Εὐαγγέλιον

Κατὰ Μᾶρκον

Κεφάλαιον Η΄

Ο χορτασμός των τεσσάρων χιλιάδων¹Ἐν ἐκείναις ταῖς ἡμέραις πάλιν πολλοῦ ὄχλου ὄντος καὶ μὴ ἐχόντων τί φάγωσι, προσκαλεσάμενος ὁ Ἰησοῦς τοὺς μαθητὰς αὐτοῦ λέγει αὐτοῖς· ¹Κατὰ τὰς ἡμέρας ἐκείνας πάλιν πολὺς λαὸς ἧτο μαζῆ του καὶ ἐπειδὴ δὲν εἴχαν τί νὰ φάγουν, ἐπροακάλεσεν ὁ Ἰησοῦς τοὺς μαθητὰς αὐτοῦ καὶ τοὺς λέγει· ²Σπλαγχνίζομαι ἐπὶ τὸν ὄχλον, ὅτι ἤδη ἡμέραι τρεῖς προσμένουσί μοι καὶ οὐκ ἔχουσι τί φάγωσι· ²<σπλαγχνίζομαι τὸν λαόν, διότι τρεῖς ἡμέρας μένουν κοντά μου καὶ δὲν ἔχουν τί νὰ φάγουν. ³καὶ ἐὰν ἀπολύσω αὐτοὺς νήστεις εἰς οἶκον αὐτῶν, ἐκλυθήσονται ἐν τῇ ὁδῷ· τινὲς γὰρ αὐτῶν ἀπὸ μακρόθεν ἥκασι. ³Καὶ ἐὰν τοὺς ἀπολύσω νὰ φύγουν νηστικοὶ διὰ τὰ σπίτια των, θὰ ἐξαντληθοῦν καὶ θὰ ἀποκάμουν εἰς τὸν δρόμον. Διότι μερικοὶ ἀπὸ αὐτοὺς ἔχουν ἔλθει ἀπὸ μακρυά>. ⁴καὶ ἀπεκρίθησαν αὐτῷ οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ· Πόθεν τούτους δυνήσεταί τις ὧδε χορτάσαι ἄρτων ἐπ᾿ ἐρημίας; ⁴Καὶ ἀπήντησαν εἰς αὐτὸν οἱ μαθηταὶ του· <ἀπὸ ποῦ ἐδῶ εἰς τὴν ἔρημον θὰ μπορέσῃ νὰ χορτάσῃ κανεὶς μὲ ψωμιὰ αὐτούς;> ⁵καὶ ἐπηρώτα αὐτούς· Πόσους ἔχετε ἄρτους; οἱ δὲ εἶπον· Ἑπτά. ⁵Καὶ τοὺς ἠρώτησε· <πόσα ψωμιὰ ἔχετε;> Ἐκεῖνοι δὲ εἶπαν· <ἑπτά>. ⁶καὶ παρήγγειλε τῷ ὄχλῳ ἀναπεσεῖν ἐπὶ τῆς γῆς· καὶ λαβὼν τοὺς ἑπτὰ ἄρτους εὐχαριστήσας ἔκλασε καὶ ἐδίδου τοῖς μαθηταῖς αὐτοῦ ἵνα παρατιθῶσι· καὶ παρέθηκαν τῷ ὄχλῳ. ⁶Καὶ παρήγγειλεν εἰς τὰ πλήθη νὰ καθήσουν κάτω. Καὶ ἀφοῦ ἐπῇρε τὰ ἑπτὰ ψωμιά, εὐχαρίστησε τὸν Πατέρα, τὰ ἔκοψε καὶ ἔδιδε εἰς τοὺς μαθητὰς τὰ τεμάχια, διὰ νὰ τὰ παραθέσουν εἰς τὸν λαόν. Καὶ ἐκεῖνοι τὰ παρέθεσαν εἰς τὸ πλῆθος. ⁷καὶ εἶχον ἰχθύδια ὀλίγα· καὶ αὐτὰ εὐλογήσας εἶπε παρατιθέναι καὶ αὐτὰ. ⁷Εἴχαν δὲ καὶ κάτι λίγα ψαράκια. Καὶ αὐτά, ἀφοῦ τὰ εὐλόγησεν, εἶπε νὰ τὰ παραθέσουν. ⁸ἔφαγον δὲ καὶ ἐχορτάσθησαν, καὶ ἦραν περισσεύματα κλασμάτων ἑπτὰ σπυρίδας. ⁸Ἔφαγαν δὲ ὅλοι καὶ ἐχόρτασαν καὶ ἐμαζεψαν ἀπὸ τὰ κομμάτια ποὺ ἐπερίσσευσαν ἑπτὰ μεγάλα κοφίνια. ⁹ἦσαν δὲ ὡς τετρακισχίλιοι· καὶ ἀπέλυσεν αὐτούς. ⁹Ἐκεῖνοι δέ ποὺ ἔφαγαν ἦσαν τέσσαρες χιλιάδες. Καὶ κατόπιν τοὺς ἔστειλεν ὁ Κύριος εἰς τὰ σπίτια των. ¹⁰Καὶ ἐμβὰς εὐθὺς εἰς τὸ πλοῖον μετὰ τῶν μαθητῶν αὐτοῦ ἦλθεν εἰς τὰ μέρη Δαλμανουθά. ¹⁰Καὶ ἐμέσως ἐμπῆκε αὐτὸς εἰς τὸ πλοῖον μὲ τοὺς μαθητὰς του καὶ ᾖλθεν εἰς τὰ μέρη Δαλμανουθά. Οι Φαρισαίοι ζητούν θαυματουργικά σημάδια¹¹Καὶ ἐξῆλθον οἱ Φαρισαῖοι καὶ ἤρξαντο συζητεῖν αὐτῷ, ζητοῦντες παρ᾿ αὐτοῦ σημεῖον ἀπὸ τοῦ οὐρανοῦ, πειράζοντες αὐτόν. ¹¹Καὶ ξεπρόβαλαν ἐμπρὸς τοῦ οἱ Φαρισαῖοι καὶ ἤρχισαν νὰ συζητοῦν μὲ δολίαν διάθεσιν καὶ νὰ ζητοῦν ἀπὸ αὐτόν, νὰ ἐπιδείξῃ ἔκτακτον θαῦμα ἀπὸ τὸν οὐρανόν, ποὺ νὰ εἶναι σημάδι καὶ ἐπιβεβαίωσις τῆς ἀποστολῆς του. Αὐτὸ δὲ ἔλεγαν, ὄχι διότι εἴχαν τὴν διάθεσιν νὰ πιστεύσουν, ἀλλὰ διὰ νὰ τὸν πειράξουν καὶ μὲ τὴν ἐλπίδα νὰ τὸν ἐκθέσουν εἰς τὸν λαόν. ¹²καὶ ἀναστενάξας τῷ πνεύματι αὐτοῦ λέγει· Τί ἡ γενεὰ αὕτη σημεῖον ἐπιζητεῖ; ἀμὴν λέγω ὑμῖν, εἰ δοθήσεται τῇ γενεᾷ ταύτῃ σημεῖον. ¹²Καὶ ἀφοῦ ἀνεστέναξε ἀπὸ τὰ βάθη τῆς ψυχῆς του εἶπε· <διατὶ ἡ γενεὰ αὐτὴ ζητεῖ ὀπωσδήποτε σημεῖον; Σᾶς διαβεβαώνω ὅτι τέτοιο σημεῖον δὲν θὰ δοθῇ εἰς αὐτὴν τὴν γενεάν>. ¹³καὶ ἀφεὶς αὐτοὺς εἰς τὸ πλοῖον ἀπῆλθε πάλιν. ¹³Τοὺς ἄφησε καὶ μὲ τὸ πλοῖον ᾖλθεν εἰς τὸ ἀπέναντι μέρος πάλιν. Η αδυναμία των μαθητών να καταλάβουν¹⁴Καὶ ἐπελάθοντο λαβεῖν ἄρτους, καὶ εἰ μὴ ἕνα ἄρτον οὐκ εἶχον μεθ᾿ ἑαυτῶν ἐν τῷ πλοίῳ. ¹⁴Καὶ οἱ μαθηταὶ ἐλησμόνησαν νὰ πάρουν ἄρτους. Δὲν εἴχαν δὲ μαζῆ των εἰς τὸ πλοῖον παρὰ ἕνα μόνο ψωμί. ¹⁵καὶ διεστέλλετο αὐτοῖς λέγων· Ὁρᾶτε, βλέπετε ἀπὸ τῆς ζύμης τῶν Φαρισαίων καὶ τῆς ζύμης Ἡρῴδου. ¹⁵Παρήγγελλε δὲ εἰς αὐτοὺς ὁ Ἰησοῦς καὶ τοὺς καθιστοῦσε προσεκτικοὺς λέγων· <Βλέπετε καλὰ καὶ προσέχετε ἀπὸ τὸ κακὸ προζύμι τῶν Φαρισαίων καὶ τοῦ Ἡρῴδου>. ¹⁶καὶ διελογίζοντο πρὸς ἀλλήλους λέγοντες ὅτι Ἄρτους οὐκ ἔχομεν. ¹⁶Καὶ ἐσυλλογίζοντο αὐτοὶ καὶ ἔλεγαν μεταξὺ των <ὁ Διδάσκαλος μᾶς κάνει παρατήρησιν, διότι δὲν ἐφροντίσαμεν νὰ πάρωμεν ψωμιά>. ¹⁷καὶ γνοὺς ὁ Ἰησοῦς λέγει αὐτοῖς· Τί διαλογίζεσθε ὅτι ἄρτους οὐκ ἔχετε; οὔπω νοεῖτε οὐδὲ συνίετε; ἔτι πεπωρωμένην ἔχετε τὴν καρδίαν ὑμῶν; ¹⁷Ὁ δὲ Ἰησοῦς μὲ τὴν θείαν του γνῶσιν εἶδε καθαρὰ τὰς σκέψεις των καὶ τοὺς εἶπε· <τί συλλογίζεσθε, ὅτι δὲν ἔχετε ψωμιά; Ἀκόμη ὕστερα ἀπὸ τόσα θαύματα δὲν ἐννοεῖτε καὶ δὲν καταλαβαινετε; Ἔχετε ἀκόμη τόσον δυσκίνητον καὶ χονδρὴν τὴν καρδίαν καὶ τὴν διάνοιάν σας; ¹⁸ὀφθαλμοὺς ἔχοντες οὐ βλέπετε, καὶ ὦτα ἔχοντες οὐκ ἀκούετε; καὶ οὐ μνημονεύετε; ¹⁸Ἐνῶ ἔχετε μάτια δὲν βλέπετε καὶ ἐνῶ ἔχετε αὐτιὰ δὲν ἀκούετε; Καὶ ὅσα ἀκούετε καὶ βλέπετε δὲν τὰ ἐνθυμεῖσθε; ¹⁹ὅτε τοὺς πέντε ἄρτους ἔκλασα εἰς τοὺς πεντακισχιλίους, καὶ πόσους κοφίνους κλασμάτων πλήρεις ἤρατε; λέγουσιν αὐτῷ· Δώδεκα. ¹⁹Ὅταν ἔκοψα τὰ πέντε ψωμιὰ διὰ τοὺς πεντακισχιλίους, πόσα κοφίνια γεμάτα ἀπὸ κομμάτια ἐπήρατε; Λέγουν εἰς αὐτόν· <δώδεκα>. ²⁰ὅτε δὲ τοὺς ἑπτὰ εἰς τοὺς τετρακισχιλίους, πόσων σπυρίδων πληρώματα κλασμάτων ἤρατε; οἱ δὲ εἶπον· Ἑπτά. ²⁰Ὅταν δὲ τὰ ἑπτὰ ψωμιὰ ἔκοψα καὶ ἐμοίρασα εἰς τὶς τέσσαρες χιλιάδες τῶν ἀνθρώπων, πόσα μεγάλα κοφίνια γεμᾶτα ἀπὸ κομμάτια ἐπήρατε;> Ἐκεῖνοι δὲ εἶπον· <ἑπτά>. ²¹καὶ ἔλεγεν αὐτοῖς· Οὔπω συνίετε; ²¹Καὶ ἔλεγεν εἰς αὐτούς· <ἄκομα δὲν καταλαβαίνετε, ὅτι δὲν σᾶς ὡμίλησα διὰ τὸ ὑλικὸ προζύμι, ἀλλὰ διὰ τὸ κακὸ πνευματικὸ προζύμι τῶν Φαρισαίων, ποὺ εἶναι ἡ κακία των καὶ ἡ ὑποκρισία των;> (Οἱ μαθηταὶ τότε καὶ οἱ πιστοὶ διὰ μέσου τῶν αἰώνων πρέπει νὰ προφυλάσσωνται ἀπὸ τοὺς ὑποκριτάς). Η θεραπεία του τυφλού στη Βηθσαϊδά²²Καὶ ἔρχεται εἰς Βηθσαϊδά, καὶ φέρουσιν αὐτῷ τυφλὸν καὶ παρακαλοῦσιν αὐτὸν ἵνα αὐτοῦ ἅψηται. ²²Καὶ ἔρχεται εἰς τὴν Βηθσαϊδὰ καὶ φέρουν εἰς αὐτὸν ἕνα τυφλὸν καὶ τὸν παρακαλοῦν νὰ τὸν ἐγγίσῃ, διὰ νὰ τοῦ δώσῃ ἔτσι τὴν θεραπείαν. ²³καὶ ἐπιλαβόμενος τῆς χειρὸς τοῦ τυφλοῦ ἐξήγαγεν αὐτὸν ἔξω τῆς κώμης, καὶ πτύσας εἰς τὰ ὄμματα αὐτοῦ, ἐπιθεὶς τὰς χεῖρας αὐτῷ ἐπηρώτα αὐτόν εἴ τι βλέπει. ²³Καὶ ἀφοῦ ἐπιασε τὸν τυφλὸν ἀπὸ τὸ χέρι, τὸν ἔβγαλε ἔξω ἀπὸ τὸ χωριό, ἔπτυσε εἰς τὰ μάτια του, ἔβαλε ἐπάνω εἰς αὐτὸν τὰ χέρια του καὶ τὸν ἐρωτοῦσε, ἂν βλέπῃ τίποτε. ²⁴καὶ ἀναβλέψας ἔλεγε· Βλέπω τοὺς ἀνθρώπους ὡς δένδρα περιπατοῦντας. ²⁴Καὶ ἐκεῖνος ἀφοῦ ἐσήκωσε τὰ μάτια καὶ ἐκύταξε ἔλεγε· <βλέπω τοὺς ἀνθρώπους σὰν δένδρα νὰ περιπατοῦν>. (Ἡ θεραπεία ἐγίνετο προοδευτικῶς ἀνάλογα μὲ τὴν ἀναπτυσομένην πίστιν τοῦ τυφλοῦ). ²⁵εἶτα πάλιν ἐπέθηκε τὰς χεῖρας ἐπὶ τοὺς ὀφθαλμοὺς αὐτοῦ καὶ ἐποίησεν αὐτὸν ἀναβλέψαι, καὶ ἀποκατεστάθη, καὶ ἀνέβλεψε τηλαυγῶς ἅπαντας. ²⁵Καὶ ἔπειτα πάλιν ἔβαλε τὰ χέρια του ὁ Κύριος εἰς τὰ μάτια ἐκείνου καὶ τὸν ἔκαμε νὰ τὰ ἀνοίξῃ καλὰ καὶ νὰ βλέπῃ καθαρά. Καὶ ἀποκατεστάθη ἡ ὅρασίς του καὶ διέκρινε ὅλους καθαρὰ καὶ αὐτοὺς ἀκόμη ποὺ ἦσαν μακρυά. ²⁶καὶ ἀπέστειλεν αὐτὸν εἰς οἶκον αὐτοῦ λέγων· Μηδὲ εἰς τὴν κώμην εἰσέλθῃς μηδὲ εἴπῃς τινὶ ἐν τῇ κώμῃ. ²⁶Καὶ ἔστειλεν αὐτὸν εἰς τὸ σπίτι του, ἀφοῦ τοῦ ἔδωσε τὴν παραγγελίαν· <οὔτε εἰς τὸ χωριὸ νὰ εἰσέλθῃς οὔτε εἰς κανένα μέσα εἰς τὸ χωριὸ νὰ πῇς τίποτε περὶ τοῦ θαύματος>. Η ομολογία του Πέτρου²⁷Καὶ ἐξῆλθεν ὁ Ἰησοῦς καὶ οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ εἰς τὰς κώμας Καισαρείας τῆς Φιλίππου· καὶ ἐν τῇ ὁδῷ ἐπηρώτα τοὺς μαθητὰς αὐτοῦ λέγων αὐτοῖς· Τίνα με λέγουσιν οἱ ἄνθρωποι εἶναι; ²⁷Καὶ ἀνεχώρησεν ὁ Ἰησοῦς μὲ τοὺς μαθητὰς του ἀπὸ τὴν περιοχὴν ἐκείνην, καὶ ᾖλθε εἰς τὰ χωριὰ τῆς Καισαρείας, τὴν ὁποίαν εἶχε μεγαλώσει καὶ ἐξωραΐσει ὁ Ἡρῴδης Φίλιππος. Εἰς τὸν δρόμον δὲ ἐρωτοῦσε τοὺς μαθητὰς του· <τί λέγουν οἱ ἄνθρωποι περὶ ἐμοῦ· ποῖος, νομίζουν ὅτι εἷμαι;> ²⁸οἱ δὲ ἀπεκρίθησαν· Ἰωάννην τὸν βαπτιστήν, καὶ ἄλλοι Ἠλίαν, ἄλλοι δὲ ἕνα τῶν προφητῶν. ²⁸Ἐκεῖνοι δὲ ἀπήντησαν,·<ἄλλοι σὲ θεωροῦν Ἰωάννην τὸν Βαπτιστήν, ἄλλοι Ἠλίαν, καὶ ἄλλοι ἕνα ἀπὸ τοὺς προφήτας>. ²⁹καὶ αὐτὸς λέγει αὐτούς· Ὑμεῖς δὲ τίνα με λέγετε εἶναι; ἀποκριθεὶς δὲ ὁ Πέτρος λέγει αὐτῷ· Σὺ εἶ ὁ Χριστός. ²⁹Καὶ αὐτὸς τοὺς εἶπε· <σεῖς δὲ ποιὸς λέγετε, ὅτι εἷμαι;> Ἀποκριθεὶς δὲ ὁ Πέτρος λέγει εἰς αὐτόν· <σὺ εἷσαι ὁ Χριστός, τὸν ὁποῖον προεῖπαν οἱ προφῆται>. ³⁰καὶ ἐπετίμησεν αὐτοῖς ἵνα μηδενὶ λέγωσι περὶ αὐτοῦ. ³⁰Καὶ διέταξε αὐτοὺς μὲ αὐστηρότητα, νὰ μὴ λέγουν εἰς κανένα, ὅτι αὐτὸς εἶναι ὁ Χριστός. Ο Ιησούς προλέγει το θάνατό του και την ανάστασή του³¹Καὶ ἤρξατο διδάσκειν αὐτοὺς ὅτι δεῖ τὸν υἱὸν τοῦ ἀνθρώπου πολλὰ παθεῖν, καὶ ἀποδοκιμασθῆναι ἀπὸ τῶν πρεσβυτέρων καὶ τῶν ἀρχιερέων καὶ τῶν γραμματέων, καὶ ἀποκτανθῆναι καὶ μετὰ τρεῖς ἡμέρας ἀναστῆναι· ³¹Καὶ ἤρχισε νὰ διδάσκῃ αὐτούς, ὅτι σύμφωνα μὲ τὴν βουλὴν τοῦ Θεοῦ καὶ διὰ τὴν σωτηρίαν τῶν ἀνθρώπων πρέπει ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου πολλὰ νὰ πάθῃ, νὰ ἀπορριφθῇ καὶ νὰ περιφρονηθῇ ἀπὸ τοὺς πρεσβυτέρους καὶ τοὺς γραμματεῖς, καὶ νὰ φονευθῇ καὶ ἔπειτα ἀπὸ τρεῖς ἡμέρας νὰ ἀναστηθῇ. ³²καὶ παρρησίᾳ τὸν λόγον ἐλάλει. καὶ προσλαβόμενος αὐτὸν ὁ Πέτρος ἤρξατο ἐπιτιμᾶν αὐτῷ. ³²Καὶ ἀπὸ τότε ἐπανελάμβανε ὁ Κύριος τὰ λόγια αὐτὰ περὶ τοῦ πάθους του καθαρὰ καὶ φανερά. Καὶ ὁ Πέτρος, ἀφοῦ ἐπῇρε αὐτὸν ἰδιαιτέρως, ἤρχισε νὰ τοῦ ἀπευθύνῃ ζωηρὰς διαμαρτυρίας, διὰ νὰ τὸν ἀποτρέψῃ ἀπὸ τὸν θάνατον. ³³ὁ δὲ ἐπιστραφεὶς καὶ ἰδὼν τοὺς μαθητὰς αὐτοῦ ἐπετίμησε τῷ Πέτρῳ λέγων· Ὕπαγε ὀπίσω μου, σατανᾶ· ὅτι οὐ φρονεῖς τὰ τοῦ Θεοῦ, ἀλλὰ τὰ τῶν ἀνθρώπων. ³³Ὁ δὲ Κύριος, ἀφοῦ ἐγύρισε καὶ εἶδε τοὺς μαθητὰς του, ἐπέπληξε τὸν Πέτρον, λέγων· <ὕπαγε ὀπίσω μου σατανᾶ, διότι σὺ παρασυρόμενος ἀπὸ τὰ ἀνθρώπινα συναισθήματά σου, δὲν φρονεῖς ἐκεῖνα ποὺ θέλει ὁ Θεός, ἀλλὰ ἐκεῖνα ποὺ ἀρέσουν εἰς τοὺς ἀνθρώπους>. Ο σταυρός του αληθινού μαθητή³⁴Καὶ προσκαλεσάμενος τὸν ὄχλον σὺν τοῖς μαθηταῖς αὐτοῦ εἶπεν αὐτοῖς· Ὅστις θέλει ὀπίσω μου ἀκολουθεῖν, ἀπαρνησάσθω ἑαυτὸν καὶ ἀράτω τὸν σταυρὸν αὐτοῦ, καὶ ἀκολουθείτω μοι. ³⁴Καὶ ἀφοῦ ἐπροσκάλεσε τὸν λαὸν μαζῆ μὲ τοὺς μαθητὰς του, εἶπεν εἰς αὐτούς· <ὅποιος θέλει νὰ μὲ ἀκολουθήσῃ ὡς πιστὸς μαθητής μου, ἂς ἀπαρνηθῇ τὸν ἁμαρτωλὸν ἑαυτὸν του μὲ τὰς ἀδυναμίας, καὶ τὰ πάθη του, ἂς πάρῃ τὴν ἀπόφασιν νὰ ὑποστῇ πρὸς χάριν μου ταλαιπωρίες καὶ αὐτὸν ἀκόμη τὸν σταυρικὸν θάνατον, καὶ ἂς μὲ ἀκολουθήσῃ εἰς τὸν δρόμον, ποὺ ἐγὼ ἐχάραξα. ³⁵ὃς γὰρ ἂν θέλῃ τὴν ψυχὴν αὐτοῦ σῶσαι, ἀπολέσει αὐτήν· ὃς δ᾿ ἂν ἀπολέσῃ τὴν ἑαυτοῦ ψυχὴν ἕνεκεν ἐμοῦ καὶ τοῦ εὐαγγελίου, οὗτος σώσει αὐτήν. ³⁵Διότι ὅποιος θέλει νὰ σώσῃ τὴν ἐπίγειον ζωὴ του, αὐτὸς θὰ χάσῃ τὴν αἰωνίαν καὶ μακαρίαν ζωήν. Ὅποιος ὅμως ἀψηφήσει καὶ θυσιάσει τὴν ζωὴν του πρὸς χάριν ἐμοῦ καὶ τοῦ εὐαγγελίου, αὐτὸς θὰ σώσῃ τὴν ζωὴν του εἰς τὴν αἰωνίαν μακαριότητα. ³⁶τί γὰρ ὠφελήσει ἄνθρωπον ἐὰν κερδήσῃ τὸν κόσμον ὅλον, καὶ ζημιωθῇ τὴν ψυχὴν αὐτοῦ; ³⁶Διότι τί θὰ ὠφελήσῃ τὸν ἄνθρωπον, ἐὰν κερδήσῃ ὁλόκληρον τὸν ὑλικὸν κόσμον καὶ χάσει τὴν ψυχὴν του; ³⁷ἢ τί δώσει ἄνθρωπος ἀντάλλαγμα τῆς ψυχῆς αὐτοῦ; ³⁷Ἤ, τί θὰ δώσῃ ἄνθρωπος ὡς ἀντάλλαγμα, διὰ νὰ ἐξαγοράσῃ τὴν ψυχὴν του ἀπὸ τὸν Ἅδην, ἀφοῦ οὔτε ὁ κόσμος ὅλος δὲν ἠμπορεῖ νὰ ἀντισταθμίσῃ τὴν ἀξίαν τῆς ψυχῆς; ³⁸ὃς γὰρ ἐὰν ἐπαισχυνθῇ με καὶ τοὺς ἐμοὺς λόγους ἐν τῇ γενεᾷ ταύτῃ τῇ μοιχαλίδι καὶ ἁμαρτωλῷ, καὶ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἐπαισχυνθήσεται αὐτὸν ὅταν ἔλθῃ ἐν τῇ δόξῃ τοῦ πατρὸς αὐτοῦ μετὰ τῶν ἀγγέλων τῶν ἁγίων. ³⁸Διότι ἐκεῖνος, ὁ ὁποῖος διὰ λόγους ἀνθρωπαρεσκείας καὶ δειλίας θὰ ἐντραπῇ καὶ θὰ ἀρνηθῇ ἐμὲ καὶ τοὺς λόγους μου εἰς τὴν γενεὰν αὐτήν, τὴν ἀποστατημένην καὶ ἁμαρτωλήν, καὶ ὁ Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου θὰ ἐντραπῇ αὐτὸν καὶ θὰ τὸν ἀποκηρύξη, ὅταν ὡς κριτὴς τῶν ἀνθρώπων ἔλθῃ ὁλόλαμπρος μὲ τὴν δόξαν τοῦ Πατρὸς αὐτοῦ συνοδευόμενος ἀπὸ τοὺς ἁγίους ἀγγέλους>.

Τέλος του Η΄ κεφαλαίου Κεφάλαιον Θ΄ →