Πράξεις τῶν Ἀποστόλων

Θάνατος του Ιακώβου και φυλάκιση του Πέτρου¹Κατ᾿ ἐκεῖνον δὲ τὸν καιρὸν ἐπέβαλεν Ἡρῴδης ὁ βασιλεὺς τὰς χεῖρας κακῶσαί τινας τῶν ἀπὸ τῆς ἐκκλησίας. ¹Κατὰ τὸν καιρὸν ἐκεῖνον, ὁ βασιλεὺς Ἡρῴδης Ἀγρίππας, ἄπλωσε τὰ χέρια καὶ ἐπιασε μερικοὺς ἀπὸ τοὺς πιστοὺς τῆς Ἐκκλησίας, διὰ νὰ τοὺς κακοποιήσῃ. ²ἀνεῖλε δὲ Ἰάκωβον τὸν ἀδελφὸν Ἰωάννου μαχαίρᾳ. ²Ἐξετέλεσε δὲ διὰ μαχαίρας τὸν ἀπόστολον Ἰάκωβον, ἀδελφὸν τοῦ εὐαγγελιστοῦ Ἰωάννου. ³καὶ ἰδὼν ὅτι ἀρεστόν ἐστι τοῖς Ἰουδαίοις, προσέθετο συλλαβεῖν καὶ Πέτρον· ἦσαν δὲ αἱ ἡμέραι τῶν ἀζύμων· ³Καὶ ὅταν εἶδε ὅτι αὐτὸ ἧτο εὐχάριστον εἰς τοὺς Ἰουδαίους, ἀπεφάσισε ἐν συνεχεία νὰ συλάβῃ καὶ τὸν Πέτρον. Ἦσαν δὲ τότε αἱ ἡμέραι τῶν ἀζύμων, δηλαδὴ τῆς ἑορτῆς τοῦ πάσχα. ⁴ὃν καὶ πιάσας ἔθετο εἰς φυλακήν, παραδοὺς τέσσαρσι τετραδίοις στρατιωτῶν φυλάσσειν αὐτόν, βουλόμενος μετὰ τὸ πάσχα ἀναγαγεῖν αὐτὸν τῷ λαῷ. ⁴Καὶ ἀφοῦ τὸν συνέλαβε, τὸν ἔβαλε εἰς τὴν φυλακήν, παραδώσας αὐτὸν εἰς τέσσαρες τετράδες στρατιωτῶν νὰ τὸν φρουροῦν ὑπευθύνως, ἐπειδὴ ἤθελε ἔπειτα ἀπὸ τὸ πάσχα νὰ τὸν δικάσῃ ἐνώπιον τοῦ λαοῦ. ⁵ὁ μὲν οὖν Πέτρος ἐτηρεῖτο ἐν τῇ φυλακῇ· προσευχὴ δὲ ἦν ἐκτενῶς γινομένη ὑπὸ τῆς ἐκκλησίας πρὸς τὸν Θεὸν ὑπὲρ αὐτοῦ. ⁵Ἔτσι, λοιπόν, ὁ Πέτρος ἐφρουρεῖτο μέσα εἰς τὴν φυλακήν. Ἀπὸ ὅλην ὅμως τὴν Ἐκκλησίαν ἐγίνετο συνεχῶς μακρὰ καὶ θερμὴ προσευχὴ δι᾿ αὐτὸν εἰς τὸν Θεόν. Απελευθέρωση του Πέτρου⁶Ὅτε δὲ ἤμελλεν αὐτὸν προάγειν ὁ Ἡρῴδης, τῇ νυκτὶ ἐκείνῃ ἦν ὁ Πέτρος κοιμώμενος μεταξὺ δύο στρατιωτῶν δεδεμένος ἁλύσεσι δυσί, φύλακές τε πρὸ τῆς θύρας ἐτήρουν τὴν φυλακήν. ⁶Ὅταν δὲ ἐπρόκειτο νὰ τὸν φέρῃ ὁ Ἡρῴδης εἰς τὸ δικαστήριον, τὴν νύκτα ἐκείνη ὁ Πέτρος ἐκοιμᾶτο μεταξὺ δύο στρατιωτῶν δεμένος μαζῆ μὲ αὐτοὺς μὲ δύο ἁλυσίδες. Καὶ ἐπὶ πλέον φρουροὶ ἐμπρὸς εἰς τὴν θύραν ἐφρουρούσαν τὴν φυλακήν. ⁷καὶ ἰδοὺ ἄγγελος Κυρίου ἐπέστη καὶ φῶς ἔλαμψεν ἐν τῷ οἰκήματι· πατάξας δὲ τὴν πλευρὰν τοῦ Πέτρου ἤγειρεν αὐτὸν λέγων· Ἀνάστα ἐν τάχει· καὶ ἐξέπεσον αὐτοῦ αἱ ἁλύσεις ἐκ τῶν χειρῶν. ⁷Καὶ ἰδοὺ ἄγγελος Κυρίου ἔξαφνα εἰσῆλθε καὶ φῶς ἔλαμψε εἰς τὸ κελλί, ὅπου ἐκοιμάτο ὁ Πέτρος. Ἐκτύπησε τὴν πλευρὰν τοῦ Πέτρου, τὸν ἐξύπνησε καὶ τοῦ εἶπε· <σήκω γρήγορα>. Καὶ ἔπεσαν οἱ ἁλυσίδες ἀπὸ τὰ χέρια του. ⁸εἶπέ τε ὁ ἄγγελος πρὸς αὐτόν· Περίζωσαι καὶ ὑπόδησαι τὰ σανδάλιά σου. ἐποίησε δὲ οὕτω· καὶ λέγει αὐτῷ· Περιβαλοῦ τὸ ἱμάτιόν σου καὶ ἀκολούθει μοι. ⁸Καὶ εἶπεν ὁ ἄγγελος πρὸς αὐτόν· <ζῶσε τὸν χιτῶνα σου καὶ δέσε τὰ πέδιλά σου>. Καὶ ὁ Πέτρος ἔκαμε ἔτσι. Καὶ τοῦ λέγει ὁ ἄγγελος· <φόρεσε τώρα τὸ ἱμάτιόν σου καὶ ἀκολούθησέ με>. ⁹καὶ ἐξελθὼν ἠκολούθει αὐτῷ, καὶ οὐκ ᾔδει ὅτι ἀληθές ἐστι τὸ γινόμενον διὰ τοῦ ἀγγέλου, ἐδόκει δὲ ὅραμα βλέπειν. ⁹Καὶ ἐξελθὼν ὁ Πέτρος ἀκολουθοῦσε τὸν ἄγγελον καὶ δὲν εἶχεν ἀκόμη ἐννοήσει ὅτι ἧτο πραγματικότης αὐτό, ποὺ ἐγίνετο διὰ μέσου τοῦ ἀγγέλου. Ἐνόμιζε ὅτι βλέπει κάποιο ὅραμα. ¹⁰διελθόντες δὲ πρώτην φυλακὴν καὶ δευτέραν ἦλθον ἐπὶ τὴν πύλην τὴν σιδηρᾶν τὴν φέρουσαν εἰς τὴν πόλιν, ἥτις αὐτομάτη ἠνοίχθη αὐτοῖς, καὶ ἐξελθόντες προῆλθον ῥύμην μίαν, καὶ εὐθέως ἀπέστη ὁ ἄγγελος ἀπ᾿ αὐτοῦ. ¹⁰Ἀφοῦ δὲ ἐπέρασαν τὴν πρώτην καὶ τὴν δευτέραν φρουράν, ἦλθαν εἰς τὴν σιδερένιαν θύραν, ποὺ ὠδηγοῦσε πρὸς τὴν πόλιν, ἡ ὁποία καὶ ἀνοίχθηκε δι᾿ αὐτοὺς μόνη της. Ἀφοῦ ἐβγῆκαν, ἐπέρασαν μαζῆ ἕνα δρόμον καὶ ἀμέσως ἔφυγε ἀπὸ αὐτὸν ὁ ἄγγελος. ¹¹καὶ ὁ Πέτρος γενόμενος ἐν ἑαυτῷ εἶπε· Νῦν οἶδα ἀληθῶς ὅτι ἐξαπέστειλε Κύριος τὸν ἄγγελον αὐτοῦ καὶ ἐξείλετό με ἐκ χειρὸς Ἡρῴδου καὶ πάσης τῆς προσδοκίας τοῦ λαοῦ τῶν Ἰουδαίων. ¹¹Συνῆλθε τότε ὁ Πέτρος καὶ εἶπε· <τώρα καταλαβαίνω καλά, ὅτι πράγματι ἔστειλε ὁ Κύριος τὸν ἄγγελόν του καὶ μὲ ἔβγαλε ἀπὸ τὰ χέρια τοῦ Ἡρῴδου καὶ μὲ ἐγλύτωσε ἀπὸ κάθε κακόν, ποὺ ὁ λαὸς τῶν Ἰουδαίων ἐπερίμενε νά μοῦ γίνῃ>. ¹²συνιδών τε ἦλθεν ἐπὶ τὴν οἰκίαν Μαρίας τῆς μητρὸς Ἰωάννου τοῦ ἐπικαλουμένου Μάρκου οὗ ἦσαν ἱκανοὶ συνηθροισμένοι καὶ προσευχόμενοι. ¹²Καὶ ἀφοῦ εἶδε πλέον καλά ποῦ εὑρίσκετο, ᾖλθε εἰς τὸ σπίτι τῆς Μαρίας τῆς Μητρὸς τοῦ Ἰωάννου, ὁ ὁποῖος ἐλέγετο καὶ Μᾶρκος, ὅπου ἦσαν συγκεντρωμένοι ἀρκετοὶ καὶ προσηύχοντο. ¹³κρούσαντος δὲ αὐτοῦ τὴν θύραν τοῦ πυλῶνος προσῆλθε παιδίσκη ὑπακοῦσαι ὀνόματι Ρόδη, ¹³Ὅταν δὲ ἐκτύπησε τὴν αὐλόπορταν, ᾖλθε μία νεαρὰ ὑπηρέτρια, ὀνόματι Ρόδη, νὰ ἐρωτήσῃ καὶ νὰ ἀκούσῃ, ποιὸς ἧτο. ¹⁴καὶ ἐπιγνοῦσα τὴν φωνὴν τοῦ Πέτρου, ἀπὸ τῆς χαρᾶς οὐκ ἤνοιξε τὸν πυλῶνα, εἰσδραμοῦσα δὲ ἀπήγγειλεν ἑστάναι τὸν Πέτρον πρὸ τοῦ πυλῶνος. ¹⁴Καὶ ἐπειδὴ ἐγνώρισε καλὰ τὴν φωνὴν τοῦ Πέτρου, ἀπὸ τὴν χαρὰν της δὲν ἄνοιξε τὴν ἐξώπορτα, ἀλλὰ ἔτρεξε μέσα καὶ τοὺς ἐπληροφόρησε ὅτι ὁ Πέτρος στέκεται ἐμπρὸς εἰς τὴν ἐξώπορτα. ¹⁵οἱ δὲ πρὸς αὐτὴν εἶπον· Μαίνῃ. ἡ δὲ διισχυρίζετο οὕτως ἔχειν. οἱ δὲ ἔλεγον· Ὁ ἄγγελος αὐτοῦ ἐστιν. ¹⁵Ἐκεῖνοι δὲ τῆς εἶπαν· <ἔχεις παρακρούσεις, δὲν εἷσαι στὰ καλά σου>. Ἐκείνη ὅμως ἐπέμενε καὶ τοὺς διεβεβαίωνε ὅτι ὅπως εἶπε, ἔτσι εἶναι. Ἐκεῖνοι δὲ εἰς τὸ τέλος εἶπεν ὅτι ὄχι ὁ Πέτρος, ἀλλὰ ὁ ἄγγελος του εἶναι. ¹⁶ὁ δὲ Πέτρος ἐπέμενε κρούων. ἀνοίξαντες δὲ εἶδον αὐτὸν καὶ ἐξέστησαν. ¹⁶Ὁ Πέτρος ὅμως ἐπέμενε νὰ κτυπᾷ τὴν θύραν. Καὶ ὅταν ἐπὶ τέλους ἤνοιξαν, τὸν εἶδαν καὶ ἔμειναν ἔκπληκτοι. ¹⁷κατασείσας δὲ αὐτοῖς τῇ χειρὶ σιγᾶν διηγήσατο αὐτοῖς πῶς ὁ Κύριος ἐξήγαγεν αὐτὸν ἐκ τῆς φυλακῆς, εἶπε δέ· Ἀπαγγείλατε Ἰακώβῳ καὶ τοῖς ἀδελφοῖς ταῦτα. καὶ ἐξελθὼν ἐπορεύθη εἰς ἕτερον τόπον. ¹⁷Αὐτὸς δέ, ἀφοῦ μὲ τὸ χέρι του τοὺς ἔκανε νόημα νὰ σιωπήσουν, τοὺς διηγήθηκε πῶς ὁ Κύριος τὸν ἔβγαλε ἀπὸ τὴν φυλακὴν καὶ εἶπε· <ἀναφέρατε εἰς τὸν Ἰάκωβον καὶ εἰς τοὺς ἀδελφοὺς αὐτά>. Καὶ ἀφοῦ ἐβγῆκε ἀπὸ τὸ σπίτι, ἔφυγε ἀπὸ τὴν πόλιν καὶ ἐπῆγε εἰς ἄλλο μέρος. ¹⁸Γενομένης δὲ ἡμέρας ἦν τάραχος οὐκ ὀλίγος ἐν τοῖς στρατιώταις, τί ἄρα ὁ Πέτρος ἐγένετο. ¹⁸Ὅταν δὲ ἔγινε ἡμέρα, μεγάλη ταραχὴ συνέβη μεταξὺ τῶν στρατιωτῶν, διὰ τὸ τί ἄραγε εἶχε γίνει ὁ Πέτρος. ¹⁹Ἡρῴδης δὲ ἐπιζητήσας αὐτὸν καὶ μὴ εὑρὼν, ἀνακρίνας τοὺς φύλακας ἐκέλευσεν ἀπαχθῆναι, καὶ κατελθὼν ἀπὸ τῆς Ἰουδαίας εἰς τὴν Καισάρειαν διέτριβεν. ¹⁹Ἐν τῷ μεταξὺ δὲ ὁ Ἡρῴδης τὸν ἐζήτησε καὶ ἐπειδὴ φυσικὰ δὲν τὸν εὑρῆκε, ὑπέβαλεν εἰς ἀνάκρισιν τοὺς φύλακας. Ἐπειδὴ δὲ τοὺς ἐθεώρησε ὑπευθύνους διὰ τὴν ἀποφυλάκισιν τοῦ Πέτρου, διέταξε καὶ τοὺς ὠδήγησαν εἰς τὸν τόπον τῆς θανατικῆς των ἐκτελέσεως, (ὅπου καὶ τοὺς ἐξετέλεσαν. Ὑπεύθυνοι οἱ στρατιῶται διὰ τὴν τήρησιν τῶν κρατουμένων) ἔπρεπε ἐν περιπτώσει δραπετεύσεως αὐτῶν νὰ ὑποστοῦν, κατὰ τὸν ρωμαϊκὸν νόμον, τὴν ποινήν, ποὺ θὰ ὑφίσταντο οἱ κρατούμενοι). Ἔπειτα δὲ ἀπὸ αὐτὰ κατέβηκε ἀπὸ τὴν Ἰουδαίαν εἰς τὴν Καισάρειαν, ὅπου καὶ ἕμενε. Ο θάνατος του Ηρώδη²⁰Ἦν δὲ Ἡρῴδης θυμομαχῶν Τυρίοις καὶ Σιδωνίοις· ὁμοθυμαδόν τε παρῆσαν πρὸς αὐτόν, καὶ πείσαντες Βλάστον τὸν ἐπὶ τοῦ κοιτῶνος τοῦ βασιλέως ᾐτοῦντο εἰρήνην, διὰ τὸ τρέφεσθαι αὐτῶν τὴν χώραν ἀπὸ τῆς βασιλικῆς. ²⁰Συνέβη δὲ τότε νὰ εἶναι ὁ Ἡρῴδης πολὺ ὠργισμένος ἐναντίον τῶν καστοίκων Τύρου καὶ Σιδῶνος. Ἐκεῖνοι δὲ συνεφώνησαν καὶ ἔστειλαν ἀντιπροσώπους των πρὸς αὐτόν. Καὶ ἀφοῦ κατώρθωσαν νὰ πάρουν μὲ τὸ μέρος των τὸν Βλάστον, τὸν θαλαμηπόλον τοῦ βασιλέως, ποὺ ἐπεριποιεῖτο τὸν κοιτῶνα του, ἐζητοῦσαν εἰρήνην καὶ φιλίαν μὲ τὸν Ἡρῴδην, διότι ἡ χώρα των ἔπαιρνε τὰ τρόφιμα της ἀπὸ τὴν χώραν τοῦ βασιλέως Ἡρῴδου. ²¹τακτῇ δὲ ἡμέρᾳ ὁ Ἡρῴδης ἐνδυσάμενος ἐσθῆτα βασιλικὴν καὶ καθίσας ἐπὶ τοῦ βήματος ἐδημηγόρει πρὸς αὐτούς. ²¹Εἰς ὡρισμένην δὲ ἡμέραν ὁ Ἡρῴδης, ἀφοῦ ἐφόρεσε λαμπρὰν βασιλικὴν στολήν, ἐκάθησε εἰς τὸν θρόνον καὶ ἤρχισε νὰ δημηγορῇ πρὸς αὐτοὺς καὶ πρὸς τὸν λαόν. ²²ὁ δὲ δῆμος ἐπεφώνει· Θεοῦ φωνὴ καὶ οὐκ ἀνθρώπου. ²²Ὁ εἰδωλολατρικὸς δὲ λαὸς τῆς Καισαρείας ἐπεδοκίμαζε καὶ ἐφώναζε· <αὐτῇ εἶναι ἡ φωνὴ Θεοῦ καὶ ὄχι ἀνθρώπου!> ²³παραχρῆμα δὲ ἐπάταξεν αὐτὸν ἄγγελος Κυρίου ἀνθ᾿ ὧν οὐκ ἔδωκε τὴν δόξαν τῷ Θεῷ, καὶ γενόμενος σκωληκόβρωτος ἐξέψυξεν. ²³Ἀμέσως ὅμως τὴν ὥραν ἐκείνην ἄγγελος Κυρίου ἐκτύπησε μὲ φοβερὰν νόσον τὸν Ἡρῴδην, διότι δὲν ἔδωσε τὴν δόξαν εἰς τὸν Θεόν, ἀλλὰ εἰς τὸν ἑαυτὸν του, καὶ μετὰ τὸ κτύπημα αὐτὸ σκώληκες ἔτρωγαν τὰς σάρκας του, ἕως ὅτου ἐπέθανε. ²⁴Ὁ δὲ λόγος τοῦ Θεοῦ ηὔξανε καὶ ἐπληθύνετο. ²⁴Ὁ δὲ λόγος τοῦ Θεοῦ προώδευε καὶ οἱ πιστοὶ ἐπληθύνοντο. ²⁵Βαρνάβας δὲ καὶ Σαῦλος ὑπέστρεψαν ἐξ Ἱερουσαλὴμ πληρώσαντες τὴν διακονίαν, συμπαραλαβόντες καὶ Ἰωάννην τὸν ἐπικληθέντα Μᾶρκον. ²⁵Ὁ Βαρνάβας δὲ καὶ ὁ Σαῦλος, ἀφοῦ ἐξεπλήρωσαν τὴν ἀποστολὴν των καὶ ἔφεραν τὰ βοηθήματα, ἐπέστρεψαν ἀπὸ τὴν Ἱερουσαλὴμ εἰς τὴν Ἀντιόχειαν, παραλαβόντες μαζῆ των καὶ τὸν Ἰωάννην, ὁ ὁποῖος ἐλέγετο καὶ Μᾶρκος.