Κατὰ Μᾶρκον

Η συνωμοσία για την θανάτωση του Ιησού¹Ἦν δὲ τὸ πάσχα καὶ τὰ ἄζυμα μετὰ δύο ἡμέρας. καὶ ἐζήτουν οἱ ἀρχιερεῖς καὶ οἱ γραμματεῖς πῶς αὐτὸν ἐν δόλῳ κρατήσαντες ἀποκτείνωσιν. ¹Ἔπειτα ἀπὸ δύο ἡμέρας, ἧτο Πάσχα καὶ τὰ ἄζυμα. Καὶ ἐζητοῦσαν οἱ ἀρχιερεῖς καὶ οἱ γραμματεῖς, πῶς μὲ ἀπάτην καὶ χωρὶς θόρυβον να τὸν πιάσουν καὶ νὰ τὸν θανατώσουν. ²ἔλεγον δὲ μὴ ἐν τῇ ἑορτῇ, μήποτε θόρυβος ἔσται τοῦ λαοῦ. ²Ἔλεγαν δὲ νὰ μὴ τὸν συλλάβουν κατὰ τὴν ἑορτήν, μήπως καὶ γίνῃ θόρυβος καὶ ταραχὴ τοῦ λαοῦ (δεδομένου, ὅτι πολλοὶ ἦσαν ἐκεῖνοι, ποὺ ἐθαύμαζαν καὶ ἐσέβοντο καὶ περιεστοίχιζαν τὸν Χριστόν). Η χρίση του Ιησού με μύρο³Καὶ ὄντος αὐτοῦ ἐν Βηθανίᾳ ἐν τῇ οἰκίᾳ Σίμωνος τοῦ λεπροῦ, κατακειμένου αὐτοῦ ἦλθε γυνὴ ἔχουσα ἀλάβαστρον μύρου νάρδου πιστικῆς πολυτελοῦς, καὶ συντρίψασα τὸ ἀλάβαστρον κατέχεεν αὐτοῦ κατὰ τῆς κεφαλῆς. ³Καὶ ὅταν αὐτὸς εὑρίσκετο εἰς τὴν Βηθανίαν, εἰς τὸ σπίτι Σίμωνος τοῦ λεπροῦ, τὴν ὥραν ποὺ εἶχε γείρει καὶ ἔτρωγε εἰς τὸ ταπέζι ᾖλθε μιὰ γυναῖκα, ποὺ ἐκρατοῦσε ἕνα ἀλαβάστρινον δοχεῖον γεμᾶτο μύρον κατασκευασμένον ἀπὸ γνησίαν καὶ πολύτιμον νάρδον. Καὶ ἀφοῦ ἔσπασε τὸ ἀλαβάστρινο δοχεῖον ἔχυνε πλούσια ὅλο τὸ μύρο ἐπάνω εἰς τὴν κεφαλὴν του. ⁴ἦσαν δέ τινες ἀγανακτοῦντες πρὸς ἑαυτούς λέγοντες· Εἰς τί ἡ ἀπώλεια αὕτη τοῦ μύρου γέγονεν; ⁴Μερικοὶ ἀπὸ τοὺς μαθητὰς ἐκυριεύθησαν ἀπὸ ἀγανάκτησιν καὶ ἔλεγαν μεταξὺ των· <διατὶ ἔγινε αὐτὴ ἡ ἄσκοπος σπατάλη τοῦ πολυτίμου αὐτοῦ μύρου; ⁵ἠδύνατο γὰρ τοῦτο τὸ μύρον πραθῆναι ἐπάνω τριακοσίων δηναρίων καὶ δοθῆναι τοῖς πτωχοῖς· καὶ ἐνεβριμῶντο αὐτῇ. ⁵Διότι ἠμποροῦσε τοῦτο τὸ μύρον νὰ πωληθῇ περισσότερο ἀπὸ τριακόσια δηνάρια καὶ νὰ δοθοῦν τὰ χρήματα αὐτὰ εἰς τοὺς πτωχούς>· Καὶ ἐπέπλητταν τὴν γυναῖκα. ⁶ὁ δὲ Ἰησοῦς εἶπεν· Ἄφετε αὐτήν· τί αὐτῇ κόπους παρέχετε; καλὸν ἔργον εἰργάσατο ἐν ἐμοί. ⁶Ὁ δὲ Ἰησοῦς εἶπεν· <ἀφήσατέ την· διατὶ τὴν ἐνοχλεῖτε καὶ τὴν στενοχωρεῖτε; Αὐτὴ καλὸν καὶ ἀξιέπαινον ἔργον ἔκαμε εἰς ἐμέ. ⁷πάντοτε γὰρ τοὺς πτωχοὺς ἔχετε μεθ᾿ ἑαυτῶν, καὶ ὅταν θέλητε δύνασθε αὐτοὺς εὖ ποιῆσαι· ἐμὲ δὲ οὐ πάντοτε ἔχετε. ⁷Διότι τοὺς πτωχοὺς τοὺς ἔχετε πάντοτε κοντὰ σας καὶ ὅταν θέλετε, ἠμπορεῖτε νὰ τοὺς εὐεργετήσετε. Ἐμὲ ὅμως δὲν μὲ ἔχετε πάντοτε μαζῆ σας. ⁸ὃ ἔσχεν αὕτη ἐποίησε· προέλαβε μυρίσαι μου τὸ σῶμα εἰς τὸν ἐνταφιασμόν. ⁸Αὐτὴ δὲ ἡ γυναῖκα ἐκεῖνο ποὺ εἶχε καὶ ἠμποροῦσε νὰ κάμῃ δι᾿ ἐμέ, τὸ ἔκαμε. Ἐπρόλαβε νὰ ἀλείψῃ τὸ σῶμα μου μὲ μύρον, διὰ νὰ τὸ προετοιμάσῃ πρὸς ἐνταφιασμόν. Καὶ τοῦτο χωρὶς ἡ ἰδία νὰ τὸ ἐννοήσει. ⁹ἀμὴν λέγω ὑμῖν, ὅπου ἐὰν κηρυχθῇ τὸ εὐαγγέλιον τοῦτο εἰς ὅλον τὸν κόσμον, καὶ ὃ ἐποίησεν αὕτη λαληθήσεται εἰς μνημόσυνον αὐτῆς. ⁹Σᾶς διαβεβαιώνω, ὅτι ὅπου ἐὰν κηρυχθῇ, εἰς ὅλον τὸν κόσμον, τοῦτο τὸ Εὐαγγέλιον, θὰ διαλαληθῇ συγχρόνως καὶ αὐτό ποὺ ἔκαμεν αὐτή, διὰ νὰ μένῃ ἀλησμόνητη ἡ ἀνάμνησίς της πρὸς δόξαν καὶ τιμὴν της>. Η προδοσία του Ιούδα¹⁰Καὶ Ἰούδας ὁ Ἰσκαριὼτης, εἷς τῶν δώδεκα, ἀπῆλθε πρὸς τοὺς ἀρχιερεῖς ἵνα παραδῷ αὐτὸν αὐτοῖς. ¹⁰Καὶ ὁ Ἰούδας ὁ Ἰσκαριώτης, ἔνας ἀπὸ τοὺς δώδεκα, γεμᾶτος ἀγανάκτησιν, ἐπῆγε κατ᾿ εὐθεῖαν πρὸς τοὺς ἀρχιερεῖς καὶ τοὺς ἐπρότεινε νὰ παραδώσῃ εἰς αὐτοὺς τὸν Χριστόν. ¹¹οἱ δὲ ἀκούσαντες ἐχάρησαν, καὶ ἐπηγγείλαντο αὐτῷ ἀργύρια δοῦναι· καὶ ἐζήτει πῶς εὐκαίρως αὐτὸν παραδῷ. ¹¹Αὐτοὶ δὲ ὅταν ἤκουσαν τὴν πρότασιν ἐχάρησαν (διότι ἔνας ἀπὸ τοὺς δώδεκα θὰ ἐπρόδιδε τὸν Διδάσκαλον καὶ διότι θὰ τὸν ἐπιαναν χωρὶς θόρυβον).Ὑπεσχέθησαν δὲ νὰ τοῦ δώσουν χρήματα. Καὶ ἐζητοῦσε ὁ Ἰούδας, πῶς εἰς πρώτην εὐκαιρίαν καὶ χωρὶς θόρυβον νὰ τὸν παραδώσῃ εἰς χέρια των. Το τελευταίο δείπνο¹²Καὶ τῇ πρώτῃ ἡμέρᾳ τῶν ἀζύμων, ὅτε τὸ πάσχα ἔθυον, λέγουσιν αὐτῷ οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ· Ποῦ θέλεις ἀπελθόντες ἑτοιμάσωμεν ἵνα φάγῃς τὸ πάσχα; ¹²Καὶ κατὰ τὴν πρώτην ἡμέραν, παραμονὴν τοῦ πάσχα, ποὺ ἐλέγετο ἡμέρα τῶν ἀζύμων (διότι κατ᾿αὐτὴν ἐτοίμαζαν οἱ Ἑβραῖοι τὰ ἄζυμα διὰ τὸ πάσχα, ἔσφαζαν δὲ καὶ τὸν πασχάλιον ἀμνόν) εἶπον οἱ μαθηταὶ εἰς τὸν Κύριον· <ποῦ θέλεις νὰ πᾶμε νὰ ἐτοιμάσωμεν, διὰ νὰ φάγῃς τὸ πάσχα;> ¹³καὶ ἀποστέλλει δύο τῶν μαθητῶν αὐτοῦ καὶ λέγει αὐτοῖς· Ὑπάγετε εἰς τὴν πόλιν, καὶ ἀπαντήσει ὑμῖν ἄνθρωπος κεράμιον ὕδατος βαστάζων· ἀκολουθήσατε αὐτῷ, ¹³Καὶ ἔστειλε δύο ἀπὸ τοὺς μαθητὰς του καὶ τοὺς εἶπε· <πηγαίνετε εἰς τὴν ἀπέναντι πόλιν καὶ θὰ σᾶς συναντήσῃ κάποιος ἄνθρωπος, ποὺ θὰ κρατῇ μία πήλινη στάμνα μὲ νερό· ἀκολουθῆστε τον. ¹⁴καὶ ὅπου ἐὰν εἰσέλθῃ, εἴπατε τῷ οἰκοδεσπότῃ ὅτι ὁ διδάσκαλος λέγει· ποῦ ἐστι τὸ κατάλυμά μου ὅπου τὸ πάσχα μετὰ τῶν μαθητῶν μου φάγω; ¹⁴Καὶ εἰς ὅποιο σπίτι εἰσέλθῃ, πέστε εἰς τὸν νοικοκύρην, ὅτι ὁ διδάσκαλος λέγει· ποῦ εἶναι τὸ κατάλυμά μου, ὅπου θὰ φάγω τὸ πάσχα μὲ τοὺς μαθητάς μου; ¹⁵καὶ αὐτὸς ὑμῖν δείξει ἀνώγαιον μέγα ἐστρωμένον ἕτοιμον· καὶ ἐκεῖ ἑτοιμάσατε ἡμῖν. ¹⁵Καὶ αὐτὸς θὰ σᾶς δείξῃ ἕνα μεγάλο ἀνώγαιον μὲ τὰ καθίσματα καὶ τὸ τραπέζι στρωμένο, ἕτοιμον καθ᾿ ὅλα. Ἐκεῖ ἐτοιμάσατέ μας διὰ τὸ πάσχα>. ¹⁶καὶ ἐξῆλθον οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ καὶ ἦλθον εἰς τὴν πόλιν, καὶ εὗρον καθὼς εἶπεν αὐτοῖς, καὶ ἡτοίμασαν τὸ πάσχα. ¹⁶Καὶ ἐβγῆκαν οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ, ἦλθαν εἰς τὴν πόλιν καὶ εὐρῆκαν ὅπως τοὺς εἶχε πῇ ὁ Χριστὸς καὶ ἐτοίμασαν τὸ πάσχα (τὸ νέον δηλαδὴ χριστιανικὸν πάσχα τῆς θείας Εὐχαριστίας). ¹⁷Καὶ ὀψίας γενομένης ἔρχεται μετὰ τῶν δώδεκα. ¹⁷Καὶ ὅταν ἐβράδυασε, ᾖλθε ἐκεῖ ὁ Ἰησοῦς μὲ τοὺς δώδεκα μαθητάς. ¹⁸καὶ ἀνακειμένων αὐτῶν καὶ ἐσθιόντων εἶπεν ὁ Ἰησοῦς· Ἀμὴν λέγω ὑμῖν ὅτι εἷς ἐξ ὑμῶν παραδώσει με, ὁ ἐσθίων μετ᾿ ἐμοῦ. ¹⁸Καὶ τὴν ὥραν ποὺ εἴχαν ξαπλώσει κοντὰ εἰς τὸ τραπέζι καὶ ἔτρωγαν, εἶπεν ὁ Ἰησοῦς· <ἔνας ἀπὸ σᾶς θὰ μὲ παραδώσῃ· ἔνας, ὁ ὁποῖος τρώγει τώρα μαζῆ μου>. ¹⁹οἱ δὲ ἤρξαντο λυπεῖσθαι καὶ λέγειν αὐτῷ εἷς καθ᾿ εἷς· Μήτι ἐγώ; καὶ ἄλλος· Μήτι ἐγώ; ¹⁹Ἐκεῖνοι δὲ ἤρχισαν νὰ λυποῦνται καὶ νὰ τὸν ἐρωτοὺν ὁ ἔνας ὕστερα ἀπὸ τὸν ἄλλον· <μήπως εἷμαι ἐγώ;> καὶ ἄλλος· <μήπως εἷμαι ἐγώ;> (Κανεὶς ἀπὸ τοὺς ἕνδεκα οὔτε διενοήθη ποτὲ τέτοιο ἐπαίσχυντο ἔργον. Ἐν τούτοις ἐπειδὴ εἶχον πίστιν μὲν εἰς τὰ λόγια τοῦ Διδασκάλου, γνῶσιν δὲ καὶ τῆς ἰδικῆς των ἀδυναμίας ὡς ἀνθρώπων, ἐρωτοῦν τὸν Κύριον). ²⁰ὁ δὲ ἀποκριθεὶς εἶπεν αὐτοῖς· Εἷς ἐκ τῶν δώδεκα, ὁ ἐμβαπτόμενος μετ᾿ ἐμοῦ εἰς τὸ τρυβλίον. ²⁰Αὐτὸς δὲ ἀπεκρίθη καὶ τοὺς εἶπε· <εἶναι ἔνας ἀπὸ σᾶς τοὺς δώδεκα, αὐτὸς ὁ ὁποῖος βουτᾷ τὸ ψωμὶ του μαζῆ μὲ ἐμὲ εἰς τὸ πιάτο καὶ τρώγει. ²¹ὁ μὲν υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ὑπάγει καθὼς γέγραπται περὶ αὐτοῦ· οὐαὶ δὲ τῷ ἀνθρώπῳ ἐκείνῳ, δι᾿ οὗ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου παραδίδοται· καλὸν ἦν αὐτῷ εἰ οὐκ ἐγεννήθη ὁ ἄνθρωπος ἐκεῖνος. ²¹Ὁ μὲν υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου προχωρεῖ πρὸς τὸν λυτρωτικὸν θάνατον σύμφωνα μὲ τὰς προφητείας, ποὺ ἔχουν γραφῆ δι᾿ αὐτόν. Ἀλοίμονον ὅμως εἰς τὸν ἄνθωπον ἐκεῖνον, διὰ τοῦ ὁποίου ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου παραδίδεται εἰς τοὺς σταυρωτὰς του. Προτιμότερον θὰ ἧτο δι᾿ αὐτὸν νὰ μὴ εἶχε γεννηθῇ ὁ ἄνθρωπος ἐκεῖνος>. ²²Καὶ ἐσθιόντων αὐτῶν λαβὼν ὁ Ἰησοῦς ἄρτον εὐλογήσας ἔκλασε καὶ ἔδωκεν αὐτοῖς καὶ εἶπε· Λάβετε φάγετε τοῦτό ἐστι τὸ σῶμά μου. ²²Καὶ ἐνῶ αὐτοὶ ἔτρωγαν ἐπῇρε ὁ Ἰησοῦς τὸν ἄρτον, ἐδοξολόγησε τὸν οὐράνιον Πατέρα, ἔκοψε τὸν ἄρτον εἰς τεμάχια, ἔδωκε εἰς αὐτοὺς καὶ εἶπε· <λάβετε φάγετε· αὐτὸ εἶναι τὸ σῶμα μου>. ²³καὶ λαβὼν τὸ ποτήριον εὐχαριστήσας ἔδωκεν αὐτοῖς, καὶ ἔπιον ἐξ αὐτοῦ πάντες. ²³Καὶ ἀφοῦ ἐπῇρε τὸ ποτήριον μὲ τὸν οἶνον εὐχαρίστησε τὸν Πατέρα, ἔδωκεν εἰς αὐτοὺς καὶ ἔπιον ἀπὸ αὐτὸ ὅλοι. ²⁴καὶ εἶπεν αὐτοῖς· Τοῦτό ἐστι τὸ αἷμά μου τὸ τῆς καινῆς διαθήκης τὸ περὶ πολλῶν ἐκχυνόμενον. ²⁴Καὶ εἶπεν εἰς αὐτούς· <τοῦτο εἶναι τὸ αἷμα μου, μὲ τὸ ὁποῖον ἐπικυρώνεται ἡ νέα διαθήκη, καὶ τὸ ὁποῖον χύνεται διὰ τὴν σωτηρίαν πολλῶν. ²⁵ἀμὴν λέγω ὑμῖν ὅτι οὐκέτι οὐ μὴ πίω ἐκ τοῦ γεννήματος τῆς ἀμπέλου ἕως τῆς ἡμέρας ἐκείνης ὅταν αὐτὸ πίνω καινὸν ἐν τῇ βασιλείᾳ τοῦ Θεοῦ. ²⁵Σᾶς διαβεβαιώνω, ὅτι δὲν θὰ πίω πλέον ἀπὸ τὸ προϊὸν αὐτὸ τῆς ἀμπέλου, μέχρι τῆς ἡμέρας ἐκείνης, ὅταν θὰ τὸ πίνω νέον καὶ ἀσύγκριτα πιὸ χαρμόσυνον εἰς τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ>. ²⁶Καὶ ὑμνήσαντες ἐξῆλθον εἰς τὸ ὄρος τῶν ἐλαιῶν. ²⁶Καὶ ἀφοῦ ἔψαλαν ὕμνους, ἐβγῆκαν εἰς τὸ ὅρος τῶν Ἐλαιῶν. Πρόρρηση της άρνησης του Πέτρου²⁷καὶ λέγει αὐτοῖς ὁ Ἰησοῦς ὅτι Πάντες σκανδαλισθήσεσθε ἐν ἐμοὶ ἐν τῇ νυκτὶ ταύτῃ· ὅτι γέγραπται, πατάξω τὸν ποιμένα καὶ διασκορπισθήσονται τὰ πρόβατα· ²⁷Καὶ λέγει εἰς αὐτοὺς ὁ Ἰησοῦς ὅτι <ὅλοι σας ἐξ αἰτίας τῶν τραγικῶν γεγονότων κατὰ τὴν νύκτα αὐτὴν θὰ κλονισθῆτε εἰς τὴν πρὸς ἐμὲ πίστιν σας. Διότι ἔχει γραφῆ ἀπὸ τὸν προφήτην: Ἐγὼ ὁ Θεὸς καὶ Πατὴρ θὰ ἐπιτρέψω νὰ κτυπηθῇ ὁ ποιμὴν καὶ θὰ διασκορπισθοῦν τὰ πρόβατα. ²⁸ἀλλὰ μετὰ τὸ ἐγερθῆναί με προάξω ὑμᾶς εἰς τὴν Γαλιλαίαν. ²⁸Ἀλλὰ μετὰ τὴν ἀνάστασίν μου θὰ προπορευθῶ καὶ θὰ σᾶς περιμένω εἰς τὴν Γαλιλαίαν>. ²⁹ὁ δὲ Πέτρος ἔφη αὐτῷ· Καὶ εἰ πάντες σκανδαλισθήσονται, ἀλλ᾿ οὐκ ἐγώ. ²⁹Ἀλλ᾿ ὁ Πέτρος εἶπε εἰς αὐτόν· <καὶ ἐὰν ὅλοι κλονισθοῦν εἰς τὴν πίστιν, ἐγὼ ὅμως δὲν θὰ κλονισθῶ>. ³⁰καὶ λέγει αὐτῷ ὁ Ἰησοῦς· Ἀμὴν λέγω σοι ὅτι σὺ σήμερον ἐν τῇ νυκτὶ ταύτῃ πρὶν ἢ δὶς ἀλέκτορα φωνῆσαι τρὶς ἀπαρνήσῃ με. ³⁰Καὶ λέγει εἰς αὐτὸν ὁ Ἰησοῦς· <σᾶς διαβεβαιώνω, ὅτι σὺ σήμερα, αὐτὴν ἐδῶ τὴν νύκτα πρίν, ἢ ὁ πετεινὸς λαλήσῃ δύο φορές, θὰ μὲ ἀπαρνηθῇς τρεῖς φορές>. ³¹ὁ δὲ Πέτρος ἐκ περισσοῦ ἔλεγε μᾶλλον· Ἐὰν με δέῃ συναποθανεῖν σοι, οὐ μή σε ἀπαρνήσομαι. ὡσαύτως δὲ καὶ πάντες ἔλεγον. ³¹Ἀλλ᾿ ὁ Πέτρος μὲ τὸ παραπάνω ἐπέμενε νὰ λέγῃ καὶ νὰ ξαναλέγῃ· <ἐὰν χρειασθῇ νὰ ἀποθάνω καὶ ἐγὼ μαζῆ μὲ σέ, δὲν θὰ ἀρνηθῶ>. Τὰ ἴδια ἔλεγαν καὶ ὅλοι οἱ μαθηταί. Η προσευχή του Ιησού στη Γεθσημανή³²Καὶ ἔρχονται εἰς χωρίον οὗ τὸ ὄνομα Γεθσημανῆ, καὶ λέγει τοῖς μαθηταῖς αὐτοῦ· Καθίσατε ὧδε ἕως προσεύξωμαι. ³²Καὶ ἔρχονται εἰς κάποιαν περιοχήν, ποὺ ὠνομάζετο Γεσθημανῆ, καὶ λέγει εἰς τοὺς μαθητὰς του, καθήσατε ἐδῶ, ἕως ὅτου προσευχηθῶ. ³³καὶ παραλαμβάνει τὸν Πέτρον καὶ Ἰάκωβον καὶ Ἰωάννην μεθ᾿ ἑαυτοῦ, καὶ ἤρξατο ἐκθαμβεῖσθαι καὶ ἀδημονεῖν ³³Καὶ παίρνει μαζῆ του τὸν Πέτρον, τὸν Ἰάκωβον καὶ τὸν Ἰωάννην καὶ ἤρχισε νὰ καταλαμβάνεται ἀπὸ κατάπληξιν καὶ μεγάλην ὀδύνην καὶ νὰ αἰσθάνεται μεγάλη ψυχικὴν στενοχωρίαν. ³⁴καὶ λέγει αὐτοῖς· Περίλυπός ἐστιν ἡ ψυχή μου ἕως θανάτου· μείνατε ὧδε καὶ γρηγορεῖτε. ³⁴Καὶ λέγει εἰς αὐτούς· <ἡ ψυχή μου εἶναι πλημμηρισμένη ἀπὸ λύπην, ὥστε κινδυνεύω νὰ ἀποθάνω ἀπὸ αὐτήν. Μείνατε ἐδῶ καὶ ἀγρυπνεῖτε>. ³⁵καὶ προελθὼν μικρὸν ἔπεσεν ἐπὶ πρόσωπον ἐπὶ τῆς γῆς, καὶ προσηύχετο ἵνα εἰ δυνατόν ἐστι, παρέλθῃ ἀπ᾿ αὐτοῦ ἡ ὥρα, ³⁵Καὶ ἀφοῦ ἐπροχώρησε ὀλίγον ἔπεσε πρηνής, μὲ τὸ πρόσωπον αὐτοῦ εἰς τὴν γῆν καὶ προσηύχετο νὰ περάσῃ ἀπὸ αὐτὸν ἡ σκληρὰ ὥρα τῶν παθῶν, ἐὰν τοῦτο ἧτο δυνατόν, χωρὶς νὰ ματαιωθῇ τὸ θεῖον σχέδιον τῆς σωτηρίας τῶν ἀνθρώπων. ³⁶καὶ ἔλεγεν· Ἀββᾶ ὁ πατήρ, πάντα δυνατά σοι, παρένεγκε τὸ ποτήριον ἀπ᾿ ἐμοῦ τοῦτο· ἀλλ᾿ οὐ τί ἐγὼ θέλω, ἀλλ᾿ εἴ τι σύ. ³⁶Καὶ ἔλεγε· <Πάτερ, Πάτερ μου, ὅλα εἶναι δυνατὰ εἰς σέ, ἀπομάκρυνε ἀπὸ ἐμὲ τὸ ποτήριον τοῦτο. Ὅμως ἂς γίνῃ ὄχι ἐκεῖνο ποὺ θέλω ἐγώ, ἀλλὰ ἐκεῖνο που θέλεις σύ>. ³⁷καὶ ἔρχεται καὶ εὑρίσκει αὐτοὺς καθεύδοντας, καὶ λέγει τῷ Πέτρῳ· Σίμων, καθεύδεις; οὐκ ἰσχύσατε μίαν ὥραν γρηγορῆσαι; ³⁷Καὶ ἔρχεται καὶ εὑρίσκει τοὺς μαθητὰς νὰ κοιμῶνται καὶ λέγει εἰς τὸν Πέτρον· <Σίμων κοιμᾶσαι; Δὲν ἠμπορέσατε νὰ ἀγρυπνήσετε μίαν ὥραν; ³⁸γρηγορεῖτε καὶ προσεύχεσθε, ἵνα μὴ εἰσέλθητε εἰς πειρασμόν· τὸ μὲν πνεῦμα πρόθυμον ἡ δὲ σὰρξ ἀσθενής. ³⁸Ἀγρυπνεῖτε, προσέχετε καὶ προσεύχεσθε, διὰ νὰ μὴ πέσετε εἰς πειρασμόν· τὸ μὲν πνεῦμα εἴναι πρόθυμον νὰ ὑποτάσσεται εἰς τὸ θεῖον θέλημα, ἀλλὰ ἡ σάρξ, ἡ ἀνθρωπίνη φύσις, εἶναι ἀσθενής>. ³⁹καὶ πάλιν ἀπελθὼν προσηύξατο τὸν αὐτὸν λόγον εἰπών. ³⁹Καὶ πάλιν ἀφοῦ ἀπεμακρύνθη ὀλίγον, προσηυχήθη καὶ εἶπε τὸν ἴδιον λόγον. ⁴⁰καὶ ὑποστρέψας εὗρεν αὐτοὺς πάλιν καθεύδοντας· ἦσαν γὰρ οἱ ὀφθαλμοὶ αὐτῶν καταβαρυνόμενοι, καὶ οὐκ ᾔδεισαν τί ἀποκριθῶσιν αὐτῷ. ⁴⁰Καὶ ἐπιστρέψας εὑρῆκε αὐτοὺς πάλιν νὰ κοιμῶνται, διότι τὰ μάτια των κατεβαρύνοντο καὶ ἔκλειαν ἀπὸ νύσταν καὶ δὲν ἐγνώριζαν, τί νὰ τοῦ ἀποκριθοῦν. ⁴¹καὶ ἔρχεται τὸ τρίτον καὶ λέγει αὐτοῖς· Καθεύδετε λοιπὸν καὶ ἀναπαύεσθε! ἀπέχει· ἦλθεν ἡ ὥρα· ἰδοὺ παραδίδοται ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου εἰς τὰς χεῖρας τῶν ἁμαρτωλῶν· ⁴¹Καὶ ἔρχεται τρίτη φορὰν καὶ τοὺς λέγει· <κοιμᾶσθε λοιπὸν καὶ ἀναπαύεσθε! Ἀρκεῖ πλέον ὁ ὕπνος· ᾖλθεν ἡ ὥρα· ἰδοὺ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου παραδίδεται εἰς τὰ χέρια τῶν ἁμαρτωλῶν. ⁴²ἐγείρεσθε, ἄγωμεν· ἰδοὺ ὁ παραδιδούς με ἤγγικε. ⁴²Σηκωθῆτε, πηγαίνομεν· ἰδοὺ ἐπλησίασε αὐτός ποὺ μὲ παραδίδει>. Η σύλληψη του Ιησού⁴³Καὶ εὐθέως, ἔτι αὐτοῦ λαλοῦντος, παραγίνεται Ἰούδας ὁ Ἰσκαριὼτης, εἷς τῶν δώδεκα, καὶ μετ᾿ αὐτοῦ ὄχλος πολὺς μετὰ μαχαιρῶν καὶ ξύλων, ἀπεσταλμένοι παρὰ τῶν ἀρχιερέων καὶ γραμματέων καὶ τῶν πρεσβυτέρων. ⁴³Καὶ ἀμέσως, ἐνῶ ὁ Κύριος ὠμιλοῦσε, φθάνει ὁ Ἰούδας ὁ Ἰσκαριώτης, ἔνας ἀπὸ τοὺς δώδεκα, καὶ μαζῆ του ὄχλος πολὺς μὲ μαχαίρια καὶ ρόπαλα, σταλμένοι ἀπὸ τοὺς ἀρχιερεῖς καὶ τοὺς γραμματεῖς καὶ τοὺς πρεσβυτέρους. ⁴⁴δεδώκει δὲ ὁ παραδιδοὺς αὐτὸν σύσσημον αὐτοῖς λέγων· Ὃν ἂν φιλήσω, αὐτός ἐστι· κρατήσατε αὐτὸν καὶ ἀπαγάγετε ἀσφαλῶς. ⁴⁴Εἶχε δώσει εἰς αὐτοὺς ἐκ τῶν προτέρων ὁ Ἰούδας ἕνα σύνθημα λέγων· <ἐκεῖνος ποὺ θὰ φιλήσω, αὐτὸς εἶναι· πιᾶστε τον καὶ μεταφέρατέ τον ἀσφαλῶς>. ⁴⁵καὶ ἐλθὼν εὐθέως προσελθὼν αὐτῷ λέγει· Χαῖρε, ραββί, καὶ κατεφίλησεν αὐτόν. ⁴⁵Καὶ ἀφοῦ ᾖλθεν ἐκεῖ ὁ Ἰούδας, ἀμέσως ἐπλησίασε τὸν Κύριον καὶ τοῦ εἶπε· <χαῖρε διδάσκαλε>, καὶ ἐφίλησε καὶ ξαναφίλησε αὐτὸν μὲ ὑποκριτικὴν στοργήν. ⁴⁶οἱ δὲ ἐπέβαλον ἐπ᾿ αὐτὸν τὰς χεῖρας αὐτῶν καὶ ἐκράτησαν αὐτόν. ⁴⁶Ἐκεῖνοι δὲ ἄπλωσαν ἐπάνω του τὰ χέρια των καὶ τὸν ἐπιασαν. ⁴⁷Εἷς δέ τις τῶν παρεστηκότων σπασάμενος τὴν μάχαιραν ἔπαισε τὸν δοῦλον τοῦ ἀρχιερέως καὶ ἀφεῖλεν αὐτοῦ τὸ ὠτίον. ⁴⁷Κάποιος δὲ ἀπὸ αὐτούς, ποὺ ἔστεκαν ἐκεῖ κοντά, ἐτράβηξε τὴν μάχαιραν, ἐκτύπησε τὸν δοῦλον τοῦ ἀρχιερέως καὶ τοῦ ἔκοψε τὸ αὐτί. ⁴⁸καὶ ἀποκριθεὶς ὁ Ἰησοῦς εἶπεν αὐτοῖς· Ὡς ἐπὶ λῃστὴν ἐξήλθετε μετὰ μαχαιρῶν καὶ ξύλων συλλαβεῖν με· ⁴⁸Ἔλαβε τότε ὁ Ἰησοῦς τὸν λόγον καὶ τοὺς εἶπε· <σὰν νὰ ἐπρόκειτο διὰ λῃστήν, ἐβγήκατε μὲ μαχαίρια καὶ ρόπαλα νὰ μὲ συλλάβετε; ⁴⁹καθ᾿ ἡμέραν πρὸς ὑμᾶς ἤμην ἐν τῷ ἱερῷ διδάσκων, καὶ οὐκ ἐκρατήσατέ με. ἀλλ᾿ ἵνα πληρωθῶσιν αἱ γραφαί. ⁴⁹Κάθε ἡμέραν ἤμουνα κοντὰ σας καὶ ἐδίδασκα εἰς τὰς αὐλὰς τοῦ ναοῦ καὶ δὲν μὲ ἐπιάσατε. Ἀλλὰ ὅλα αὐτὰ ἔγιναν, διὰ νὰ ἐκπληρωθοῦν ὅσα αἱ προφητεῖαι γράφουν>. ⁵⁰καὶ ἀφέντες αὐτὸν ἔφυγον πάντες. ⁵⁰Καὶ οἱ μαθηταὶ τὸν ἐγκατέλειψαν καὶ ἔφυγαν ὅλοι. ⁵¹Καὶ εἷς τις νεανίσκος ἠκολούθησεν αὐτῷ, περιβεβλημένος σινδόνα ἐπὶ γυμνοῦ· καὶ κρατοῦσιν αὐτόν οἱ νεανίσκοι. ⁵¹Καὶ κάποιος νέος τὸν ἠκολούθησε γυμνός, τυλιγμένος μ᾿ ἕνα σινδόνι. Καὶ τὸν ἐπιασαν οἱ νέοι πού συμετεῖχαν εἰς τὸ ἀπόσμασμα. ⁵²ὁ δὲ καταλιπὼν τὴν σινδόνα γυμνὸς ἔφυγεν ἀπ᾿ αὐτῶν. ⁵²Ἐκεῖνος ὅμως ἀφῆκε τὸ σινδόνι εἰς τὰ χέρια των καὶ καθὼς ἧτο νύχτα ἔφυγε γυμνὸς ἀνάμεσα ἀπὸ αὐτούς. (Καὶ ἔτσι ἔμεινε ἐντελῶς μόνος ὁ Κύριος, ἐγκαταλελειμμένος ἀπὸ τοὺς μαθητὰς του καὶ ἀπὸ οἰανδήποτε ἄλλον, ποὺ θὰ ἔτρεφε κάποιαν συμπάθειαν πρὸς αὐτόν). Ο Ιησούς στο μεγάλο συνέδριο⁵³Καὶ ἀπήγαγον τὸν Ἰησοῦν πρὸς τὸν ἀρχιερέα· καὶ συνέρχονται αὐτῷ πάντες οἱ ἀρχιερεῖς καὶ οἱ πρεσβύτεροι καὶ οἱ γραμματεῖς. ⁵³Καὶ ὠδήγησαν τὸν Ἰησοῦν εἰς τὸν ἀρχιερέα· καὶ μαζεύονται εἰς τὴν οἰκίαν τοῦ ἀρχιερέως ὅλοι οἱ ἀρχιερεῖς καὶ οἱ πρεσβύτεροι καὶ οἱ γραμματεῖς. ⁵⁴καὶ ὁ Πέτρος ἀπὸ μακρόθεν ἠκολούθησεν αὐτῷ ἕως ἔσω εἰς τὴν αὐλὴν τοῦ ἀρχιερέως, καὶ ἦν συγκαθήμενος μετὰ τῶν ὑπηρετῶν καὶ θερμαινόμενος πρὸς τὸ φῶς. ⁵⁴Καὶ ὁ Πέτρος ἠκολούθησεν τὸν Ἰησοῦν ἀπὸ μακρὰν μέχρι τὴν ἐσωτερικὴν αὐλὴν τοῦ ἀρχιερέως. Καὶ ἐκάθητο μαζῆ μὲ τοὺς ὑπηρέτας καὶ ἐθερμαίνετο πλησίον εἰς τὸ φῶς, ποὺ ἔρριπτε ἡ φωτιά. ⁵⁵Οἱ δὲ ἀρχιερεῖς καὶ ὅλον τὸ συνέδριον ἐζήτουν κατὰ τοῦ Ἰησοῦ μαρτυρίαν εἰς τὸ θανατῶσαι αὐτόν, καὶ οὐχ εὕρισκον· ⁵⁵Οἱ ἀρχιερεῖς καὶ ὅλον τὸ συνέδριον ἐζητοῦσαν νὰ εὔρουν ἐνοχοποιητικὴν μαρτυρίαν ἐνάντιον τοῦ Ἰησοῦ, διὰ νὰ τὸν θανατώσουν, καὶ δὲν εὔρισκαν. ⁵⁶πολλοὶ γὰρ ἐψευδομαρτύρουν κατ᾿ αὐτοῦ, καὶ ἴσαι αἱ μαρτυρίαι οὐκ ἦσαν. ⁵⁶Διότι πολλοὶ παρουσιάσθησαν καὶ κατέθεσαν ἐναντίον του ψευδομαρτυρίας, ἀλλὰ δὲν ἦσαν αἱ καταθέσεις των σύμφωνοι μεταξὺ των. ⁵⁷καί τινες ἀναστάντες ἐψευδομαρτύρουν κατ᾿ αὐτοῦ λέγοντες ⁵⁷Καὶ μερικοὶ προσῆλθαν καὶ ἐψευδομαρτυροῦσαν ἐναντίον αὐτοῦ λέγοντες ⁵⁸ὅτι Ἡμεῖς ἠκούσαμεν αὐτοῦ λέγοντος, ὅτι ἐγὼ καταλύσω τὸν ναὸν τοῦτον τὸν χειροποίητον καὶ διὰ τριῶν ἡμερῶν ἄλλον ἀχειροποίητον οἰκοδομήσω. ⁵⁸ὅτι <ἡμεῖς τὸν ἀκούσαμε νὰ λέγῃ: Ἐγὼ θὰ κρημνίσω τὸν ναὸν αὐτόν, τὸν κτισμένον ἀπὸ χέρια ἀνθρώπων, καὶ ἕντος τριῶν ἡμερῶν θὰ ἀνοικοδομήσω ἄλλον ἀχειροποίητον>. ⁵⁹καὶ οὐδὲ οὕτως ἴση ἦν ἡ μαρτυρία αὐτῶν. ⁵⁹Ἀλλὰ οὔτε καὶ ἔτσι δὲν ἧτο σύμφωνος ἡ κατάθεσίς των. ⁶⁰καὶ ἀναστὰς ὁ ἀρχιερεὺς εἰς τὸ μέσον ἐπηρώτα τὸν Ἰησοῦν λέγων· Οὐκ ἀποκρίνῃ οὐδέν; τί οὗτοί σου καταμαρτυροῦσιν; ⁶⁰Τότε ἐσηκώθηκε ὁ ἀρχιερεύς, ἐστάθη εἰς τὸ μέσον, καὶ ἐρωτοῦσε τὸν Ἰησοῦν λέγων· <δὲν ἀπαντᾷς τίποτε; Τί εἶναι αὐτά, ποῦ σὲ κατηγοροῦν αὐτοὶ ἐδῶ;> ⁶¹ὁ δὲ ἐσιώπα καὶ οὐδέν ἀπεκρίνατο. πάλιν ὁ ἀρχιερεὺς ἐπηρώτα αὐτὸν καὶ λέγει αὐτῷ· Σὺ εἶ ὁ Χριστὸς ὁ υἱὸς τοῦ εὐλογητοῦ; ⁶¹Αὐτὸς δὲ ἐσιωποῦσε καὶ δὲν ἔδωσε καμμίαν ἀπάντησιν. Πάλιν ὁ ἀρχιερεὺς τὸν ἐρωτοῦσε καὶ τοῦ ἔλεγε: <Σὺ εἷσαι ὁ Χριστός, ὁ υἱὸς τοῦ εὐλογημένου καὶ δοξασμένου Θεοῦ;> ⁶²ὁ δὲ Ἰησοῦς εἶπεν· Ἐγώ εἰμι· καὶ ὄψεσθε τὸν υἱὸν τοῦ ἀνθρώπου ἐκ δεξιῶν καθήμενον τῆς δυνάμεως καὶ ἐρχόμενον ἐπὶ τῶν νεφελῶν τοῦ οὐρανοῦ. ⁶²Ὁ δὲ Ἰησοῦς εἶπε· <ἐγὼ εἷμαι· καὶ θὰ ἰδῆτε τὸν υἱὸν τοῦ ἀνθρώπου νὰ κάθεται εἰς τὰ δεξιὰ τοῦ παντοδυνάμου Θεοῦ καὶ νὰ ἔρχεται πάλιν ἐπάνω εἰς τὰς νεφέλας τοῦ οὐρανοῦ>. (Προαναγγέλλει τὴν ἔνδοξον δευτέραν του παρουσίαν, διὰ νὰ τοὺς δώσῃ εὐκαιρίαν μήπως καὶ συναισθανθοῦν τὸ βάρος τοῦ ἐγκλήματός των καὶ μετανοήσουν). ⁶³ὁ δὲ ἀρχιερεὺς διαρρήξας τοὺς χιτῶνας αὐτοῦ λέγει· Τί ἔτι χρείαν ἔχομεν μαρτύρων; ⁶³Ὁ δὲ ἀρχιερεὺς ἔσχισε τὰ ροῦχα του διὰ τὴν ὕβριν τάχα ἐναντίον τοῦ Θεοῦ ποὺ ἤκουσε καὶ εἶπε· <τί μᾶς χρειάζονται πλέον οἱ μάρτυρες; ⁶⁴ἠκούσατε πάντως τῆς βλασφημίας· τί ὑμῖν φαίνεται; οἱ δὲ πάντες κατέκριναν αὐτὸν εἶναι ἔνοχον θανάτου. ⁶⁴Ἠκούσατε βέβαια τὴν βλασφημίαν· τί γνώμην ἔχετε; Αὐτοὶ δὲ ὅλοι μ᾿ ἕνα στόμα κατεδίκασαν αὐτόν, ὅτι εἶναι ἔνοχος θανάτου διὰ τὴν βλασφημίαν, ποὺ ἐξεστόμισε. ⁶⁵Καὶ ἤρξαντό τινες ἐμπτύειν αὐτῷ καὶ περικαλύπτειν τὸ πρόσωπον αὐτοῦ καὶ κολαφίζειν αὐτὸν καὶ λέγειν αὐτῷ· Προφήτευσον ἡμῖν τίς ἐστιν ὁ παίσας σε. καὶ οἱ ὑπηρέται ῥαπίσμασιν αὐτὸν ἔβαλον. ⁶⁵Καὶ ἤρχισαν μερικοὶ νὰ τὸν φτύνουν, νὰ τοῦ σκεπάζουν ὁλόγυρα τὸ πρόσωπόν του, ὥστε νὰ μὴ βλέπῃ, νὰ καταφέρουν ἰσχυρὰ ραπίσματα καὶ γρονθοκοπήματα καὶ νὰ τοῦ λέγουν· <προφήτεψέ μας ποιὸς εἶναι ἐκεῖνος ποὺ σὲ ἐκτύπησε>. Καὶ οἱ ὑπηρέται ἐκτυποῦσαν αὐτὸν μὲ ραπίσματα. Η άρνηση του Πέτρου⁶⁶Καὶ ὄντος τοῦ Πέτρου κάτω ἐν τῇ αὐλῇ ἔρχεται μία τῶν παιδισκῶν τοῦ ἀρχιερέως, ⁶⁶Ἐνῶ δὲ ὁ Πέτρος εὑρίσκετο κάτω εἰς τὴν αὐλήν, ᾖλθε μία ἀπὸ τὰς ὑπηρετρίας τοῦ ἀρχιερέως ⁶⁷καὶ ἰδοῦσα τὸν Πέτρον θερμαινόμενον ἐμβλέψασα αὐτῷ λέγει· Καὶ σὺ μετὰ τοῦ Ἰησοῦ τοῦ Ναζαρηνοῦ ἦσθα. ⁶⁷καὶ ὅταν εἶδε τὸν Πέτρον νὰ ζεσταίνεται, τὸν ἐκύτταξε μὲ πολλὴν προσοχὴν καὶ τοῦ εἶπε· <καὶ σὺ ἤσουν μαζῆ μὲ τὸν Ἰησοῦν τὸν Ναζαρηνόν>. ⁶⁸ὁ δὲ ἠρνήσατο λέγων· Οὐκ οἶδα οὐδὲ ἐπίσταμαι τί σὺ λέγεις. καὶ ἐξῆλθεν ἔξω εἰς τὸ προαύλιον, καὶ ἀλέκτωρ ἐφώνησε. ⁶⁸Ἐκεῖνος ὅμως ἠρνήθη λέγων· <δὲν γνωρίζω οὔτε ἐνοῳ τί λέγεις>. Καὶ ἐβγῆκε ἔξω εἰς τὸ προαύλιον καὶ ὁ πετεινὸς ἐλάλησε. ⁶⁹καὶ ἡ παιδίσκη ἰδοῦσα αὐτὸν πάλιν ἤρξατο λέγειν τοῖς παρεστηκόσιν ὅτι Οὗτος ἐξ αὐτῶν ἐστιν. ⁶⁹Καὶ ἡ ὑπηρέτρια, ὅταν τὸν ξαναεῖδε, ἤρχισε νὰ λέγῃ εἰς αὐτούς ποὺ ἔστεκαν ἐκεῖ, ὅτι αὐτὸς εἶναι ἀπὸ ἐκείνους. ⁷⁰ὁ δὲ ἠρνεῖτο. καὶ μετὰ μικρὸν πάλιν οἱ παρεστῶτες ἔλεγον τῷ Πέτρῳ· Ἀληθῶς ἐξ αὐτῶν εἶ· καὶ γὰρ Γαλιλαῖος εἶ καὶ ἡ λαλιά σου ὁμοιάζει. ⁷⁰Ὁ δὲ Πέτρος πάλιν ἠρνήθη. Καὶ ἔπειτα ἀπὸ ὀλίγον πάλιν οἱ παριστάμενοι ἔλεγαν εἰς τὸν Πέτρον· <πράγματι εἷσαι ἀπὸ αὐτούς, διότι εἷσαι Γαλιλαῖος, καὶ ἡ προφορά σου ὁμοιάζει μὲ τὴν προφορὰν τῶν Γαλιλαίων>. ⁷¹ὁ δὲ ἤρξατο ἀναθεματίζειν καὶ ὀμνύειν ὅτι Οὐκ οἶδα τὸν ἄνθρωπον τοῦτον ὃν λέγετε. ⁷¹Αὐτὸς δὲ ἤρχισε να καταριέται καὶ νὰ ὁρκίζεται, ὅτι <δὲν ξεύρω τὸν ἄνθρωπον αὐτόν, ποὺ λέτε>. ⁷²καὶ ἐκ δευτέρου ἀλέκτωρ ἐφώνησε. καὶ ἀνεμνήσθη ὁ Πέτρος τὸ ῥῆμα ὃ εἶπεν ὁ Ἰησοῦς ὅτι πρὶν ἀλέκτορα φωνῆσαι δὶς, ἀπαρνήσῃ με τρίς· καὶ ἐπιβαλὼν ἔκλαιε. ⁷²Καὶ δευτέραν φορὰν ὁ πετεινὸς ἐλάλησε. Καὶ ἐθυμήθηκε ὁ Πέτρος τὸν λόγον, ποὺ τοῦ εἶχε πῇ ὁ Ἰησοῦς, ὅτι πρὶν ὁ πετεινὸς λαλήσῃ δύο φορές, θὰ μὲ ἀπαρνηθῇς τρεῖς φορές. Καὶ ἐκάλυψε τὸ πρόσωπον καὶ ἤρχισε νὰ κλαίῃ. (Ἡ βαθεῖα συναίσθησις τοῦ βαρέος σφάλματός του, ἡ συγκλονιστικὴ του λύπη, τὰ θερμὰ δάκρυα τῆς μετανοίας τὸν ἐπανέφεραν καὶ πάλιν ψυχικῶς πλησίον τοῦ Διδασκάλου καὶ τὸ ἔκαμαν ἄξιον νὰ δεχθῇ τὴν συγχώρησιν καὶ τὴν ἐξάλειψιν τῆς μεγάλης του ἐνοχῆς).