Πράξεις τῶν Ἀποστόλων

Ο Παύλος μπροστά στον Φήστο¹Φῆστος οὖν ἐπιβὰς τῇ ἐπαρχίᾳ μετὰ τρεῖς ἡμέρας ἀνέβη εἰς Ἱεροσόλυμα ἀπὸ Καισαρείας· ¹Ὁ Φῆστος λοιπόν, ὅταν ᾖλθε καὶ ἐγκατεστάθηκε εἰς τὴν ἐπαρχίαν τῆς Συρίας, ἔπειτα ἀπὸ τρεῖς ἡμέρας ἀνέβηκε ἀπὸ τὴν Καισάρειαν εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα. ²ἐνεφάνισαν δὲ αὐτῷ ὁ ἀρχιερεὺς καὶ οἱ πρῶτοι τῶν Ἰουδαίων κατὰ τοῦ Παύλου, καὶ παρεκάλουν αὐτὸν, ²Παρουσίασαν δὲ εἰς αὐτὸν ὁ ἀρχιερεὺς καὶ οἱ πρῶτοι ματαξὺ τῶν Ἰουδαίων καταγγελίαν ἐναντίον τοῦ Παύλου καὶ τὸν παρακαλοῦσαν, ³αἰτούμενοι χάριν κατ᾿ αὐτοῦ, ὅπως μεταπέμψηται αὐτὸν εἰς Ἱερουσαλήμ, ἐνέδραν ποιοῦντες ἀνελεῖν αὐτὸν κατὰ τὴν ὁδόν. ³ζητοῦντες ὡς χάριν ἰδικὴν των ἐναντίον τοῦ Παύλου, νὰ τὸν καλέσῃ ὁ Φῆστος εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ. Ἐνῶ συγχρόνως ἐτοίμαζαν ἐνέδραν νὰ τὸν φονεύσουν εἰς τὸν δρόμον. ⁴ὁ μὲν οὖν Φῆστος ἀπεκρίθη τηρεῖσθαι τὸν Παῦλον ἐν Καισαρείᾳ, ἑαυτὸν δὲ μέλλειν ἐν τάχει ἐκπορεύεσθαι· ⁴Ὁ Φῆστος ὅμως ἀπήντησε, νὰ κρατῆται ὁ Παῦλος εἰς τὴν Καισάρειαν καὶ ὅτι αὐτὸς σύντομα ἐπρόκειτο νὰ ἀναχωρήση ἀπὸ τὴν Ἱερουσαλὴμ διὰ τὴν Καισάρειαν. ⁵Οἱ οὖν δυνατοὶ ἐν ὑμῖν, φησί, συγκαταβάντες, εἴ τί ἐστιν ἐν τῷ ἀνδρὶ τούτῳ, κατηγορείτωσαν αὐτοῦ. ⁵<Αὐτοὶ λοιπόν ποὺ κατέχουν τὰς πρώτας θέσεις μεταξὺ σας, εἶπεν, ἂς κατεβοῦν μαζῆ μου, καὶ ἐὰν ὑπάρχῃ κάποια ἐνοχὴ ἐναντίον τοῦ ἀνθρώπου τούτου, ἂς διατυπώσουν ἐκεῖ τὴν κατηγορίαν των>. ⁶Διατρίψας δὲ ἐν αὐτοῖς ἡμέρας πλείους ἢ δέκα, καταβὰς εἰς Καισάρειαν, τῇ ἐπαύριον καθίσας ἐπὶ τοῦ βήματος ἐκέλευσε τὸν Παῦλον ἀχθῆναι. ⁶Ἀφοῦ δὲ ἔμεινε μεταξὺ αὐτῶν περισσότερον ἀπὸ δέκα ἡμέρες, κατέβηκε εἰς τὴν Καισάρειαν. Τὴν δὲ ἄλλην ἡμέραν καθίσας εἰς τὸ δικαστικὸν βῆμα, διέταξε νὰ φέρουν τὸν Παῦλον. ⁷παραγενομένου δὲ αὐτοῦ περιέστησαν οἱ ἀπὸ Ἱεροσολύμων καταβεβηκότες Ἰουδαῖοι, πολλὰ καὶ βαρέα αἰτιώματα φέροντες κατὰ τοῦ Παύλου, ἃ οὐκ ἴσχυον ἀποδεῖξαι, ⁷Ὅταν δὲ αὐτὸς ᾖλθε, τὸν περιεκύκλωσαν οἱ Ἰουδαῖοι, ποὺ εἴχαν κατεβῆ ἀπὸ τὴν Ἱερουσαλήμ, διατυπώνοντες ἐναντίον τοῦ Παύλου πολλὰς καὶ βαρείας κατηγορίας, τὰς ὁποίας ὅμως δὲν ἠμποροῦσαν νὰ ἀποδείξουν. ⁸ἀπολογουμένου αὐτοῦ ὅτι Οὔτε εἰς τὸν νόμον τῶν Ἰουδαίων οὔτε εἰς τὸ ἱερὸν οὔτε εἰς Καίσαρά τι ἥμαρτον. ⁸Καὶ τοῦτο διότι ὁ Παῦλος ἀπολογούμενος, διεκήρυσσε ὅτι· <οὔτε εἰς τὸν νόμον τῶν Ἰουδαίων οὔτε εἰς τὸν ναὸν οὔτε εἰς τὸν Καίσαρα διέπραξα τὸ παραμικρότερον σφάλμα>. ⁹ὁ Φῆστος δὲ θέλων τοῖς Ἰουδαίοις χάριν καταθέσθαι, ἀποκριθεὶς τῷ Παύλῳ εἶπε· Θέλεις εἰς Ἱερουσαλήμ ἀναβὰς ἐκεῖ περὶ τούτων κρίνεσθαι ἐπ᾿ ἐμοῦ; ⁹Ὁ δὲ Φῆστος θέλων νὰ εὐχαριστήσῃ τοὺς Ἰουδαίους ἀπεκρίθη εἰς τὸν Παῦλον καὶ εἶπε· <θέλεις νὰ ἀνεβῇς εἰς τὴν Ἱερουσαλὴμ καὶ νὰ δικασθῇς ἐκεῖ ἐνώπιόν μου διὰ τὰ ζητήματα αὐτά;> ¹⁰εἶπε δὲ ὁ Παῦλος· Ἐπὶ τοῦ βήματος Καίσαρος ἑστώς εἰμι, οὗ με δεῖ κρίνεσθαι. Ἰουδαίους οὐδὲν ἠδίκησα, ὡς καὶ σὺ κάλλιον ἐπιγινώσκεις· ¹⁰Ὁ δὲ Παῦλος εἶπε· <ἐγὼ στέκομαι ἐδῶ, ἐμπρὸς εἰς τὸ δικαστήριον τοῦ Καίσαρος, εἰς τὸ ὁποῖον καὶ πρέπει νὰ δικασθῶ ὡς Ρωμαῖος πολίτης. Τοὺς Ἰουδαίους δὲν τοὺς ἔχω ἀδικήσει εἰς τίποτε, ὅπως καὶ σὺ ὁ ἴδιος καλύτερα ἀπὸ κάθε ἄλλον γνωρίζεις. ¹¹εἰ μὲν γὰρ ἀδικῶ καὶ ἄξιον θανάτου πέπραχά τι, οὐ παραιτοῦμαι τὸ ἀποθανεῖν· εἰ δὲ οὐδέν ἐστιν ὧν οὗτοι κατηγοροῦσί μου, οὐδείς με δύναται αὐτοῖς χαρίσασθαι· Καίσαρα ἐπικαλοῦμαι. ¹¹Διότι ἐὰν μὲν τοὺς ἀδικῶ καὶ ἔχω διαπράξει κάτι ἄξιον θανάτου, δὲν ἀρνοῦμαι νὰ καταδικασθῶ εἰς θάνατον καὶ νὰ ἀποθάνω. Ἐὰν ὅμως τίποτε δὲν εἶναι ἀληθινὸν ἀπὸ ἐκεῖνα, ποὺ αὐτοὶ μὲ κατηγοροῦν, κανεὶς δὲν ἔχει τὸ δικαίωμα καὶ τὴν ἐξουσίαν νὰ μὲ χαρίσῃ εἰς αὐτούς, διὰ νὰ μὲ θανατώσουν. Κάμνω ἔφεσιν εἰς τὸν Καίσαραν καὶ ζητῶ νὰ δικασθῶ ἐνώπιόν του>. ¹²τότε ὁ Φῆστος συλλαλήσας μετὰ τοῦ συμβουλίου ἀπεκρίθη· Καίσαρα ἐπικέκλησαι, ἐπὶ Καίσαρα πορεύσῃ. ¹²Τότε ὁ Φῆστος, ἀφοῦ συνεζήτησε μὲ τὸ συμβούλιόν του, ἀπεκρίθη· <τὸν Καίσαρα ἔχεις ἐπικαλεσθῆ; Εἰς τὸν Καίσαρα θὰ πορευθῇς>. Ο Παύλος μπροστά στον Αγρίππα και στη Βερενίκη¹³Ἡμερῶν δὲ διαγενομένων τινῶν Ἀγρίππας ὁ βασιλεὺς καὶ Βερνίκη κατήντησαν εἰς Καισάρειαν ἀσπασόμενοι τὸν Φῆστον. ¹³Ἀφοῦ δὲ ἐπέρασαν μερικὲς ἡμέρες, ὁ βασιλεὺς Ἀγρίππας καὶ ἡ ἀδελφὴ τοῦ Βερνίκη ἦλθαν εἰς τὴν Καισάρειαν μὲ τὸν σκοπὸν νὰ χαιρετήσουν καὶ νὰ συγχαροῦν τὸν Φῆστον. ¹⁴ὡς δὲ πλείους ἡμέρας διέτριβον ἐκεῖ, ὁ Φῆστος τῷ βασιλεῖ ἀνέθετο τὰ κατὰ τὸν Παῦλον λέγων· Ἀνήρ τίς ἐστι καταλελειμμένος ὑπὸ Φήλικος δέσμιος, ¹⁴Καθὼς δὲ παρέμειναν ἐκεῖ περισσότερες ἡμέρες, ὁ Φῆστος ἐξέθεσε εἰς τὸν βασιλέα τὰ κατὰ τὸν Παῦλον λέγων· <κάποιος ἄνθρωπος ἔχει ἀφεθῇ φυλακισμένος ἀπὸ τὸν Φήλικα. ¹⁵περὶ οὗ γενομένου μου εἰς Ἱεροσόλυμα ἐνεφάνισαν οἱ ἀρχιερεῖς καὶ οἱ πρεσβύτεροι τῶν Ἰουδαίων αἰτούμενοι κατ᾿ αὐτοῦ δίκην· ¹⁵Δι᾿ αὐτόν, ὅταν ἐγὼ ἐπῆγα εἰς Ἱεροσόλυμα, μοῦ ἐπέδωσαν καταγγελίαν οἱ ἀρχιερεῖς καὶ οἱ πρεσβύτεροι τῶν Ἰουδαίων, ζητοῦντες νὰ τὸν δικάσω καὶ καταδικάσω. ¹⁶πρὸς οὓς ἀπεκρίθην ὅτι οὐκ ἔστιν ἔθος Ρωμαίοις χαρίζεσθαί τινα ἄνθρωπον εἰς ἀπώλειαν πρὶν ἢ ὁ κατηγορούμενος κατὰ πρόσωπον ἔχοι τοὺς κατηγόρους τόπον τε ἀπολογίας λάβοι περὶ τοῦ ἐγκλήματος. ¹⁶Ἀπήντησα ὅμως εἰς αὐτοὺς ὅτι δὲν ὑπάρχει συνήθεια εἰς τοὺς Ρωμαίους, διὰ νὰ φανοῦν εὐχάριστοι εἰς κάποιους, νὰ παραδίδουν ἕνα ἄνθρωπον εἰς θάνατον, πρὶν ὁ κατηγορούμενος ἔλθῃ εἰς ἀντιπαράστασιν πρὸς τοὺς μηνυτὰς του καὶ πρὶν λάβῃ τὸ δικαίωμα νὰ ἀπολογηθῇ διὰ τὸ ἔγκλημα, ποὺ κατηγορεῖται. ¹⁷συνελθόντων οὖν αὐτῶν ἐνθάδε ἀναβολὴν μηδεμίαν ποιησάμενος τῇ ἑξῆς καθίσας ἐπὶ τοῦ βήματος ἐκέλευσα ἀχθῆναι τὸν ἄνδρα· ¹⁷Ὅταν δὲ αὐτοὶ ἦλθαν μαζῆ μου ἐδῶ, ἐγὼ χωρὶς καμμίαν ἀναβολὴν ἐκάθισα ἀμέσως τὴν ἑπομένην ἡμέραν εἰς τὸ δικαστικὸν βῆμα καὶ διέταξα νὰ προσαχθῇ ὁ ἄνθρωπος αὐτός. ¹⁸περὶ οὗ σταθέντες οἱ κατήγοροι οὐδεμίαν αἰτίαν ἐπέφερον ὧν ὑπενόουν ἐγὼ, ¹⁸Οἱ κατήγοροι ὅμως, ὅταν ἐστάθησαν εἰς τὴν δικαστικὴν αἴθουσαν, δὲν διετύπωσαν καμμίαν ἐναντίον του κατηγορίαν, ἀπὸ ἐκείνας τὰς ὁποίας ἐγὼ ὑπέθετα καὶ ἐπερίμενα. ¹⁹ζητήματα δέ τινα περὶ τῆς ἰδίας δεισιδαιμονίας εἶχον πρὸς αὐτὸν καὶ περί τινος Ἰησοῦ τεθνηκότος, ὃν ἔφασκεν ὁ Παῦλος ζῆν. ¹⁹Ἀλλὰ εἴχαν ἐναντίον του κάποια ζητήματα περὶ τῆς ἰδικῆς των θρησκείας καὶ διὰ κάποιον Ἰησοῦν πεθαμένον, διὰ τὸν ὁποῖον ὁ Παῦλος ἔλεγε ὅτι ζῇ. ²⁰ἀπορούμενος δὲ ἐγὼ τὴν περὶ τούτων ζήτησιν ἔλεγον εἰ βούλοιτο πορεύεσθαι εἰς Ἱεροσόλυμα κἀκεῖ κρίνεσθαι περὶ τούτων. ²⁰Ἐπειδὴ δὲ ἐγὼ εὐρέθηκα εἰς ἀπορίαν διὰ τὴν ἔρευναν τοῦ ζητήματος αὐτοῦ, εἶπα εἰς τὸν Παῦλον, ἐὰν ἤθελε, νὰ μεταβῃ εἰς Ἱεροσόλυμα καὶ νὰ δικασθῇ ἐκεῖ δι᾿ αὐτὰ τὰ ζητήματα. ²¹τοῦ δὲ Παύλου ἐπικαλεσαμένου τηρηθῆναι αὐτὸν εἰς τὴν τοῦ Σεβαστοῦ διάγνωσιν, ἐκέλευσα τηρεῖσθαι αὐτὸν ἕως οὗ πέμψω αὐτὸν πρὸς Καίσαρα. ²¹Ἐπειδὴ ὅμως ὁ Παῦλος, ἐπικαλεσθεὶς τὴν ρωμαϊκὴν του ὑπηκοότητα, ἐζήτησε νὰ φρουρηθῇ, διὰ νὰ δικασθῇ ἀπὸ τὸν σεβαστὸν αὐτοκράτορα, διέταξα νὰ φρουρῆται αὐτός, ἕως ὅτου τὸν στείλω εἰς τὸν Καίσαρα>. ²²Ἀγρίππας δὲ πρὸς τὸν Φῆστον ἔφη· Ἐβουλόμην καὶ αὐτὸς τοῦ ἀνθρώπου ἀκοῦσαι. ὁ δέ, Αὔριον, φησίν, ἀκούσῃ αὐτοῦ. ²²Εἶπε δὲ ὁ Ἀγρίππας πρὸς τὸν Φῆστον· <ἤθελα καὶ ἐγὼ ὁ ἴδιος νὰ ἀκούσω αὐτὸν τὸν ἄνθρωπον>. Ὁ δὲ Φῆστος ἀπήντησε· <αὔριον θὰ τὸν ἀκούσῃς>. ²³Τῇ οὖν ἐπαύριον ἐλθόντος τοῦ Ἀγρίππα καὶ τῆς Βερνίκης μετὰ πολλῆς φαντασίας καὶ εἰσελθόντων εἰς τὸ ἀκροατήριον σύν τε τοῖς χιλιάρχοις καὶ ἀνδράσι τοῖς κατ᾿ ἐξοχὴν οὖσι τῆς πόλεως, καὶ κελεύσαντος τοῦ Φήστου ἤχθη ὁ Παῦλος. ²³Τὴν ἑπομένην, ἀφοῦ ᾖλθε ὁ Ἀγρίππας καὶ ἡ Βερνίκη λαμπροστολισμένοι καὶ μὲ πολλὴν συνοδείαν καὶ εἰσῆλθαν εἰς τὴν αἴθουσαν τοῦ δικαστηρίου μαζῆ μὲ τοὺς χιλιάρχους καὶ τοὺς ἄλλους ἐπισήμους ἄνδρας, ποὺ ἦσαν εἰς τὴν πόλιν, διέταξε ὁ Φῆστος καὶ ὠδηγήθηκε ἐκεῖ ὁ Παῦλος. ²⁴καί φησιν ὁ Φῆστος· Ἀγρίππα βασιλεῦ καὶ πάντες οἱ συμπαρόντες ἡμῖν ἄνδρες, θεωρεῖτε τοῦτον περὶ οὗ πᾶν τὸ πλῆθος τῶν Ἰουδαίων ἐνέτυχόν μοι ἔν τε Ἱεροσολύμοις καὶ ἐνθάδε, ἐπιβοῶντες μὴ δεῖν ζῆν αὐτὸν μηκέτι. ²⁴Καὶ λέγει τότε ὁ Φῆστος: <Βασιλεῦ Ἀγρίππα καὶ ὅλοι ὅσοι εἷσθε παρόντες ἐδῶ μαζῆ μας, βλέπετε τὸν ἄνθρωπον αὐτόν, διὰ τὸν ὁποῖον ὅλος ὁ λαὸς τῶν Ἰουδαίων ἦλθαν καὶ μὲ συνήντησαν καὶ εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα καὶ ἐδῶ καὶ ἐφώναζαν ὅτι δὲν πρέπει πλέον αὐτὸς νὰ ζῇ. ²⁵ἐγὼ δὲ καταλαβόμενος μηδὲν ἄξιον θανάτου αὐτὸν πεπραχέναι, καὶ αὐτοῦ δὲ τούτου ἐπικαλεσαμένου τὸν Σεβαστὸν, ἔκρινα πέμπειν αὐτόν. ²⁵Ἐγὼ ὅμως ἐπειδὴ ἐκατάλαβα ὅτι τίποτε ἄξιον θανάτου δὲν ἔχει πράξει αὐτὸς καὶ ἐπειδὴ καὶ αὐτὸς ὁ ἴδιος ἐπεκαλέσθη τὸν σεβαστὸν αὐτοκράτορα, ἐπῆρα τὴν ἀπόφασιν νὰ τὸν στείλω εἰς τὴν Ρώμην. ²⁶περὶ οὗ ἀσφαλές τι γράψαι τῷ κυρίῳ οὐκ ἔχω· διὸ προήγαγον αὐτὸν ἐφ᾿ ὑμῶν καὶ μάλιστα ἐπὶ σοῦ, βασιλεῦ Ἀγρίππα, ὅπως τῆς ἀνακρίσεως γενομένης σχῶ τι γράψαι. ²⁶Δὲν ἔχω ὅμως τίποτε τὸ σαφὲς καὶ βέβαιον νὰ γράψω δι᾿ αὐτὸν εἰς τὸν κύριον. Δι᾿ αὐτό, τὸν ἔφερα ἀπὸ τὴν φυλακὴν εἰς σᾶς καὶ μάλιστα ἐμπρὸς εἰς σέ, βασιλεῦ Ἀγρίππα, διὰ νὰ γίνῃ ἀνάκρισις καὶ ἀπὸ αὐτὴν νὰ ἔχω κάτι νὰ γράψω. ²⁷ἄλογον γάρ μοι δοκεῖ πέμποντα δέσμιον μὴ καὶ τὰς κατ᾿ αὐτοῦ αἰτίας σημᾶναι. ²⁷Διότι μοῦ φαίνεται παράλογον νὰ στέλνω κάποιον δεμένον εἰς τὴν Ρώμην, χωρὶς νὰ καθορίσω τὰς ἐναντίον του κατηγορίας>.