Πράξεις τῶν Ἀποστόλων

Η μεταγωγή στη Ρώμη¹Ὡς δὲ ἐκρίθη τοῦ ἀποπλεῖν ἡμᾶς εἰς τὴν Ἰταλίαν, παρεδίδουν τόν τε Παῦλον καί τινας ἑτέρους δεσμώτας ἑκατοντάρχῃ ὀνόματι Ἰουλίῳ σπείρης Σεβαστῆς. ¹Ὅταν δὲ ἀπεφασίσθη νὰ πλεύσωμεν διὰ τὴν Ἰταλίαν, παρέδωσαν καὶ τὸν Παῦλον καὶ μερικοὺς ἄλλους κρατουμένους εἰς ἕνα ἑκατόνταρχον, ὀνόματι Ἰούλιον, τοῦ τάγματος, ποὺ ἔφερε τὸ ὄνομα <σπεῖρα Σεβαστή>. ²ἐπιβάντες δὲ πλοίῳ Ἀδραμυττηνῷ μέλλοντες πλεῖν τοὺς κατὰ τὴν Ἀσίαν τόπους ἀνοίχθημεν, ὄντος σὺν ἡμῖν Ἀριστάρχου Μακεδόνος Θεσσαλονικέως, ²Ἀφοῦ δὲ ἀπεβιβάσθημεν εἰς τὸ πλοῖον, ποὺ ἀνῆκε εἰς τὴν πόλιν Ἀδραμύττιον, ἀνοιχθήκαμε εἰς τὸ πέλαγος μὲ διεύθυνσιν πρὸς τοὺς λιμένας, ποὺ εὑρίσκοντο κατὰ μῆκος τῆς Μικρασιατικῆς παραλίας. Ἦτο δὲ μαζῆ μας καὶ ὁ Ἀρίσταρχος ὁ Μακεδὼν ἀπὸ τὴν Θεσσαλονίκην. ³τῇ τε ἑτέρᾳ κατήχθημεν εἰς Σιδῶνα· φιλανθρώπως τε ὁ Ἰούλιος τῷ Παύλῳ χρησάμενος ἐπέτρεψε πρὸς τοὺς φίλους πορευθέντα ἐπιμελείας τυχεῖν. ³Τὴν ἄλλην ἡμέραν ἀγκυροβολήσαμε εἰς τὴν Σιδῶνα· καὶ ὁ Ἰούλιος μὲ εὔνοιαν φερόμενος πρὸς τὸν Παῦλον, τοῦ ἐπέτρεψε νὰ ὑπάγῃ εἰς τοὺς φίλους του διὰ νὰ τὸν περιποιηθοῦν. ⁴κἀκεῖθεν ἀναχθέντες ὑπεπλεύσαμεν τὴν Κύπρον διὰ τὸ τοὺς ἀνέμους εἶναι ἐναντίους, ⁴Καὶ ἀπὸ ἐκεῖ ἐβγήκαμε εἰς τὸ ἀνοικτὸν πέλαγος, ἐπλεύσαμεν κοντὰ καὶ κατὰ μῆκος τῆς Κύπρου, ἐπειδὴ οἱ ἄνεμοι ἦσαν ἀντίθετοι. ⁵τό τε πέλαγος τὸ κατὰ τὴν Κιλικίαν καὶ Παμφυλίαν διαπλεύσαντες κατήλθομεν εἰς Μύρα τῆς Λυκίας. ⁵Καὶ ἀφοῦ διεσχίσαμεν τὸ πέλαγος τῆς περιοχῆς Κιλικίας καὶ Παμφυλίας, προσωρμίσθημεν εἰς τὰ Μύρα τῆς Λυκίας. ⁶Κἀκεῖ εὑρὼν ὁ ἑκατοντάρχης πλοῖον Ἀλεξανδρῖνον πλέον εἰς τὴν Ἰταλίαν ἐνεβίβασεν ἡμᾶς εἰς αὐτό. ⁶Ἐκεῖ δὲ εὑρῆκε ὁ ἑκατόνταρχος ἕνα πλοῖον τῆς πόλεως Ἀλεξανδρείας, ποὺ ἐπρόκειτο νὰ ταξιδεύσῃ εἰς τὴν Ἰταλίαν καὶ μᾶς ἐπεβίβασε εἰς αὐτό. ⁷ἐν ἱκαναῖς δὲ ἡμέραις βραδυπλοοῦντες καὶ μόλις γενόμενοι κατὰ τὴν Κνίδον, μὴ προσεῶντος ἡμᾶς τοῦ ἀνέμου, ὑπεπλεύσαμεν τὴν Κρήτην κατὰ Σαλμώνην, ⁷Ἀφοῦ ἐπὶ ἀρκετὰς ἡμέρας ἐπλέαμεν βραδέως, λόγῳ τοῦ ἀντιθέτου ἀνέμου, μόλις καὶ μὲ δυσκολίαν πολλὴν προσεγγίσαμεν κοντὰ εἰς τὴν Κνίδον. Καὶ ἐπειδὴ δὲν μᾶς ἄφινε ὁ ἄνεμος, ἐπλεύσαμεν νοτίως, ἐπεράσαμεν πλησίον τοῦ ἀκρωτηρίου Σαλμώνη καὶ ἐσυνεχίσαμεν τὸν πλοῦν κατὰ μῆκος τῆς νοτίας ἀκτῆς τῆς Κρήτης. ⁸μόλις τε παραλεγόμενοι αὐτὴν ἤλθομεν εἰς τόπον τινὰ καλούμενον Καλοὺς λιμένας, ᾧ ἐγγὺς ἦν πόλις Λασαία. ⁸Καθὼς δὲ μόλις καὶ μὲ δυσκολίαν πολλὴν ἐπλέαμεν κοντὰ εἰς τὴν Κρήτην, ἐφθάσαμεν εἰς κάποιον τόπον, ποὺ ἐλέγετο <Καλοὶ λιμένες>. πλησίον εἰς τὸν ὁποῖον ἧτο μία πόλις, ὀνόματι Λασαία. ⁹Ἱκανοῦ δὲ χρόνου διαγενομένου καὶ ὄντος ἤδη ἐπισφαλοῦς τοῦ πλοὸς διὰ τὸ καὶ τὴν νηστείαν ἤδη παρεληλυθέναι, παρῄνει ὁ Παῦλος ⁹Ἐπειδὴ δὲ εἶχε περάσει ἀρκετὸς καιρὸς ἕως ὅτου φθάσωμεν ἐκεῖ, ἧτο δὲ ἐπικίνδυνον τὸ ταξίδι, καθόσον εἶχε περάσει ἡ νηστείᾳ τῶν Ἑβραίων, ποὺ ἐγίνετο κατὰ Ὀκτώβριον, καὶ εὑρισκόμεθα πλέον εἰς τὸν Νοέμβριον μὲ τὰς τρικυμίας του, τοὺς προέτρεπε ὁ Παῦλος νὰ μὴ συνεχίσουν τὸ ταξίδι των, ¹⁰λέγων αὐτοῖς· Ἄνδρες, θεωρῶ ὅτι μετὰ ὕβρεως καὶ πολλῆς ζημίας οὐ μόνον τοῦ φόρτου καὶ τοῦ πλοίου, ἀλλὰ καὶ τῶν ψυχῶν ἡμῶν μέλλειν ἔσεσθαι τὸν πλοῦν. ¹⁰λέγων εἰς αὐτούς· <ἄνδρες, βλέπω ὅτι τὸ ταξίδι μας μέλλει νὰ γίνῃ μὲ κακοπάθειαν μεγάλην καὶ πολλὴν ζημίαν, ὄχι μόνον τοῦ φορτίου καὶ τοῦ πλοίου, ἀλλὰ καὶ τῆς ζωῆς μας>. ¹¹ὁ δὲ ἑκατοντάρχης τῷ κυβερνήτῃ καὶ τῷ ναυκλήρῳ ἐπείθετο μᾶλλον ἢ τοῖς ὑπὸ τοῦ Παύλου λεγομένοις. ¹¹Ὁ ἑκατόνταρχος ὅμως ἔδιδε μεγαλυτέραν πίστιν εἰς τὸν κυβερνήτην τοῦ πλοίου καὶ εἰς τὸν ἰδιοκτήτην παρὰ εἰς τὰ λόγια τοῦ Παύλου. ¹²ἀνευθέτου δὲ τοῦ λιμένος ὑπάρχοντος πρὸς παραχειμασίαν οἱ πλείους ἔθεντο βουλὴν ἀναχθῆναι κἀκεῖθεν, εἴ πως δύναιντο καταντήσαντες εἰς Φοίνικα παραχειμάσαι, λιμένα τῆς Κρήτης βλέποντα κατὰ λίβα καὶ κατὰ χῶρον. ¹²Ἐπειδὴ δὲ ὁ λιμὴν ἧτο ἀκατάλληλος, διὰ νὰ παραχειμάσωμεν ἐκεῖ, οἱ περισσότεροι ἐπῆραν τὴν ἀπόφασιν νὰ ἀνοιχθοῦν ἀπὸ ἐκεῖ εἰς τὸ πέλαγος, μήπως καὶ ἠμποροῦσαν νὰ φθάσουν καὶ νὰ παραχειμάσουν εἰς ἕνα λιμάνι τῆς Κρήτης, ὀνόματι Φοίνικα, ποὺ ἔβλεπε πρὸς τὰ νοτιοδυτικὰ καὶ βορειοδυτικά. Η τρικυμία¹³Ὑποπνεύσαντος δὲ νότου δόξαντες τῆς προθέσεως κεκρατηκέναι, ἄραντες ἆσσον παρελέγοντο τὴν Κρήτην. ¹³Ὅταν δὲ ὁ νότιος ἄνεμος ἤρχισε νὰ πέφτη, ἐνόμισαν ὅτι ἠμποροῦσαν νὰ θέσουν εἰς ἐφαρμογὴν τὸ σχέδιον των. Καὶ ἀφοῦ ἐσήκωσαν τὶς ἄγκυρες, ἔπλεαν πολὺ κοντά, παρὰ τὴν ἀκτὴν τῆς Κρήτης. ¹⁴μετ᾿ οὐ πολὺ δὲ ἔβαλε κατ᾿ αὐτῆς ἄνεμος τυφωνικὸς ὁ καλούμενος Εὐροκλύδων. ¹⁴Ἀλλὰ ἔπειτα ἀπὸ ὀλίγον ἐπέπεσε μὲ σφοδρότητα ἐναντίον τῆς Κρήτης θυελλώδης ἄνεμος, ποὺ καλεῖτα Εὐροκλύδων, δηλαδὴ νοτιοανατολικὸς τρικυμιώδης. ¹⁵συναρπασθέντος δὲ τοῦ πλοίου καὶ μὴ δυναμένου ἀντοφθαλμεῖν τῷ ἀνέμῳ ἐπιδόντες ἐφερόμεθα. ¹⁵Ἐπειδὴ δὲ ἀπὸ τὴν μανίαν τοῦ ἀνέμου εἶχεν ἁρπαγῆ τὸ πλοῖον καὶ δὲν ἠμποροῦσε νὰ ἀντισταθῇ εἰς τὴν ὁρμὴν αὐτοῦ, ἀφήκαμεν, ἀνίσχυροι πλέον, τὴν κυβέρνησιν τοῦ πλοίου εἰς τὴν διάθεσιν τοῦ ἀνέμου καὶ ἐφερόμεθα ἔτσι, ὅπου αὐτὸς μᾶς ἔσπρωχνε. ¹⁶νησίον δέ τι ὑποδραμόντες καλούμενον Κλαύδην μόλις ἰσχύσαμεν περικρατεῖς γενέσθαι τῆς σκάφης, ¹⁶Ὅταν δὲ ἐπεράσαμεν μὲ ταχύτητα κοντὰ ἀπὸ κάποιαν μικρὰν νῆσον ὀνόματι Κλαύδην, μόλις καὶ μετὰ βίας κατωρθώσαμεν νὰ γίνωμεν κύριοι τῆς βάρκας, ¹⁷ἣν ἄραντες βοηθείαις ἐχρῶντο ὑποζωννύντες τὸ πλοῖον· φοβούμενοί τε μὴ εἰς τὴν Σύρτιν ἐκπέσωσι, χαλάσαντες τὸ σκεῦος, οὕτως ἐφέροντο. ¹⁷τὴν ὁποίαν καὶ ἐσύραμεν ἀπὸ τὰ κύματα ἐπάνω εἰς τὸ πλοῖον. Ἐχρησιμοποιοῦσαν τότε σχοινία περασμένα κάτω ἀπὸ τὴν καρίνα τοῦ πλοίου καὶ μὲ αὐτὰ ἔζωναν σφικτὰ εἰς τὰ πλευρὰ του τὸ πλοῖον. Ἐπειδὴ δὲ ἐφοβοῦντο, μήπως παρασυρθοῦν ἀπὸ τὸν ἄνεμον καὶ πέσουν εἰς τὴν Σύρτιν τῆς Ἀφρικανικῆς ἀκτῆς, ἐκρέμασαν μέσα εἰς τὸ νερὸ καὶ τὴν ἄγκυραν τοῦ πλοίου. Ἔτσι δὲ μὲ ζωσμένο τὸ πλοῖον καὶ κρεμασμένην τὴν ἄγκυραν ἐφέροντο ἀπὸ τὰ κύματα. ¹⁸σφοδρῶς δὲ χειμαζομένων ἡμῶν τῇ ἑξῆς ἐκβολὴν ἐποιοῦντο, ¹⁸Ἐπειδὴ δὲ ἐβασανιζόμεθα πολὺ ἀπὸ τὴν τρικυμίαν, ἔρριψαν τὴν ἑπομένην ἡμέραν μέρος τοῦ φορτίου εἰς τὴν θάλασσαν, διὰ νὰ ἐλαφρώσῃ καὶ σηκωθῇ ὀλίγον ὑψηλότερα τὸ πλοῖον. ¹⁹καὶ τῇ τρίτῃ αὐτόχειρες τὴν σκευὴν τοῦ πλοίου ἐρρίψαμεν. ¹⁹Κατὰ δὲ τὴν τρίτην ἡμέραν διὰ τὸν αὐτὸν λόγον ἐρρίψαμεν εἰς τὴν θάλασσαν μὲ τὰ ἴδια μας τὰ χέρια τὰ ἐξαρτήματα τοῦ πλοίου. ²⁰μήτε δὲ ἡλίου μήτε ἄστρων ἐπιφαινόντων ἐπὶ πλείονας ἡμέρας, χειμῶνός τε οὐκ ὀλίγου ἐπικειμένου, λοιπὸν περιῃρεῖτο πᾶσα ἐλπὶς τοῦ σῴζεσθαι ἡμᾶς. ²⁰Ἐπειδὴ δὲ οὔτε ἥλιος οὔτε ἀστέρια ἐπὶ πολλὰς ἡμέρας δὲν ἐφαίνοντο καὶ βαρὺς χειμὼν εἶχε ἐνσκήψει, λοιπόν, ὁλονὲν καὶ περισσότερον ἐχάνετο κάθε ἐλπὶς νὰ σωθῶμεν. ²¹Πολλῆς δὲ ἀσιτίας ὑπαρχούσης τότε σταθεὶς ὁ Παῦλος ἐν μέσῳ αὐτῶν εἶπεν· Ἔδει μέν, ὦ ἄνδρες, πειθαρχήσαντάς μοι μὴ ἀνάγεσθαι ἀπὸ τῆς Κρήτης κερδῆσαί τε τὴν ὕβριν ταύτην καὶ τὴν ζημίαν. ²¹Ἐνῶ δὲ οἱ ταξιδιῶται δὲν εἴχαν φάγει τίποτε κατὰ τὰς ἡμέρας αὐτὰς καὶ ἦσαν ἐξηντλημένοι, ὁ Παῦλος ἐστάθηκε εἰς τὸ μέσον αὐτῶν καὶ εἶπε· <ἔπρεπε, ὦ ἄνδρες, νὰ μὲ εἴχατε ὑπακούσει καὶ νὰ μὴ εἴχατε ἀναχωρήσει ἀπὸ τὴν Κρήτην, διὰ νὰ γλυτώσετε ἔτσι τὴν κακοπάθειαν αὐτὴν καὶ τὴν ζημίαν. ²²καὶ τὰ νῦν παραινῶ ὑμᾶς εὐθυμεῖν· ἀποβολὴ γὰρ ψυχῆς οὐδεμία ἔσται ἐξ ὑμῶν πλὴν τοῦ πλοίου. ²²Ἀλλὰ καὶ τώρα σᾶς προτρέπω νὰ ἀναθαρρήσετε καὶ νὰ χαρῆτε, διότι κανεὶς ἀπὸ σᾶς δὲν θὰ χάσῃ τὴν ζωὴν του· μόνον τὸ πλοῖον θὰ χαθῆ. ²³παρέστη γάρ μοι τῇ νυκτὶ ταύτῃ ἄγγελος τοῦ Θεοῦ οὗ εἰμι, ᾧ καὶ λατρεύω, ²³Τὸ ξεύρω δὲ αὐτὸ καλά, διότι αὐτὴν τὴν νύκτα μοῦ παρουσιάστηκε ἔνας ἄγγελος τοῦ Θεοῦ, εἰς τὸν ὁποῖον Θεὸν ἀνήκω καὶ τὸν ὁποῖον λατρεύω, ²⁴λέγων· μὴ φοβοῦ, Παῦλε· Καίσαρί σε δεῖ παραστῆναι· καὶ ἰδοὺ κεχάρισταί σοι ὁ Θεὸς πάντας τοὺς πλέοντας μετὰ σοῦ. ²⁴καί μοῦ εἶπε: Παῦλε, μὴ φοβεῖσαι· ὅπως ὁ Θεὸς ἐκανόνισε, πρέπει σὺ νὰ ἐμφανισθῇς ἐνώπιον τοῦ Καίσαρος· καὶ ἰδού, ὅτι ὁ Θεός σοῦ ἔχει χαρίσει καὶ ὅλους ὅσοι ταξιδεύουν μαζῆ σου. ²⁵διὸ εὐθυμεῖτε, ἄνδρες· πιστεύω γὰρ τῷ Θεῷ ὅτι οὕτως ἔσται καθ᾿ ὃν τρόπον λελάληταί μοι. ²⁵Δι᾿ αὐτό, ὦ ἄνδρες, χαρῆτε. Διότι ἔχω ἀπόλυτον πίστιν ἐγὼ εἰς τὸν Θεόν, ὅτι θὰ γίνῃ ἔτσι, ὅπως ἀκριβῶς μοῦ ἔχει λεχθῇ ἀπὸ τὸν ἄγγελον. ²⁶εἰς νῆσον δέ τινα δεῖ ἡμᾶς ἐκπεσεῖν. ²⁶Σύμφωνα μὲ τὸ θεῖον σχέδιον εἰς κάποιο νησὶ θὰ ξεπέσωμε>. ²⁷Ὡς δὲ τεσσαρεσκαιδεκάτη νὺξ ἐγένετο διαφερομένων ἡμῶν ἐν τῷ Ἀδρίᾳ, κατὰ μέσον τῆς νυκτὸς ὑπενόουν οἱ ναῦται προσάγειν τινὰ αὐτοῖς χώραν. ²⁷Ὅταν δὲ ἔφθασε ἡ δεκάτη τετάρτη νύκτα ἀπὸ τότε ποὺ παραδέρναμε εἰς τὸ Ἀδριατικὸν πέλαγος, κατὰ τὰ μεσάνυκτα οἱ ναῦτες σὰν νὰ ἐκατάλαβαν ὅτι ἐπλησίαζαν εἰς κάποιαν ξηράν. ²⁸καὶ βολίσαντες εὗρον ὀργιὰς εἴκοσι, βραχὺ δὲ διαστήσαντες καὶ πάλιν βολίσαντες εὗρον ὀργιὰς δεκαπέντε· ²⁸Καὶ ἀφοῦ ἔρριψαν βολίδα, εὐρῆκαν βάθος θαλάσσης εἴκοσι ὀργυές, τριάντα ἓξ περίπου μέτρα. Ἀφοῦ δὲ ἐπροχώρησαν ὀλίγον καὶ ἔρριψαν πάλιν τὴν βολίδα, εὐρῆκαν βάθος δέκα πέντε ὀργυές, ἧτο εἰκόσι ἑπτὰ περίπου μέτρα. ²⁹φοβούμενοί τε μήπως εἰς τραχεῖς τόπους ἐκπέσωμεν, ἐκ πρύμνης ῥίψαντες ἀγκύρας τέσσαρας ηὔχοντο ἡμέραν γενέσθαι. ²⁹Καὶ ἐπειδὴ ἐφοβοῦντο, μήπως πέσουν εἰς βράχους καὶ σκοπέλους, ἔρριψαν ἀπὸ τὴν πρύμνην τοῦ πλοίου τέσσαρες ἄγκυρες καὶ ηὔχοντο πότε νὰ ξημερώσῃ. ³⁰Τῶν δὲ ναυτῶν ζητούντων φυγεῖν ἐκ τοῦ πλοίου καὶ χαλασάντων τὴν σκάφην εἰς τὴν θάλασσαν, προφάσει ὡς ἐκ πρῴρας μελλόντων ἀγκύρας ἐκτείνειν, ³⁰Ἐπειδὴ δὲ οἱ ναῦται ἤθελαν νὰ φύγουν καὶ νὰ ἐγκαταλείψουν τὸ πλοῖον, κατέβασαν τὴν βάρκα εἰς τὴν θάλασσαν μὲ τὴν πρόφασιν ὅτι ἐπρόκειτο τάχα νὰ ρίψουν ἀπὸ τὴν πρῷραν ἄγκυρες εἰς κάποιαν ἀπόστασιν ἀπὸ τὸ πλοῖον. ³¹εἶπεν ὁ Παῦλος τῷ ἑκατοντάρχῃ καὶ τοῖς στρατιώταις· Ἐὰν μὴ οὗτοι μείνωσιν ἐν τῷ πλοίῳ, ὑμεῖς σωθῆναι οὐ δύνασθε. ³¹Τότε ὁ Παῦλος εἶπε εἰς τὸν ἑκατόνταρχον καὶ τοὺς στρατιώτας· <ἐὰν δὲν μείνουν αὐτοὶ μέσα εἰς τὸ πλοῖον, σεῖς δὲν θὰ μπορέσετε νὰ σωθῆτε>. ³²τότε οἱ στρατιῶται ἀπέκοψαν τὰ σχοινία τῆς σκάφης καὶ εἴασαν αὐτὴν ἐκπεσεῖν. ³²Τότε οἱ στρατιῶται ἔκοψαν τὰ σχοινιὰ τῆς βάρκας καὶ τὴν ἄφησαν νὰ πέσῃ καὶ νὰ παρασυρθῇ ἀπὸ τὴν θάλασσαν. ³³Ἄχρι δὲ οὗ ἔμελλεν ἡμέρα γίνεσθαι, παρεκάλει ὁ Παῦλος ἅπαντας μεταλαβεῖν τροφῆς λέγων· Τεσσαρεσκαιδεκάτην σήμερον ἡμέραν προσδοκῶντες ἄσιτοι διατελεῖτε, μηδὲν προσλαβόμενοι. ³³Μέχρις ὅτου δὲ φανῇ ἡ ἡμέρα ὁ Παῦλος (γεμᾶτος πίστιν καὶ ἐλπίδα εἰς τὴν προστασίαν τοῦ Κυρίου) παρακαλοῦσε καὶ προέτρεπε ὅλους νὰ φάγουν λέγων· <εἶναι ἡ δεκάτη τετάρτη ἡμέρα σήμερα, ποὺ εἷσθε νηστικοί, χωρὶς νὰ πάρετε τίποτε περιμένοντες τί θὰ γίνῃ τέλος πάντων μὲ αὐτὴν τὴν τρικυμίαν. ³⁴διὸ παρακαλῶ ὑμᾶς μεταλαβεῖν τροφῆς· τοῦτο γὰρ πρὸς τῆς ὑμετέρας σωτηρίας ὑπάρχει· οὐδενὸς γὰρ ὑμῶν θρὶξ ἐκ τῆς κεφαλῆς πεσεῖται. ³⁴Δι᾿ αὐτὸ σᾶς παρακαλῶ νὰ πάρετε τροφήν. Καὶ τούτο διότι εἶναι ἀπαραίτητον διὰ τὴν σωτηρίαν σας. Πρέπει νὰ ἀναλάβετε τὰς δυνάμεις σας, διὰ νὰ ἠμπορέσετε νὰ βγῆτε εἰς τὴν ξηράν. Φᾶτε, διότι κανενὸς ἀπὸ σᾶς οὔτε τρίχα ἀπὸ τὴν κεφαλὴν δὲν πρόκειτε νὰ πέσῃ>. ³⁵εἰπὼν δὲ ταῦτα καὶ λαβὼν ἄρτον εὐχαρίστησε τῷ Θεῷ ἐνώπιον πάντων, καὶ κλάσας ἤρξατο ἐσθίειν. ³⁵Ἀφοῦ δὲ εἶπε αὐτά, ἐπῇρε ἄρτον εἰς τὰ χέρια, εὐχαρίστησε τὸν Θεὸν ἐμπρὸς εἰς ὅλους καὶ ἀφοῦ ἔκοψε τὸ ψωμί, ἤρχισε νὰ τρώγῃ. ³⁶εὔθυμοι δὲ γενόμενοι πάντες καὶ αὐτοὶ προσελάβοντο τροφῆς· ³⁶Τότε δὲ ἀπέκτησαν θάρρος καὶ εὐδιαθεσίαν ὅλοι, ἐπῆραν τροφὴν καὶ ἔφαγαν. ³⁷ἦμεν δὲ ἐν τῷ πλοίῳ αἱ πᾶσαι ψυχαὶ διακόσιαι ἑβδομήκοντα ἕξ. ³⁷Ἤμεθα δὲ ὅλοι μέσα εἰς τὸ πλοῖον διακόσιοι ἐβδομήντα ἕξ. ³⁸κορεσθέντες δὲ τροφῆς ἐκούφιζον τὸ πλοῖον ἐκβαλλόμενοι τὸν σῖτον εἰς τὴν θάλασσαν. ³⁸Ἀφοῦ δὲ ἐχόρτασαν μὲ τροφήν, ἐλάφρωναν τὸ πλοῖον, διὰ νὰ σηκωθῇ ὑψηλότερα, ρίπτοντες τὸ σιτάρι εἰς τὴν θάλασσαν. Το ναυάγιο³⁹Ὅτε δὲ ἡμέρα ἐγένετο, τὴν γῆν οὐκ ἐπεγίνωσκον, κόλπον δέ τινα κατενόουν ἔχοντα αἰγιαλὸν, εἰς ὃν ἐβουλεύσαντο, εἰ δύναιντο, ἐξῶσαι τὸ πλοῖον. ³⁹Ὅταν δὲ ἔγινε ἡμέρα, δὲν ἠμποροῦσαν να καταλάβουν ποιὰ ἧτο ἡ ξηρὰ αὐτή, ἀλλὰ διέκριναν κάποιον κόλπον, ποὺ εἶχε ὁμαλὴν παραλίαν, ὅπου καὶ ἀπεφάσισαν, ἐὰν θὰ ἠμποροῦσαν, νὰ ρίξουν ἔξω τὸ πλοῖον. ⁴⁰καὶ τὰς ἀγκύρας περιελόντες εἴων εἰς τὴν θάλασσαν ἅμα ἀνέντες τὰς ζευκτηρίας τῶν πηδαλίων, καὶ ἐπάραντες τὸν ἀρτέμωνα τῇ πνεούσῃ κατεῖχον εἰς τὸν αἰγιαλόν. ⁴⁰Καὶ ἀφοῦ ἔλυσαν τὶς ἄγκυρες, τὶς ἀφῆκαν νὰ πέσουν εἰς τὴν θάλασσαν, συγχρόνως δὲ ἐχαλάρωσαν καὶ τὰ σχοινιά, μὲ τὰ ὁποῖα προηγουμένως εἴχαν ἀνασηκώσει τὰ πηδάλια ἔξω ἀπὸ τὴν θάλασσαν καὶ ἀφοῦ ἐσήκωσαν τὸ μικρὸ πανὶ τῆς πρῴρας, προσπαθοῦσαν μὲ τὴν πνοὴν τοῦ ἀνέμου νὰ φθάσουν τὴν παραλίαν. ⁴¹περιπεσόντες δὲ εἰς τόπον διθάλασσον ἐπώκειλαν τὴν ναῦν, καὶ ἡ μὲν πρῷρα ἐρείσασα ἔμεινεν ἀσάλευτος, ἡ δὲ πρύμνα ἐλύετο ὑπὸ τῆς βίας τῶν κυμάτων. ⁴¹Ἀλλ᾿ ἐπειδὴ ἔπεσαν εἰς ἕνα ἀκρωτήριον, ποὺ ἔκοβε εἰς δύο τὴν θάλασσαν, ἔρριξαν ἔξω τὸ πλοῖον καὶ ἡ μὲν πρῶρα ἐσφηνώθηκε μέσα εἰς τὴν γῆν καὶ ἔμεινε ἀκίνητος, ἡ δὲ πρύμνη ἤρχισε νὰ διαλύεται ἀπὸ τὴν σφοδρότητα τῶν κυμάτων. ⁴²τῶν δὲ στρατιωτῶν βουλὴ ἐγένετο ἵνα τοὺς δεσμώτας ἀποκτείνωσι, μή τις ἐκκολυμβήσας διαφύγοι. ⁴²Ἐν τῷ μεταξὺ οἱ στρατιῶται ἐπῆραν τὴν ἀπόφασιν νὰ φονεύσουν τοὺς κρατουμένους, μήπως τυχὸν καὶ κανεὶς διαφύγῃ κολυμβῶν (ὁπότε θὰ ἦσαν ὑπεύθυνοι μὲ τὴν ζωὴν των διὰ τὴν ἀπόδρασίν των). ⁴³ὁ δὲ ἑκατοντάρχης βουλόμενος διασῶσαι τὸν Παῦλον ἐκώλυσεν αὐτοὺς τοῦ βουλήματος, ἐκέλευσέ τε τοὺς δυναμένους κολυμβᾶν ἀπορρίψαντας πρώτους ἐπὶ τὴν γῆν ἐξιέναι, ⁴³Ἐπειδὴ ὅμως ὁ ἑκατόνταρχος ἤθελε νὰ διασώσῃ τὸν Παῦλον, τοὺς ἠμπόδισε ἀπὸ τὴν ἀπόφασιν των αὐτὴν καὶ διέταξε ὅσοι ἤξευραν νὰ κολυμβοῦν νὰ ριφθοῦν πρῶτοι εἰς τὴν θάλασσαν καὶ νὰ βγοῦν εἰς τὴν ξηράν. ⁴⁴καὶ τοὺς λοιποὺς οὓς μὲν ἐπὶ σανίσιν, οὓς δὲ ἐπί τινων τῶν ἀπὸ τοῦ πλοίου. καὶ οὕτως ἐγένετο πάντας διασωθῆναι ἐπὶ τὴν γῆν. ⁴⁴Καὶ τοὺς ὑπολοίπους διέταξε νὰ ἐξέλθουν ἄλλοι μὲν ἐπάνω εἰς σανίδες, ἄλλοι δὲ ἐπάνω εἰς τὰ ξύλινα συντρίμματα τοῦ πλοίου. Καὶ ἔτσι ἐπετεύχθη νὰ διασωθοῦν ὅλοι εἰς τὴν ξηράν.