Εὐαγγέλιον

Κατὰ Μᾶρκον

Κεφάλαιον Θ΄

¹Καὶ ἔλεγεν αὐτοῖς· Ἀμὴν λέγω ὑμῖν ὅτι εἰσί τινες ὧδε τῶν ἑστηκότων, οἵτινες οὐ μὴ γεύσωνται θανάτου ἕως ἂν ἴδωσι τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ ἐληλυθυῖαν ἐν δυνάμει. ¹Καὶ ἔλεγεν εἰς αὐτούς· <Σᾶς διαβεβαιώνω, ὅτι ὑπάρχουν μερικοὶ ἀπὸ αὐτούς ποὺ εὑρίσκονται ἐδῶ, οἱ ὁποῖοι δὲν θὰ γευθοῦν τὸν θάνατον, προτοῦ ἰδοῦν τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ, δηλαδὴ τὴν Ἐκκλησίαν, νὰ ἐγκαθίσταται καὶ νὰ θεμελιώνεται εἰς τὴν γῆν μὲ δύναμιν κατὰ τὴν ἡμέραν τῆς ἐπιφοιτήσεως τοῦ Ἁγίου Πνεύματος>. Η μεταμόρφωση του Ιησού²Καὶ μεθ᾿ ἡμέρας ἓξ παραλαμβάνει ὁ Ἰησοῦς τὸν Πέτρον καὶ τὸν Ἰάκωβον καὶ τὸν Ἰωάννην καὶ ἀναφέρει αὐτοὺς εἰς ὄρος ὑψηλὸν κατ᾿ ἰδίαν μόνους· καὶ μετεμορφώθη ἔμπροσθεν αὐτῶν, ²Καὶ ὕστερα ἀπὸ ἓξ ἡμέρας ἐπῇρε μαζῆ του ὁ Ἰησοῦς τὸν Πέτρον καὶ τὸν Ἰάκωβον καὶ τὸν Ἰωάννην καὶ τοὺς ἀνέβασεν εἰς ἕνα ὑψηλὸν ὅρος αὐτοὺς μόνον ἰδιαιτέρως. Καὶ μετεμορφώθη ἔμπροσθεν αὐτῶν. ³καὶ τὰ ἱμάτια αὐτοῦ ἐγένετο στίλβοντα, λευκὰ λίαν ὡς χιών, οἷα γναφεὺς ἐπὶ τῆς γῆς οὐ δύναται οὕτω λευκᾶναι. ³Καὶ τὰ ἐνδύματα αὐτοῦ ἔγιναν ἀπαστράπτοντα καὶ ἀκτινοβόλα, λευκὰ παρὰ πολὺ ὦσαν τὸ χιόνι, τέτοια ποὺ κανένας βαφεὺς εἰς τὴν γῆν δὲν ἠμπορεί ποτὲ νὰ λευκάνῃ ἔτσι. ⁴καὶ ὤφθη αὐτοῖς Ἠλίας σὺν Μωϋσεῖ, καὶ ἦσαν συλλαλοῦντες τῷ Ἰησοῦ. καὶ ἀποκριθεὶς ὁ Πέτρος λέγει τῷ Ἰησοῦ· ⁴Καὶ παρουσιάσθη εἰς αὐτοὺς ὁ Ἠλίας (ὡς ἐκπρόσωπος τῶν προφητῶν) μαζῆ μὲ τὸν Μωϋσέα (ἐκπρόσωπον τοῦ Νόμου) καὶ συνωμιλοῦσαν μὲ τὸν Ἰησοῦν. Ἐπῇρε τότε ὁ Πέτρος τὸν λόγον καὶ εἶπεν εἰς τὸν Ἰησοῦν. ⁵Ραββί, καλόν ἐστιν ἡμᾶς ὧδε εἶναι· καὶ ποιήσωμεν σκηνάς τρεῖς, σοὶ μίαν καὶ Μωϋσεῖ μίαν καὶ Ἠλίᾳ μίαν. ⁵<Διδάσκαλε, καλὸν εἶναι νὰ μένωμεν ἐδῶ. Καὶ νὰ κατασκευάσωμεν τρεῖς σκηνάς, μίαν διὰ σέ, μίαν διὰ τὸν Μωϋσέα καὶ μίαν διὰ τὸν Ἠλίαν>. ⁶οὐ γὰρ ᾔδει τί λαλήσῃ· ἦσαν γὰρ ἔκφοβοι. ⁶Καὶ ἔλεγεν αὐτά, διότι δὲν ἤξευρε τί νὰ εἴπῃ, ἐπειδὴ αὐτὸς καὶ οἱ δύο ἄλλοι μαθηταὶ εἴχαν καταληφθῇ ἀπὸ φόβον, ὁ ὁποῖος εἶχε θολώσει καὶ συγχύσει τὸν νοῦν τους. ⁷καὶ ἐγένετο νεφέλη ἐπισκιάζουσα αὐτοῖς, καὶ ἦλθε φωνὴ ἐκ τῆς νεφέλης λέγουσα· Οὗτός ἐστιν ὁ υἱός μου ὁ ἀγαπητός· αὐτοῦ ἀκούετε. ⁷Καὶ αἴφνης ᾖλθε νέφος που ἐσκέπασε αὐτούς. Καὶ ἀπὸ τὸ νέφος αὐτὸ ἠκούσθη φωνή, ποὺ ἔλεγεν· <αὐτὸς εἶναι ὁ Υἱός μου ὁ ἀγαπητός. Εἰς αὐτὸν νὰ ὑπακούετε>. ⁸καὶ ἐξάπινα περιβλεψάμενοι οὐκέτι οὐδένα εἶδον, ἀλλὰ τὸν Ἰησοῦν μόνον μεθ᾿ ἑαυτῶν. ⁸Καὶ ἔξαφνα ἐκύτταξαν γύρῳ τους οἱ μαθηταὶ καὶ δὲν εἶδαν κανένα, παρὰ μόνον τὸν Ἰησοῦν μαζῆ των. ⁹καταβαινόντων δὲ αὐτῶν ἀπὸ τοῦ ὄρους διεστείλατο αὐτοῖς ἵνα μηδενὶ διηγήσωνται ἃ εἶδον, εἰ μὴ ὅταν ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἐκ νεκρῶν ἀναστῇ. ⁹Καθὼς δὲ κατέβαιναν ἀπὸ τὸ ὅρος, ἔδωσεν αὐτούς, κατὰ τρόπον ἔντονον, ἐντολήν, νὰ μὴ διηγηθοῦν εἰς κανένα αὐτά ποὺ εἶδαν, παρὰ μόνον ὅταν ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἀναστηθῇ ἐκ νεκρῶν. ¹⁰καὶ τὸν λόγον ἐκράτησαν, πρὸς ἑαυτοὺς συζητοῦντες τί ἐστι τὸ ἐκ νεκρῶν ἀναστῆναι. ¹⁰Καὶ οἱ μαθηταὶ ἐκράτησαν τὸ γεγονὸς τῆς μεταμορφώσεως μυστικόν· μεταξὺ των ὅμως συζητοῦσαν, τί σημαίνει ὅτι θὰ ἀναστηθῇ ἒκ νεκρῶν. ¹¹καὶ ἐπηρώτων αὐτὸν λέγοντες, ὅτι λέγουσιν οἱ γραμματεῖς ὅτι Ἠλίαν δεῖ ἐλθεῖν πρῶτον. ¹¹Ἐρωτοῦσαν ὅμως αὐτὸν καὶ ἔλεγαν· <διατὶ οἱ γραμματεῖς λέγουν, ὅτι πρέπει νὰ ἔλθῃ πρῶτον ὁ Ἠλίας;> ¹²ὁ δὲ ἀποκριθεὶς εἶπεν αὐτοῖς· Ἠλίας μὲν ἐλθὼν πρῶτον ἀποκαθιστᾷ πάντα· καὶ πῶς γέγραπται ἐπὶ τὸν υἱὸν τοῦ ἀνθρώπου ἵνα πολλὰ πάθῃ καὶ ἐξουδενωθῇ; ¹²Ἐκεῖνος δὲ τοὺς ἀπήντησε· <Μάλιστα, ὁ Ἠλίας θὰ ἔλθῃ πρὸ τῆς ἐλεύσεως τοῦ Μεσσίου, νὰ ἀποκαταστήσῃ καὶ τακτοποιήσῃ τὰ πάντα διὰ τὴν ὑποδοχὴν του. Ἀλλὰ διατὶ δὲν λέγουν οἱ γραμματεῖς καὶ τό πῶς ἔχει γραφῆ καὶ προφητευθῆ διὰ τὸν Υἱὸν τοῦ ἀνθρώπου, ὅτι θὰ πάθῃ πολλὰ καὶ θὰ ἐξουθενωθῇ ἀπὸ τοὺς ἐχθροὺς του; ¹³ἀλλὰ λέγω ὑμῖν ὅτι καὶ Ἠλίας ἐλήλυθε, καὶ ἐποίησαν αὐτῷ ὅσα ἠθέλησαν, καθὼς γέγραπται ἐπ᾿ αὐτόν. ¹³Ἀλλὰ ἐγὼ σᾶς λέγω τοῦτο· ὅτι ὁ Ἠλίας ᾖλθε, ἐναντίον τοῦ ὁποίου, ἔκαμαν ὅσα ἠθέλησαν, ὅπως ἄλλωστε καὶ δι᾿ αὐτὸν εἶχε προφητευθῆ>. (Καὶ αὐτὰ ἔλεγε διὰ τὸν Ἰωάννην τὸν Βαπτιστήν, ὁ ὁποῖος εἶχεν ἔλθει ἐν πνεύματι καὶ δυνάμει Ἡλιοὺ, διὰ νὰ προπαρασκευάσῃ τὸν λαόν). Θεραπεία του παιδιού με το δαιμονικό πνεύμα¹⁴Καὶ ἐλθὼν πρὸς τοὺς μαθητὰς εἶδεν ὄχλον πολὺν περὶ αὐτοὺς, καὶ γραμματεῖς συζητοῦντας αὐτοῖς. ¹⁴Καὶ καθὼς κατέβηκε πρὸς τοὺς ἄλλους ἐννέα μαθητάς, εἶδεν λαὸν πολὺν γύρῳ ἀπὸ αὐτοὺς καὶ τοὺς γραμματεῖς νὰ συζητοῦν ἐντόνως μὲ αὐτούς. ¹⁵καὶ εὐθέως πᾶς ὁ ὄχλος ἰδόντες αὐτὸν ἐξεθαμβήθησαν, καὶ προστρέχοντες ἠσπάζοντο αὐτόν. ¹⁵Καὶ ἀμέσως ὅλος ὁ λαός, ὅταν τὸν εἶδε, κατελήφθη ἀπὸ μεγάλο θαυμασμὸν καὶ τρέχοντες πρὸς αὐτὸν τὸν ἐχαιρετοῦσαν. ¹⁶καὶ ἐπηρώτησε τοὺς γραμματεῖς· Τί συζητεῖτε πρὸς ἑαυτούς; ¹⁶Καὶ ἠρώτησε τοὺς γραμματεῖς· <τί συζητεῖτε μεταξὺ σας;> ¹⁷καὶ ἀποκριθεὶς εἷς ἐκ τοῦ ὄχλου εἶπε· Διδάσκαλε, ἤνεγκα τὸν υἱόν μου πρὸς σέ, ἔχοντα πνεῦμα ἄλαλον. ¹⁷Καὶ λαβὼν τὸν λόγον ἔνας ἀπὸ τὸ πλῆθος εἶπε· <Διδάσκαλε, ἔφερα πρὸς σὲ τὸ παιδί μου, ποὺ ἔχει καταληφθῇ ἀπὸ πονηρὸν πνεῦμα, τὸ ὁποῖον τοῦ ἔχει ἀφαιρέσει τὴν λαλιάν. ¹⁸καὶ ὅπου ἂν αὐτὸν καταλάβῃ, ῥήσσει αὐτόν, καὶ ἀφρίζει καὶ τρίζει τοὺς ὀδόντας αὐτοῦ, καὶ ξηραίνεται· καὶ εἶπον τοῖς μαθηταῖς σου ἵνα αὐτὸ ἐκβάλωσι, καὶ οὐκ ἴσχυσαν. ¹⁸Καὶ εἰς ὅποιον τόπον τὸ καταλάβει, τὸ συγκλονίζει καὶ τὸ ρίπτει κάτω καὶ τὸ κάνει νὰ ἀφρίζη, νὰ τρίζῃ τὰ δόντια του καὶ νὰ μένῃ ξηρὸν καὶ ἀναίσθητον. Καὶ εἶπα εἰς τοὺς μαθητάς σου νὰ διώξουν αὐτὸ τὸ πονηρὸν πνεῦμα, καὶ δὲν ἠμπόρεσαν>. ¹⁹ὁ δὲ ἀποκριθεὶς αὐτῷ λέγει· Ὦ γενεὰ ἄπιστος, ἕως πότε πρὸς ὑμᾶς ἔσομαι; ἕως πότε ἀνέξομαι ὑμῶν; φέρετε αὐτὸν πρός με. καὶ ἤνεγκαν αὐτὸν πρὸς αὐτόν. ¹⁹Ὁ δὲ Ἰησοῦς ἀπεκρίθη εἰς αὐτὸν καὶ εἶπε· <ὦ γενεά, ποὺ μένεις ἀκόμη ἄπιστος, παρ᾿ ὅλα τὰ θαύματα ποὺ ἔχεις ἰδῇ· ἕως πότε θὰ εἷμαι μαζῆ σας; Ἕως πότε θὰ σᾶς ἀνέχωμαι; Φέρτε αὐτὸν σὲ μένα>. Καὶ ἔφεραν πράγματι τὸ δαιμονιζόμενο παιδί. ²⁰καὶ ἰδὼν αὐτὸν εὐθέως τὸ πνεῦμα ἐσπάραξεν αὐτόν, καὶ πεσὼν ἐπὶ τῆς γῆς ἐκυλίετο ἀφρίζων. ²⁰Καὶ τὸ πνεῦμα τὸ πονηρόν, μόλις εἶδε τὸν Ἰησοῦν, ἀμέσως συνεκλόνισε μὲ σπασμοὺς τὸν νέον, ὁ ὁποῖος ἀφοῦ ἔπεσε εἰς τὴν γῆν, ἐκυλίετο καὶ ἔβγαζε ἀφρούς. ²¹καὶ ἐπηρώτησε τὸν πατέρα αὐτοῦ· Πόσος χρόνος ἐστὶν ὡς τοῦτο γέγονεν αὐτῷ; ὁ δὲ εἶπε· Παιδιόθεν. ²¹Καὶ ἠρώτησε ὁ Κύριος τὸν πατέρα τοῦ νέου· <πόσος καιρὸς εἶναι ἀπὸ τότε ποῦ συνέβη αὐτό;> Καὶ ἐκεῖνος εἶπε· <ἀπὸ τὴν παιδικὴν του ἡλικίαν. ²²καὶ πολλάκις αὐτὸν καὶ εἰς πῦρ ἔβαλε καὶ εἰς ὕδατα, ἵνα ἀπολέσῃ αὐτόν· ἀλλ᾿ εἴ τι δύνασαι, βοήθησον ἡμῖν σπλαγχνισθεὶς ἐφ᾿ ἡμᾶς. ²²Καὶ πολλὲς φορὲς τὸν ἔρριξεν εἰς τὴν φωτιὰ καὶ εἰς τὰ νερά, διὰ νὰ τὸν ἐξοντώσῃ. Ἀλλ᾿ ἐὰν ἠμπορῇς νὰ κάμῃς τίποτε, σπλαγχνίσου μας καὶ βοήθησέ μας>. ²³ὁ δὲ Ἰησοῦς εἶπεν αὐτῷ· Τὸ εἰ δύνασαι πιστεῦσαι, πάντα δυνατὰ τῷ πιστεύοντι. ²³Ὁ δὲ Ἰησοῦς τοῦ εἶπε τοῦτο· <ἐὰν σὺ ἠμπορῇς νὰ πιστεύσῃς, τότε ὅλα εἶναι κατορθωτὰ εἰς τὸν πιστεύοντα>. ²⁴καὶ εὐθέως κράξας ὁ πατὴρ τοῦ παιδίου μετὰ δακρύων ἔλεγε· Πιστεύω, Κύριε· βοήθει μου τῇ ἀπιστίᾳ. ²⁴Καὶ ἀμέσως πατὴρ τοῦ παιδίου μὲ δάκρυα εἰς τὰ μάτια ἔκραξε καὶ εἶπε· <πιστεύω, Κύριε, βοήθησέ με νὰ ἐλευθερωθῶ ἀπὸ τὴν ὀλιγοπιστίαν καὶ νὰ ἀποκτήσω ζωντανὴν πίστιν>. ²⁵ἰδὼν δὲ ὁ Ἰησοῦς ὅτι ἐπισυντρέχει ὄχλος ἐπετίμησε τῷ πνεύματι τῷ ἀκαθάρτῳ λέγων αὐτῷ· Τὸ πνεῦμα τὸ ἄλαλον καὶ κωφὸν, ἐγὼ σοι ἐπιτάσσω, ἔξελθε ἐξ αὐτοῦ καὶ μηκέτι εἰσέλθῃς εἰς αὐτόν. ²⁵Ἐπειδὴ δὲ ὁ Ἰησοῦς εἶδε ὅτι λαὸς ἔτρεχε ἀπὸ τὰ διάφορα μέρη καὶ ἐμαζεύετο ἐκεῖ, ἐπέπληξε τὸ ἀκάθαρτον πνεῦμα καὶ τοῦ εἶπε· <τὸ πνεῦμα τὸ ἄλαλον καὶ τὸ κωφόν, ἐγὼ σὲ διατάσσω, ἔβγα ἀπὸ αὐτὸν καί ποτὲ πλέον νὰ μὴ ξαναεισέλθης εἰς αὐτόν>. ²⁶καὶ κράξαν καὶ πολλὰ σπαράξαν αὐτόν ἐξῆλθε, καὶ ἐγένετο ὡσεὶ νεκρός, ὥστε πολλοὺς λέγειν ὅτι ἀπέθανεν. ²⁶Καὶ τὸ πνεῦμα τὸ πονηρὸν ἀφοῦ ἔκραξε καὶ συνεκλόνισε παρὰ πολὺ τὸν νέον, ἐβγῆκε. Καὶ ἔμεινε ὁ νέος σὰν πεθαμένος, ὥστε πολλοὶ νὰ λέγουν ὅτι ἀπέθανε. ²⁷ὁ δὲ Ἰησοῦς κρατήσας αὐτὸν τῆς χειρὸς ἤγειρεν αὐτόν, καὶ ἀνέστη. ²⁷Ὁ δὲ Ἰησοῦς τὸν ἐπιασε ἀπὸ τὸ χέρι, τὸν ἐσήκωσε καὶ ἐκεῖνος ἐστάθη ὄρθιος. ²⁸Καὶ εἰσελθόντα αὐτὸν εἰς οἶκον οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ ἐπηρώτων αὐτόν κατ᾿ ἰδίαν, ὅτι ἡμεῖς οὐκ ἠδυνήθημεν ἐκβαλεῖν αὐτό. ²⁸Ὅταν δὲ εἰσῆλθεν ὁ Κύριος εἰς ἕνα σπίτι, οἱ μαθηταὶ του τὸν ἐρωτοῦσαν ἰδιαιτέρως· <διατὶ ἡμεῖς δὲν ἠμπορέσαμεν νὰ διώξωμε τὸ ἀκάθαρτον πνεῦμα;> ²⁹καὶ εἶπεν αὐτοῖς· Τοῦτο τὸ γένος ἐν οὐδενὶ δύναται ἐξελθεῖν εἰ μὴ ἐν προσευχῇ καὶ νηστείᾳ. ²⁹Καὶ ἐκεῖνος τοὺς εἶπεν· <αὐτὸ τὸ γένος τῶν δαιμονίων μὲ τίποτε ἄλλο δὲν διώχνεται, παρὰ μόνον μὲ προσευχὴν καὶ νηστείαν>. Δεύτερη πρόρρηση του πάθους και της ανάστασης³⁰Καὶ ἐκεῖθεν ἐξελθόντες παρεπορεύοντο διὰ τῆς Γαλιλαίας, καὶ οὐκ ἤθελεν ἵνα τις γνῷ· ³⁰Καὶ ἀφοῦ ἀνεχώρησαν ἀπὸ ἐκεῖ, ἐπροχωροῦσαν ἀπὸ ἀπόμερους δρόμους διὰ μέσου τῆς Γαλιλαίας καὶ δὲν ἤθελε νὰ μάθῃ κανεὶς διὰ τὴν διάβασίν του αὐτήν. ³¹ἐδίδασκε γὰρ τοὺς μαθητὰς αὐτοῦ καὶ ἔλεγεν αὐτοῖς ὅτι Ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου παραδίδοται εἰς χεῖρας ἀνθρώπων, καὶ ἀποκτενοῦσιν αὐτόν, καὶ ἀποκτανθεὶς τῇ τρίτῃ ἡμέρᾳ ἀναστήσεται. ³¹Καὶ τοῦτο, διότι ἐδίδασκε τοὺς μαθητὰς τοῦ ἰδιαιτέρως καὶ τοὺς ἐπληροφοροῦσε, ὅτι ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου παραδίδεται εἰς χέρια μοχθηρῶν ἀνθρώπων, οἱ ὁποῖοι καὶ θὰ τὸν θανατώσουν, καὶ ἀφοῦ θανατωθῇ, τὴν τρίτην ἡμέραν θὰ ἀναστηθῇ. ³²οἱ δὲ ἠγνόουν τὸ ῥῆμα, καὶ ἐφοβοῦντο αὐτὸν ἐπερωτῆσαι. ³²Ἐκεῖνοι ὅμως δὲν ἠμποροῦσαν νὰ ἐννοήσουν τὰ λόγια αὐτά. Διὰ λόγους δὲ σεβασμοῦ, ἀλλὰ καὶ ἕνεκα φόβου (μήπως ἀκούσουν κάτι περισσότερον λυπηρόν, ἢ καὶ ἐλεγχθοῦν διὰ τὴν ἄγνοιάν των ἀπὸ τὸν διδάσκαλον) δὲν ἐτολμοῦσαν νὰ τὸν ἐρωτήσουν. Ποιος είναι ο ανώτερος³³Καὶ ἦλθεν εἰς Καπερναούμ· καὶ ἐν τῇ οἰκίᾳ γενόμενος ἐπηρώτα αὐτούς· Τί ἐν τῇ ὁδῷ πρὸς ἑαυτοὺς διελογίζεσθε; ³³Καὶ ᾖλθε εἰς τὴν Καπερναούμ. Ὅταν δὲ ἔφτασε εἰς τὸ σπίτι, τοὺς ἐρωτοῦσε· <τί ἐσκέπτεσθε καὶ τί ἐσυζητούσατε μεταξὺ σας εἰς τὸν δρόμον;> ³⁴οἱ δὲ ἐσιώπων· πρὸς ἀλλήλους γὰρ διελέχθησαν ἐν τῇ ὁδῷ τίς μείζων. ³⁴Ἐκεῖνοι δὲ ἐντροπιασμένοι ἐσιωποῦσαν, διότι εἴχαν συζητήσει εἰς τὸν δρόμον μεταξὺ των, ποῖος ἀπὸ αὐτοὺς θὰ εἶναι μεγαλύτερος πλησίον τοῦ Χριστοῦ. ³⁵καὶ καθίσας ἐφώνησε τοὺς δώδεκα καὶ λέγει αὐτοῖς· Εἴ τις θέλει πρῶτος εἶναι, ἔσται πάντων ἔσχατος καὶ πάντων διάκονος. ³⁵Καὶ ἀφοῦ ἐκάθισε, ἐκάλεσε τοὺς δώδεκα καὶ τοὺς εἶπε· <ὅποιος θέλει νὰ εἶναι πρῶτος, θὰ γίνη τελευταῖος ἀπὸ ὅλους καὶ ὑπηρέτης εἰς ὅλους>. ³⁶καὶ λαβὼν παιδίον ἔστησεν αὐτὸ ἐν μέσῳ αὐτῶν, καὶ ἐναγκαλισάμενος αὐτὸ εἶπεν αὐτοῖς· ³⁶Ἐπῇρε δὲ ἕνα παιδί, τὸ ἔβαλε ὄρθιο ἐν μέσῳ αὐτῶν, τὸ ἀγκαλιασε καὶ τοὺς εἶπε· ³⁷Ὃς ἐὰν ἓν τῶν τοιούτων παιδίων δέξηται ἐπὶ τῷ ὀνόματί μου, ἐμὲ δέχεται· καὶ ὃς ἐὰν ἐμὲ δέξηται, οὐκ ἐμὲ δέχεται, ἀλλὰ τὸν ἀποστείλαντά με. ³⁷<ἐκεῖνος ποὺ πρὸς χάριν μου θὰ δεχθῇ ἕνα ἀπὸ τὰ παιδιά αὐτὰ ἢ ἕνα ἄνθρωπον, ποὺ μὲ τὴν ἁπλοϊκότητα καὶ ἀθωότητά του ὁμοιάζει μὲ μικρὸ παιδί, αὐτὸς ὑποδέχεται ἐμέ· καὶ ὅποιος θὰ ὑποδεχθῇ ἐμέ, δὲν δεχετεαι ἐμέ, ἀλλὰ τὸν Πατέρα, ποὺ μὲ ἔστειλε εἰς τὴν γῆν>. Όποιος δεν είναι εναντίον μας είναι μαζί μας³⁸Ἀπεκρίθη αὐτῷ ὁ Ἰωάννης λέγων· Διδάσκαλε, εἴδομέν τινα ἐν τῷ ὀνόματί σου ἐκβάλλοντα δαιμόνια, ὃς οὐκ ἀκολουθεῖ ἡμῖν, καὶ ἐκωλύσαμεν αὐτόν, ὅτι οὐκ ἀκολουθεῖ ἡμῖν. ³⁸Ἔλαβε τότε τὸν λόγον ὁ Ἰωάννης καὶ εἶπε· <διδάσκαλε, εἴδαμε κάποιον νὰ διώχνῃ μὲ τὴν ἐπίκλησιν τοῦ ὀνόματός σου δαιμόνια· αὐτὸς ὅμως δὲν μᾶς ἀκολουθεῖ καὶ δὲν ἀνήκει εἰς τὴν ὁμάδα μας. Διὰ τοῦτο καὶ τὸν ἐμποδίσαμεν, ἀκριβῶς διότι δὲν μᾶς ἀκολουθεῖ ὡς μαθητής σου>. ³⁹ὁ δὲ Ἰησοῦς εἶπε· Μὴ κωλύετε αὐτόν· οὐδεὶς γάρ ἐστιν ὃς ποιήσει δύναμιν ἐπὶ τῷ ὀνόματί μου καὶ δυνήσεται ταχὺ κακολογῆσαί με· ³⁹Ὁ δὲ Ἰησοῦς εἶπεν· <μὴ τὸν ἐμποδίζετε, διότι δὲν ὑπάρχει ἄνθρωπος, ὁ ὁποῖος μὲ τὴν δύναμιν τοῦ ὀνόματός μου θὰ κάμῃ θαῦμα, καὶ θὰ μπορέσῃ σύντομα νὰ μὲ κακολογήσῃ. ⁴⁰ὃς γὰρ οὐκ ἔστι καθ᾿ ἡμῶν, ὑπὲρ ἡμῶν ἐστιν. ⁴⁰Μὴ ἐμποδίζετε λοιπὸν κάτι τέτοιους, διότι ἐκεῖνος ποὺ δὲν εἶναι ἐνάντιον σας καὶ δὲν σᾶς πολεμεῖ, εἶναι μὲ τὸ μέρος σας. ⁴¹ὃς γὰρ ἂν ποτίσῃ ὑμᾶς ποτήριον ὕδατος ἐν τῷ ὀνόματί μου, ὅτι Χριστοῦ ἐστε, ἀμὴν λέγω ὑμῖν, οὐ μὴ ἀπολέσῃ τὸν μισθὸν αὐτοῦ. ⁴¹Διότι ὅποιος πρὸς χάριν ἐμοῦ σᾶς προσφέρει καὶ τὴν παραμικρὰν ὑπηρεσίαν, ὅποιος π.χ. σᾶς προσφέρει ἕνα ποτήρι νερό, διότι εἷσθε μαθηταὶ τοῦ Χρστού, σᾶς διαβεβαιώνω, ὅτι δὲν θὰ χάσῃ τὸν μισθὸν του. Το πνεύμα της θυσίας⁴²καὶ ὃς ἂν σκανδαλίσῃ ἕνα τῶν μικρῶν τούτων τῶν πιστευόντων εἰς ἐμέ, καλόν ἐστιν αὐτῷ μᾶλλον εἰ περίκειται λίθος μυλικὸς περὶ τὸν τράχηλον αὐτοῦ καὶ βέβληται εἰς τὴν θάλασσαν. ⁴²Ὅποιος δὲ μὲ τὰ λόγια ἢ μὲ τὰ ἔργα του ἤθελε σκανδαλίσει καὶ σπρώξει εἰς τὸν δρόμον τοῦ κακοῦ ἕνα ἀπὸ τοὺς μικροὺς καὶ ταπεινοὺς τούτους, ποὺ πιστεύουν εἰς ἐμέ, πρέπει νὰ θεωρήσῃ συμφερώτερον διὰ τὸν ἑαυτὸν του, ἐὰν κρεμασθῇ ἀπὸ τὸν τράχηλόν του μιὰ μυλόπετρα καὶ ριφθῇ εἰς τὴν θάλασσα. (Διότι ἡ τιμωρία, ποὺ τὸν περιμένει ἀπὸ τὸν δίκαιον Θεόν, θὰ εἶναι ἀσυγκρίτως φοβερωτέρα). ⁴³καὶ ἐὰν σκανδαλίζῃ σε ἡ χείρ σου, ἀπόκοψον αὐτήν· καλόν σοί ἐστι κυλλὸν εἰς τὴν ζωὴν εἰσελθεῖν, ἢ τὰς δύο χεῖρας ἔχοντα ἀπελθεῖν εἰς τὴν γέενναν, εἰς τὸ πῦρ τὸ ἄσβεστον, ⁴³Καὶ ἐὰν πρόσωπον προσφιλὲς καὶ πολύτιμον, ὅπως τὸ δέξι σου χέρι, σὲ σκανδαλίζῃ, κόψε τὴν ἐπικοινωνίαν καὶ συναναστροφὴν μὲ αὐτό, ὅπως θὰ ἔκοπτες τὸ ἀρωστημένο χέρι. Διότι εἶναι πολὺ προτιμότερον γιὰ σένα νὰ εἰσέλθῃς εἰς τὴν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν κουλλὸς ἢ ἔχων καὶ τὰ δύο σου χέρια νὰ ριφθῇς εἰς τὴν γέενναν, εἰς τὸ πῦρ τὸ ἄσβεστον, ⁴⁴ὅπου ὁ σκώληξ αὐτῶν οὐ τελευτᾷ καὶ τὸ πῦρ οὐ σβέννυται. ⁴⁴ὅπου τὸ σκουλήκι, ποὺ θὰ κατατρώγῃ τοὺς ἁμαρτωλούς, δὲν πεθαίνει ποτὲ καὶ τὸ φοβερὸ πῦρ δὲν σβήνεται ποτέ. ⁴⁵καὶ ἐὰν ὁ πούς σου σκανδαλίζῃ σε, ἀπόκοψον αὐτόν· καλόν σοί ἐστιν εἰσελθεῖν εἰς τὴν ζωὴν χωλὸν, ἢ τοὺς δύο πόδας ἔχοντα βληθῆναι εἰς τὴν γέενναν, εἰς τὸ πῦρ τὸ ἄσβεστον, ⁴⁵Καὶ ἐὰν τὸ πόδι σου γίνεται ἀφορμὴ νὰ ἁμαρτάνῃς, κόψε τὸ, διότι εἶναι προτιμότερον νὰ μπῇς εἰς τὴν αἰωνίαν ζωὴν κουτσός, παρὰ ἔχων καὶ τὰ δυὸ πόδια νὰ ριφθῇς εἰς τὴν γέεναν, εἰς τὸ πῦρ τὸ ἄσβεστον, ⁴⁶ὅπου ὁ σκώληξ αὐτῶν οὐ τελευτᾷ καὶ τὸ πῦρ οὐ σβέννυται. ⁴⁶ὅπου τὸ σκουλήκι, ποὺ κατατρώγῃ τοὺς κολασμένους, δὲν θὰ ἔχῃ τέλος καὶ ἢ φωτιά, ποὺ θὰ τοὺς κατακαίῃ, δὲν θὰ σβήνῃ. (Εἶναι προτιμότερον νὰ στερηθῇς ἀπὸ τὰς ὑπηρεσίας τῶν ὁποιωνδήποτε ἀνθρώπων, ἐφ᾿ ὅσον ἐξ αἰτίας αὐτῶν ὑπάρχει κίνδυνος νὰ ριφθῇς εἰς τὴν αἰωνίαν κόλασιν). ⁴⁷καὶ ἐὰν ὁ ὀφθαλμός σου σκανδαλίζῃ σε, ἔκβαλε αὐτόν· καλόν σοί ἐστι μονόφθαλμον εἰσελθεῖν εἰς τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ, ἢ τοὺς δύο ὀφθαλμοὺς ἔχοντα βληθῆναι εἰς τὴν γέενναν τοῦ πυρός, ⁴⁷Καὶ ἐὰν τὸ μάτι σου σὲ σκανδαλίζῃ καὶ γίνεται ἀφορμὴ ἁμαρτίας, βγάλε το. Εἶναι καλύτερον γιὰ σένα νὰ μπῇς μονόφθαλμος εἰς τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ, παρὰ μὲ τὰ δύο μάτια νὰ ἀποπεμφθῇς εἰς τὴν γέενναν τοῦ πυρός. (Εἶναι προτιμότερον νὰ χωρισθῇς ἀπὸ πράγματα καὶ πρόσωπα, πού σοῦ εἶναι πολύτιμα ὦσαν τὸ μάτια, παρὰ ἐξ αἰτίας αὐτῶν ἢ μαζῆ μὲ αὐτὰ νὰ ριφθῇς εἰς τὴν κόλασιν) ⁴⁸ὅπου ὁ σκώληξ αὐτῶν οὐ τελευτᾷ καὶ τὸ πῦρ οὐ σβέννυται. ⁴⁸ὅπου τὸ σκουλήκι δὲν παίρνει τέλος καὶ ἡ φωτιὰ δὲν σβήνεται. ⁴⁹πᾶς γὰρ πυρὶ ἁλισθήσεται, καὶ πᾶσα θυσία ἁλὶ ἁλισθήσεται. ⁴⁹Διότι κάθε ἔνας θὰ ἀλατισθῇ μὲ πῦρ. Διὰ μὲν τοὺς δικαίους πῦρ ἐξαγχνιστικὸν καὶ ἁγιαστικὸν εἶναι αἱ θυσίαι, εἰς τὰς ὁποίας ὑποβάλλονται πρὸς χάριν τοῦ Θεοῦ. Διὰ δὲ τοὺς ἁμαρτωλοὺς πῦρ ὀδυνηρότατον καὶ ἀτελεύτητον εἶναι ἡ αἰωνία κόλασις. Καὶ τὸ πῦρ αὐτὸ τῶν θυσιῶν, ποὺ ὑποβάλλονται οἱ δίκαιοι εἶναι ἀνάλογον πρὸς τὸ ἅλατι, ποὺ κάνει νόστιμη κάθε θυσίαν προσφερομένην εἰς τὸν Θεόν. ⁵⁰καλὸν τὸ ἅλας· ἐὰν δὲ τὸ ἅλας ἄναλον γένηται, ἐν τίνι αὐτὸ ἀρτύσετε; ἔχετε ἐν ἑαυτοῖς ἅλας καὶ εἰρηνεύετε ἐν ἀλλήλοις. ⁵⁰Τὸ ἅλατι εἶναι καλὸν καὶ χρησιμώτατον· ἐὰν ὅμως χάσῃ τὴν ἀλατιστικὴν του δύναμιν, μὲ τί θὰ τὸ ἀρτύσετε, ὥστε νὰ γίνῃ καὶ πάλιν χρήσιμον; (Ἐὰν αἱ θυσίαι καὶ αἱ ἀρεταὶ τοῦ δικαίου, αἱ ὁποῖαι τὸν κάνουν πνευματικὸν ἅλατι, ποὺ χαρίζει νοστιμάδα εἰς τὴν ζωὴν τῆς κοινωνίας καὶ προλαμβάνει τὴν σῆψιν, ἐὰν αὐταὶ ἐξαφανισθοῦν καὶ ἀντικατασταθοῦν ἀπὸ κακίας, τότε ἀπὸ ποῦ θὰ ἠμπορέσῃ ὁ ἄνθρωπος ν᾿ ἀποκτήσῃ πάλιν τὰ καλὰ γνωρίσματα τοῦ πιστοῦ, ποῦ εἶχε;) Διὰ τοῦτο κρατῆστε μέσα σας τὸ πῦρ τοῦ Θείου ζήλου, τῆς θυσίας καὶ τῆς ἀρετῆς, διὰ νὰ ἔχετε πάντοτε μεταξὺ σας εἰρήνην καὶ νὰ μὴ φιλονεικῆτε διὰ ἀξιώματα καὶ τιμητικὰς θέσεις>.

Τέλος του Θ΄ κεφαλαίου Κεφάλαιον Ι΄ →