Ἀποκάλυψις Ἰωάννου

Η γυναίκα και ο Δράκοντας¹Καὶ σημεῖον μέγα ὤφθη ἐν τῷ οὐρανῷ, γυνὴ περιβεβλημένη τὸν ἥλιον, καὶ ἡ σελήνη ὑποκάτω τῶν ποδῶν αὐτῆς, καὶ ἐπὶ τῆς κεφαλῆς αὐτῆς στέφανος ἀστέρων δώδεκα, ¹Καὶ ἐφάνη εἰς τὸν οὐρανὸν ἕνα ἔκτακτον καὶ καταπληκτικὸν σημεῖον, ἐφάνη δηλαδὴ μία γυναῖκα, ποὺ εἶχε ὁλόγυρά της, σὰν ὁλόλαμπρο ἔνδυμα, τὸν ἥλιον, καὶ ἡ σελήνη ἧτο κάτω ἀπὸ τὰ πόδια της σὰν ὑποπόδιόν της, καὶ ἐπάνω εἰς τὸ κεφάλι της ὑπῆρχαν, σὰν ὁλόφωτο στεφάνι, δώδεκα ἀστέρια. (Καὶ συμβολίζει αὐτῇ τὴν λάμπουσαν ἀπὸ ἁγιότητα βασιλείαν τοῦ Θεοῦ, τὴν ὁποίαν λαμπρύνει ὡς ἥλιος αὐτὸς ὁ Χριστὸς καὶ ὡς δώδεκα φωτεινοὶ ἀστέρες οἱ δώδεκα Ἀπόστολοι). ²καὶ ἐν γαστρὶ ἔχουσα καὶ ἔκραζεν ὠδίνουσα καὶ βασανιζομένη τεκεῖν. ²Καὶ ἡ γυναῖκα αὐτῇ ἧτο ἔγκυος καὶ ἔκραζε, διότι ᾑσθάνετο τοὺς πόνους τοῦ τοκετοῦ καὶ ἐβασανίζετο, διὰ νὰ γεννήσῃ τὸν Μεσσίαν (νὰ ἐνθρονίσῃ διὰ τῆς Ἐκκλησίας τὸν Κύριον Ἰησοῦν Χριστὸν εἰς τὰς καρδίας τῶν ἀνθρώπων). ³καὶ ὤφθη ἄλλο σημεῖον ἐν τῷ οὐρανῷ, καὶ ἰδοὺ δράκων πυρρὸς μέγας, ἔχων κεφαλὰς ἑπτὰ καὶ κέρατα δέκα, καὶ ἐπὶ τὰς κεφαλὰς αὐτοῦ ἑπτὰ διαδήματα, ³Καὶ ἐφάνη ἄλλο σημεῖον εἰς τὸν οὐρανόν. Καὶ ἰδοὺ ἔνας μεγάλος κόκκινος δράκων, ποὺ εἶχε ἑπτὰ κεφάλια καὶ δέκα κέρατα καὶ ἐπάνω εἰς τὰ ἑπτὰ κεφάλια του ἑπτὰ διαδήματα, (τὸ ἀπαίσιον αὐτὸ τέρας συμβολίζει τὸν μοχθηρότατον ἀνθρωποκτόνον διάβολον μὲ τὰ πολυάριθμα ὄργανα του καὶ τὴν τεραστίαν διὰ τὴν ἁμαρτωλότητα τῶν λαῶν ἐξουσίαν του ἐπὶ τοῦ κόσμου). ⁴καὶ ἡ οὐρὰ αὐτοῦ σύρει τὸ τρίτον τῶν ἀστέρων τοῦ οὐρανοῦ, καὶ ἔβαλεν αὐτοὺς εἰς τὴν γῆν. καὶ ὁ δράκων ἕστηκεν ἐνώπιον τῆς γυναικὸς τῆς μελλούσης τεκεῖν, ἵνα, ὅταν τέκῃ, τὸ τέκνον αὐτῆς καταφάγῃ. ⁴Καὶ ἡ οὐρὰ αὐτοῦ σύρει τὸ ἐν τρίτον ἀπὸ τὰ ἀστέρια τοῦ οὐρανοῦ, τοὺς ἀγγέλους δηλαδή ποὺ ἐπανεστάτησαν μαζῆ του ἐναντίον τοῦ Θεοῦ, καὶ τοὺς ὁποίους ἔρριψε κάτω εἰς τὴν γῆν. Καὶ ὁ δράκων αὐτὸς ἐστάθη ἐμπρὸς εἰς τὴν γυναῖκα, ποὺ ἐπρόκειτο νὰ γεννήσῃ, διὰ νὰ καταφάγῃ τὸ τέκνον της ὅταν τὸ γεννήσῃ. (Ὁ σατανᾶς μὲ μανίαν καὶ λύσσαν ἐστράφη ἐναντίον τοῦ Μεσσίου, διὰ νὰ τὸν ἐξοντώσῃ μὲ τὴν φονικὴν ἀπόφασιν τοῦ Ἡρῴδου, μὲ τοὺς ἰδικοὺς του μεγάλους πειρασμοὺς καὶ μὲ τὴν θεοκτόνον μανίαν τῶν Ἑβραίων). ⁵καὶ ἔτεκεν υἱόν ἄρρενα, ὃς μέλλει ποιμαίνειν πάντα τὰ ἔθνη ἐν ῥάβδῳ σιδηρᾷ· καὶ ἡρπάσθη τὸ τέκνον αὐτῆς πρὸς τὸν Θεὸν καὶ πρὸς τὸν θρόνον αὐτοῦ. ⁵Καὶ ἐγέννησεν ἡ γυναῖκα παιδὶ ἀρσενικό, ποὺ μέλλει νὰ ποιμάνῃ τὰ ἔθνη μὲ σιδηρᾶν ράβδον. Καὶ ἡρπάσθη τὸ τέκνον αὐτῆς πλησίον τοῦ Θεοῦ καὶ εἰς τὸν θρόνον αὐτοῦ (ὁ Μεσσίας διέφυγε τὴν ἐξοντωτικὴν μανίαν τοῦ διαβόλου καὶ τῶν ὀργάνων του, ἐτελείωσε τὸ ἔργον του καὶ ἀνελήφθη ἔνδοξος εἰς τὸν οὐρανόν). ⁶καὶ ἡ γυνὴ ἔφυγεν εἰς τὴν ἔρημον, ὅπου ἔχει ἐκεῖ τόπον ἡτοιμασμένον ἀπὸ τοῦ Θεοῦ, ἵνα ἐκεῖ τρέφωσιν αὐτὴν ἡμέρας χιλίας διακοσίας ἑξήκοντα. ⁶Καὶ ἡ γυναῖκα ἔφυγεν εἰς τὴν ἔρημον, ὅπου ἔχει τόπον ἡτοιμασμένον ἀπὸ τὸν Θεόν, διὰ νὰ τὴν τρέφουν τὰ ὄργανα τοῦ Θεοῦ χιλίας διακοσίας ἐξήντα ἡμέρας, τριάμηση ἔτη. (Ἡ Ἐκκλησία διωκομένη ἀπὸ τὸν ἁμαρτωλὸν κόσμον χωρίζεται ἀπὸ αὐτὸν ὄχι τοπικῶς ἀλλὰ πνευματικῶς, ἀσφαλίζεται ὅμως καὶ ὑπάρχει καὶ δρᾷ εἰς τὰς καλοπροαιρέτους ψυχὰς μὲ τὴν χάριν τοῦ ἱδρυτοῦ της). ⁷Καὶ ἐγένετο πόλεμος ἐν τῷ οὐρανῷ· ὁ Μιχαὴλ καὶ οἱ ἄγγελοι αὐτοῦ τοῦ πολεμῆσαι μετὰ τοῦ δράκοντος· καὶ ὁ δράκων ἐπολέμησε καὶ οἱ ἄγγελοι αὐτοῦ, ⁷Καὶ ἔγινε πόλεμος εἰς τὸν οὐρανόν. Ὁ Μιχαὴλ καὶ οἱ ἄγγελοι αὐτοῦ ἦλθαν νὰ πολεμήσουν ἐναντίον τοῦ δράκοντος, τοῦ διαβόλου (ὁ ὁποῖος εἶχε ἐπαναστατήσει κατὰ τοῦ Θεοῦ καὶ ἠγωνίζετο νὰ ἀποσπάσῃ τοὺς ἀνθρώπους ἀπὸ τὸν ἀληθινὸν Θεὸν καὶ νὰ τοὺς ὑποτάξῃ εἰς τὸν ἑαυτὸν του καὶ τὴν εἰδωλολατρίαν). Καὶ ὁ δράκων μαζῆ μὲ τοὺς ἀγγέλους του ἐπολέμησε. ⁸καὶ οὐκ ἴσχυσεν, οὐδὲ τόπος εὑρέθη αὐτῷ ἔτι ἐν τῷ οὐρανῷ. ⁸Καὶ δὲν ὑπερίσχυσεν, ἀλλὰ ἐνικήθη ὁλοσχερῶς καὶ ἡ ᾗττα του ἧτο τόσον μεγάλη, ὥστε δὲν εὑρέθη πλέον τόπος δι᾿ αὐτὸν εἰς τὸν οὐρανόν. ⁹καὶ ἐβλήθη ὁ δράκων, ὁ ὄφις ὁ μέγας ὁ ἀρχαῖος, ὁ καλούμενος Διάβολος καὶ ὁ Σατανᾶς, ὁ πλανῶν τὴν οἰκουμένην ὅλην, ἐβλήθη εἰς τὴν γῆν, καὶ οἱ ἄγγελοι αὐτοῦ μετ᾿ αὐτοῦ ἐβλήθησαν. ⁹Καὶ ἐρρίφθη αὐτὸς ὁ δράκων, ὁ μεγάλος, ὁ παλαιὸς ὄφις, ποὺ ἐξηπάτησε τοὺς πρωτοπλάστους, ὁ καλούμενος διάβολος καὶ σατανᾶς, ὁ ὁποῖος παραπλανᾷ εἰς τὸ ψεῦδος καὶ τὴν ἁμαρτίαν ὅλην τὴν οἰκουμένην, ἐρρίφθη εἰς τὴν γῆν καὶ μαζῆ μὲ αὐτὸν ἐρρίφθησαν καὶ οἱ πονηροὶ ἄγγελοί του. ¹⁰καὶ ἤκουσα φωνὴν μεγάλην ἐν τῷ οὐρανῷ λέγουσαν· Ἄρτι ἐγένετο ἡ σωτηρία καὶ ἡ δύναμις καὶ ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ ἡμῶν καὶ ἡ ἐξουσία τοῦ Χριστοῦ αὐτοῦ, ὅτι ἐβλήθη ὁ κατήγορος τῶν ἀδελφῶν ἡμῶν, ὁ κατηγορῶν αὐτῶν ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ ἡμῶν ἡμέρας καὶ νυκτός. ¹⁰Καὶ ἤκουσα φωνὴν μεγάλην εἰς τὸν οὐρανὸν νὰ λέγῃ· <τώρα πλέον ἐπραγματοποιήθη ἐξ ὁλοκλήρου ἡ σωτηρία τῶν ἀνθρώπων καὶ ἡ δύναμις καὶ ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ μας καὶ ἡ δύναμις καὶ ἡ κυριαρχία τοῦ Χριστοῦ του, διότι κατερρίφθη ὁ κατήγορος τῶν ἀδελφῶν μας, ποὺ εἶναι εἰς τὴν γῆν, αὐτός ποὺ τοὺς κατηγοροῦσε ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ μας συνεχῶς ἡμέραν καὶ νύκτα. ¹¹καὶ αὐτοὶ ἐνίκησαν αὐτὸν διὰ τὸ αἷμα τοῦ ἀρνίου καὶ διὰ τὸν λόγον τῆς μαρτυρίας αὐτῶν, καὶ οὐκ ἠγάπησαν τὴν ψυχὴν αὐτῶν ἄχρι θανάτου. ¹¹Καὶ αὐτοί, οἱ πιστοὶ εἰς τὸν Χριστὸν ἀδελφοὶ μας, τὸν ἐνίκησαν χάρις εἰς τὸ αἷμα καὶ τὴν θυσίαν τοῦ Ἀρνίου καὶ χάρις εἰς τὸ κήρυγμα τῆς μαρτυρίας των ἐνώπιον τοῦ κόσμου, καὶ οἱ ὁποῖοι δὲν ἠγάπησαν καὶ δὲν ἐπροτίμησαν τὴν ζωὴν των μέχρι καὶ τοῦ μαρτυρικοῦ ἀκόμη θανάτου διὰ τὴν πίστιν των καὶ τὴν μαρτυρίαν των ὑπὲρ τοῦ Χριστοῦ. ¹²διὰ τοῦτο εὐφραίνεσθε οὐρανοὶ καὶ οἱ ἐν αὐτοῖς σκηνοῦντες· οὐαὶ τὴν γῆν καὶ τὴν θάλασσαν, ὅτι κατέβη ὁ διάβολος πρὸς ὑμᾶς ἔχων θυμὸν μέγαν, εἰδὼς ὅτι ὀλίγον καιρὸν ἔχει. ¹²Διὰ τοῦτο εὐφραίνεσθε οὐρανοὶ καὶ ὅσοι κατοικοῦν εἰς αὐτούς. Ἀλλοίμονον ὅμως εἰς τὴν γῆν καὶ τὴν θάλασσαν, διότι κατέβηκε ὁ διάβολος πρὸς σᾶς μὲ μανίαν μεγάλην, γνωρίζων καλά, ὅτι ὀλίγον ἀκόμη καιρὸν ἔχει εἰς τὴν διάθεσιν του διότι ἡ σκοτεινὴ κυριαρχία του θὰ καταλυθῇ ἕντος ὀλίγου. ¹³Καὶ ὅτε εἶδεν ὁ δράκων ὅτι ἐβλήθη εἰς τὴν γῆν, ἐδίωξε τὴν γυναῖκα ἥτις ἔτεκε τὸν ἄρρενα. ¹³Καὶ ὅταν ὁ δράκων εἶδεν ὅτι ἐρρίφθη εἰς τὴν γῆν, κατεδίωξεν μὲ μανίαν τὴν γυναῖκα, ποὺ ἐγέννησε τὸ ἀρσενικὸν τέκνον. (Κατεδίωξε μὲ τὰ ὄργανά του τὴν Ἐκκλησίαν τοῦ Χριστοῦ). ¹⁴καὶ ἐδόθησαν τῇ γυναικὶ δύο πτέρυγες τοῦ ἀετοῦ τοῦ μεγάλου, ἵνα πέτηται εἰς τὴν ἔρημον εἰς τὸν τόπον αὐτῆς, ὅπως τρέφηται ἐκεῖ καιρὸν καὶ καιροὺς καὶ ἥμισυ καιροῦ ἀπὸ προσώπου τοῦ ὄφεως. ¹⁴Καὶ ἐδόθησαν εἰς τὴν γυναῖκα οἱ δύο φτεροῦγες τοῦ ἀετοῦ τοῦ μεγάλου, διὰ νὰ πετᾷ εἰς τὴν ἔρημον, εἰς τὸν τόπον της, ποὺ εἶχεν ὁρισθῇ ἀπὸ τὸν Θεὸν καὶ νὰ τρέφεται ἐκεῖ ἀσφαλὴς καὶ ἀπρόσβλητος ἀπὸ τὴν μανίαν τοῦ ὄφεως ἕνα ἔτος καὶ δύο ἀκόμη ἔτη καὶ μισὸ ἔτος. (Δὲν θὰ ἡττηθῇ οὔτε θὰ καταβληθῇ ἀπὸ τοὺς διωγμούς, ἀλλὰ φρουρουμένη καὶ ἐνισχυομένη ἀπὸ τὸν Θεὸν θὰ τοὺς ὑπερνικήσῃ). ¹⁵καὶ ἔβαλεν ὁ ὄφις ἐκ τοῦ στόματος αὐτοῦ ὀπίσω τῆς γυναικὸς ὕδωρ ὡς ποταμόν, ἵνα αὐτὴν ποταμοφόρητον ποιήσῃ. ¹⁵Καὶ τότε ὁ ὄφις ἔβγαλεν ἀπὸ τὸ στόμα του καὶ ἔρριψε πίσῳ ἀπὸ τὴν γυναῖκα ὕδατα πολλά, σὰν ποτάμι, διὰ νὰ τὴν παρασύρῃ μέσα εἰς αὐτὸ καὶ τὴν πνίξῃ. (Ποτάμι ἔρρευσαν τὰ αἵματα τῶν μαρτύρων, μέσα εἰς τὰ ὁποῖα ἠθέλησεν ὁ σατανᾶς νὰ πνίξῃ καὶ ἐξολοθρεύσῃ τὴν Ἐκκλησίαν). ¹⁶καὶ ἐβοήθησεν ἡ γῆ τῇ γυναικί, καὶ ἤνοιξεν ἡ γῆ τὸ στόμα αὐτῆς καὶ κατέπιε τὸν ποταμὸν ὃν ἔβαλεν ὁ δράκων ἐκ τοῦ στόματος αὐτοῦ. ¹⁶Καὶ ἐβοήθησεν ἡ γῆ τὴν γυναῖκα, καὶ ἤνοιξεν ἡ γῆ (κατὰ διαταγὴν Θεοῦ) τὸ στόμα της καὶ κατάπιε τὸν ποταμόν, τὸν ὁποῖον ὁ δράκων ἔρριψε ἀπὸ τὸ στόμα του. (Οἱ διωγμοὶ καὶ οἱ διῶκται δὲν θὰ ἐπιτύχουν τίποτε ἐναντίον τῆς Ἐκκλησίας, ἀλλὰ θὰ συντριβοῦν καὶ θὰ ἐξαφανισθοῦν εἰς τὴν γῆν). ¹⁷καὶ ὠργίσθη ὁ δράκων ἐπὶ τῇ γυναικί, καὶ ἀπῆλθε ποιῆσαι πόλεμον μετὰ τῶν λοιπῶν τοῦ σπέρματος αὐτῆς, τῶν τηρούντων τὰς ἐντολὰς τοῦ Θεοῦ καὶ ἐχόντων τὴν μαρτυρίαν Ἰησοῦ. ¹⁷Καὶ κατελήφθη ἀπὸ μανίαν ὁ δράκων ἐναντίον τῆς γυναικὸς καὶ ἐπῆγε νὰ κάμῃ πόλεμον ἐναντίον τῶν ὑπολοίπων ἀπογόνων της (τῶν ἀνθρώπων, ποὺ θὰ ἐπίστευαν εἰς τὸν Χριστὸν καὶ θὰ ἦσαν ἀδελφοὶ αὐτοῦ), οἱ ὁποῖοι θὰ ἐτήρουν τὰς ἐντολὰς τοῦ Θεοῦ καὶ θὰ εἶχαν σταθερὰν καὶ ἀκλόνητον τὴν ὁμολογίαν τῆς πίστεως των εἰς τὸν Ἰησοῦν Χριστόν.