Πράξεις τῶν Ἀποστόλων

¹Ἀτενίσας δὲ ὁ Παῦλος τῷ συνεδρίῳ εἶπεν· Ἄνδρες ἀδελφοί, ἐγὼ πάσῃ συνειδήσει ἀγαθῇ πεπολίτευμαι τῷ Θεῷ ἄχρι ταύτης τῆς ἡμέρας. ¹Ὁ δὲ Παῦλος, ἀφοῦ προσήλωσε τὸ βλέμμα εἰς τὸ συνέδριον, εἶπε· <ἄνδρες ἀδελφοί, ἐγὼ ἔχω πολιτευθῇ ἀπένεντι τοῦ Θεοῦ μὲ καθαρὰν συνείδησιν ἕως τὴν ἡμέραν αὐτήν>. ²ὁ δὲ ἀρχιερεὺς Ἀνανίας ἐπέταξε τοῖς παρεστῶσιν αὐτῷ τύπτειν αὐτοῦ τὸ στόμα. ²Ἀλλ᾿ ὁ ἀρχιερεὺς Ἀνανίας διέταξε τοὺς ὑπηρέτας, ποὺ ἐστέκοντο κοντὰ εἰς τὸν Παῦλον, νὰ τοῦ κτυπήσουν τὸ στόμα. ³τότε ὁ Παῦλος πρὸς αὐτὸν εἶπε· Τύπτειν σε μέλλει ὁ Θεός, τοῖχε κεκονιαμένε· καὶ σὺ κάθῃ κρίνων με κατὰ τὸν νόμον, καὶ παρανομῶν κελεύεις με τύπτεσθαι! ³Τότε ὁ Παῦλος εἶπε· <θὰ σὲ κτυπήσῃ καὶ σὲ ὁ Θεός, τοῖχε ἀσβεστωμένε· καὶ σὺ κάθεσαι νὰ μὲ κρίνῃς σύμφωνα μὲ τὸν νόμον καὶ αὐτὸν τὸν νόμον (ὁ ὁποῖος δίδει τὸ δικαίωμα εἰς τὸν κατηγορούμενον ν᾿ ἀπολογῆται ἐλεύθερα καὶ δὲν ἐπιτρέπει νὰ τὸν κτυποῦν) τὸν καταπατεῖς, μὲ τὸ νὰ διατάσσῃς νὰ μὲ κτυπήσουν>. ⁴οἱ δὲ παρεστῶτες εἶπον· Τὸν ἀρχιερέα τοῦ Θεοῦ λοιδορεῖς; ⁴Αὐτοὶ δέ, ποῦ ἐστέκοντο κοντὰ εἰς τὸν Παῦλον, εἶπαν· <τὸν ἀρχιερέα τοῦ Θεοῦ ὑβρίζεις;> ⁵ἔφη τε ὁ Παῦλος· Οὐκ ᾔδειν, ἀδελφοί, ὅτι ἐστὶν ἀρχιερεύς· γέγραπται γάρ· ἄρχοντα τοῦ λαοῦ σου οὐκ ἐρεῖς κακῶς. ⁵Καὶ ὁ Παῦλος εἶπε· <δὲν ἐγνώριζα, ἀδελφοί, ὅτι εἶναι ἀρχιερεύς· διότι ἔχει γραφῆ: Δὲν θὰ εἴπῃς λόγια κακὰ καὶ ὑβριστικὰ ἐναντίον ἄρχοντος τοῦ λαοῦ σου>. ⁶γνοὺς δὲ ὁ Παῦλος ὅτι τὸ ἓν μέρος ἐστὶ Σαδδουκαίων, τὸ δὲ ἕτερον Φαρισαίων, ἔκραξεν ἐν τῷ συνεδρίῳ· Ἄνδρες ἀδελφοί, ἐγὼ Φαρισαῖός εἰμι, υἱὸς Φαρισαίου· περὶ ἐλπίδος καὶ ἀναστάσεως νεκρῶν ἐγὼ κρίνομαι. ⁶Ἐπειδὴ δὲ ὁ Παῦλος ἀντελήφθη ὅτι ἕνα μέρος τοῦ συνεδρίου ἦσαν Σαδδουκαῖοι, τὸ δὲ ἄλλο Φαρισαῖοι, ἐφώναξε δυνατά· <ἄνδρες ἀδελφοί, ἐγὼ εἷμαι Φαρισαῖος, υἱὸς Φαρισαίου καὶ αὐτὴν τὴν στιγμὴν ἐγὼ δικάζομαι, ἐπειδὴ πιστεύω καὶ ἐλπίζω εἰς τὴν ἀνάστασιν τῶν νεκρῶν>. ⁷τοῦτο δὲ αὐτοῦ λαλήσαντος ἐγένετο στάσις τῶν Φαρισαίων καὶ τῶν Σαδδουκαίων, καὶ ἐσχίσθη τὸ πλῆθος. ⁷Ὅταν δὲ εἶπε αὐτὸ ὁ Παῦλος, ἔγινε ζωηρὰ φιλονεικία μεταξὺ τῶν Φαρισαίων καὶ τῶν Σαδδουκαίων καὶ ἐδιχάσθησαν μεταξὺ των οἱ σύνεδροι. ⁸Σαδδουκαῖοι μὲν γὰρ λέγουσι μὴ εἶναι ἀνάστασιν μήτε ἄγγελον μήτε πνεῦμα, Φαρισαῖοι δὲ ὁμολογοῦσι τὰ ἀμφότερα. ⁸Διότι οἱ μὲν Σαδδουκαῖοι λέγουν ὅτι δὲν ὑπάρχει ἀνάστασις οὔτε ἄγγελος οὔτε ψυχὴ ἔξω ἀπὸ τὸ σῶμα. Οἱ δὲ Φαρισαῖοι ὁμολογοῦν καὶ τὰ δύο, καὶ τὴν ἀνάστασιν τῶν νεκρῶν καὶ τὴν ὕπαρξιν ἀγγέλων καὶ ψυχῶν. ⁹ἐγένετο δὲ κραυγὴ μεγάλη, καὶ ἀναστάντες οἱ γραμματεῖς τοῦ μέρους τῶν Φαρισαίων διεμάχοντο λέγοντες· Οὐδὲν κακὸν εὑρίσκομεν ἐν τῷ ἀνθρώπῳ τούτῳ· εἰ δὲ πνεῦμα ἐλάλησεν αὐτῷ ἢ ἄγγελος, μὴ θεομαχῶμεν. ⁹Ἔγινε δὲ μεγάλη κραυγὴ καὶ ἀφοῦ ἐσηκώθηκαν οἱ γραμματεῖς τῆς παρατάξεως τῶν Φαρισαίων, ἐλογομαχοῦσαν μὲ θυμὸν καὶ ἔλεγαν· <τίποτε τὸ κακὸν δὲν εὑρίσκομεν εἰς τὸν ἄνθρωπον αὐτόν· ἐὰν δὲ πνεῦμα ἡ ἄγγελος ὡμίλησε καὶ ἔκαμε ἀποκαλύψεις εἰς αὐτόν, ἂς μὴ μαχώμεθα ἐναντίον τοῦ Θεοῦ>. ¹⁰πολλῆς δὲ γενομένης στάσεως εὐλαβηθεὶς ὁ χιλίαρχος μὴ διασπασθῇ ὁ Παῦλος ὑπ᾿ αὐτῶν, ἐκέλευσε τὸ στράτευμα καταβῆναι καὶ ἁρπάσαι αὐτὸν ἐκ μέσου αὐτῶν ἄγειν τε εἰς τὴν παρεμβολήν. ¹⁰Ἐπειδὴ δὲ ἔγινε ἔντονος ἀντίθεσις καὶ μεγάλη φιλονεικία, ἐφοβήθηκε ὁ χιλίαρχος, μήπως καὶ ξεσχισθῇ ἀπὸ αὐτοὺς ὁ Παῦλος, διέταξε νὰ κατεβοῦν οἱ στρατιῶται καὶ νὰ ἁρπάξουν τὸν Παῦλον ἐκ μέσου τῶν συνέδρων καὶ νὰ τὸν ὁδηγήσουν εἰς τὸ στρατόπεδον. ¹¹Τῇ δὲ ἐπιούσῃ νυκτὶ ἐπιστὰς αὐτῷ ὁ Κύριος εἶπε· Θάρσει, Παῦλε· ὡς γὰρ διεμαρτύρω τὰ περὶ ἐμοῦ εἰς Ἱερουσαλὴμ, οὕτω σε δεῖ καὶ εἰς Ρώμην μαρτυρῆσαι. ¹¹Κατὰ δὲ τὴν ἑπομένην νύκτα παρουσιάσθηκε ἔξαφνα εἰς τὸν Παῦλον ὁ Κύριος καὶ εἶπε· <ἔχε θάρρος, Παῦλε· διότι, ὅπως μὲ παρρησίαν ἐμαρτύρησες καὶ ἐκήρυξες τὴν ἀλήθειαν περὶ ἐμοῦ εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ, ἔτσι σύμφωνα μὲ τὸ θεῖον σχέδιον θὰ κηρύξῃς καὶ εἰς τὴν Ρώμην>. Συνωμοσία κατά του Παύλου¹²Γενομένης δὲ ἡμέρας ποιήσαντες τινες τῶν Ἰουδαίων συστροφὴν ἀνεθεμάτισαν ἑαυτοὺς, λέγοντες μήτε φαγεῖν μήτε πιεῖν ἕως οὗ ἀποκτείνωσι τὸν Παῦλον. ¹²Ὅταν δὲ ἔγινε ἡμέρα, μερικοὶ ἀπὸ τοὺς Ἰουδαίους ἐμαζεύτηκαν καὶ ἔκαμαν συνωμοσίαν, ὡρκίσθησαν καὶ ἀναθεμάτισαν τὸν ἐαυτὸν τους λέγοντες, νὰ μὴ φάγουν καὶ νὰ μὴ πίουν, ἕως ὅτου φονεύσουν τὸν Παῦλον. ¹³ἦσαν δὲ πλείους τεσσαράκοντα οἱ ταύτην τὴν συνωμοσίαν πεποιηκότες· ¹³Αὐτοὶ δέ ποὺ ἔκαμαν τὴν συνωμοσίαν ἦσαν περισσότεροι ἀπὸ σαράντα. ¹⁴οἵτινες προσελθόντες τοῖς ἀρχιερεῦσι καὶ τοῖς πρεσβυτέροις εἶπον· Ἀναθέματι ἀνεθεματίσαμεν ἑαυτοὺς μηδενὸς γεύσασθαι ἕως οὗ ἀποκτείνωμεν τὸν Παῦλον. ¹⁴Αὐτοὶ λοιπὸν προσῆλθαν εἰς τοὺς ἀρχιερεῖς καὶ πρεσβυτέρους καὶ εἶπαν· <ἀναθεματίσαμεν μὲ φοβερὸν ἀνάθεμα τοὺς εὐτοὺς μας, νὰ μὴ γευθοῦμε τίποτε ἕως ὅτου φονεύσωμεν τὸν Παῦλον. ¹⁵νῦν οὖν ὑμεῖς ἐμφανίσατε τῷ χιλιάρχῳ σὺν τῷ συνεδρίῳ ὅπως αὔριον αὐτὸν καταγάγῃ πρὸς ὑμᾶς, ὡς μέλλοντας διαγινώσκειν ἀκριβέστερον τὰ περὶ αὐτοῦ· ἡμεῖς δὲ πρὸ τοῦ ἐγγίσαι αὐτὸν ἕτοιμοί ἐσμεν τοῦ ἀνελεῖν αὐτόν. ¹⁵Τώρα λοιπὸν σεῖς μαζῆ μὲ τὸ συνέδριον δηλώσατε εἰς τὸν χιλίαρχον, νὰ κατεβάσῃ αὔριον τὸν Παῦλον εἰς σᾶς, διότι τάχα πρόκειται νὰ μάθετε μὲ μεγαλυτέραν ἀκρίβειαν τὰ περὶ αὐτοῦ. Ἡμεῖς δὲ προτοῦ νὰ πλησιάσῃ αὐτὸς εἰς τὸ συνέδριον, εἴμεθα ἕτοιμοι νὰ τὸν φονεύσωμεν>. ¹⁶ἀκούσας δὲ ὁ υἱὸς τῆς ἀδελφῆς Παύλου τὸ ἔνεδρον, παραγενόμενος καὶ εἰσελθὼν εἰς τὴν παρεμβολὴν ἀπήγγειλε τῷ Παύλῳ. ¹⁶Ὁ υἱὸς ὅμως τῆς ἀδελφῆς τοῦ Παύλου ἤκουσε τὴν σχεδιαζομένην ἐνέδραν, ἔφθασε καὶ εἰσῆλθε εἰς τὸ στρατόπεδον καὶ ἐγνωστοποίησε εἰς τὸν Παῦλον αὐτά, ποὺ εἶχε ἀκούσει. ¹⁷προσκαλεσάμενος δὲ ὁ Παῦλος ἕνα τῶν ἑκατοντάρχων ἔφη· Τὸν νεανίαν τοῦτον ἀπάγαγε πρὸς τὸν χιλίαρχον· ἔχει γάρ τι ἀπαγγεῖλαι αὐτῷ. ¹⁷Τότε ὁ Παῦλος ἐκάλεσε ἕνα ἀπὸ τοὺς ἑκατοντάρχους καὶ εἶπε· <αὐτὸν τὸν νέον ὁδήγησέ τον εἰς τὸν χιλίαρχον, διότι κάτι ἔχει νὰ τοῦ ἀναγγείλῃ>. ¹⁸ὁ μὲν οὖν παραλαβὼν αὐτὸν ἤγαγε πρὸς τὸν χιλίαρχον καί φησιν· Ὁ δέσμιος Παῦλος προσκαλεσάμενός με ἠρώτησε τοῦτον τὸν νεανίαν ἀγαγεῖν πρός σε, ἔχοντά τι λαλῆσαί σοι. ¹⁸Αὐτὸς λοιπὸν ἐπῇρε τὸν νέον, τὸν ὁδήγησε πρὸς τὸν χιλίαρχον καὶ εἶπε· <ὁ Παῦλος, ὁ φυλακισμένος, μὲ ἐπροσκάλεσε καὶ μὲ παρεκάλεσε νὰ ὁδηγήσω εἰς σὲ αὐτὸν τὸν νέον, διότι κάτι ἔχει νά σοῦ πῇ>. ¹⁹ἐπιλαβόμενος δὲ τῆς χειρὸς αὐτοῦ ὁ χιλίαρχος καὶ ἀναχωρήσας κατ᾿ ἰδίαν ἐπυνθάνετο· Τί ἐστιν ὃ ἔχεις ἀπαγγεῖλαί μοι; ¹⁹Τὸν ἐπιασε τότε ἀπὸ τὸ χέρι ὁ χιλίαρχος, ἐπῆγε εἰς ἕνα ἰδιαίτερον μέρος καὶ τὸν ἠρώτησε· <ποιὸ εἶναι αὐτό, ποῦ ἔχεις νά μοῦ ἀναγγείλῃς;> ²⁰εἶπε δὲ ὅτι Οἱ Ἰουδαῖοι συνέθεντο τοῦ ἐρωτῆσαί σε ὅπως αὔριον εἰς τὸ συνέδριον καταγάγῃς τὸν Παῦλον, ὡς μελλόντων τι ἀκριβέστερον πυνθάνεσθαι περὶ αὐτοῦ. ²⁰Εἶπε δὲ ὁ νέος· <οἱ Ἰουδαῖοι συνεφώνησαν νὰ σὲ παρακαλέσουν νὰ κατεβάσῃς αὔριον τὸν Παῦλον εἰς τὸ συνέδριον, διότι τάχα πρόκειται νὰ ἐξετάσουν καὶ νὰ πληροφορηθοῦν ἀκριβέστερον τὰ περὶ αὐτοῦ. ²¹σὺ οὖν μὴ πεισθῇς αὐτοῖς· ἐνεδρεύουσι γὰρ αὐτὸν ἐξ αὐτῶν ἄνδρες πλείους τεσσαράκοντα, οἵτινες ἀνεθεμάτισαν ἑαυτοὺς μήτε φαγεῖν μήτε πιεῖν ἕως οὗ ἀνέλωσιν αὐτόν, καὶ νῦν ἕτοιμοί εἰσι προσδεχόμενοι τὴν ἀπὸ σοῦ ἐπαγγελίαν. ²¹Σὺ ὅμως νὰ μὴ πεισθῇς εἰς αὐτούς. Διότι τοῦ στήνουν καρτέρι σαράντα καὶ πλέον ἄνδρες ἀπὸ αὐτούς, οἱ ὁποῖοι ἐπῆραν ὅρκον καὶ ἀνάθεμα, νὰ μὴ φάγουν καὶ νὰ μὴ πίουν, ἕως ὅτου τὸν φονεύσουν. Καὶ τώρα εἶναι ἕτοιμοι, περιμένοντες τὴν ὑπόσχεσίν σου, νὰ ὁδηγήσῃς ἐκεῖ τὸν Παῦλον>. ²²ὁ μὲν οὖν χιλίαρχος ἀπέλυσε τὸν νεανίαν, παραγγείλας μηδενὶ ἐκλαλῆσαι ὅτι ταῦτα ἐνεφάνισας πρός με. ²²Ὁ χιλίαρχος λοιπὸν ἀφῆκε ἐλεύθερον τὸν νέον, ἀφοῦ τοῦ παρήγγειλε νὰ μὴ πῇ εἰς κανένα <ὅτι ἐφανέρωσες αὐτὰ εἰς ἐμέ>. Μεταγωγή του Παύλου στην Καισάρεια²³Καὶ προσκαλεσάμενος δύο τινὰς τῶν ἑκατοντάρχων εἶπεν· Ἑτοιμάσατε στρατιώτας διακοσίους ὅπως πορευθῶσιν ἕως Καισαρείας, καὶ ἱππεῖς ἑβδομήκοντα καὶ δεξιολάβους διακοσίους, ἀπὸ τρίτης ὥρας τῆς νυκτός, ²³Καὶ ἀφοῦ ἐπροσκάλεσε δύο ἀπὸ τοὺς ἑκατοντάρχους εἶπε· <ἐτοιμάσατε διακοσίους στρατιώτας νὰ ὑπάγουν μέχρι τὴν Καισάρειαν καὶ ἐβδομῆντα ἰππεὶς καὶ διακοσίους λογχοφόρους, νὰ εἶναι ἕτοιμοι εἰς τὰς ἐννέα τὴν νύκτα. ²⁴κτήνη τε παραστῆναι, ἵνα ἐπιβιβάσαντες τὸν Παῦλον διασώσωσι πρὸς Φήλικα τὸν ἡγεμόνα, ²⁴Καὶ νὰ πάρουν μαζῆ των ζῷα, διὰ νὰ ἐπιβιβάσουν καὶ νὰ μεταφέρουν σῶον καὶ ἀσφαλῆ τὸν Παῦλον πρὸς τὸν Φήλικα, τὸν ἐπίτροπον τῆς Ἰουδαίας>. ²⁵γράψας ἐπιστολὴν περιέχουσαν τὸν τύπον τοῦτον· ²⁵Ἔγραψε δὲ καὶ ἐπιστολήν, ἡ ὁποία περιεῖχε τὰ ἐξῆς: ²⁶Κλαύδιος Λυσίας τῷ κρατίστῳ ἡγεμόνι Φήλικι χαίρειν. ²⁶<Ὁ Κλαύδιος Λυσίας χαιρετίζει τὸν εὐγενέστατον ἡγεμόνα Φήλικα. ²⁷τὸν ἄνδρα τοῦτον συλληφθέντα ὑπὸ τῶν Ἰουδαίων καὶ μέλλοντα ἀναιρεῖσθαι ὑπ᾿ αὐτῶν ἐπιστὰς σὺν τῷ στρατεύματι ἐξειλόμην αὐτόν, μαθὼν ὅτι Ρωμαῖός ἐστι. ²⁷Τὸν ἄνδρα αὐτόν, ποὺ συνελήφθη ἀπὸ τοὺς Ἰουδαίους καὶ ἐπρόκειτο νὰ φονευθῇ ἀπὸ αὐτούς, ὥρμησα ἐγὼ μαζῆ μὲ τὸ στράτευμα καὶ τὸν ἔσωσα ἀπὸ τὰ χέρια των, διότι ἔμαθα ὅτι εἶναι Ρωμαῖος. ²⁸βουλόμενος δὲ γνῶναι τὴν αἰτίαν δι᾿ ἣν ἐνεκάλουν αὐτῷ, κατήγαγον αὐτὸν εἰς τὸ συνέδριον αὐτῶν· ²⁸Ἐπειδὴ δὲ ἤθελα νὰ μάθω τὴν αἰτίαν, διὰ τὴν ὁποίαν τὸν κατηγοροῦσαν, τὸν ἐκατέβασα εἰς τὸ συνέδριόν των. ²⁹ὃν εὗρον ἐγκαλούμενον περὶ ζητημάτων τοῦ νόμου αὐτῶν, μηδὲν δὲ ἄξιον θανάτου ἢ δεσμῶν ἔγκλημα ἔχοντα. ²⁹Εὑρῆκα ὅμως νὰ τὸν κατηγοροῦν διὰ ζητήματα τοῦ θρησκευτικοῦ των νόμου, χωρὶς νὰ ἔχῃ ὑποπέσει εἰς κανένα ἔγκλημα, τὸ ὁποῖον νὰ τιμωρῆται ἀπὸ τοὺς νόμους μας μὲ θάνατον ἢ μὲ φυλάκισιν. ³⁰μηνυθείσης δέ μοι ἐπιβουλῆς εἰς τὸν ἄνδρα μέλλειν ἔσεσθαι ὑπὸ τῶν Ἰουδαίων, ἐξαυτῆς ἔπεμψα πρός σε, παραγγείλας καὶ τοῖς κατηγόροις λέγειν τὰ πρὸς αὐτὸν ἐπὶ σοῦ. ἔρρωσο. ³⁰Ἐπειδὴ δέ μοῦ κατηγγέλθη ὅτι ἐπρόκειτο νὰ γίνῃ κάποια δολοφονικὴ ἀπόπειρα ἐναντίον τοῦ ἀνδρὸς αὐτοῦ ἐκ μέρους τῶν Ἰουδαίων, τὸν ἔστειλα ἀμέσως πρὸς σὲ καὶ παρήγγειλα εἰς τοὺς κατηγόρους του νὰ ἐκθέσουν ἐνώπιόν σου ὅσα ἔχουν ἐναντίον του. Ὑγίαινε>. ³¹Οἱ μὲν οὖν στρατιῶται κατὰ τὸ διατεταγμένον αὐτοῖς ἀναλαβόντες τὸν Παῦλον ἤγαγον διὰ τῆς νυκτὸς εἰς τὴν Ἀντιπατρίδα, ³¹Οἱ στρατιῶται λοιπὸν σύμφωνα μὲ τὴν διαταγήν ποὺ ἔλαβον, ἐπῆραν τὸν Παῦλον καὶ τὸν ἔφεραν διὰ νυκτὸς εἰς τὴν Ἀντιπατρίδα. ³²τῇ δὲ ἐπαύριον ἐάσαντες τοὺς ἱππεῖς πορεύεσθαι σὺν αὐτῷ, ὑπέστρεψαν εἰς τὴν παρεμβολήν· ³²Τὴν ἄλλην δὲ ἡμέραν οἱ πεζοὶ στρατιῶται ἀφῆκαν τοὺς ἰππεῖς νὰ πορευθοῦν μαζῆ μὲ τὸν Παῦλον καὶ αὐτοὶ ἐπέστρεψαν εἰς τὸ στρατόπεδον τῆς Ἱερουσαλήμ. ³³οἵτινες εἰσελθόντες εἰς τὴν Καισάρειαν καὶ ἀναδόντες τὴν ἐπιστολὴν τῷ ἡγεμόνι παρέστησαν καὶ τὸν Παῦλον αὐτῷ. ³³Οἱ δὲ ἰππεῖς, ἀφοῦ εἰσῆλθαν εἰς τὴν Καισάρειαν, παρέδωσαν τὴν ἐπιστολὴν εἰς τὸν ἐπίτροπον καὶ τοῦ παρουσίασαν καὶ τὸν Παῦλον. ³⁴ἀναγνοὺς δὲ ὁ ἡγεμὼν καὶ ἐπερωτήσας ἐκ ποίας ἐπαρχίας ἐστί, καὶ πυθόμενος ὅτι ἀπὸ Κιλικίας, ³⁴Ὅταν δὲ ὁ ἡγεμὼν ἐδιάβασε τὴν ἐπιστολήν, ἠρώτησε τὸν Παῦλον ἀπὸ ποίαν ἐπαρχίαν εἶναι καὶ ἀφοῦ ἐπληροφορήθηκε ὅτι εἶναι ἀπὸ τὴν Κιλικίαν, ³⁵Διακούσομαί σοι, ἔφη, ὅταν καὶ οἱ κατήγοροί σου παραγένωνται· ἐκέλευσέ τε αὐτόν ἐν τῷ πραιτωρίῳ τοῦ Ἡρῴδου φυλάσσεσθαι. ³⁵εἶπε· <θὰ σὲ ἀκούσω μὲ προσοχήν, ὅταν ἔλθουν καὶ οἱ κατήγοροί σου>. Διέταξε δὲ νὰ φρουρῆται ὁ Παῦλος εἰς φυλακὴν τοῦ ἀνακτόρου, ποὺ εἶχε κτίσει ὁ Ἡρῴδης καὶ τὸ ὁποῖον ἧτο τώρα οἴκημα τοῦ πραίτωρος.