Κατὰ Μᾶρκον

Ο Ιησούς δεν γίνεται δεκτός στην πατρίδα του¹Καὶ ἐξῆλθε ἐκεῖθεν καὶ ἦλθεν εἰς τὴν πατρίδα ἑαυτοῦ· καὶ ἀκολουθοῦσιν αὐτῷ οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ. ¹Καὶ ἔφυγεν ἀπὸ ἐκεῖ καὶ ᾖλθεν εἰς τὴν Ναζαρέτ, τὴν πατρίδα του. Καὶ τὸν ἠκολούθησαν οἱ μαθηταὶ του. ²καὶ γενομένου σαββάτου ἤρξατο ἐν τῇ συναγωγῇ διδάσκειν· καὶ πολλοὶ ἀκούοντες ἐξεπλήσσοντο λέγοντες· Πόθεν τούτῳ ταῦτα; καὶ τίς ἡ σοφία ἡ δοθεῖσα αὐτῷ, καὶ δυνάμεις τοιαῦται διὰ τῶν χειρῶν αὐτοῦ γίνονται; ²Ὅταν δὲ ᾖλθε τὸ Σάββατον, ἤρχισε νὰ διδάσκῃ εἰς τὴν συναγωγὴν καὶ πολλοί, ποὺ τὸν ἤκουαν, ἐθαύμαζαν καὶ ἔλεγαν· <ἀπό ποῦ ᾖλθε εἰς αὐτὸν ἡ δύναμις καὶ ἡ ἐξουσία νὰ κάμνῃ τὰ ὅσα βλέπομεν καὶ ἀκούομεν; Καὶ τί εἶναι αὐτὴ ἡ σοφία ποὺ τοῦ ἐδόθη καί πῶς ἐξηγοῦνται τὰ τόσα καὶ τόσα θαύματα, ποὺ γίνονται μὲ τὰ χέρια του; ³οὐχ οὗτός ἐστιν ὁ τέκτων, ὁ υἱὸς τῆς Μαρίας, ἀδελφὸς δὲ Ἰακώβου καὶ Ἰωσῆ καὶ Ἰούδα καὶ Σίμωνος; καὶ οὐκ εἰσὶν αἱ ἀδελφαὶ αὐτοῦ ὧδε πρὸς ἡμᾶς; καὶ ἐσκανδαλίζοντο ἐν αὐτῷ. ³Δὲν εἶναι αὐτὸς ὁ ξυλουργός, τὸ παιδὶ τῆς Μαρίας, ὁ ἀδελφὸς δὲ τοῦ Ἰακώβου καὶ τοῦ Ἰωσῆ καὶ τοῦ Ἰούδα καὶ τοῦ Σίμωνος; Καὶ αἱ ἀδελφαὶ του δὲν εἶναι ἐδῶ μαζῆ μας; Καὶ ἐσκανδαλίζοντο καὶ δὲν ἤθελαν νὰ πιστεύσουν εἰς αὐτόν. ⁴ἔλεγε δὲ αὐτοῖς ὁ Ἰησοῦς ὅτι Οὐκ ἔστι προφήτης ἄτιμος εἰ μὴ ἐν τῇ πατρίδι αὐτοῦ καὶ ἐν τοῖς συγγενέσι καὶ ἐν τῇ οἰκίᾳ αὐτοῦ. ⁴Ἔλεγε δὲ εἰς αὐτοὺς ὁ Ἰησοῦς ὅτι πουθενὰ ἄλλου δὲν ἀρνοῦνται νὰ τιμήσουν ἕνα προφήτην, εἰ μὴ μόνον εἰς τὴν πατρίδα του μεταξὺ τῶν συγγενῶν του καὶ τῶν οἰκιακῶν του. ⁵καὶ οὐκ ἠδύνατο ἐκεῖ οὐδεμίαν δύναμιν ποιῆσαι, εἰ μὴ ὀλίγοις ἀρρώστοις ἐπιθεὶς τὰς χεῖρας ἐθεράπευσε· ⁵Καὶ διὰ τὴν ἀπιστίαν τῶν Ναζαρηνῶν δὲν ἠμπόρεσε ἐκεῖ κανένα θαῦμα νὰ κάμῃ, παρὰ μόνον ὀλίγους ἀρρώστους ἐθεράπευσε διὰ τῆς ἐπιθέσεως τῶν χειρῶν του. ⁶καὶ ἐθαύμαζε διὰ τὴν ἀπιστίαν αὐτῶν. Καὶ περιῆγε τὰς κώμας κύκλῳ διδάσκων. ⁶Ἀποροῦσε δὲ καὶ ὁ ἴδιος διὰ τὴν ἀπιστίαν αὐτῶν τῶν ἀνθρώπων. 6βΚαὶ περιώδευε τριγύρω τὰ χωριά διδάσκων τὸν λόγον τοῦ Εὐαγγελίου. Η αποστολή των δώδεκα⁷Καὶ προσκαλεῖται τοὺς δώδεκα, καὶ ἤρξατο αὐτοὺς ἀποστέλλειν δύο δύο, καὶ ἐδίδου αὐτοῖς ἐξουσίαν τῶν πνευμάτων τῶν ἀκαθάρτων, ⁷Προσεκάλεσε δὲ τοὺς δώδεκα καὶ ἤχισε νὰ τοὺς στέλνῃ δύο-δύο, καὶ ἔδιδε εἰς αὐτοὺς ἐξουσίαν νὰ διώχνουν τὰ ἀκάθαρτα πνεύματα. ⁸καὶ παρήγγειλεν αὐτοῖς ἵνα μηδὲν αἴρωσιν εἰς ὁδὸν εἰ μὴ ῥάβδον μόνον, μὴ πήραν, μὴ ἄρτον, μὴ εἰς τὴν ζώνην χαλκόν, ⁸Καὶ τοὺς παρήγγειλε νὰ μὴ παίρνουν τίποτε εἰς τὸν δρόμον, εἰ μὴ μόνον μία ράβδον, οὔτε σακκούλι οὔτε ψωμὶ οὔτε χρήματα εἰς τὴν ζώνην των. ⁹ἀλλ᾿ ὑποδεδεμένους σανδάλια, καὶ μὴ ἐνδεδύσθαι δύο χιτῶνας. ⁹Ἀλλὰ νὰ ἔχουν εἰς τὰ πόδια των ἁπλᾶ πέδιλα καὶ νὰ μὴ φοροῦν δύο χιτῶνας (ὅπως συνηθίζουν οἱ πλούσιοι καὶ οἱ ἐπίσημοι). ¹⁰καὶ ἔλεγεν αὐτοῖς· Ὅπου ἐὰν εἰσέλθητε εἰς οἰκίαν, ἐκεῖ μένετε ἕως ἂν ἐξέλθητε ἐκεῖθεν· ¹⁰Καὶ ἔλεγεν ἀκόμη εἰς αὐτούς· <Ὀπουδήποτε πᾶτε καὶ εἰσέλθετε ὡς φιλοξενούμενοι εἰς ἕνα σπίτι, εἰς αὐτὸ τὸ σπίτι νὰ μένετε, ἕως ὅτου φύγετε ἀπὸ τὸ μέρος ἐκεῖνο. (Νὰ μὴ εἷσθε ἀκατάστατοι καὶ νὰ μὴ ἐπιδιώκετε τὰς πολλὰς φιλοξενίας). ¹¹καὶ ὅσοι ἐὰν μὴ δέξωνται ὑμᾶς μηδὲ ἀκούσωσιν ὑμῶν, ἐκπορευόμενοι ἐκεῖθεν ἐκτινάξατε τὸν χοῦν τὸν ὑποκάτω τῶν ποδῶν ὑμῶν εἰς μαρτύριον αὐτοῖς· ἀμὴν λέγω ὑμῖν, ἀνεκτότερον ἔσται Σοδόμοις ἢ Γομόρροις ἐν ἡμέρᾳ κρίσεως ἢ τῇ πόλει ἐκείνῃ. ¹¹Καὶ ὅσοι τυχὸν δὲν θελήσουν νὰ σᾶς δεχθοῦν οὔτε καὶ νὰ σᾶς ἀκούσουν, καθὼς θὰ φεύγετε ἀπὸ ἐκεῖ τινάξατε καὶ αὐτὸ τὸ χῶμα, ποὺ ἔχει κολλήσει κάτω ἀπὸ τὰ πόδια εἰς τὰ πέδιλά σας, διὰ νὰ δηλώσετε ἔτσι καὶ νὰ διαμαρτυρηθῆτε, ὅτι τίποτε δὲν ἐπήρατε ἀπὸ ἐκεῖ. Σᾶς διαβεβαιώνω ὅτι κατὰ τὴν ἡμέραν τῆς κρίσεως θὰ εἶναι ἐπιεικεστέρα ἡ κρίσις διὰ τὰ Σόδομα καὶ τὰ Γόμορρα μᾶλλον παρὰ διὰ τὴν πόλιν ἐκείνην>. ¹²Καὶ ἐξελθόντες ἐκήρυσσον ἵνα μετανοήσωσι, ¹²Καὶ ἐξελθόντες οἱ μαθηταὶ ἐκήρυτταν εἰς τοὺς ἀνθρώπους νὰ μετανοήσουν. (Ἡ συναίσθησις τῆς ἁμαρτωλότητος, ἡ εἰλικρινὴς μετάνοια καὶ ἐπιστροφὴ πρὸς τὸν Χριστὸν εἶναι ἡ ἀπαραίτητος ἀρχὴ καὶ τὸ θεμέλιον τῆς νέας κατὰ Χριστὸν ζωῆς). ¹³καὶ δαιμόνια πολλὰ ἐξέβαλλον, καὶ ἤλειφον ἐλαίῳ πολλοὺς ἀρρώστους καὶ ἐθεράπευον. ¹³Καὶ δαιμόνια πολλὰ ἔδιωχναν καὶ ἤλειφον μὲ λάδι πολλοὺς ἀρρώστους, τοὺς ὁποίους καὶ ἐθεράπευαν. Ο αποκεφαλισμός του Ιωάννη του Βαπτιστή¹⁴Καὶ ἤκουσεν ὁ βασιλεὺς Ἡρῴδης· φανερὸν γὰρ ἐγένετο τὸ ὄνομα αὐτοῦ· καὶ ἔλεγεν ὅτι Ἰωάννης ὁ βαπτίζων ἐκ νεκρῶν ἠγέρθη, καὶ διὰ τοῦτο ἐνεργοῦσιν αἱ δυνάμεις ἐν αὐτῷ. ¹⁴Ἤκουσε δὲ τότε ὁ βασιλεὺς Ἡρῴδης τὰ περὶ τοῦ Ἰησοῦ, διότι τὸ ὄνομα αὐτοῦ εἶχε γίνει πλέον γνωστόν, καὶ ἔλεγεν ὅτι ὁ Ἰωάννης ὁ Βαπτιστὴς ἀνεστήθη ἒκ νεκρῶν καὶ διὰ τοῦτο ἐνεργοῦν δι᾿ αὐτοῦ αἱ ὑπερφυσικαὶ αὐταὶ δυνάμεις. ¹⁵ἄλλοι ἔλεγον ὅτι Ἠλίας ἐστίν· ἄλλοι δὲ ἔλεγον ὅτι προφήτης ὡς εἷς τῶν προφητῶν. ¹⁵Ἄλλοι ἔλεγαν ὅτι εἶναι ὁ Ἠλίας· ἄλλοι δὲ ὅτι εἶναι προφήτης, ὅπως ἔνας ἀπὸ τοὺς προφήτας. ¹⁶ἀκούσας δὲ ὁ Ἡρῴδης εἶπεν ὅτι Ὃν ἐγὼ ἀπεκεφάλισα Ἰωάννην, οὗτός ἐστιν· αὐτὸς ἠγέρθη ἐκ νεκρῶν. ¹⁶Ἀκούσας δὲ ὁ Ἡρῴδης αὐτὰ εἶπε ὅτι <αὐτὸς εἶναι ὁ Ἰωάννης, τὸν ὁποῖον ἐγὼ ἀποκεφάλισα. Αὐτὸς ἀνεστήθη ἐκ νεκρῶν>. ¹⁷αὐτὸς γὰρ ὁ Ἡρῴδης ἀποστείλας ἐκράτησε τὸν Ἰωάννην καὶ ἔδησεν αὐτὸν ἐν φυλακῇ διὰ Ἡρῳδιάδα τὴν γυναῖκα Φιλίππου τοῦ ἀδελφοῦ αὐτοῦ ὅτι αὐτὴν ἐγάμησεν. ¹⁷Ὁ ἴδιος ὁ Ἡρῴδης ἔστειλε καὶ συνέλαβε τὸν Ἰωάννην καὶ τὸν ἔρριψε δεμένον εἰς τὴν φυλακήν, ἐξ αἰτίας τῆς συζύγου τοῦ ἀδελφοῦ του, τῆς Ἡρῳδιάδος, τὴν ὁποίαν αὐτὸς εἶχε πάρει παρανόμως ὡς σύζυγον του. ¹⁸ἔλεγε γὰρ ὁ Ἰωάννης τῷ Ἡρῴδῃ ὅτι Οὐκ ἔξεστί σοι ἔχειν τὴν γυναῖκα τοῦ ἀδελφοῦ σου. ¹⁸Διότι ἔλεγε ὁ Ἰωάννης εἰς τὸν Ἡρῴδην ὅτι <δέν σοῦ ἐπιτρέπεται νὰ ἔχῃς τὴν γυναῖκα τοῦ ἀδελφοῦ σου>. ¹⁹ἡ δὲ Ἡρῳδιὰς ἐνεῖχεν αὐτῷ καὶ ἤθελεν αὐτὸν ἀποκτεῖναι, καὶ οὐκ ἠδύνατο· ¹⁹Ἡ δὲ Ἡρῳδιὰς ἔτρεφε μέσα της μῖσος καὶ ἀγανάκτησιν ἐναντίον τοῦ Ἰωάννου καὶ ἤθελε νὰ τὸν φονεύσῃ, ἀλλὰ δὲν ἠμποροῦσε, ²⁰ὁ γὰρ Ἡρῴδης ἐφοβεῖτο τὸν Ἰωάννην, εἰδὼς αὐτὸν ἄνδρα δίκαιον καὶ ἅγιον, καὶ συνετήρει αὐτόν καὶ ἀκούσας αὐτοῦ πολλὰ ἐποίει καὶ ἡδέως αὐτοῦ ἤκουε. ²⁰ἐπειδὴ ὁ Ἡρῴδης ἐφοβεῖτο τὸν Ἰωάννην, διότι τὸν ἐγνώριζεν ὡς ἄνθρωπον δίκαιον καὶ ἅγιον καὶ τὸν διετήρει εἰς τὴν ζωὴν καὶ ὅταν τὸν ἤκουσε, πολλὰ ἀπὸ ἐκεῖνα ποὺ εἶπε ὁ Ἰωάννης τὰ ἔκαμνε καὶ κάθε φορά, ποὺ τὸν συναντοῦσε, τὸν ἤκουε μὲ εὐχαρίστησιν. ²¹καὶ γενομένης ἡμέρας εὐκαίρου, ὅτε Ἡρῴδης τοῖς γενεσίοις αὐτοῦ δεῖπνον ἐποίει τοῖς μεγιστᾶσιν αὐτοῦ καὶ τοῖς χιλιάρχοις καὶ τοῖς πρώτοις τῆς Γαλιλαίας, ²¹Ἀλλὰ ᾖλθε ἡμέρα εὐκαιρίας διὰ τὴν Ἡρῳδιάδα· ὅταν ὁ Ἡρῴδης, διὰ νὰ ἑορτάσῃ τὰ γενέθλιά του, παρέθεσε δεῖπνον εἰς τοὺς μεγάλους ἄρχοντας αὐτοῦ, εἰς τοὺς χιλιάρχους καὶ εἰς τοὺς προύχοντας τῆς Γαλιλαίας. ²²καὶ εἰσελθούσης τῆς θυγατρὸς αὐτῆς τῆς Ἡρῳδιάδος καὶ ὀρχησαμένης καὶ ἀρεσάσης τῷ Ἡρῴδῃ καὶ τοῖς συνανακειμένοις, εἶπεν ὁ βασιλεὺς τῷ κορασίῳ· Αἴτησόν με ὃ ἐὰν θέλῃς, καὶ δώσω σοι. ²²Εἰσῆλθεν ἡ θυγάτηρ αὐτῆς τῆς Ἡρῳδιάδος καὶ ἐχόρευσε καὶ ἤρεσεν εἰς τὸν Ἡρῴδην καὶ τοὺς ἄλλους συνδαιτημόνας. Εἶπε δὲ ὁ Βασιλεὺς εἰς τὴν κόρην· <ζήτησέ μου ὅ,τι θέλεις καὶ ἐγὼ θά σοῦ τὸ δώσω>. ²³καὶ ὤμοσεν αὐτῇ ὅτι Ὅ ἐάν με αἰτήσῃς δώσω σοι ἕως ἡμίσους τῆς βασιλείας μου. ²³Καὶ τῆς ὁρκίσθη πώς, <θά σοῦ δώσω ὅ,τι μοῦ ζητήσεις, μέχρι ἀκόμη καὶ τὸ μισὸ βασίλειόν μου>. ²⁴ἡ δὲ ἐξελθοῦσα εἶπε τῇ μητρὶ αὐτῆς· Τί αἰτήσομαι; ἡ δὲ εἶπε· Τὴν κεφαλὴν Ἰωάννου τοῦ βαπτιστοῦ. ²⁴Ἐκείνη δὲ ἐξελθοῦσα ἔτρεξε πρὸς τὴν μητέρα της καὶ τὴν ἠρώτησε· <τί νὰ ζητήσω;> Ἐκείνη δὲ εἶπε· <τὴν κεφαλὴν τοῦ Ἰωάννου τοῦ Βαπτιστοῦ>. ²⁵καὶ εἰσελθοῦσα εὐθέως μετὰ σπουδῆς πρὸς τὸν βασιλέα ᾐτήσατο λέγουσα· Θέλω ἵνα μοι δῷς ἐξαυτῆς ἐπὶ πίνακι τὴν κεφαλὴν Ἰωάννου τοῦ βαπτιστοῦ. ²⁵Καὶ ἐκείνη εἰσώρμησε ἀμέσως βιαστικὰ εἰς τὸν βασιλέα καὶ ἐζήτησε λέγουσα· <θέλω νά μοῦ δώσῃς αὐτὴν τὴν στιγμὴν τὴν κεφαλὴν τοῦ Ἰωάννου τοῦ Βαπτιστοῦ ἐπάνω εἰς ἕνα πιάτο>. ²⁶καὶ περίλυπος γενόμενος ὁ βασιλεὺς, διὰ τοὺς ὅρκους καὶ τοὺς συνανακειμένους οὐκ ἠθέλησεν αὐτὴν ἀθετῆσαι. ²⁶Καὶ ὁ βασιλεὺς ἐλυπήθη παρὰ πολύ, ἀλλὰ διὰ τοὺς ὅρκους, ποὺ εἶχε κάμει, καὶ διὰ νὰ μὴ ἐκτεθῇ εἰς τοὺς συνδαιτημόνας του ὡς ἐπίορκος, δὲν ἠθέλησε νὰ ἀθετήσῃ τὴν ὑπόσχεσίν του. ²⁷καὶ εὐθέως ἀποστείλας ὁ βασιλεὺς σπεκουλάτωρα ἐπέταξεν ἐνεχθῆναι τὴν κεφαλὴν αὐτοῦ. ²⁷Καὶ ἀμέσως ἔστειλε ὁ βασιλεὺς δήμιον καὶ διέταξε νὰ φέρῃ τὴν κεφαλὴν τοῦ Ἰωάννου. ²⁸ὁ δὲ ἀπελθὼν ἀπεκεφάλισεν αὐτὸν ἐν τῇ φυλακῇ, καὶ ἤνεγκε τὴν κεφαλὴν αὐτοῦ ἐπὶ πίνακι καὶ ἔδωκεν αὐτὴν τῷ κορασίῳ, καὶ τὸ κοράσιον ἔδωκεν αὐτὴν τῇ μητρὶ αὐτῆς. ²⁸Ἐκεῖνος δὲ ἐπῆγε, ἀπεκεφάλισε τὸν Ἰωάννην εἰς τὴν φυλακήν, ἔφερε τὴν κεφαλὴν του μέσα εἰς τὸ πιάτο καὶ τὴν ἔδωκεν εἰς τὴν κόρην καὶ ἡ κόρη τὴν ἔδωκεν εἰς τὴν μητέρα της. ²⁹καὶ ἀκούσαντες οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ ἦλθον καὶ ἦραν τὸ πτῶμα αὐτοῦ, καὶ ἔθηκαν αὐτὸ ἐν μνημείῳ. ²⁹Καὶ ὅταν ἤκουσαν οἱ μαθηταὶ τοῦ Ἰωάννου τὸ θλιβερὸν γεγονός, ἦλθαν καὶ ἐπῆραν τὸ νεκρὸ σῶμα του καὶ τὸ ἔβαλαν εἰς μνημεῖον. Ο χορτασμός των πέντε χιλιάδων³⁰Καὶ συνάγονται οἱ ἀπόστολοι πρὸς τὸν Ἰησοῦν, καὶ ἀπήγγειλαν αὐτῷ πάντα, καὶ ὅσα ἐποιήσαν καὶ ὅσα ἐδίδαξαν. ³⁰Οἱ Ἀπόστολοι, ἀφοῦ ἐτελείωσεν ἡ περιοδεία των, συνεκεντρώθησαν κοντὰ εἰς τὸν Ἰησοῦν καὶ ἀνέφεραν εἰς αὐτὸν ὅλα, καὶ ὅσα ἔκαμαν καὶ ὅσα ἐδίδαξαν. ³¹καὶ εἶπεν αὐτοῖς· Δεῦτε ὑμεῖς αὐτοὶ κατ᾿ ἰδίαν εἰς ἔρημον τόπον, καὶ ἀναπαύεσθε ὀλίγον· ἦσαν γὰρ οἱ ἐρχόμενοι καὶ οἱ ὑπάγοντες πολλοί, καὶ οὐδὲ φαγεῖν εὐκαίρουν. ³¹Καὶ εἶπεν εἰς αὐτούς· ἐμπρός, πηγαίνετε σεῖς μόνοι σας ἰδιαιτέρως εἰς ἕνα ἐρημικὸν τόπον καὶ ἀναπαυθῆτε ὀλίγον. Καὶ τοῦτο εἶπε, διότι ἦσαν πολλοὶ αὐτοί ποὺ ἤρχοντο καὶ ἔφευγαν,ὥστε ὁ Κύριος μὲ τοὺς μαθητὰς του νὰ μὴ εὐκαιροῦν οὔτε νὰ φάγουν. ³²καὶ ἀπῆλθον εἰς ἔρημον τόπον ἐν πλοίῳ κατ᾿ ἰδίαν. ³²Καὶ ἀνεχώρησαν διὰ θαλάσσης μὲ τὸ πλοῖον εἰς μίαν ἐρημικὴν περιοχὴν ἰδιαιτέρως. (Καὶ οἱ ἐργάται τοῦ Εὐαγγελίου ἔχουν νὰ διακόπτουν ἐπ᾿ ὀλίγον τὴν ἐργασίαν των, νὰ ἀποσύρωνται εἰς ἔρημα καὶ ἤρεμα μέρη πρὸς ἀνάπαυσιν, πρὸς περισυλλογὴν καὶ ἀνανέωσιν δυνάμεων). ³³καὶ εἶδον αὐτοὺς ὑπάγοντας, καὶ ἐπέγνωσαν αὐτοὺς πολλοί, καὶ πεζῇ ἀπὸ πασῶν τῶν πόλεων συνέδραμον ἐκεῖ καὶ προῆλθον αὐτοὺς καὶ συνῆλθον πρὸς αὐτόν. ³³Ἀλλὰ τοὺς εἶδαν πολλοὶ νὰ ἀναχωροῦν καὶ ἐπεσήμαναν τὸν τόπον, ποὺ ἐπῆγαν, καὶ πεζῇ ἀπὸ ὅλας τὰς πόλεις ἔτρεξαν μαζῆ ἐκεῖ, τοὺς ἐπρόλαβαν καὶ συγκεντρώθησαν πλησίον τοῦ Ἰησοῦ. ³⁴Καὶ ἐξελθὼν ὁ Ἰησοῦς εἶδεν πολὺν ὄχλον καὶ ἐσπλαγχνίσθη ἐπ᾿ αὐτοῖς, ὅτι ἦσαν ὡς πρόβατα μὴ ἔχοντα ποιμένα καὶ ἤρξατο διδάσκειν αὐτοὺς πολλά. ³⁴Καὶ ὁ Ἰησοῦς, ὅταν ἐβγῆκε ἀπὸ τὸ ἐρημικὸν μέρος, εἶδε πολὺν λαὸν καὶ τοὺς ἐσπλαγχνίσθηκε, διότι ἦσαν σὰν πρόβατα ποὺ δὲν εἴχαν ποιμένα καὶ ἤρχισε νὰ ἀναπτύσσῃ εἰς αὐτοὺς πολλὰς διδασκαλίας. ³⁵Καὶ ἤδη ὥρας πολλῆς γενομένης προσελθόντες αὐτῷ οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ λέγουσιν ὅτι Ἔρημός ἐστιν ὁ τόπος καὶ ἤδη ὥρα πολλή· ³⁵Καὶ ὅταν πλέον εἶχε προχωρήσει ἡ ὥρα, προσῆλθον εἰς αὐτὸν οἱ μαθηταὶ καὶ εἶπαν, ὅτι <εἶναι ἔρημος ὁ τόπος καὶ ἡ ὥρα ἔχει πλέον περάσει. ³⁶ἀπόλυσον αὐτούς, ἵνα ἀπελθόντες εἰς τοὺς κύκλῳ ἀγροὺς καὶ κώμας ἀγοράσωσιν ἑαυτοῖς ἄρτους· τί γὰρ φάγωσιν οὐκ ἔχουσιν. ³⁶Ἀπόλυσέ τους, γιὰ νὰ πᾶνε εἰς τὰ γύρῳ ἀγροκτήματα καὶ χωριὰ καὶ νὰ ἀγοράσουν ψωμιά, διότι ἐδῶ δὲν ἔχουν τί νὰ φάγουν>. ³⁷ὁ δὲ ἀποκριθεὶς εἶπεν αὐτοῖς· Δότε αὐτοῖς ὑμεῖς φαγεῖν. καὶ λέγουσιν αὐτῷ· Ἀπελθόντες ἀγοράσωμεν δηναρίων διακοσίων ἄρτους καὶ δῶμεν αὐτοῖς φαγεῖν; ³⁷Ὁ δὲ Ἰησοῦς ἀπεκρίθη εἰς αὐτοὺς καὶ εἶπε· δῶστε τους σεῖς νὰ φάγουν>. Καὶ εἶπαν εἰς αὐτόν· <νὰ πᾶμε νὰ ἀγοράσωμε ψωμιὰ ἀξίας διακοσίων δηναρίων καὶ νὰ τοὺς δώσωμεν νὰ φᾶνε;> ³⁸ὁ δὲ λέγει αὐτοῖς· Πόσους ἄρτους ἔχετε; ὑπάγετε καὶ ἴδετε. καὶ γνόντες λέγουσι· Πέντε, καὶ δύο ἰχθύας. ³⁸Ἐκεῖνος δὲ τοὺς εἶπε· <πόσα ψωμιὰ ἔχετε;> Πηγαίνετε καὶ ἴδετε>. Καὶ ἀφοῦ εἶδαν τί εἴχαν, εἶπαν· <ἔχομε πέντε ψωμιὰ καὶ δύο ψάρια>. ³⁹καὶ ἐπέταξεν αὐτοῖς ἀνακλῖναι πάντας συμπόσια συμπόσια ἐπὶ τῷ χλωρῷ χόρτῳ. ³⁹Καὶ παρήγγειλεν εἰς αὐτοὺς νὰ συστήσουν εἰς ὅλους νὰ καθήσουν ὁμάδες-ὁμάδες εἰς τὸ χλωρὸ χορτάρι. ⁴⁰καὶ ἀνέπεσον πρασιαὶ πρασιαὶ ἀνὰ ἑκατὸν καὶ ἀνὰ πεντήκοντα. ⁴⁰Καὶ ἐξάπλωσαν ὁμάδες ὁμάδες σὰν πρασιές, ἀνὰ ἑκατὸν καὶ ἀνὰ πενῆντα. ⁴¹καὶ λαβὼν τοὺς πέντε ἄρτους καὶ τοὺς δύο ἰχθύας ἀναβλέψας εἰς τὸν οὐρανὸν εὐλόγησε, καὶ κατέκλασε τοὺς ἄρτους καὶ ἐδίδου τοῖς μαθηταῖς ἵνα παραθῶσιν αὐτοῖς, καὶ τοὺς δύο ἰχθύας ἐμέρισε πᾶσι. ⁴¹Ὁ δὲ Κύριος, ἀφοῦ ἐπῇρε τὰ πέντε ψωμιὰ καὶ τὰ δύο ψάρια, ὕψωσε τὰ βλέμματα στὸν οὐρανόν, ἐδοξολόγησε τὸν Πατέρα καὶ ἔκοψε κομμάτια τὰ ψωμιὰ καὶ ἔδιδεν εἰς τοὺς μαθητὰς, διὰ νὰ παραθέσουν εἰς τὰ πλήθη, καὶ τὰ δύο ψάρια ἐπίσης ἐμοίρασεν εἰς ὅλους. (Καὶ ἐπείσθησαν οἱ μαθηταὶ διὰ μίαν ἀκόμη φορὰν περὶ τῆς ἀγάπης καὶ τῆς δυνάμεως τοῦ Κυρίου, ἀλλὰ καὶ περὶ τοῦ καθήκοντός των νὰ εἰσφέρουν καὶ αὐτοὶ ὅ,τι ἠμποροῦν). ⁴²καὶ ἔφαγον πάντες καὶ ἐχορτάσθησαν, ⁴²Καὶ ἔφαγαν ὅλοι καὶ ἐχόρτασαν. ⁴³καὶ ἦραν κλασμάτων δώδεκα κοφίνους πλήρεις, καὶ ἀπὸ τῶν ἰχθύων. ⁴³Καὶ ἐμάζεψαν ἀπὸ τὰ κομμάτια ποὺ ἐπερίσσευσαν καὶ ἀπὸ τὰ ψάρια δώδεκα κοφίνια γεμᾶτα. ⁴⁴καὶ ἦσαν οἱ φαγόντες τοὺς ἄρτους πεντακισχίλιοι ἄνδρες. ⁴⁴Αὐτοὶ δέ που ἔφαγαν ἦσαν πέντε χιλιάδες ἄνδρες. Ο Ιησούς περπατάει πάνω στη λίμνη⁴⁵Καὶ εὐθέως ἠνάγκασε τοὺς μαθητὰς αὐτοῦ ἐμβῆναι εἰς τὸ πλοῖον καὶ προάγειν εἰς τὸ πέραν πρὸς Βηθσαϊδάν, ἕως αὐτὸς ἀπολύσῃ τὸν ὄχλον· ⁴⁵Καὶ ἀμέσως ὁ Ἰησοῦς (διὰ νὰ προφυλάξῃ τοὺς μαθητὰς ἀπὸ τὸν ἄκριτον ἐνθουσιασμὸν τοῦ ὄχλου ποὺ ἤθελαν νὰ τὸν κάνουν βασιλέα) τοὺς ὑποχρέωσε νὰ μποῦν εἰς τὸ πλοῖον καὶ νὰ περάσουν εἰς τὸ ἀπέναντι μέρος εἰς τὴν Βηθσαϊδά, ὅπου καὶ νὰ τὸν περιμένουν, ἕως ὅτου ἀπολύσῃ αὐτὸς τὰ πλήθη. ⁴⁶καὶ ἀποταξάμενος αὐτοῖς ἀπῆλθεν εἰς τὸ ὄρος προσεύξασθαι. ⁴⁶Καὶ ἀφοῦ ἀπεσπάσθη ἀπ᾿ αὐτοῦς ἀνέβηκε εἰς ὅρος νὰ προσευχηθῇ. ⁴⁷καὶ ὀψίας γενομένης ἦν τὸ πλοῖον ἐν μέσῳ τῆς θαλάσσης, καὶ αὐτὸς μόνος ἐπὶ τῆς γῆς. ⁴⁷Ἀργὰ δὲ ὅταν ἐπροχώρησε ἡ ἑσπέρα, τὸ πλοῖον εὑρίσκετο εἰς τὸ μέσον τῆς θαλάσσης καὶ αὐτὸς ἧτο μόνος εἰς τὴν ξηράν. ⁴⁸καὶ ἰδὼν αὐτοὺς βασανιζομένους ἐν τῷ ἐλαύνειν· ἦν γὰρ ὁ ἄνεμος ἐναντίος αὐτοῖς· καὶ περὶ τετάρτην φυλακὴν τῆς νυκτὸς ἔρχεται πρὸς αὐτοὺς περιπατῶν ἐπὶ τῆς θαλάσσης, καὶ ἤθελε παρελθεῖν αὐτούς. ⁴⁸Καὶ εἶδε τοὺς μαθητὰς ναὰταλαιπωροῦνται ἀπὸ τὰ κύματα, καθὼς ὠδηγοῦσαν τὸ πλοῖον. Διότι ὁ ἄνεμος τοὺς ἧτο ἀντίθετος. Καὶ κατὰ τὴν τετάρτην βάρδιαν τῆς νυκτερινῆς φρουρᾶς, δηλαδὴ μεταξὺ τρεῖς καὶ ἕως τίς ἓξ τὰ χαράματα, ᾖλθε πρὸς αὐτοὺς ὁ Ἰησοῦς περιπατῶν ἐπάνω εἰς τὴν θάλασσαν καὶ ἤθελε νὰ τοὺς προσπεράσῃ. ⁴⁹οἱ δὲ ἰδόντες αὐτὸν περιπατοῦντα ἐπὶ τῆς θαλάσσης ἔδοξαν φάντασμα εἶναι, καὶ ἀνέκραξαν· ⁴⁹Οἱ μαθηταί, ὅταν τὸν εἶδαν νὰ περιπατῇ εἰς τὴν θάλασσαν, ἐνόμισαν ὅτι εἶναι φάντασμα καὶ ἔβγαλαν κραυγὴν τρόμου. ⁵⁰πάντες γὰρ αὐτὸν εἶδον καὶ ἐταράχθησαν· καὶ εὐθέως ἐλάλησε μετ᾿ αὐτῶν καὶ λέγει αὐτοῖς· Θαρσεῖτε, ἐγώ εἰμι, μὴ φοβεῖσθε. ⁵⁰Διότι ὅλοι τὸν εἶδαν καὶ ἐταράχθησαν. Καὶ ἀμέσως ὡμίλησεν ὁ Ἰησοῦς πρὸς αὐτοὺς καὶ τοὺς εἶπε· <θάρρος ἐγὼ εἷμαι, μὴ φοβεῖσθε>. ⁵¹καὶ ἀνέβη εἰς τὸ πλοῖον πρὸς αὐτοὺς, καὶ ἐκόπασεν ὁ ἄνεμος· καὶ λίαν ἐκ περισσοῦ ἐν ἑαυτοῖς ἐξίσταντο καὶ ἐθαύμαζον. ⁵¹Καὶ ἀνέβη ὁ Ἰησοῦς εἰς τὸ πλοῖον καὶ ἐσταμάτησεν ὁ ἄνεμος. Καὶ κατελήφθησαν εἰς μεγάλον βαθμὸν ἀπὸ παρὰ πολὺν φόβον καὶ θαυμασμόν. ⁵²οὐ γὰρ συνῆκαν ἐπὶ τοῖς ἄρτοις, ἀλλ᾿ ἦν αὐτῶν ἡ καρδία πεπωρωμένη. ⁵²Καὶ ἐθαύμασαν τόσον πολύ, διότι δὲν εἴχαν ἐννοήσει τὸ ἄλλο μεγάλο θαῦμα τοῦ πολλαπλασιασμοῦ τῶν ἄρτων, ἀλλὰ ἧτο ἡ καρδία των καὶ ἡ διάνοιά των βραδυκίνητος καὶ κλειστή. Θεραπείες στη Γενησαρέτ⁵³Καὶ διαπεράσαντες ἀπῆλθον ἐπὶ τὴν γῆν Γεννησαρὲτ καὶ προσωρμίσθησαν. ⁵³Καὶ ἀφοῦ διέσχισαν τὴν λίμνην, ἦλθαν εἰς τὴν περιοχὴν τῆς Γεννησαρὲτ καὶ ἀγκυροβόλησαν ἐκεῖ. ⁵⁴καὶ ἐξελθόντων αὐτῶν ἐκ τοῦ πλοίου εὐθέως ἐπιγνόντες αὐτὸν ⁵⁴Ὅταν δὲ ἐβγῆκαν ἀπὸ τὸ πλοῖον, ἀμέσως τὰ πλήθη τὸν ἀντελήφθησαν. ⁵⁵περιέδραμον ὅλην τὴν περίχωρον ἐκείνην καὶ ἤρξαντο ἐπὶ τοῖς κραβάττοις τοὺς κακῶς ἔχοντας περιφέρειν ὅπου ἤκουον ὅτι ἐκεῖ ἐστι· ⁵⁵Καὶ περιέτρεξαν ὅλην τὴν γύρῳ περιοχὴν ἐκείνην διαδιδόντες τὴν εἴδησιν καὶ ἤρχισαν νὰ περιφέρουν ἐπάνω εἰς τὰ κρεββάτια τοὺς ἀρώστους των ἀπὸ ἕνα μέρος εἰς τὸ ἄλλο, ὅπου ἤκουον ὅτι ἧτο ὁ Ἰησοῦς. ⁵⁶καὶ ὅπου ἂν εἰσεπορεύετο εἰς κώμας ἢ πόλεις ἢ ἀγροὺς, ἐν ταῖς ἀγοραῖς ἐτίθεσαν τοὺς ἀσθενοῦντας καὶ παρεκάλουν αὐτὸν ἵνα κἂν τοῦ κρασπέδου τοῦ ἱματίου αὐτοῦ ἅψωνται· καὶ ὅσοι ἂν ἥπτοντο αὐτοῦ, ἐσῴζοντο. ⁵⁶Καὶ ὅπου ἂν εἰσήρχετο εἰς χωριὰ ἢ πόλεις ἢ εἰς ἐξοχικὰς περιοχὰς ἔθεταν τοὺς ἀσθενεῖς εἰς τὰς ἀγορὰς (εἰς κεντρικοὺς δηλαδὴ τόπους ὅπου ὑπῆρχε μαγάλη πιθανότης νὰ περάσῃ ὁ Χριστός> καὶ παρακαλοῦσαν αὐτὸν νὰ ἐπιτρέψῃ εἰς τοὺς ἀρρώστους νὰ ἐγγίσουν τὴν ἄκρη ἀπὸ τὸ ἔνδυμά του. Καὶ ὅσοι τὸν ἤγγιζαν ἐθεραπεύοντο. (Ἡ μὲ πίστιν προσέγγισις πρὸς τὸν Κύριον γίνεται αἰτία πολλῶν δωρεῶν, ὑλικῶν καὶ πνευματικῶν).