Κατὰ Μᾶρκον

Η θεραπεία του δαιμονιζομένου στα Γέργεσα¹Καὶ ἦλθον εἰς τὸ πέραν τῆς θαλάσσης εἰς τὴν χώραν τῶν Γεργεσηνῶν. ¹Καὶ ἦλθον εἰς τὸ ἀπέναντι μέρος τῆς θαλάσσης, εἰς τὴν χώραν τῶν Γεργεσηνῶν. ²καὶ ἐξελθόντος αὐτοῦ ἐκ τοῦ πλοίου εὐθέως ἀπήντησεν αὐτῷ ἐκ τῶν μνημείων ἄνθρωπος ἐν πνεύματι ἀκαθάρτῳ, ²Ὅταν δὲ ὁ Ἰησοῦς ἐβγῆκεν ἀπὸ τὸ πλοῖον, τὸν ἀπάντησε κάποιος ἄνθρωπος, ποὺ ἤρχετο ἀπὸ τὰ μνημεῖα, κυριευμένος ἀπὸ πνεῦμα ἀκάθαρτον. ³ὃς τὴν κατοίκησιν εἶχεν ἐν τοῖς μνήμασι, καὶ οὔτε ἁλύσεσιν οὐδεὶς ἠδύνατο αὐτὸν δῆσαι, ³Αὐτὸς τόπον κατοικίας καὶ παραμονῆς εἶχε τὰ μνήματα καὶ κανεὶς δὲν ἠμποροῦσε οὔτε μὲ σιδερένιες ἁλυσίδες νὰ τὸν κρατήσῃ δεμένον. ⁴διὰ τὸ αὐτὸν πολλάκις πέδαις καὶ ἁλύσεσι δεδέσθαι, καὶ διεσπάσθαι ὑπ᾿ αὐτοῦ τὰς ἁλύσεις καὶ τὰς πέδας συντετρῖφθαι, καὶ οὐδεὶς ἴσχυεν αὐτὸν δαμάσαι· ⁴Διότι πολλὲς φορὲς τὸν εἴχαν δέσει μὲ δεσμὰ εἰς τὰ πόδια καὶ μὲ σιδερένιες ἁλυσίδες εἰς τὰ χέρια καὶ αὐτὸς ἔσπαζε τὶς ἁλυσίδες καὶ συνέτριβε τὰ δεσμὰ καὶ κανεὶς δὲν εἶχε τὴν δύναμιν νὰ τὸν δαμάσῃ. ⁵καὶ διὰ παντὸς νυκτὸς καὶ ἡμέρας ἐν τοῖς μνήμασι καὶ ἐν τοῖς ὄρεσιν ἦν κράζων καὶ κατακόπτων ἑαυτὸν λίθοις. ⁵Καὶ συνεχῶς νύκτα καὶ ἡμέραν ἧτο εἰς τὰ μνήματα καὶ τὰ ὅρη, ἐφώναζε, κατέκοπτε καὶ κατεπλήγωνε τὸν εὐατὸν του μὲ λίθους. ⁶ἰδὼν δὲ τὸν Ἰησοῦν ἀπὸ μακρόθεν ἔδραμε καὶ προσεκύνησεν αὐτὸν, ⁶Ὅταν δὲ εἶδε τὸν Ἰησοῦν ἀπὸ μακρυά, ἔτρεξε πρὸς αὐτὸν καὶ τὸν ἐπροσκύνησε. ⁷καὶ κράξας φωνῇ μεγάλῃ λέγει· Τί ἐμοὶ καὶ σοί, Ἰησοῦ, υἱὲ τοῦ Θεοῦ τοῦ ὑψίστου; ὁρκίζω σε τὸν Θεόν, μή με βασανίσῃς. ⁷Καὶ ἀφοῦ ἐκραύγασε μὲ μεγάλην φωνὴν εἶπε· ποία σχέσις ἠμπορεῖ νὰ ὑπάρχῃ μεταξὺ ἐμοῦ καί σοῦ, Ἰησοῦ, Υἱὲ τοῦ Θεοῦ τοῦ Ὑψίστου; Σὲ ἐξορκίζω εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Θεοῦ νὰ μὴ μὲ βασανίσῃς>. ⁸ἔλεγε γὰρ αὐτῷ· Ἔξελθε τὸ πνεῦμα τὸ ἀκάθαρτον ἐκ τοῦ ἀνθρώπου. ⁸Διότι ὁ Ἰησοῦς ἔλεγεν εἰς αὐτό· <τὸ πνεῦμα τὸ ἀκάθαρτον ἔβγα ἀπὸ τὸν ἄνθρωπον αὐτόν>. ⁹καὶ ἐπηρώτα αὐτόν· Τί ὄνομά σοι; καὶ ἀπεκρίθη λέγων· Λεγεὼν ὄνομά μοι, ὅτι πολλοί ἐσμεν. ⁹Καὶ ἠρώτησεν αὐτόν· ποῖον εἶναι τὸ ὄνομά σου;> Καὶ ἐκεῖνο ἀπεκρίθη καὶ εἶπε· <λεγεὼν εἶναι τὸ ὄνομά μου, διότι εἵμεθα πολλοὶ ἐδῶ μέσα>. ¹⁰καὶ παρεκάλει αὐτὸν πολλὰ ἵνα μὴ ἀποστείλῃ αὐτοὺς ἔξω τῆς χώρας. ¹⁰Καὶ παρακαλοῦσε τὸν Ἰησοῦν, μὲ πολλὰς παρακλήσεις, νὰ μὴ τοὺς διώξῃ ἔξω ἀπὸ τὴν χώραν αὐτήν. ¹¹ἦν δὲ ἐκεῖ ἀγέλη χοίρων μεγάλη βοσκομένη πρὸς τῷ ὄρει· ¹¹Εὑρίσκετο δὲ ἐκεῖ πλησίον εἰς τὸ ὅρος ἕνα μεγάλο κοπάδι χοίρων, ποὺ ἔβοσκε. ¹²καὶ παρεκάλεσαν αὐτὸν πάντες οἱ δαίμονες λέγοντες· Πέμψον ἡμᾶς εἰς τοὺς χοίρους, ἵνα εἰς αὐτοὺς εἰσέλθωμεν. ¹²Καὶ παρεκάλεσαν αὐτὸν ὅλοι οἱ δαίμονες καὶ εἶπαν· <στεῖλε μας νὰ μποῦμε εἰς αὐτοὺς τοὺς χοίρους>. ¹³καὶ ἐπέτρεψεν αὐτοῖς εὐθέως ὁ Ἰησοῦς. καὶ ἐξελθόντα τὰ πνεύματα τὰ ἀκάθαρτα εἰσῆλθον εἰς τοὺς χοίρους· καὶ ὥρμησεν ἡ ἀγέλη κατὰ τοῦ κρημνοῦ εἰς τὴν θάλασσαν· ἦσαν δὲ ὡς δισχίλιοι καὶ ἐπνίγοντο ἐν τῇ θαλάσσῃ. ¹³Καὶ τοὺς ἐπέτρεψε ἀμέσως ὁ Ἰησοῦς καὶ ἀφοῦ ἐξῆλθαν τὰ ἀκάθαρτα πνεύματα, ἐμπῆκαν εἰς τοὺς χοίρους καὶ ὅλο τὸ κοπάδι ὥρμησε ἀσυγκράτητο ἐπάνω εἰς τὸν κρημνὸν καὶ ἔπεσε εἰς τὴν θάλασσαν. Ἦσαν δὲ περίπου δύο χιλιάδες οἱ χοίροι καὶ ἐπνίγοντο μέσα εἰς τὴν θάλασσαν. (Καὶ ἔτσι ἐτιμωρήθησαν οἱ Γεργεσηνοί, οἱ ὁποῖοι ἔτρεφαν χοίρους, μολονότι τὸ ἀπηγόρευε ὁ Μωσαϊκὸς νόμος). ¹⁴καὶ οἱ βόσκοντες τοὺς χοίρους ἔφυγον καὶ ἀπήγγειλαν εἰς τὴν πόλιν καὶ εἰς τοὺς ἀγρούς· καὶ ἐξῆλθον ἰδεῖν τί ἐστι τὸ γεγονός. ¹⁴Καὶ οἱ χοιροβοσκοὶ (κυριευμένοι ἀπὸ θαυμασμὸν καὶ τρόμον διὰ τὰ δύο καταπληκτικὰ θαύματα, ποὺ εἶδαν) ἔφυγαν καὶ ἀνήγγειλαν τὸ γεγονὸς εἰς τὴν πόλιν καὶ εἰς ὅσους εὐρῆκαν εἰς τὰ χωράφια· καὶ ἐβγῆκαν οἱ κάτοικοι νὰ ἰδοῦν, τί εἶναι αὐτό ποὺ συνέβη. ¹⁵καὶ ἔρχονται πρὸς τὸν Ἰησοῦν, καὶ θεωροῦσι τὸν δαιμονιζόμενον καθήμενον καὶ ἱματισμένον καὶ σωφρονοῦντα, τὸν ἐσχηκότα τὸν λεγεῶνα, καὶ ἐφοβήθησαν. ¹⁵Ἔρχονται πλησίον τοῦ Ἰησοῦ καὶ βλέπουν τὸν δαιμονιζόμενον νὰ κάθεται ντυμένος καὶ μὲ πλῆρες τὸ λογικὸν του, αὐτόν ποὺ εἶχε προηγουμένως τὸν λεγεῶνα τῶν δαιμονίων. Καὶ ἐφοβήθησαν. ¹⁶καὶ διηγήσαντο αὐτοῖς οἱ ἰδόντες πῶς ἐγένετο τῷ δαιμονιζομένῳ καὶ περὶ τῶν χοίρων. ¹⁶Ἐκεῖνοι δέ ποὺ εἴχαν ἴδει τί συνέβη μὲ τὸν δαιμονιζόμενον καὶ τοὺς χοίρους, τὰ διηγήθηκαν εἰς αὐτούς. ¹⁷καὶ ἤρξαντο παρακαλεῖν αὐτὸν ἀπελθεῖν ἀπὸ τῶν ὁρίων αὐτῶν. ¹⁷Ἐπειδὴ δὲ ἐφοβήθησαν καὶ διὰ τὰς ἄλλας παραβάσεις τοῦ Μωσαϊκοῦ νόμου, ἤρχισαν νὰ παρακαλοῦν τὸν Ἰησοῦν νὰ ἀναχωρήσῃ ἔξω ἀπὸ τὰ σύνορά των. ¹⁸καὶ ἐμβαίνοντος αὐτοῦ εἰς τὸ πλοῖον παρεκάλει αὐτὸν ὁ δαιμονισθεὶς ἵνα μετ᾿ αὐτοῦ ᾖ. ¹⁸Ὅταν δὲ ὁ Ἰησοῦς ἀνέβαινε εἰς τὸ πλοῖον, τὸν παρακαλοῦσε ὁ τέως δαιμονισμένος νὰ τοῦ ἐπιτρέψῃ νὰ τὸν ἀκολουθήσῃ καὶ νὰ μένῃ μαζῆ του. ¹⁹καὶ οὐκ ἀφῆκεν αὐτόν, ἀλλὰ λέγει αὐτῷ· Ὕπαγε εἰς τὸν οἶκόν σου πρὸς τοὺς σοὺς καὶ ἀνάγγειλον αὐτοῖς ὅσα σοι ὁ Κύριος πεποίηκε καὶ ἠλέησέ σε. ¹⁹Ὁ Ἰησοῦς ὅμως δὲν τὸν ἀφῆκεν, ἀλλὰ τοῦ εἶπε· <πήγαινε εἰς τὸ σπίτι σου πρὸς τοὺς δικού σου καὶ νὰ διηγηθῇς ὅσα ὁ Κύριος σοῦ ἔκαμε καὶ πόσο σὲ ἠλέησε>. ²⁰καὶ ἀπῆλθε καὶ ἤρξατο κηρύσσειν ἐν τῇ Δεκαπόλει ὅσα ἐποίησεν αὐτῷ ὁ Ἰησοῦς, καὶ πάντες ἐθαύμαζον. ²⁰Καὶ πράγματι ἐκεῖνος ἐπέστρεψε καὶ ἤρχισε νὰ κηρύσσῃ πρὸς τὰς δέκα ἑλληνικὰς πόλεις, ποὺ εὑρίσκοντο ἀνατολικὰ τοῦ Ἰορδάνου, ὅσα ὁ Ἰησοῦς ἔκαμεν εἰς αὐτόν· καὶ ὅλοι ἐθαύμαζαν.(Εὐεργετημένοι πνευματικῶς καὶ ὑλικῶς ἀπὸ τὸν Κύριον ἔχομεν καθῆκον νὰ διηγούμεθα εἰς ὅλους τὰ μεγαλεῖα του). Η θεραπεία της γυναίκας με την αιμορραγία και η ανάσταση της κόρης του Ιαείρου²¹Καὶ διαπεράσαντος τοῦ Ἰησοῦ ἐν τῷ πλοίῳ πάλιν εἰς τὸ πέραν συνήχθη ὄχλος πολὺς ἐπ᾿ αὐτόν, καὶ ἦν παρὰ τὴν θάλασσαν. ²¹Καὶ ὅταν πάλιν ἐπέρασε ὁ Ἰησοῦς μὲ τὸ πλοῖον εἰς τὸ ἀπέναντι μέρος συνεκεντρώθη πλῆθος πολὺ κοντὰ του. Ἦτο δὲ πλησίον εἰς τὴν θάλασσαν. ²²Καὶ ἔρχεται εἷς τῶν ἀρχισυναγώγων, ὀνόματι Ἰάειρος, καὶ ἰδὼν αὐτὸν πίπτει πρὸς τοὺς πόδας αὐτοῦ ²²Καὶ ἔρχεται ἐκεῖ ἔνας ἀπὸ τοὺς ἀρχισυναγώγους, ὀνόματι Ἰάειρος, ὁ ὁποῖος ὅταν τὸν εἶδεν, ἔπεσε γονατιστὸς ἐμπρὸς εἰς τὰ πόδια του ²³καὶ παρεκάλει αὐτὸν πολλὰ, λέγων ὅτι Τὸ θυγάτριόν μου ἐσχάτως ἔχει ἵνα ἐλθὼν ἐπιθῇς αὐτῇ τὰς χεῖρας, ὅπως σωθῇ καὶ ζήσεται. ²³καὶ τὸν παρακαλοῦσε μὲ πολλὰς καὶ θερμὰς παρακλήσεις καὶ ἔλεγε, ὅτι <ἡ μικρά μου κόρη εὑρίσκεται εἰς τὰ πρόθυρα τοῦ θανάτου. Σὲ παρακαλῶ λοιπὸν νὰ ἔλθῃς εἰς τὸ σπίτι, νὰ βάλῃς ἐπάνω της τὰς χεῖρας, διὰ νὰ σωθῇ καὶ ζήσῃ>. ²⁴καὶ ἀπῆλθε μετ᾿ αὐτοῦ· καὶ ἠκολούθει αὐτῷ ὄχλος πολύς, καὶ συνέθλιβον αὐτόν. ²⁴Καὶ ἀνεχώρησε μαζῆ του. Λαὸς δὲ πολὺς τὸν ἀκολουθοῦσε καὶ οἱ ἄνθρωποι τὸν ἐστρύμωχναν. ²⁵Καὶ γυνή τις οὖσα ἐν ῥύσει αἵματος ἔτη δώδεκα, ²⁵Καὶ μιὰ γυναῖκα, ἡ ὁποία ἔπασχεν ἐπὶ δώδεκα ἔτη ἀπὸ αἱμορραγίαν ²⁶καὶ πολλὰ παθοῦσα ὑπὸ πολλῶν ἰατρῶν καὶ δαπανήσασα τὰ παρ᾿ ἑαυτῆς πάντα, καὶ μηδὲν ὠφεληθεῖσα, ἀλλὰ μᾶλλον εἰς τὸ χεῖρον ἐλθοῦσα, ²⁶καὶ εἶχε ταλαιπωρηθῇ πολὺ ἀπὸ πολλοὺς ἰατρούς, εἶχε δὲ ἐξοδεύσει ὅλα τὰ ὑπάρχοντά της, χωρὶς νὰ ἵδῃ καμμίαν ὠφέλειαν, ἀλλὰ μᾶλλον εἶχε ἔλθει εἰς τὸ χειρότερον, ²⁷ἀκούσασα περὶ τοῦ Ἰησοῦ, ἐλθοῦσα ἐν τῷ ὄχλῳ ὄπισθεν ἥψατο τοῦ ἱματίου αὐτοῦ· ²⁷ὅταν ἤκουσε διὰ τὰ θαύματα ποὺ ἔκανε ὁ Ἰησοῦς, ἀνεμίχθη μὲ τὸ πλῆθος, ᾖλθε πίσῳ ἀπὸ τὸν Ἰησοῦν καὶ ἤγγισε τὸ ἔνδυμά του. ²⁸ἔλεγεν γὰρ ἐν ἑαυτῇ ὅτι Ἐὰν ἅψωμαι κἂν τῶν ἱματίων αὐτοῦ, σωθήσομαι. ²⁸Διότι ἔλεγε μέσα της, ὅτι <ἐὰν καὶ μόνον ἐγγίσω τὰ ἐνδύματά του, θὰ σωθῶ>. ²⁹καὶ εὐθέως ἐξηράνθη ἡ πηγὴ τοῦ αἵματος αὐτῆς, καὶ ἔγνω τῷ σώματι ὅτι ἴαται ἀπὸ τῆς μάστιγος. ²⁹Καὶ ἀμέσως ἐξηράθηκε καὶ ἔκλεισεν ἡ πηγή, ἀπὸ τὴν ὁποίαν ἔτρεχε τὸ αἷμα της, καὶ ἀντελήφθη ἀπὸ τὴν βελτίωσίν που ᾖλθε εἰς τὸ σῶμα της, ὅτι ἰατρεύθη ἀπὸ τὸ βάσανον ἐκεῖνο. ³⁰καὶ εὐθέως ὁ Ἰησοῦς ἐπιγνοὺς ἐν ἑαυτῷ τὴν ἐξ αὐτοῦ δύναμιν ἐξελθοῦσαν, ἐπιστραφεὶς ἐν τῷ ὄχλῳ ἔλεγε· Τίς μου ἥψατο τῶν ἱματίων; ³⁰Καὶ ἀμέσως ὁ Ἰησοῦς ἀντελήφθη πολὺ καλά, ὡς παντογνώστης, τὴν δύναμιν ποὺ ἐβγῆκεν ἀπὸ αὐτὸν καὶ στραφεὶς εἰς τὸ πλῆθος ἔλεγε· <ποιὸς ἤγγισε τὰ ἐνδύματά μου; ³¹καὶ ἔλεγον αὐτῷ οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ· Βλέπεις τὸν ὄχλον συνθλίβοντά σε, καὶ λέγεις· τίς μου ἥψατο; ³¹Καὶ ἔλεγον εἰς αὐτὸν οἱ μαθηταὶ του· <βλέπεις τὸν ὄχλον νὰ σὲ σπρώχνῃ ἀπὸ ὅλα τὰ σημεῖα καὶ ἐρωτᾷς ποιὸς σὲ ἤγγισε;> ³²καὶ περιεβλέπετο ἰδεῖν τὴν τοῦτο ποιήσασαν. ³²Ὁ Ἰησοῦς ὅμως περιέφερε γύρῳ τὸ βλέμμα του, διὰ νὰ ἵδῃ αὐτήν, ποὺ εἶχε κάμει αὐτό. ³³ἡ δὲ γυνὴ φοβηθεῖσα καὶ τρέμουσα, εἰδυῖα ὃ γέγονεν ἐπ᾿ αὐτῇ, ἦλθε καὶ προσέπεσεν αὐτῷ καὶ εἶπεν αὐτῷ πᾶσαν τὴν ἀλήθειαν. ³³Ἡ δὲ γυναῖκα φοβισμένη καὶ τρέμουσα, ἐπειδὴ εἶχε πλέον ἀντιληφθῇ πολὺ καλὰ τὴν θεραπείαν, ποὺ τῆς εἶχε γίνει, ᾖλθε καὶ ἔπεσεν εἰς τὰ γόνατα ἐμπρὸς του καὶ τοῦ εἶπεν ὅλην τὴν αλήθειαν. ³⁴ὁ δὲ εἶπεν αὐτῇ· Θύγατερ, ἡ πίστις σου σέσωκέ σε· ὕπαγε εἰς εἰρήνην, καὶ ἴσθι ὑγιὴς ἀπὸ τῆς μάστιγός σου. ³⁴Ἐκεῖνος δὲ τῆς εἶπε· <κόρη μου, ἡ πίστις σου σὲ ἔχει σώσει· πήγαινε μὲ εἰρήνην εἰς τὴν ψυχήν σου καὶ νὰ εἷσαι γιὰ πάντα ὑγιὴς καὶ ἀπηλλαγμένη ἀπὸ τὴν βασανιστικὴν ἀσθένειάν σου>. ³⁵Ἔτι αὐτοῦ λαλοῦντος ἔρχονται ἀπὸ τοῦ ἀρχισυναγώγου λέγοντες ὅτι Ἡ θυγάτηρ σου ἀπέθανε· τί ἔτι σκύλλεις τὸν διδάσκαλον; ³⁵Ἐνῶ δὲ αὐτὸς ἀκόμη ὠμιλοῦσε, ἔρχονται ἀπὸ τὸ σπίτι τοῦ ἀρχισυναγώγου ἄνθρωποι λέγοντες ὅτι <ἡ θυγάτηρ σου ἀπέθανε· διατὶ ἐνοχλεῖς ἀκόμη τὸν διδάσκαλον;> ³⁶ὁ δὲ Ἰησοῦς εὐθέως ἀκούσας τὸν λόγον λαλούμενον λέγει τῷ ἀρχισυναγώγῳ· Μὴ φοβοῦ, μόνον πίστευε. ³⁶Ὁ δὲ Ἰησοῦς ἀμέσως, μόλις ἄκουσε τὰ λόγια αὐτά, λέγει εἰς τὸν ἀρχισυνάγωγον· <μὴ φοβεῖσαι, μόνο πίστευε>. ³⁷καὶ οὐκ ἀφῆκεν αὐτῷ οὐδένα συνακολουθῆσαι εἰ μὴ Πέτρον καὶ Ἰάκωβον καὶ Ἰωάννην τὸν ἀδελφὸν Ἰακώβου. ³⁷Καὶ δὲν ἀφῆκε κανένα νὰ τὸν ἀκολουθήσῃ παρὰ μόνον τὸν Πέτρον καὶ τὸν Ἰάκωβον καὶ τὸν Ἰωάννην, τὸν ἀδελφὸν τοῦ Ἰακώβου. ³⁸καὶ ἔρχεται εἰς τὸν οἶκον τοῦ ἀρχισυναγώγου, καὶ θεωρεῖ θόρυβον, καὶ κλαίοντας καὶ ἀλαλάζοντας πολλά, ³⁸Καὶ ἔρχεται εἰς τὸ σπίτι τοῦ ἀρχισυναγώγου καὶ ἀκούει θόρυβον καὶ βλέπει πολλοὺς νὰ κλαίουν καὶ νὰ ὀλοφύρωνται πολύ. ³⁹καὶ εἰσελθὼν λέγει αὐτοῖς· Τί θορυβεῖσθε καὶ κλαίετε; τὸ παιδίον οὐκ ἀπέθανεν ἀλλὰ καθεύδει. καὶ κατεγέλων αὐτοῦ. ³⁹Καὶ εἰσελθὼν λέγει εἰς αὐτούς· <διατὶ κάνετε τόσον θόρυβον μὲ τὰς κραυγὰς σας καὶ διατὶ κλαίετε; Τὸ παιδὶ δὲν ἀπέθανε, ἀλλὰ κοιμᾶται>. Καὶ ἐκεῖνοι τὸν περιγελοῦσαν. ⁴⁰ὁ δὲ ἐκβαλὼν πάντας παραλαμβάνει τὸν πατέρα τοῦ παιδίου καὶ τὴν μητέρα καὶ τοὺς μετ᾿ αὐτοῦ. καὶ εἰσπορεύεται ὅπου ἦν τὸ παιδίον ἀνακείμενον, ⁴⁰Αὐτὸς ὅμως, ἀφοῦ ἔβγαλε ἔξω ὅλους, ἐπῇρε τὸν πατέρα τοῦ παιδιοῦ καὶ τὴν μητέρα καὶ τοὺς τρεῖς μαθητάς, ποὺ ἦσαν μαζῆ του, καὶ ἐμπῆκε ἐκεῖ, ὅπου ἧτο ἐξηπλωμένο τὸ παιδί. ⁴¹καὶ κρατήσας τῆς χειρὸς τοῦ παιδίου λέγει αὐτῇ· Ταλιθά, κοῦμι, ὅ ἐστι μεθερμηνευόμενον, Τὸ κοράσιον, σοὶ λέγω ἔγειρε. ⁴¹Καὶ ἀφοῦ ἐπιασε τὸ χέρι τοῦ παιδιοῦ, εἶπε πρὸς αὐτό· <ταλιθὰ κοῦμι>· πρᾶγμα τὸ ὁποῖον ἑρμηνευόμενον σημαίνει· <τὸ κοράσιον, εἰς σὲ ἐγὼ ὁμιλῶ, σήκω>. ⁴²καὶ εὐθέως ἀνέστη τὸ κοράσιον καὶ περιεπάτει· ἦν γὰρ ἐτῶν δώδεκα. καὶ ἐξέστησαν ἐκστάσει μεγάλῃ. ⁴²Καὶ ἀμέσως τὸ κοράσιον ἐσηκώθη καὶ ἐντελῶς ὑγιὲς περιπατοῦσε· διότι ἧτο δώδεκα ἐτῶν. Καὶ κατελήφθησαν ὅλοι ἀπὸ ἔκπληξιν καὶ μεγάλον θαυμασμόν. ⁴³καὶ διεστείλατο αὐτοῖς πολλὰ ἵνα μηδεὶς γνῷ τοῦτο· καὶ εἶπε δοθῆναι αὐτῇ φαγεῖν. ⁴³Καὶ τοὺς εἶπε καὶ τοὺς ξαναεῖπε καὶ τοὺς ἔδωσε ἐντολὴν μὲ ἕνα τρόπον ἔντονον, κανεὶς νὰ μὴ μάθῃ αὐτὸ τὸ θαῦμα. Καὶ εἶπε νὰ τῆς δώσουν νὰ φάγῃ. (Διὰ νὰ βεβαιωθοῦν ἔτσι ὅτι ἧτο καὶ πλήρως ὑγιὴς ἡ κόρη των).