Πράξεις τῶν Ἀποστόλων

Ο Τιμόθεος, νέος συνοδός¹Κατήντησε δὲ εἰς Δέρβην καὶ Λύστραν. καὶ ἰδοὺ μαθητής τις ἦν ἐκεῖ ὀνόματι Τιμόθεος, υἱὸς γυναικός τινος Ἰουδαίας πιστῆς, πατρὸς δὲ Ἕλληνος, ¹Ἔφθασε δὲ εἰς τὴν Δέρβην καὶ εἰς τὴν Λύστραν καὶ ἰδοὺ ὑπῆρχε ἐκεῖ κάποιος μαθητής, ὀνόματι Τιμόθεος, υἱὸς μιᾶς γυναικὸς Ἰουδαίας, πιστῆς εἰς τὸν Χριστόν, πατρὸς δὲ Ἕλληνος, ἐθνικοῦ. ²ὃς ἐμαρτυρεῖτο ὑπὸ τῶν ἐν Λύστροις καὶ Ἰκονίῳ ἀδελφῶν. ²Ὁ Τιμόθεος εἶχε τὴν καλὴν μαρτυρίαν διὰ τὴν πίστιν καὶ τὴν ἀρετὴν αὐτοῦ ἀπὸ τοὺς ἀδελφούς, ποὺ ἦσαν εἰς τὰ Λύστρα καὶ τὸ Ἰκόνιον. ³τοῦτον ἠθέλησεν ὁ Παῦλος σὺν αὐτῷ ἐξελθεῖν, καὶ λαβὼν περιέτεμεν αὐτὸν διὰ τοὺς Ἰουδαίους τοὺς ὄντας ἐν τοῖς τόποις ἐκείνοις· ᾔδεισαν γὰρ ἅπαντες τὸν πατέρα αὐτοῦ ὅτι Ἕλλην ὑπῆρχεν. ³Αὐτὸν ἠθέλησε ὁ Παῦλος νὰ τὸν πάρῃ μαζῆ του εἰς τὴν περιοδείαν· διὰ νὰ μὴ προκληθῇ δὲ σκάνδαλον εἰς τοὺς Ἰουδαίους, ποὺ ἦσαν εἰς τὰς περιοχὰς ἐκείνας-διότι ὅλοι αὐτοὶ ἐγνώριζαν ὅτι ἧτο Ἕλλην ὁ πατὴρ τοῦ Τιμοθέου-τοῦ ἔκαμε περιτομὴν μὲ τὰ ἴδια του τὰ χέρια. ⁴ὡς δὲ διεπορεύοντο τὰς πόλεις, παρεδίδουν αὐτοῖς φυλάσσειν τὰ δόγματα τὰ κεκριμένα ὑπὸ τῶν ἀποστόλων καὶ πρεσβυτέρων τῶν ἐν Ἱερουσαλήμ. ⁴Καθὼς δὲ ἐπερνοῦσαν τὰς διαφόρους πόλεις, ἐδίδασκαν οἱ Ἀπόστολοι τοὺς ἀδελφοὺς νὰ τηροῦν τὰς ἀποφάσεις, αἱ ὁποῖαι εἶχαν κριθῆ καὶ θεσπισθῆ ἀπὸ τοὺς Ἀποστόλους καὶ τοὺς πρεσβυτέρους τῶν Ἱεροσολύμων. ⁵αἱ μὲν οὖν ἐκκλησίαι ἐστερεοῦντο τῇ πίστει καὶ ἐπερίσσευον τῷ ἀριθμῷ καθ᾿ ἡμέραν. ⁵Αἱ Ἐκκλησίαι λοιπόν, χάρις εἰς τὸ κήρυγμα τῶν Ἀποστόλων, ἐστερεώνοντο ἀκόμη περισότερον εἰς τὴν πίστιν καὶ ἐπληθύνοντο κάθε ἡμέραν ὡς πρὸς τὸν ἀριθμὸν τῶν πιστῶν. Από τη Φρυγία στη Μακεδονία⁶Διελθόντες δὲ τὴν Φρυγίαν καὶ τὴν Γαλατικὴν χώραν, κωλυθέντες ὑπὸ τοῦ ἁγίου Πνεύματος λαλῆσαι τὸν λόγον ἐν τῇ Ἀσίᾳ, ⁶Ἀφοῦ δὲ ἐπέρασαν τὴν Φρυγίαν καὶ τὴν χώραν τῆς Γαλατίας, ἐμποδίσθησαν ἀπὸ τὸ Ἅγιον Πνεῦμα νὰ κηρύξουν τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ εἰς τὴν Ἀσίαν. ⁷ἐλθόντες κατὰ τὴν Μυσίαν ἐπείραζον κατὰ τὴν Βιθυνίαν πορεύεσθαι· καὶ οὐκ εἴασεν αὐτοὺς τὸ Πνεῦμα. ⁷Ἦλθαν πρὸς τὴν περιοχὴν τῆς Μυσίας καὶ ἐδοκίμαζαν νὰ προχωρήσουν εἰς τὴν Βιθυνίαν· καὶ πάλιν ὅμως τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον δὲν τοὺς ἄφησε. ⁸παρελθόντες δὲ τὴν Μυσίαν κατέβησαν εἰς Τρῳάδα. ⁸Ἀφοῦ δὲ ἐπέρασαν σύντομα τὴν Μυσίαν, κατέβηκαν εἰς τὰ παράλια, εἰς τὴν Τρῳάδα. ⁹καὶ ὅραμα διὰ τῆς νυκτὸς ὤφθη τῷ Παύλῳ· ἀνήρ τις ἦν Μακεδὼν ἑστὼς, παρακαλῶν αὐτὸν καὶ λέγων· Διαβὰς εἰς Μακεδονίαν βοήθησον ἡμῖν. ⁹Ἐκεῖ δὲ κατὰ τὸ διάστημα τῆς νυκτὸς παρουσιάσθηκε εἰς τὸν Παῦλον ἕνα ὅραμα· κάποιος δηλαδὴ Μακεδὼν ἐστέκετο ὄρθιος ἐμπρὸς του καὶ τὸν παρακαλοῦσε λέγων· <πέρασε ἀπὸ τὴν Ἀσίαν εἰς τὴν Μακεδονίαν καὶ βοήθησέ μας>. ¹⁰ὡς δὲ τὸ ὅραμα εἶδεν, εὐθέως ἐζητήσαμεν ἐξελθεῖν εἰς τὴν Μακεδονίαν, συμβιβάζοντες ὅτι προσκέκληται ἡμᾶς ὁ Κύριος εὐαγγελίσασθαι αὐτούς. ¹⁰Ἀμέσως δὲ μόλις εἶδε αὐτὸ τὸ ὅραμα ὁ Παῦλος, ἐπήραμε τὴν ἀπόφασιν νὰ ταξιδεύσωμεν εἰς τὴν Μακεδονίαν, διότι ἐβγάλαμε τὸ συμπέρασμα, ὅτι ὁ Κύριος μᾶς εἶχε προσκαλέσει καὶ διατάξει νὰ κηρύξωμεν τὸ Εὐαγγέλιον εἰς τοὺς κατοίκους τῆς Μακεδονίας. Ο Παύλος στους Φιλίππους¹¹Ἀναχθέντες οὖν ἀπὸ τῆς Τρῳάδος εὐθυδρομήσαμεν εἰς Σαμοθράκην, τῇ δὲ ἐπιούσῃ εἰς Νεάπολιν, ¹¹Ἀφοῦ δὲ ἀπὸ τὴν Τρῳάδα ἀνοιχθήκαμε μὲ τὸ πλοῖον εἰς τὴν θάλασσαν, ἐπλεύσαμεν κατ᾿ εὐθεῖαν εἰς τὴν Σαμοθράκην· τὴν ἑπομένην δὲ εἰς τὴν Νεάπολιν. ¹²ἐκεῖθέν τε εἰς Φιλίππους, ἥτις ἐστὶ πρώτη τῆς μερίδος τῆς Μακεδονίας πόλις κολωνία. ἦμεν δὲ ἐν αὐτῇ τῇ πόλει διατρίβοντες ἡμέρας τινάς, ¹²Ἀπὸ ἐκεῖ ἐπροχωρήσαμεν εἰς τοὺς Φιλίππους, πόλιν ἡ ὁποία εἶναι ἡ σπουδαιοτέρα ρωμαϊκὴ ἀποικία τῆς περιοχῆς τῆς Μακεδονίας. Ἐμείναμεν δὲ εἰς τὴν πόλιν αὐτὴν μερικὰς ἡμέρας. ¹³τῇ τε ἡμέρᾳ τῶν σαββάτων ἐξήλθομεν ἔξω τῆς πόλεως παρὰ ποταμὸν οὗ ἐνομίζετο προσευχὴ εἶναι, καὶ καθίσαντες ἐλαλοῦμεν ταῖς συνελθούσαις γυναιξί. ¹³Καὶ κατὰ τὴν ἡμέραν τοῦ Σαββάτου ἐβγήκαμεν ἔξω ἀπὸ τὴν πόλιν καντὰ εἰς τὸν ποταμόν, ὅπου ἐθεωρεῖτο τόπος προσευχῆς τῶν Ἰουδαίων. Καὶ ἀφοῦ ἐκαθίσαμεν, συνωμιλούσαμεν μὲ τὰς γυναίκας, ποὺ εἴχαν συγκεντρωθῆ ἐκεῖ. ¹⁴καί τις γυνὴ ὀνόματι Λυδία, πορφυρόπωλις πόλεως Θυατείρων, σεβομένη τὸν Θεόν, ἤκουεν, ἧς ὁ Κύριος διήνοιξε τὴν καρδίαν προσέχειν τοῖς λαλουμένοις ὑπὸ τοῦ Παύλου. ¹⁴Καὶ μία γυναίκα, ὀνόματι Λυδία, ποὺ κατήγετο ἀπὸ τὰ Θυάτειρα καὶ ἐπωλοῦσε εἰς τοὺς Φιλίππους πορφυρᾶ πολύτιμα ὑφάσματα καὶ ἡ ὁποία ἐσέβετο τὸν ἀληθινὸν Θεόν, ἤκουε μὲ προσοχὴν τὰ λόγια μας. Αὐτῆς ὁ Κύριος ἤνοιξε, μὲ τὴν θείαν τοῦ χάριν, τὴν καρδίαν, διὰ νὰ δώσῃ ἔτσι μεγάλην προσοχὴν εἰς ὅσα ἔλεγεν ὁ Παῦλος. ¹⁵ὡς δὲ ἐβαπτίσθη καὶ ὁ οἶκος αὐτῆς, παρεκάλεσε λέγουσα· Εἰ κεκρίκατέ με πιστὴν τῷ Κυρίῳ εἶναι, εἰσελθόντες εἰς τὸν οἶκόν μου μείνατε· καὶ παρεβιάσατο ἡμᾶς. ¹⁵Ὅταν δὲ ἐβαπτίσθηκε μαζῆ μὲ ὅλην τὴν οἰκογένειάν της, μᾶς ἐπροσκάλεσε εἰς τὸ σπίτι της λέγουσα· <ἐὰν μὲ ἔχετε κρίνει πιστὴν εἰς τὸν Κύριον, ἐλᾶτε εἰς τὸ σπίτι μου καὶ μείνατε ὡς φιλοξενούμενοι>. Καὶ μὲ τὴν πολλὴν καὶ εὐλαβῆ ἐπιμονὴν της μᾶς ἠνάγκασε νὰ μείνωμεν εἰς τὸ σπίτι της. Ο Παύλος και ο Σύλα στη φυλακή¹⁶Ἐγένετο δὲ πορευομένων ἡμῶν εἰς προσευχὴν παιδίσκην τινὰ ἔχουσαν πνεῦμα πύθωνος ἀπαντῆσαι ἡμῖν, ἥτις ἐργασίαν πολλὴν παρεῖχε τοῖς κυρίοις αὐτῆς μαντευομένη. ¹⁶Κάποτε δέ, ὅταν ἡμεῖς ἐπηγαίναμε εἰς τὸν τόπον τῆς προσευχῆς, μᾶς συνήντησε εἰς τὸν δρόμον μιᾷ νεαρᾷ δούλῃ, ποὺ εἶχε πονηρόν, μαντικὸν πνεῦμα μέσα της καὶ ἔδιδε διαφόρους μαντείας ἐπὶ μέσα τῆς καὶ ἔδιδε διαφόρους μαντείας ἐπὶ πληρωμῇ. Αὐτῇ μὲ τὰς μαντείας ποὺ ἔδινε, ἀπέδιδε πολλὰ κέρδη εἰς τοὺς κυρίους της. ¹⁷αὕτη κατακολουθήσασα τῷ Παύλῳ καὶ τῷ Σίλᾳ ἔκραζε λέγουσα· Οὗτοι οἱ ἄνθρωποι δοῦλοι τοῦ Θεοῦ τοῦ ὑψίστου εἰσίν, οἵτινες καταγγέλλουσιν ἡμῖν ὁδὸν σωτηρίας. ¹⁷Αὐτῇ, λοιπόν, ἠκολούθησε ἀπὸ κοντὰ τὸν Παῦλον καὶ τὸν Σίλαν καὶ ἔκραζε λέγουσα· <αὐτοὶ οἱ ἄνθρωποι εἶναι δοῦλοι τοῦ Θεοῦ τοῦ ὑψίστου, οἱ ὁποῖοι μᾶς κάνουν γνωστὸν τὸν δρόμον τῆς σωτηρίας>. ¹⁸τοῦτο δὲ ἐποίει ἐπὶ πολλὰς ἡμέρας. διαπονηθεὶς δὲ ὁ Παῦλος καὶ ἐπιστρέψας τῷ πνεύματι εἶπε· Παραγγέλλω σοι ἐν τῷ ὀνόματι Ἰησοῦ Χριστοῦ ἐξελθεῖν ἀπ᾿ αὐτῆς. καὶ ἐξῆλθεν αὐτῇ τῇ ὥρᾳ. ¹⁸Αὐτὸ δὲ ἔκανε ἐπὶ πολλὰς ἡμέρας (διότι τὸ πανοῦργον πονηρὸν πνεῦμα ἤθελε ν᾿ ἀποκτήσῃ ἔτσι τὴν ἐμπιστοσύνην καὶ ἐκείνων, ποὺ θὰ ἐπίστευαν εἰς τὸν Χριστόν). Ἐνοχληθεὶς δὲ καὶ ὀργισθεὶς ὁ Παῦλος ἀπὸ τὴν πανοῦργον αὐτὴν μαρτυρίαν ἐγύρισε πρὸς τὴν παιδίσκην, ποὺ τὸν ἀκολουθοῦσε, καὶ εἶπε εἰς τὸ πονηρὸν πνεῦμα· <σὲ διατάσσω, ἐν ὀνόματι τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, νὰ ἐξέλθῃς ἀπὸ αὐτήν>. Καὶ πράγματι τὸ πονηρὸν πνεῦμα ἐβγῆκε ἀμέσως τὴν στιγμὴν ἐκείνην. ¹⁹Ἰδόντες δὲ οἱ κύριοι αὐτῆς ὅτι ἐξῆλθεν ἡ ἐλπὶς τῆς ἐργασίας αὐτῶν, ἐπιλαβόμενοι τὸν Παῦλον καὶ τὸν Σίλαν εἵλκυσαν εἰς τὴν ἀγορὰν ἐπὶ τοὺς ἄρχοντας, ¹⁹Οἱ κύριοι ὅμως αὐτῆς ὅταν εἶδαν, ὅτι ἔφυγε ἡ ἐλπὶς τῆς προσοδοφόρου ἐργασίας των, συνέλαβαν τὸν Παῦλον καὶ τὸν Σίλαν καὶ τοὺς ἔφεραν εἰς τὴν ἀγορὰν πρὸς τοὺς ἄρχοντας. ²⁰καὶ προσαγαγόντες αὐτοὺς τοῖς στρατηγοῖς εἶπον· Οὗτοι οἱ ἄνθρωποι ἐκταράσσουσιν ἡμῶν τὴν πόλιν Ἰουδαῖοι ὑπάρχοντες, ²⁰Καὶ ἀφοῦ τοὺς ὡδήγησαν ἐμπρὸς εἰς τοὺς στρατηγούς, εἶπαν· <αὐτοὶ οἱ ἄνθρωποι, ποὺ εἶναι Ἰουδαῖοι, ἀναστατώνουν τὸν πόλιν μας· ²¹καὶ καταγγέλλουσιν ἔθη ἃ οὐκ ἔξεστιν ἡμῖν παραδέχεσθαι οὐδὲ ποιεῖν Ρωμαίοις οὖσι. ²¹καὶ κηρύττουν θρησκευτικὰ ἔθιμα, τὰ ὁποῖα δὲν ἐπιτρέπεται ἡμεῖς οἱ Ρωμαῖοι νὰ τὰ παραδεχώμεθα καὶ νὰ τὰ τηροῦμεν>. ²²καὶ συνεπέστη ὁ ὄχλος κατ᾿ αὐτῶν. καὶ οἱ στρατηγοὶ περιρρήξαντες αὐτῶν τὰ ἱμάτια ἐκέλευον ῥαβδίζειν, ²²Καὶ συνεκεντρώθη ὁ ὄχλος ἐναντίον των. Οἱ στρατηγοὶ τότε ἔσχισαν τὰ ἱμάτια τῶν Ἀποστόλων καὶ διέταξαν τοὺς ραβδούχους νὰ τοὺς ραβδίσουν. ²³πολλάς τε ἐπιθέντες αὐτοῖς πληγὰς ἔβαλον εἰς φυλακήν, παραγγείλαντες τῷ δεσμοφύλακι ἀσφαλῶς τηρεῖν αὐτούς· ²³Ἀφοῦ δὲ τοὺς κατέφεραν πολλὰ κτυπήματα, τοὺς ἔβαλαν εἰς τὴν φυλακὴν παραγγείλαντες εἰς τὸν δεσμοφύλακα νὰ τοὺς φρουρῇ μὲ κάθε ἀσφάλειαν. ²⁴ὃς παραγγελίαν τοιαύτην εἰληφὼς ἔβαλεν αὐτοὺς εἰς τὴν ἐσωτέραν φυλακὴν καὶ τοὺς πόδας αὐτῶν ἠσφαλίσατο εἰς τὸ ξύλον. ²⁴Αὐτὸς δέ, ἐπειδὴ ἔλαβε μίαν τέτοιαν αὐστηρὰν ἐντολήν, ἔρριψε αὐτοὺς εἰς τὸ βαθύτερον κελλὶ τῶν φυλακῶν καὶ ἔδεσε τὰ πόδια των εἰς ἕνα εἰδικὸν ξύλον, ὥστε νὰ τοὺς εἶναι ἀδύνατος κάθε κίνησις. ²⁵Κατὰ δὲ τὸ μεσονύκτιον Παῦλος καὶ Σίλας προσευχόμενοι ὕμνουν τὸν Θεόν· ἐπηκροῶντο δὲ αὐτῶν οἱ δέσμιοι. ²⁵Κατὰ τὸ μεσονύκτιον ὅμως ὁ Παῦλος καὶ ὁ Σίλας προσηύχοντο καὶ ἔψαλλαν ὕμνους πρὸς τὸν Θεόν. Τοὺς ἤκουον δὲ μὲ προσοχὴν οἱ φυλακισμένοι. ²⁶ἄφνω δὲ σεισμὸς ἐγένετο μέγας, ὥστε σαλευθῆναι τὰ θεμέλια τοῦ δεσμωτηρίου, ἀνεῴχθησάν τε παραχρῆμα αἱ θύραι πᾶσαι καὶ πάντων τὰ δεσμὰ ἀνέθη. ²⁶Καὶ αἴφνης ἔγινε μεγάλος σεισμός, ὥστε ἐκλονίσθησαν τὰ θεμέλια τῆς φυλακῆς. Ἀνοίχτηκαν δὲ ἀμέσως μόναι των ὅλαι αἱ θύραι καὶ ὅλων τῶν φυλακισμένων τὰ δεσμὰ ἔπεσαν. ²⁷ἔξυπνος δὲ γενόμενος ὁ δεσμοφύλαξ καὶ ἰδὼν ἀνεῳγμένας τὰς θύρας τῆς φυλακῆς, σπασάμενος μάχαιραν ἔμελλεν ἑαυτὸν ἀναιρεῖν, νομίζων ἐκπεφευγέναι τοὺς δεσμίους. ²⁷Καθὼς δὲ ἐξύπνησε ὁ δεσμοφύλαξ ἀπὸ τὸν σεισμὸν καὶ εἶδε ἀναικτὰς τὰς θύρας τῆς φυλακῆς, ἀνέσυρε μάχαιραν καὶ ἡτοιμάζετο νὰ αὐτοκτονήσῃ, διότι ἐνόμισεν ὅτι εἴχαν δραπετεύσει οἱ φυλακισμένοι. ²⁸ἐφώνησε δὲ φωνῇ μεγάλῃ ὁ Παῦλος λέγων· Μηδὲν πράξῃς σεαυτῷ κακόν· ἅπαντες γάρ ἐσμεν ἐνθάδε. ²⁸Ὁ Παῦλος ὅμως ἐφώναξε μὲ μεγάλην φωνὴν λέγων· <μὴ κάμῃς κανένα κακὸν κατὰ τοῦ ἑαυτοῦ σου· διότι ὅλοι ἀνεξαιρέτως οἱ φυλακισμένοι εἴμεθα ἐδῶ>. ²⁹αἰτήσας δὲ φῶτα εἰσεπήδησε, καὶ ἔντρομος γενόμενος προσέπεσε τῷ Παύλῳ καὶ τῷ Σίλᾳ, ²⁹Ἀφοῦ δὲ ἐζήτησε φῶτα ὁ δεσμοφύλαξ, εἰσώρμησε εἰς τὴν φυλακὴν καὶ εἶδε, ὅπως τοῦ εἶχε πεὶ ὁ Παῦλος, ὅλους τοὺς φυλακισμένους ἐκεῖ, ἐκατάλαβε ἀμέσως τὸ θαῦμα, ἐκυριεύθηκε ἀπὸ τρόμον καὶ ἔπεσε εἰς τὰ πόδια τοῦ Παύλου καὶ τοῦ Σίλα. ³⁰καὶ προαγαγὼν αὐτοὺς ἔξω ἔφη· Κύριοι, τί με δεῖ ποιεῖν ἵνα σωθῶ; ³⁰Καὶ ἀφοῦ τοὺς ἔβγαλε ἔξω ἀπὸ τὸ βαθὺ κελλί, εἰς τὴν αὐλὴν τῆς φυλακῆς, τοὺς εἶπε· <κύριοι, τί πρέπει νὰ κάμω, διὰ νὰ εὔρῳ καὶ ἐγὼ τὴν σωτηρίαν;> ³¹οἱ δὲ εἶπον· Πίστευσον ἐπὶ τὸν Κύριον Ἰησοῦν Χριστόν, καὶ σωθήσῃ σὺ καὶ ὁ οἶκός σου. ³¹Καὶ ἐκεῖνοι τοῦ εἶπαν· <πίστευσε σὺ εἰς τὸν Κύριον Ἰησοῦν Χριστὸν καὶ θὰ σωθῇς σὺ καὶ ὅλο σου τὸ σπίτι>. ³²καὶ ἐλάλησαν αὐτῷ τὸν λόγον τοῦ Κυρίου καὶ πᾶσι τοῖς ἐν τῇ οἰκίᾳ αὐτοῦ. ³²Καὶ ἐκήρυξαν εἰς αὐτὸν τὸν λόγον τοῦ Κυρίου καὶ εἰς ὅλους ὅσοι ἦσαν εἰς τὸ σπίτι του. ³³καὶ παραλαβὼν αὐτοὺς ἐν ἐκείνῃ τῇ ὥρᾳ τῆς νυκτὸς ἔλουσεν ἀπὸ τῶν πληγῶν, καὶ ἐβαπτίσθη αὐτὸς καὶ οἱ αὐτοῦ πάντες παραχρῆμα, ³³Καὶ ἀφοῦ τοὺς ἐπῇρε ἐκείνην τὴν ὥραν τῆς νυκτός, τοὺς ἔλουσε ἀπὸ τὰ αἵματα τῶν πληγῶν των. Καὶ ἀμέσως ἐβαπτίσθηκε αὐτὸς καὶ ὅλοι οἱ δικοὶ του. ³⁴ἀναγαγών τε αὐτοὺς εἰς τὸν οἶκον αὐτοῦ παρέθηκε τράπεζαν, καὶ ἠγαλλιάσατο πανοικὶ πεπιστευκὼς τῷ Θεῷ. ³⁴Καὶ ἀφοῦ τοὺς ἀνέβασε εἰς τὸ σπίτι του, παρέθεσε τράπεζαν φαγητῶν καὶ ἐδοκίμασε μεγάλην χαρὰν μαζῆ μὲ ὅλην τὴν οἰκογένειάν του, ἐπειδὴ ἀκριβῶς εἶχε πιστεύσει εἰς τὸν Θεόν. ³⁵Ἡμέρας δὲ γενομένης ἀπέστειλαν οἱ στρατηγοὶ τοὺς ῥαβδούχους λέγοντες· Ἀπόλυσον τοὺς ἀνθρώπους ἐκείνους. ³⁵Ἀφοῦ δὲ ἔγινε ἡμέρα, ἔστειλαν οἱ στρατηγοὶ τοὺς ραβδούχους εἰς τὸν δεσμοφύλακα καὶ εἶπαν· <ἀπόλυσε ἐκείνους τοὺς ἀνθρώπους ἀπὸ τὴν φυλακήν>. ³⁶ἀπήγγειλε δὲ ὁ δεσμοφύλαξ τοὺς λόγους τούτους πρὸς τὸν Παῦλον, ὅτι Ἀπεστάλκασιν οἱ στρατηγοὶ ἵνα ἀπολυθῆτε. νῦν οὖν ἐξελθόντες πορεύεσθε ἐν εἰρήνῃ. ³⁶Ἀνήγγειλε δὲ ὁ δεσμοφύλαξ αὐτοὺς τοὺς λόγους πρὸς τὸν Παῦλον, ὅτι δηλαδή, <ἔστειλαν οἱ στρατηγοὶ καὶ μὲ διέταξαν νὰ ἀποφυλακισθῆτε. Τώρα λοιπὸν ἐβγᾶτε ἀπὸ τὴν φυλακὴν καὶ πηγαίνετε εἰς τὸ καλό>. ³⁷ὁ δὲ Παῦλος ἔφη πρὸς αὐτούς· Δείραντες ἡμᾶς δημοσίᾳ ἀκατακρίτους, ἀνθρώπους Ρωμαίους ὑπάρχοντας, ἔβαλον εἰς φυλακήν· καὶ νῦν λάθρα ἡμᾶς ἐκβάλλουσιν; οὐ γάρ, ἀλλὰ ἐλθόντες αὐτοὶ ἡμᾶς ἐξαγαγέτωσαν. ³⁷Ὁ Παῦλος ὅμως εἶπε εἰς τοὺς ραβδούχους· <ἀφοῦ μᾶς ἔδειραν οἱ στρατηγοὶ σας δημοσίᾳ, χωρὶς προηγουμένως νὰ μᾶς δικάσουν, ἡμᾶς οἱ ὁποῖοι εἵμεθα Ρωμαῖοι πολῖται, μᾶς ἔβαλαν εἰς τὴν φυλακήν. Καὶ τώρα μᾶς ἀποφυλακίζουν κρυφά; Λοιπὸν δὲν θὰ βγοῦμε μόνοι, ἀλλὰ πρέπει νὰ ἔλθουν ἐδῶ οἱ στρατηγοὶ νὰ μᾶς βγάλουν καὶ νὰ μᾶς συνοδεύσουν οἱ ἴδιοι ἔξω ἀπὸ τὴν φυλακήν>. ³⁸ἀνήγγειλαν δὲ τοῖς στρατηγοῖς οἱ ῥαβδοῦχοι τὰ ῥήματα ταῦτα· καὶ ἐφοβήθησαν ἀκούσαντες ὅτι Ρωμαῖοί εἰσι, ³⁸Ἐγνωστοποίησαν δὲ οἱ ραβδοῦχοι εἰς τοὺς στρατηγοὺς αὐτὰ τὰ λόγια. Καὶ ἐκεῖνοι, ὅταν ἤκουσαν ὅτι οἱ δύο Ἀπόστολοι εἶναι Ρωμαῖοι πολῖται, ἐφοβήθησαν διὰ τὴν ἄδικον καὶ ἀδικαιολόγητον ποινήν, ποὺ τοὺς εἴχαν ἐπιβάλει. ³⁹καὶ ἐλθόντες παρεκάλεσαν αὐτούς, καὶ ἐξαγαγόντες ἠρώτων ἐξελθεῖν τῆς πόλεως. ³⁹Καὶ λοιπόν, ἐλθόντες τοὺς παρεκάλεσαν νὰ βγοῦν ἀπὸ τὴν φυλακήν. Καὶ ἀφοῦ τοὺς ἔβγαλαν, τοὺς παρακαλοῦσαν νὰ ἀναχωρήσουν ἀπὸ τὴν πόλιν. ⁴⁰ἐξελθόντες δὲ ἐκ τῆς φυλακῆς εἰσῆλθον πρὸς τὴν Λυδίαν, καὶ ἰδόντες τοὺς ἀδελφοὺς παρεκάλεσαν αὐτοὺς καὶ ἐξῆλθον. ⁴⁰Ὅταν ὅμως οἱ Ἀπόστολοι ἐβγῆκαν ἀπὸ τὴν φυλακήν, ἐπήγαν εἰς τὸ σπίτι τῆς Λυδίας. Καὶ ἀφοῦ εἶδαν ἐκεῖ ὅλους τοὺς ἀδελφούς, τοὺς παρηγόρησαν καὶ τοὺς ἐνίσχυσαν νὰ μείνουν πιστοὶ εἰς τὸ Εὐαγγέλιον. Κατόπιν δὲ ἀνεχώρησαν.