Ἀποκάλυψις Ἰωάννου

Η πέμπτη σάλπιγγα¹Καὶ ὁ πέμπτος ἄγγελος ἐσάλπισε· καὶ εἶδον ἀστέρα ἐκ τοῦ οὐρανοῦ πεπτωκότα εἰς τὴν γῆν, καὶ ἐδόθη αὐτῷ ἡ κλεὶς τοῦ φρέατος τῆς ἀβύσσου, ¹Καὶ ὁ πέμπτος ἄγγελος ἐσάλπισε· καὶ εἶδα ἕνα ἀστέρι νὰ ἔχῃ πέσει ἀπὸ τὸν οὐρανὸν εἰς τὴν γῆν, τὸν σατανᾶν τὸν ἐπαναστάτην ἐναντίον τοῦ Θεοῦ, καὶ ἐδόθη εἰς αὐτὸν τὸ κλειδὶ καὶ τοῦ παρεχωρήθη ἡ ἄδεια νὰ ἀνοίξῃ τὸ πηγάδι τῆς κατασκότεινης ἀβύσσου. ²καὶ ἤνοιξε τὸ φρέαρ τῆς ἀβύσσου, καὶ ἀνέβη καπνὸς ἐκ τοῦ φρέατος ὡς καπνὸς καμίνου καιομένης, καὶ ἐσκοτίσθη ὁ ἥλιος καὶ ὁ ἀὴρ ἐκ τοῦ καπνοῦ τοῦ φρέατος. ²Καὶ ἤνοιξε πράγματι τὸ πηγάδι τῆς φρικτῆς ἀβύσσου καὶ ἀναρίθμητον πλῆθος πονηρῶν πνευμάτων, ποὺ ἦσαν ἐκεῖ φυλακισμένα, ξεπετάχθησαν καὶ ἀνέβηκαν σὰν πυκνὸς καπνὸς καιομένης καμίνου καὶ ἐσκοτίσθη ὁ ἥλιος καὶ ὁ ἀέρας ἀπὸ τὸν καπνὸν τοῦ πηγαδιοῦ. ³καὶ ἐκ τοῦ καπνοῦ ἐξῆλθον ἀκρίδες εἰς τὴν γῆν, καὶ ἐδόθη αὐταῖς ἐξουσία ὡς ἔχουσιν ἐξουσίαν οἱ σκορπίοι τῆς γῆς· ³Καὶ ἀπὸ τὸν καπνὸν αὐτῶν, τῶν δαιμονικῶν πνευμάτων, ἐξεχώρισαν καὶ ἐβγῆκαν πρὸς τὰ διάφορα μέρη τῆς γῆς ἀκρίδες, κακοποιὰ δηλαδὴ πνεύματα, καὶ παρεχωρήθη εἰς αὐτὰ τυραννικὴ καὶ κακοποιὸς ἐξουσία, σὰν αὐτήν ποὺ ἔχουν οἱ σκορπιοὶ εἰς τὴν γῆν, νὰ βασανίζουν τοὺς ἀνθρώπους μὲ τὰ δηλητηριώδη κεντριὰ των. ⁴καὶ ἐρρέθη αὐταῖς ἵνα μὴ ἀδικήσωσι τὸν χόρτον τῆς γῆς οὐδὲ πᾶν χλωρὸν οὐδὲ πᾶν δένδρον, εἰ μὴ τοὺς ἀνθρώπους οἵτινες οὐκ ἔχουσι τὴν σφραγῖδα τοῦ Θεοῦ ἐπὶ τῶν μετώπων αὐτῶν. ⁴Καὶ ἐλέχθη εἰς αὐτὰ νὰ μὴ βλάψουν τὸ χορτάρι τῆς γῆς, οὔτε κάθε πράσινον φυτὸν οὔτε κανένα δένδρον, παρὰ μόνον τοὺς ἀνθρώπους, ποὺ δὲν ἔχουν εἰς τὰ μέτωπα των τὴν σφραγῖδα τοῦ Θεοῦ. ⁵καὶ ἐδόθη αὐταῖς ἵνα μὴ ἀποκτείνωσιν αὐτούς, ἀλλ᾿ ἵνα βασανισθῶσι μῆνας πέντε· καὶ ὁ βασανισμὸς αὐτῶν ὡς βασανισμὸς σκορπίου, ὅταν παίσῃ ἄνθρωπον. ⁵Καὶ ἐδόθη εἰς αὐτὰ ἡ διαταγὴ νὰ μὴ φονεύσουν τοὺς ἀνθρώπους, ἀλλὰ νὰ τοὺς βασανίσουν ἐπὶ ὡρισμένον χρονικὸν διάστημα, ποὺ συμβολίζεται μὲ τὸν ἀριθμὸν τῶν πέντε μηνῶν. Καὶ ὁ ψυχικὸς καὶ σωματικὸς αὐτὸς βασανισμὸς καὶ πόνος θὰ εἶναι σὰν τὸν φρικτὸν πόνον, ποὺ φέρνει ὁ σκορπιός, ὅταν κεντρίση τὸν ἄνθρωπον. ⁶καὶ ἐν ταῖς ἡμέραις ἐκείναις ζητήσουσιν οἱ ἄνθρωποι τὸν θάνατον καὶ οὐ μὴ εὑρήσουσιν αὐτόν, καὶ ἐπιθυμήσουσιν ἀποθανεῖν, καὶ φεύξεται ἀπ᾿ αὐτῶν ὁ θάνατος. ⁶Καὶ κατὰ τὰς ἡμέρας ἐκείνας οἱ ἄνθρωποι, ἐξ αἰτίας τῶν φρικτῶν ψυχικῶν καὶ σωματικῶν ὀδυνῶν καὶ ἐκ τοῦ γεγονότος ὅτι δὲν θὰ ἔχουν ἐλπίδα θεραπείας, θὰ ζητήσουν ἐπάνω εἰς τὴν ἀπόγνωσίν των τὸν θάνατον καὶ δὲν θὰ τὸν εὔρουν, καὶ θὰ ἐπιθυμήσουν νὰ πεθάνουν, καὶ ὁ θάνατος θὰ φεύγῃ ἀπὸ αὐτούς. ⁷καὶ τὰ ὁμοιώματα τῶν ἀκρίδων ὅμοια ἵπποις ἡτοιμασμένοις εἰς πόλεμον, καὶ ἐπὶ τὰς κεφαλὰς αὐτῶν ὡς στέφανοι ὅμοιοι χρυσίῳ, καὶ τὰ πρόσωπα αὐτῶν ὡς πρόσωπα ἀνθρώπων, ⁷Καὶ αἱ μορφαὶ τῶν δαιμονικῶν αὐτῶν ἀκρίδων εἶναι καὶ τρομακτικαὶ καὶ δελεαστικαί. Ὁμοιάζουν μὲ ἄλογα ἑτοιμασμένα διὰ τὸν πόλεμον. Καὶ ἐπάνω εἰς τὰ κεφάλια των ἔχουν στεφάνους σὰν ἀπὸ χρυσάφι, καὶ τὰ πρόσωπά των εἶναι σὰν πρόσωπα ἀνθρώπων. ⁸καὶ εἶχον τρίχας ὡς τρίχας γυναικῶν, καὶ οἱ ὀδόντες αὐτῶν ὡς λεόντων ἦσαν, ⁸Καὶ εἶχαν τρίχας, σὰν τρίχας γυναικῶν· καὶ τὰ δόντια των ἦσαν σὰν δόντια λεόντων (διὰ νὰ συμβολίζουν τὴν θηριωδίαν των καὶ τὸ καταστρεπτικὸν των ἔργον). ⁹καὶ εἶχον θώρακας ὡς θώρακας σιδηροῦς, καὶ ἡ φωνὴ τῶν πτερύγων αὐτῶν ὡς φωνὴ ἁρμάτων ἵππων πολλῶν τρεχόντων εἰς πόλεμον. ⁹Καὶ εἴχαν στήθη σὰν σιδερένιους θώρακας. Καὶ ὁ θόρυβος ἀπό τὶς πτέρυγές των, σὰν θόρυβος καὶ βοὴ πολλῶν ἁρμάτων, ποὺ τὰ σέρνουν ἵπποι καὶ τρέχουν εἰς τὴν μάχην. ¹⁰καὶ ἔχουσιν οὐρὰς ὁμοίας σκορπίοις καὶ κέντρα, καὶ ἐν ταῖς οὐραῖς αὐτῶν ἐξουσίαν ἔχουσι τοῦ ἀδικῆσαι τοὺς ἀνθρώπους μῆνας πέντε. ¹⁰Καὶ ἔχουν οὐρές, σάν τὶς οὐρὲς τῶν σκορπιῶν, καὶ κεντριὰ εἰς τὶς οὐρὲς των. Καὶ τοὺς παρεχωρήθη ἡ ἄδεια νὰ βασανίζουν μέ τὶς δηλητηριώδεις οὐρὲς των τοὺς ἀνθρώπους ἐπὶ πέντε μῆνες, εἰς περιωρισμένον δηλαδὴ χρονικὸν διάστημα. ¹¹ἔχουσι βασιλέα ἐπ᾿ αὐτῶν τὸν ἄγγελον τῆς ἀβύσσου· ὄνομα αὐτῷ Ἑβραϊστὶ Ἀβαδδὼν, ἐν δὲ τῇ Ἑλληνικῇ ὄνομα ἔχει Ἀπολλύων. ¹¹Ἔχουν δὲ βασιλέα καὶ ἀρχηγὸν τῆς πονηρᾶς παρατάξεώς των τὸν ἄγγελον τῆς ἀβύσσου. Τὸ ὄνομα αὐτοῦ εἰς τὴν Ἐβραϊκὴν εἶναι Ἀβαδδών, εἰς δὲ τὴν Ἑλληνικὴν ὀνομάζεται Ἀπολλύων, δηλαδὴ ἐξολοθρευτής. ¹²Ἡ οὐαὶ ἡ μία ἀπῆλθεν· ἰδοὺ ἔρχονται ἔτι δύο οὐαὶ μετὰ ταῦτα. ¹²Καὶ ἀφοῦ τὰ δαιμονικὰ αὐτὰ πνεύματα ἐβασάνιζαν φρικτὰ τοὺς ἀνθρώπους κατὰ τοὺς πέντε αὐτοὺς μῆνας, ἡ πρώτη οὐαί, δηλαδὴ ἡ πρώτη πληγή, ἐπέρασε. Ἰδοὺ ἔρχονται δύο ἀκόμη οὐαί, δύο πληγαί, ὕστερα ἀπὸ αὐτά. Η έκτη σάλπιγγα¹³Καὶ ὁ ἕκτος ἄγγελος ἐσάλπισε· καὶ ἤκουσα φωνὴν μίαν ἐκ τῶν τεσσάρων κεράτων τοῦ θυσιαστηρίου τοῦ χρυσοῦ τοῦ ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ, ¹³Καὶ ὁ ἐκτὸς ἄγγελος, ἐσάλπισε. Καὶ ἤκουσα μίαν φωνήν, ποὺ ἔβγαινε ἀπὸ τὰ τέσσαρα κέρατα τοῦ χρυσοῦ θυσιαστηρίου, τὸ ὁποῖον εὑρίσκεται ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ, ¹⁴λέγοντος τῷ ἕκτῳ ἀγγέλῳ· Ὁ ἔχων τὴν σάλπιγγα, λῦσον τοὺς τέσσαρας ἀγγέλους τοὺς δεδεμένους ἐπὶ τῷ ποταμῷ τῷ μεγάλῳ Εὐφράτῃ. ¹⁴νὰ λέγῃ εἰς τὸν ἕκτον ἄγγελον· <σύ ποὺ ἔχεις τὴν σάλπιγγα, λῦσε τοὺς τέσσαρας ἀγγέλους, ποὺ εἶναι δεμένοι κοντὰ εἰς τὸν μεγάλον ποταμόν, τὸν Εὐφράτην>. ¹⁵καὶ ἐλύθησαν οἱ τέσσαρες ἄγγελοι οἱ ἡτοιμασμένοι εἰς τὴν ὥραν καὶ εἰς τὴν ἡμέραν καὶ μῆνα καὶ ἐνιαυτόν, ἵνα ἀποκτείνωσι τὸ τρίτον τῶν ἀνθρώπων. ¹⁵Καὶ ἐλύθησαν οἱ τέσσαρες ἄγγελοι, οἱ ὁποῖοι σύμφωνα μὲ τὴν βουλὴν τοῦ Θεοῦ ἦσαν προετοιμασμένοι διὰ τὴν ὡρισμένην ὥραν καὶ ἡμέραν καὶ τὸν μῆνα καὶ τὸ ἔτος, ὡς ἐκδικητικὰ ὄργανα τῆς θείας δικαιοσύνης, διὰ νὰ φονεύσουν τὸ ἕνα τρίτον τῶν ἀνθρώπων. ¹⁶καὶ ὁ ἀριθμὸς τῶν στρατευμάτων τοῦ ἵππου δύο μυριάδες μυριάδων· ἤκουσα τὸν ἀριθμὸν αὐτῶν. ¹⁶Καὶ τὰ στρατεύματα των ἀποτελοῦντο ἀπὸ ἀναρίθμητον ἱππικόν. Ἤκουσα, ὅτι ὁ ἀριθμὸς των ἧτο δύο μυριάδες μυριάδων, δηλαδὴ διακόσια ἑκατομμύρια. ¹⁷καὶ οὕτως εἶδον τοὺς ἵππους ἐν τῇ ὁράσει καὶ τοὺς καθημένους ἐπ᾿ αὐτῶν, ἔχοντας θώρακας πυρίνους καὶ ὑακινθίνους καὶ θειώδεις· καὶ αἱ κεφαλαὶ τῶν ἵππων ὡς κεφαλαὶ λεόντων, καὶ ἐκ τῶν στομάτων αὐτῶν ἐκπορεύεται πῦρ καὶ καπνὸς καὶ θεῖον. ¹⁷Καὶ ἔτσι εἶδα εἰς τὴν ὀπτασίαν αὐτὴν τὰ ἀναρίθμητα ἄλογα καὶ τοὺς πολεμιστάς, ποὺ ἐκάθηντο ἐπάνω εἰς αὐτὰ καὶ οἱ ὁποῖοι εἴχαν πυρίνους θώρακας, ἐνῷ ἀπὸ τὰ στόματα τῶν ἵππων ἔβγαινε καπνός, ποὺ εἶχε σὰν χρῶμα ὑακίνθου καὶ ἦταν καπνὸς θειαφιοῦ. Αἱ δὲ κεφαλαὶ τῶν ἵππων ἦσαν σὰν κεφαλαὶ λεόντων καὶ ἀπὸ τὰ στόματα αὐτῶν βγαίνει πρὸς τὰ ἔξω μὲ ὁρμὴ φωτιὰ καὶ καπνὸς καὶ θειάφι (Τὰ ἀναρίθμητα αὐτὰ κακοποιὰ στρατεύματα συμβολίζουν τοὺς τρομεροὺς βαρβάρους ἐπιδρομεῖς, ποὺ θὰ ἐπήρχοντο μὲ καταστρεπτικὴν μανίαν ἐναντίον διαφόρων λαῶν). ¹⁸ἀπὸ τῶν τριῶν πληγῶν τούτων ἀπεκτάνθησαν τὸ τρίτον τῶν ἀνθρώπων, ἐκ τοῦ πυρὸς καὶ τοῦ καπνοῦ καὶ τοῦ θείου τοῦ ἐκπορευομένου ἐκ τῶν στομάτων αὐτῶν. ¹⁸Καὶ ἀπὸ τὰς τρεῖς αὐτὰς πληγάς, ἀπὸ τὴν φωτιά, τὸν καπνὸ καὶ τὸ θειάφι, ποὺ ἔβγαινε ἀπὸ τὰ στόματα τῶν βαρβάρων ἐπιδρομέων, ἐφονεύθησαν τὸ ἓν τρίτον ἐκ τῶν ἀνθρώπων. ¹⁹ἡ γὰρ ἐξουσία τῶν ἵππων ἐν τῷ στόματι αὐτῶν ἐστι καὶ ἐν ταῖς οὐραῖς αὐτῶν· αἱ γὰρ οὐραὶ αὐτῶν ὅμοιαι ὄφεσιν, ἔχουσαι κεφαλάς, καὶ ἐν αὐταῖς ἀδικοῦσι. ¹⁹Διότι ἡ καταστρεπτικὴ δύναμις τῶν ἴπππων αὐτῶν ὑπῆρχε εἰς τὸ στόμα των, ἀλλὰ καὶ εἰς τὰς οὐρὰς των. Διότι αἱ οὐραὶ των ὠμοίαζον μὲ φείδια, ποὺ εἴχαν κεφάλια, καὶ μὲ τὸ δηλητήριον αὐτῶν ἐβασάνιζαν καὶ ἔβλαπταν τοὺς ἀνθρώπους. ²⁰καὶ οἱ λοιποὶ τῶν ἀνθρώπων, οἳ οὐκ ἀπεκτάνθησαν ἐν ταῖς πληγαῖς ταύταις, οὐ μετενόησαν ἐκ τῶν ἔργων τῶν χειρῶν αὐτῶν, ἵνα μὴ προσκυνήσωσι τὰ δαιμόνια καὶ τὰ εἴδωλα τὰ χρυσᾶ καὶ τὰ ἀργυρᾶ καὶ τὰ χαλκᾶ καὶ τὰ λίθινα καὶ τὰ ξύλινα, ἃ οὔτε βλέπειν δύναται οὔτε ἀκούειν οὔτε περιπατεῖν, ²⁰Καὶ ἐν τούτοις παρὰ τὴν σκληρὰν αὐτὴν τιμωρίαν, οἱ ὑπόλοιποι ἀπὸ τοὺς ἁμαρτωλοὺς ἀνθρώπους, οἱ ὁποῖοι δὲν ἐφονεύθησαν ἀπὸ τὰ θανατηφόρα κτυπήματα τῶν ἵππων, δὲν συνῃσθάνθησαν τὴν ἐνόχην των καὶ δὲν μετενόησαν καὶ δὲν ἀπηρνήθησαν τὴν λατρείαν τῶν εἰδώλων, ποὺ τὰ κατεσκεύαζαν οἱ ἴδιοι μὲ τὰ χέρια των, ὥστε νὰ μὴ προσκυνήσουν πλέον τὰ δαιμόνια καὶ τὰ χρυσᾶ καὶ τὰ ἀργυρᾶ καὶ τὰ χαλκᾶ καὶ τὰ λίθινα καὶ τὰ ξύλινα εἴδωλα καὶ τὰ ὁποῖα οὔτε νὰ βλέπουν ἠμποροῦν, οὔτε ν᾿ ἀκούουν, οὔτε νὰ περιπατοῦν. ²¹καὶ οὐ μετενόησαν ἐκ τῶν φόνων αὐτῶν οὔτε ἐκ τῶν φαρμακειῶν αὐτῶν οὔτε ἐκ τῆς πορνείας αὐτῶν οὔτε ἐκ τῶν κλεμμάτων αὐτῶν. ²¹Καὶ δὲν μετενόησαν οἱ ἄνθρωποι αὐτοὶ καὶ δὲν ξέκοψαν ἀπὸ τοὺς φόνους των, οὔτε ἀπὸ τὰς μαγείας των, οὔτε ἀπὸ τὰς πορνείας των, οὔτε ἀπὸ τὰς κλοπὰς των. (Ἔμειναν σκληροὶ καὶ ἀμετανόητοι μέσα εἰς τὴν διαστροφὴν καὶ φαυλότητά των).