἑτέραις γλώσσαις καθὼς τὸ Πνεῦμα ἐδίδου αὐτοῖς ἀποφθέγγεσθαι. ⁴Καὶ ἐγέμισαν ὅλοι ἀπὸ Πνεῦμα Ἅγιον καὶ ἤρχισαν νὰ ὁμιλοῦν ξένας γλώσσας καὶ νὰ κηρύττουν τὰς ὑψηλὰς ἀληθείας, ὅπως τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον τοὺς ἐφώτιζε καὶ τοὺς ἔδιδε τὴν δύναμιν νὰ ὁμιλοῦν. ⁵Ἦσαν δὲ ἐν Ἱερουσαλὴμ κατοικοῦντες Ἰουδαῖοι, ἄνδρες εὐλαβεῖς ἀπὸ παντὸς ἔθνους τῶν ὑπὸ τὸν οὐρανόν· ⁵Εὑρίσκοντο δὲ εἰς τὴν Ἱερουσαλὴμ κατὰ τὴν ἡμέραν ἐκείνην, ἄλλοι μὲν ὡς μόνιμοι κάτοικοι, ἄλλοι δὲ ὡς προσωρινοὶ λόγῳ τῆς ἑορτῆς, ἄνδρες Ἰουδαῖοι εὐσεβεῖς ἀπὸ κάθε ἔθνος ποὺ ὑπῆρχε κάτω ἀπὸ τὸν οὐρανόν. ⁶γενομένης δὲ τῆς φωνῆς ταύτης συνῆλθε τὸ πλῆθος καὶ συνεχύθη, ὅτι ἤκουον εἷς ἕκαστος τῇ ἰδίᾳ διαλέκτῳ λαλούντων αὐτῶν. ⁶Ὅταν δὲ ἔγινε ἡ βοὴ ἀπὸ τὸν οὐρανόν, ἐμαζεύτηκε τὸ πλῆθος ἐκεῖ καὶ ὅλοι ἐκυριεύθησαν ἀπὸ σύγχυσιν καὶ ἀπορίαν, διότι ὁ καθένας των ἤκουε τοὺς μαθητὰς νὰ ὁμιλοῦν τὴν ἰδικὴν του γλῶσσαν. ⁷ἐξίσταντο δὲ πάντες καὶ ἐθαύμαζον λέγοντες πρὸς ἀλλήλους· Οὐκ ἰδοὺ πάντες οὗτοί εἰσιν οἱ λαλοῦντες Γαλιλαῖοι; ⁷Ἐξεπλήσσοντο δὲ ὅλοι καὶ ἐθαύμαζαν, λέγοντες μεταξὺ των· <τί συμβαίνει; Ὅλοι αὐτοί, ποῦ ὁμιλοῦν, δὲν εἶναι Γαλιλαίοι; ⁸καὶ πῶς ἡμεῖς ἀκούομεν ἕκαστος τῇ ἰδίᾳ διαλέκτῳ ἡμῶν ἐν ᾗ ἐγεννήθημεν, ⁸Καὶ πῶς, ὁ καθένας ἀπὸ ἡμᾶς, τοὺς ἀκούομεν νὰ ὁμιλοῦν τὴν ἰδικὴν μας γλῶσσαν, τὴν ὁποίαν ἐμάθαμεν ἀπὸ τῆς γεννήσεώς μας; ⁹Πάρθοι καὶ Μῆδοι καὶ Ἐλαμῖται, καὶ οἱ κατοικοῦντες τὴν Μεσοποταμίαν, Ἰουδαίαν τε καὶ Καππαδοκίαν, Πόντον καὶ τὴν Ἀσίαν, ⁹Καὶ εἵμεθα ἀπὸ τόσα πολλὰ ἔθνη· Πάρθοι καὶ Μῆδοι καὶ Ἐλαμῖται καὶ κάτοικοι τῆς Μεσοποταμίας, τῆς Ἰουδαίας καὶ τῆς Καππαδοκίας, τοῦ Πόντου καὶ τῆς Ἀσίας, ¹⁰Φρυγίαν τε καὶ Παμφυλίαν, Αἴγυπτον καὶ τὰ μέρη τῆς Λιβύης τῆς κατὰ Κυρήνην, καὶ οἱ ἐπιδημοῦντες Ρωμαῖοι, Ἰουδαῖοί τε καὶ προσήλυτοι, ¹⁰τῆς Φρυγίας καὶ τῆς Παμφυλίας, τῆς Αἰγύπτου καὶ τῶν περιοχῶν τῆς Λιβύης, ποὺ εἶναι πλησίον τῆς Κυρήνης, ὅπως ἐπίσης καὶ οἱ παρεπίδημοι Ρωμαῖοι, Ἰουδαῖοι τὴν καταγωγὴν καὶ προσήλυτοι ἀπὸ ἄλλα ἔθνη. ¹¹Κρῆτες καὶ Ἄραβες, ἀκούομεν λαλούντων αὐτῶν ταῖς ἡμετέραις γλώσσαις τὰ μεγαλεῖα τοῦ Θεοῦ; ¹¹Ἀκόμη δὲ Κρῆτες καὶ Ἄραβες, ὅλοι ὅσοι καταγόμεθα ἀπὸ τὰ πολλὰ καὶ διάφορα αὐτὰ μέρη, πῶς συμβαίνει νὰ τοὺς ἀκούωμεν νὰ κηρύττουν τὰ μεγαλεῖα τοῦ Θεοῦ εἰς τὰς ἰδικὰς μας γλώσσας;> ¹²ἐξίσταντο δὲ πάντες καὶ διηπόρουν, ἄλλος πρὸς ἄλλον λέγοντες· Τί ἂν θέλοι τοῦτο εἶναι; ¹²Ἐξεπλήσσοντο δὲ ὅλοι καὶ ἀποροῦσαν, λέγοντες ὁ ἔνας πρὸς τὸν ἄλλον· <τί τάχα σημαίνει τὸ ἔκτακτον αὐτὸ γεγονός;> ¹³ἕτεροι δὲ χλευάζοντες ἔλεγον ὅτι Γλεύκους μεμεστωμένοι εἰσί. ¹³Ἄλλοι δὲ περιγελοῦσαν καὶ ἔλεγαν· <ἔπιαν πολὺ καὶ δυνατὸ κρασί καὶ γι᾿ αὐτὸ δὲν ξέρουν τί λένε>. Το κήρυγμα του Πέτρου¹⁴Σταθεὶς δὲ Πέτρος σὺν τοῖς ἕνδεκα ἐπῆρε τὴν φωνὴν αὐτοῦ καὶ ἀπεφθέγξατο αὐτοῖς· Ἄνδρες Ἰουδαῖοι καὶ οἱ κατοικοῦντες Ἱερουσαλὴμ ἅπαντες, τοῦτο ὑμῖν γνωστὸν ἔστω καὶ ἐνωτίσασθε τὰ ῥήματά μου. ¹⁴Καὶ τότε ὁ Πέτρος μαζῆ μὲ τοὺς ἕνδεκα ἐστάθηκε, ὥστε νὰ τὸν βλέπουν ὅλοι, ὕψωσε τὴν φωνὴν αὐτοῦ καὶ ἤρχισε νὰ ὁμιλῇ, ὅπως τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον τὸν ἐφώτιζε· <ἄνδρες Ἰουδαῖοι καὶ σεῖς ὅλοι ποὺ κατοικεῖτε τὴν Ἱερουσαλήμ, ἂς γίνῃ γνωστὸν εἰς σᾶς αὐτό, ποὺ θὰ σᾶς πῶ καὶ ἀκούσατε μὲ προσοχὴν τὰ λόγια μου. ¹⁵οὐ γὰρ, ὡς ὑμεῖς ὑπολαμβάνετε, οὗτοι μεθύουσιν· ἔστι γὰρ ὥρα τρίτη τῆς ἡμέρας· ¹⁵Δὲν εἶναι ὀρθὸν αὐτό ποὺ εἴπατε, διότι αὐτοὶ οἱ ἄνθρωποι ποὺ ὁμιλοῦν ἐνώπιόν σας ξένας γλώσσας, δὲν εἶναι μεθυσμένοι, ὅπως σεῖς νομίζετε· ἄλλωστε ἡ ὥρα εἶναι τρεῖς μετὰ τὴν ἀνατολὴν τοῦ ἡλίου, ποὺ ὡς γνωστὸν καὶ σύμφωνα μὲ τὴν διδασκαλίαν τῶν ραββίνων δὲν πίνουν ἀκόμη κρασί οἱ ἄνθρωποι. ¹⁶ἀλλὰ τοῦτό ἐστι τὸ εἰρημένον διὰ τοῦ προφήτου Ἰωήλ. ¹⁶Ἀλλὰ αὐτό, ποὺ βλέπετε, εἶναι ἐκπλήρωσις ἐκείνου ποὺ ἐλέχθη ἀπὸ τὸν προφήτην Ἰωήλ, ὁ ὁποῖος καὶ προεῖπε: ¹⁷καὶ ἔσται ἐν ταῖς ἐσχάταις ἡμέραις, λέγει ὁ Θεός, ἐκχεῶ ἀπὸ τοῦ Πνεύματός μου ἐπὶ πᾶσαν σάρκα, καὶ προφητεύσουσιν οἱ υἱοὶ ὑμῶν καὶ αἱ θυγατέρες ὑμῶν, καὶ οἱ νεανίσκοι ὑμῶν ὁράσεις ὄψονται, καὶ οἱ πρεσβύτεροι ὑμῶν ἐνύπνια ἐνυπνιασθήσονται· ¹⁷Καὶ κατά τὶς τελευταῖες ἐκεῖνες ἡμέρες, ποὺ θὰ ἐπακολουθήσουν τὴν ἔλευσιν τοῦ Μεσσίου, θὰ χύσω-λέγει ὁ Θεός-ἀπὸ τὰς δωρεὰς καὶ τὰ χαρίσματα τοῦ Πνεύματός μου εἰς κάθε ἄνθρωπον· καὶ θὰ προφητεύσουν οἱ υἱοὶ σας καὶ αἱ θυγατέρες σας· οἱ δὲ νέοι σας θὰ ἴδουν ἀποκαλυπτικὰ ὁράματα καὶ οἱ γέροντές σας θὰ λάβουν θεία καὶ ἀποκαλυπτικὰ ὄνειρα. ¹⁸καί γε ἐπὶ τοὺς δούλους μου καὶ ἐπὶ τὰς δούλας μου ἐν ταῖς ἡμέραις ἐκείναις ἐκχεῶ ἀπὸ τοῦ Πνεύματός μου, καὶ προφητεύσουσι. ¹⁸Ἀκόμη δὲ εἰς τοὺς δούλους μου καὶ εἰς τὰς δούλας μου θὰ χορηγήσω κατά τὶς ἡμέρες ἐκεῖνες ἀπὸ τὰ χαρίσματα τοῦ Πνεύματός μου καὶ θὰ προφητεύσουν. ¹⁹καὶ δώσω τέρατα ἐν τῷ οὐρανῷ ἄνω καὶ σημεῖα ἐπὶ τῆς γῆς κάτω, αἷμα καὶ πῦρ καὶ ἀτμίδα καπνοῦ· ¹⁹Καὶ θὰ δώσω θαύματα ἐπάνω εἰς τὸν οὐρανὸν καὶ σημεῖα εἰς τὴν γῆν κάτω, ποὺ θὰ μαρτυροῦν τὴν θείαν μου δύμαμιν· αἱματοχυσίας καὶ πυρκαϊὰς καὶ σύνεφα καπνοῦ, ποὺ θὰ ἀνεβαίνουν ἀπὸ τὰς καιομένας πόλεις σας. ²⁰ὁ ἥλιος μεταστραφήσεται εἰς σκότος καὶ ἡ σελήνη εἰς αἷμα πρὶν ἢ ἐλθεῖν τὴν ἡμέραν Κυρίου τὴν μεγάλην καὶ ἐπιφανῆ. ²⁰Ὁ ἥλιος ἀπὸ φωτεινός ποὺ εἶναι, θὰ ἀλλάξῃ καὶ θὰ γίνῃ σκοτάδι· τὸ φεγγάρι θὰ φένεται σὰν αἷμα, πρὶν ἔλθῃ ἡ ἡμέρα τοῦ Κυρίου ἡ μεγάλη καὶ περίβλεπτος. ²¹καὶ ἔσται πᾶς ὃς ἂν ἐπικαλέσηται τὸ ὄνομα Κυρίου σωθήσεται. ²¹Καὶ τότε καθένας, ποὺ μὲ πίστιν θὰ ἐπικαλεσθῇ τὸ ὄνομα τοῦ Κυρίου θὰ σωθῇ. ²²Ἄνδρες Ἰσραηλῖται, ἀκούσατε τοὺς λόγους τούτους. Ἰησοῦν τὸν Ναζωραῖον, ἄνδρα ἀπὸ τοῦ Θεοῦ ἀποδεδειγμένον εἰς ὑμᾶς δυνάμεσι καὶ τέρασι καὶ σημείοις οἷς ἐποίησε δι᾿ αὐτοῦ ὁ Θεὸς ἐν μέσῳ ὑμῶν, καθὼς καὶ αὐτοὶ οἴδατε, ²²Ἄνδρες Ἰσραηλῖται, ἀκοῦστε μὲ προσοχὴν τοὺς λόγους αὐτούς, ποὺ θὰ σᾶς πῶ: Τὸν Ἰησοῦν τὸν Ναζωραῖον, ὁ ὁποῖος ἀπεδείχθη καὶ ἐμαρτυρήθη εἰς σᾶς ἀπὸ τὸν ἴδιον τὸν Θεὸν μὲ ὑπερφυσικὰς δυνάμεις καὶ καταπληκτικὰ θαύματα καὶ ὑπερφυσικὰ σημεῖα, ποὺ δι᾿ αὐτοῦ ἔκαμε ἀνάμεσα εἰς ὅλους σας ὁ Θεός, ὅπως ἄλωστε καὶ σεῖς οἱ ἴδιοι καλὰ γνωρίζετε, ²³τοῦτον τῇ ὡρισμένῃ βουλῇ καὶ προγνώσει τοῦ Θεοῦ ἔκδοτον λαβόντες, διὰ χειρὸς ἀνόμων προσπήξαντες ἀνείλατε· ²³αὐτὸν τὸν Ἰησοῦν, ὁ ὁποῖος σύμφωνα μὲ τὴν ὡρισμένην θέλησιν καὶ πρόγνωσιν τοῦ Θεοῦ σᾶς παρεδόθη ἀπὸ τὸν προδότην, ἀφοῦ τὸν ἐπιάσατε, τὸν ἐσταυρώσατε καὶ τὸν ἐφονεύσατε μὲ τὰ χέρια τῶν Ρωμαίων στρατιωτῶν, οἱ ὁποῖοι, σὰν ἐθνικοί ποὺ εἶναι, δὲν ἔχουν καὶ δὲν γνωρίζουν τὸν νόμον τοῦ Θεοῦ. ²⁴ὃν ὁ Θεὸς ἀνέστησε λύσας τὰς ὠδῖνας τοῦ θανάτου, καθότι οὐκ ἦν δυνατὸν κρατεῖσθαι αὐτὸν ὑπ᾿ αὐτοῦ. ²⁴Αὐτὸν ὁ Θεὸς τὸν ἀνέστησεν ἐκ νεκρῶν καὶ κατέλυσε τὰς φοβερὰς θλίψεις τοῦ θανάτου, διότι δὲν ἧτο δυνατὸν νὰ κρατῆται αὐτὸς ἀπὸ τὸν θάνατον. ²⁵Δαυῒδ γὰρ λέγει εἰς αὐτόν· προορώμην τὸν Κύριον ἐνώπιόν μου διὰ παντός, ὅτι ἐκ δεξιῶν μού ἐστιν ἵνα μὴ σαλευθῶ. ²⁵Ἐπειδὴ καὶ ὁ Δαυῒδ λέγει διὰ λογαριασμὸν αὐτοῦ: Ἐγὼ ὁ Μεσσίας ἔβλεπα ἐμπρός μου τὸν Κύριον διαρκῶς, ὅτι εἶναι εἰς τὰ δεξιά μου, ἕτοιμος καὶ ἰσχυρὸς νὰ μὲ προστατεύσῃ, διὰ νὰ μὴ κλονισθῶ ἀπὸ τὸ φρικτὸν μαρτύριον καὶ τὸν σκληρὸν θάνατον. ²⁶διὰ τοῦτο ηὐφράνθη ἡ καρδία μου καὶ ἠγαλλιάσατο ἡ γλῶσσά μου, ἔτι δὲ καὶ ἡ σάρξ μου κατασκηνώσει ἐπ᾿ ἐλπίδι, ²⁶Διὰ τοῦτο ἀκριβῶς εὐφράνθηκε ἡ καρδιά μου καὶ ἡ γλῶσσα μου ἐξεδήλωσε τὴν ἀγαλλίασίν μου, ἀκόμη δὲ καὶ τὸ σῶμα μου θὰ ἀναπαυθῇ κατὰ τὴν ὥραν τοῦ θανάτου καὶ θὰ κατοικήσῃ εἰς τάφον μὲ βεβαίαν τὴν ἐλπίδα ὅτι συντομώτατα θὰ ἀναστηθῇ. ²⁷ὅτι οὐκ ἐγκαταλείψεις τὴν ψυχήν μου εἰς ᾅδου οὐδὲ δώσεις τὸν ὅσιόν σου ἰδεῖν διαφθοράν. ²⁷Διότι σύ, οὐράνιε Πάτερ, δὲν θὰ ἐγκαταλείψῃς τὴν ψυχήν μου εἰς τὸν Ἅδην καὶ δὲν θὰ ἐπιτρέψῃς ὁ ἀφωσιωμένος εἰς σὲ ἅγιος Μεσσίας νὰ ἵδῃ τὸ σῶμα του φθειρόμενον εἰς τὴν ἀποσύνθεσιν τοῦ τάφου. ²⁸ἐγνώρισάς μοι ὁδοὺς ζωῆς, πληρώσεις με εὐφροσύνης μετὰ τοῦ προσώπου σου. ²⁸Σὺ ἔκαμες εἰς ἐμὲ γνωστοὺς τοὺς πνευματικοὺς δρόμους, ποὺ ὁδηγοῦν εἰς τὴν πνευματικὴν ζωήν· θὰ μὲ γεμίσῃς μὲ εὐφροσύνην, ὅταν θὰ μὲ ἀξιώσῃς καὶ ὡς ἄνθρωπος νὰ ἀπολαμβάνω τὴν δόξαν τοῦ προσώπου σου. ²⁹Ἄνδρες ἀδελφοί, ἐξὸν εἰπεῖν μετὰ παρρησίας πρὸς ὑμᾶς περὶ τοῦ πατριάρχου Δαυῒδ ὅτι καὶ ἐτελεύτησε καὶ ἐτάφη καὶ τὸ μνῆμα αὐτοῦ ἔστιν ἐν ἡμῖν ἄχρι τῆς ἡμέρας ταύτης. ²⁹Ἄνδρες ἀδελφοί, εἶναι ἐπιτετραμμένον νὰ σᾶς πῶ μὲ ὅλον τὸ θάρρος διὰ τὸν πατριάρχην Δαυῒδ ὅτι καὶ ἀπέθανε καὶ ἐτάφη καὶ τὸ μνημεῖον του εὑρίσκεται ἐδῶ μεταξὺ μας μέχρι τῆς ἡμέρας αὐτῆς. (Ἄρα ἡ παρὰ πάνω προφητεία του δὲν ἀναφέρεται εἰς αὐτόν). ³⁰προφήτης οὖν ὑπάρχων, καὶ εἰδὼς ὅτι ὅρκῳ ὤμοσεν αὐτῷ ὁ Θεὸς ἐκ καρποῦ τῆς ὀσφύος αὐτοῦ τὸ κατὰ σάρκα ἀναστήσειν τὸν Χριστὸν καθίσαι ἐπὶ τοῦ θρόνου αὐτοῦ, ³⁰Ἀλλὰ προφήτης πραγματικὸς ὑπάρχων ὁ Δαυῒδ καὶ γνωρίζων πολὺ καλά, ὅτι ὁ Θεὸς τοῦ εἶχε ὑποσχεθῇ μὲ ὅρκον, πὼς ἀπὸ ἀπόγονον τῶν σπλάγχνων του, δηλαδὴ ἀπὸ τὴν Παρθένον Μαρίαν, ἐπρόκειτο νὰ ἀναστήσῃ τὸν Χριστόν, κατὰ τὸ ἀνθρώπινον, καὶ νὰ τὸν καθίσῃ εἰς τὸν θρόνον ὡς βασιλέαν αἰώνιον, ³¹προϊδὼν ἐλάλησε περὶ τῆς ἀναστάσεως τοῦ Χριστοῦ ὅτι οὐ κατελείφθη ἡ ψυχὴ αὐτοῦ εἰς ᾅδου οὔτε ἡ σὰρξ αὐτοῦ εἶδε διαφθοράν. ³¹προεῖδε καὶ ἐλάλησε διὰ τὴν ἀνάστασιν τοῦ Χριστοῦ, ὅτι δὲν ἐγκατελείφθη ἡ ψυχὴ του εἰς τὸν Ἅδην οὔτε τὸ σῶμα του εἶδε τὴν φθορὰν καὶ τὴν ἀποσύνθεσιν τοῦ θανάτου. ³²τοῦτον τὸν Ἰησοῦν ἀνέστησεν ὁ Θεός, οὗ πάντες ἡμεῖς ἐσμεν μάρτυρες. ³²Αὐτὸ τὸν Ἰησοῦν τὸν ἀνέστησεν πράγματι ὁ Θεὸς καὶ αὐτοῦ τοῦ μεγάλου γεγονότος εἵμεθα ἡμεῖς μάρτυρες. ³³τῇ δεξιᾷ οὖν τοῦ Θεοῦ ὑψωθεὶς, τήν τε ἐπαγγελίαν τοῦ ἁγίου Πνεύματος λαβὼν παρὰ τοῦ πατρὸς, ἐξέχεε τοῦτο ὃ νῦν ὑμεῖς βλέπετε καὶ ἀκούετε. ³³Ἀφοῦ, λοιπόν, μὲ τὴν παντοδύναμον δεξιὰν τοῦ Θεοῦ ἀνεστήθη ἐκ τῶν νεκρῶν καὶ ὑψώθηκε εἰς τοὺς οὐρανοὺς καὶ ἔλαβεν ἀπὸ τὸν Πατέρα τὸ Ἅγιον Πνεῦμα, ποὺ εἶχε ὑποσχεθῆ καὶ εἰς ἡμᾶς, τὸ ἔστειλε μὲ τὰς πλουσίας του δωρεὰς καὶ ἐνεργείας εἰς ἡμᾶς, πρᾶγμα τὸ ὁποῖον σεῖς σήμερα καὶ βλέπετε καὶ ἀκούετε. ³⁴οὐ γὰρ Δαυῒδ ἀνέβη εἰς τοὺς οὐρανούς, λέγει δὲ αὐτός· εἶπεν Κύριος τῷ Κυρίῳ μου, κάθου ἐκ δεξιῶν μου ³⁴Ἀλλὰ καὶ περὶ τῆς ἀναλήψεως τοῦ Μεσσίου εἰς τοὺς οὐρανοὺς ἐπροφήτευσε ὁ Δαΐδ, διότι δὲν ἀνέβηκε ὁ Δαυῒδ εἰς τοὺς οὐρανούς, ἐν τούτοις ὅμως λέγει ὁ ἴδιος: Εἶπεν ὁ Κύριος καὶ Θεὸς εἰς τὸν Μεσσίαν, ποὺ εἶναι ἀπόγονός μου κατὰ τὸ ἀνθρώπινον, ἀλλὰ Κύριός μου ὡς Θεός, ἴσος μὲ τὸν Πατέρα, κάθισε εἰς τὰ δεξιά μου, ³⁵ἕως ἂν θῶ τοὺς ἐχθρούς σου ὑποπόδιον τῶν ποδῶν σου. ³⁵ἕως ὅτου βάλω κάτω ἀπὸ τὰ πόδια σου νικημένους τοὺς ἐχθρούς σου. ³⁶ἀσφαλῶς οὖν γινωσκέτω πᾶς οἶκος Ἰσραὴλ ὅτι καὶ Κύριον καὶ Χριστὸν αὐτὸν ὁ Θεὸς ἐποίησε, τοῦτον τὸν Ἰησοῦν ὃν ὑμεῖς ἐσταυρώσατε. ³⁶῍Ας γνωρίζῃ, λοιπόν, μὲ κάθε βεβαιότητα ὅλη ἡ φυλὴ τοῦ Ἰσραήλ, ὅτι αὐτὸν τὸν Ἰησοῦν, τὸν ὁποῖον σεῖς ἐσταυρώσατε, ὁ Θεὸς τὸν ἀνέδειξε Κύριον καὶ Χριστόν>. ³⁷Ἀκούσαντες δὲ κατενύγησαν τῇ καρδίᾳ, εἶπόν τε πρὸς τὸν Πέτρον καὶ τοὺς λοιποὺς ἀποστόλους· Τί ποιήσομεν, ἄνδρες ἀδελφοί; ³⁷Ἀφοῦ δὲ ἤκουσαν τὰ θεόπνευστα αὐτὰ λόγια, κατελήφθησαν ἀπὸ λύπην καὶ κατάνυξιν καρδίας διὰ τὴν βαρεῖαν ἐνοχήν των καὶ εἶπαν πρὸς τὸν Πέτρον καὶ τοὺς ἄλλους Ἀποστόλους· <τί νὰ κάμωμεν, ἄνδρες ἀδελφοί;> ³⁸Πέτρος δὲ ἔφη πρὸς αὐτούς· Μετανοήσατε, καὶ βαπτισθήτω ἕκαστος ὑμῶν ἐπὶ τῷ ὀνόματι Ἰησοῦ Χριστοῦ εἰς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν, καὶ λήψεσθε τὴν δωρεὰν τοῦ ἁγίου Πνεύματος. ³⁸Εἶπε δὲ πρὸς αὐτοὺς ὁ Πέτρος· <μετανοήσατε καὶ ἂς βαπτισθῇ ὁ καθένας σας εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ διὰ τὴν ἄφεσιν τῶν ἁμαρτιῶν σας· καὶ θὰ λάβετε καὶ σεῖς τὴν δωρεὰν τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. ³⁹ὑμῖν γάρ ἐστιν ἡ ἐπαγγελία καὶ τοῖς τέκνοις ὑμῶν καὶ πᾶσι τοῖς εἰς μακρὰν, ὅσους ἂν προσκαλέσηται Κύριος ὁ Θεὸς ἡμῶν. ³⁹Διότι ἡ ὑπόσχεσις, ποὺ ἐδόθη διὰ τοῦ προφήτου Ἰωὴλ περὶ τῶν δωρεῶν τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, εἶναι καὶ διὰ σᾶς καὶ διὰ τὰ παιδιά σας καὶ δι᾿ ὅλους, ποὺ εὑρίσκονται μακρὰν ἀπὸ τὸν Θεὸν εἰς τὴν πλάνην τῆς εἰδωλολατρίας καὶ τοὺς ὁποίους θὰ προσκαλέσῃ ὁ Κύριος καὶ Θεὸς μας εἰς τὴν νέαν πίστιν>. ⁴⁰ἑτέροις τε λόγοις πλείοσι διεμαρτύρατο καὶ παρεκάλει λέγων· Σώθητε ἀπὸ τῆς γενεᾶς τῆς σκολιᾶς ταύτης. ⁴⁰Καὶ μὲ ἄλλους περισσοτέρους λόγους, κατὰ ἕνα τρόπον ζωηρὸν καὶ ἔντονον, ἐκήρυττε καὶ ἐμαρτυροῦσε ὁ Πέτρος τὴν περὶ τοῦ Χριστοῦ ἀλήθειαν καὶ τοὺς παρακινοῦσε νὰ μετανοήσουν καὶ πιστεύσουν λέγων· <σωθῆτε ἀπὸ τὴν πονηρὰν καὶ διεστραμμένην αὐτὴν γενεάν, ποὺ βαδίζει πρὸς τὴν φοβερὰν τιμωρίαν καὶ καταστροφήν>. ⁴¹οἱ μὲν οὖν ἀσμένως ἀποδεξάμενοι τὸν λόγον αὐτοῦ ἐβαπτίσθησαν, καὶ προσετέθησαν τῇ ἡμέρᾳ ἐκείνῃ ψυχαὶ ὡσεὶ τρισχίλιαι. ⁴¹Καὶ αὐτοί, τότε ἐδέχθησαν μὲ χαρὰν τὴν διδασκαλίαν τοῦ Πέτρου, ἐβαπτίσθησαν καὶ προσετέθησαν εἰς τὴν Ἐκκλησίαν τοῦ Χριστοῦ κατὰ τὴν ἡμέραν ἐκείνην τρεῖς περίπου χιλιάδες ψυχές. Η ζωή μέσα στην πρώτη κοινότητα⁴²ἦσαν δὲ προσκαρτεροῦντες τῇ διδαχῇ τῶν ἀποστόλων καὶ τῇ κοινωνίᾳ καὶ τῇ κλάσει τοῦ ἄρτου καὶ ταῖς προσευχαῖς. ⁴²Μὲ ἐπιμονὴν καὶ ζῆλον μεγάλον ἤκουαν τὴν διδασκαλίαν τῶν Ἀποστόλων, ἐπικοινωνοῦσαν μὲ ἀγάπην μεταξὺ των, μετελάμβαναν εἰς τὸ μυστήριον τῆς θείας Εὐχαριστίας καὶ προσηύχοντο. ⁴³Ἐγένετο δὲ πάσῃ ψυχῇ φόβος, πολλά τε τέρατα καὶ σημεῖα διὰ τῶν ἀποστόλων ἐγίνετο. ⁴³Ἔπεσε δὲ φόβος μεγάλος εἰς κάθε ψυχὴν καὶ εἰς αὐτούς ποὺ δὲν ἐπίστευαν καὶ προηγουμένως περιγελοῦσαν τοὺς μαθητάς, διότι πολλὰ καταπληκτικὰ θαύματα καὶ ὑπερφυσικὰ σημεῖα ἐγίνοντο διὰ τῶν Ἀποστόλων. ⁴⁴πάντες δὲ οἱ πιστεύσαντες ἦσαν ἐπὶ τὸ αὐτὸ καὶ εἶχον ἅπαντα κοινά, ⁴⁴Ὅλοι δὲ αὐτοὶ ποὺ εἴχαν πιστεύσει εὑρίσκοντο εἰς συνεχῆ ἐπικοινωνίαν καὶ ἑνότητα μεταξὺ των καὶ εἴχαν τὰ πάντα κοινά. ⁴⁵καὶ τὰ κτήματα καὶ τὰς ὑπάρξεις ἐπίπρασκον καὶ διεμέριζον αὐτὰ πᾶσι καθότι ἄν τις χρείαν εἶχε· ⁴⁵Ἐπωλοῦσαν δὲ τὰ κτήματα καὶ τὰ ἄλλα ὑπάρχοντά των καὶ τὰ εἰσπραττόμενα χρήματα ἐμοίραζαν εἰς τοὺς πτωχοὺς ἀδελφούς, ἀνάλογα μὲ τὰς ἀνάγκας ποὺ εἶχε ὁ καθένας ἀπὸ αὐτούς. ⁴⁶καθ᾿ ἡμέραν τε προσκαρτεροῦντες ὁμοθυμαδὸν ἐν τῷ ἱερῷ, κλῶντές τε, κατ᾿ οἶκον ἄρτον, μετελάμβανον τροφῆς ἐν ἀγαλλιάσει καὶ ἀφελότητι καρδίας, ⁴⁶Κάθε δὲ ἡμέραν ἤρχοντο μὲ ζῆλον καὶ μὲ μίαν ψυχὴν ὅλοι εἰς τὸν ναόν, καὶ ἀφοῦ ἔκοπταν τὸ ψωμί, ἰδιαιτέρως εἰς τὰ σπίτια, μετεῖχαν εἰς τὴν τροφήν ποὺ παρετίθετο καὶ ἔτρωγαν μὲ ἀγαλλίασιν καὶ ἁπλότητα καρδίας ⁴⁷αἰνοῦντες τὸν Θεὸν καὶ ἔχοντες χάριν πρὸς ὅλον τὸν λαόν. ὁ δὲ Κύριος προσετίθει τοὺς σῳζομένους καθ᾿ ἡμέραν τῇ ἐκκλησίᾳ. ⁴⁷δοξολογοῦντες τὸν Θεὸν καὶ ἔχοντες τὴν ἐκτίμησιν καὶ εὔνοιαν ὅλου τοῦ λαοῦ. Ὁ δὲ Κύριος προσέθετε κάθε ἡμέραν καὶ ἄλλους πιστοὺς εἰς τὴν Ἐκκλησίαν.