Ἀποκάλυψις Ἰωάννου

Η ουράνια λειτουργία¹Μετὰ ταῦτα εἶδον, καὶ ἰδοὺ θύρα ἀνεῳγμένη ἐν τῷ οὐρανῷ, καὶ ἡ φωνὴ ἡ πρώτη ἣν ἤκουσα ὡς σάλπιγγος λαλούσης μετ᾿ ἐμοῦ λέγων· Ἀνάβα ὧδε καὶ δείξω σοι ἃ δεῖ γενέσθαι μετὰ ταῦτα. ¹Ἔπειτα ἀπὸ αὐτά, ποὺ ἤκουσα ἀπὸ τὸν Θεάνθρωπον Κύριον διὰ τοὺς ἐπισκόπους τῶν ἑπτὰ Ἐκκλησιῶν, εἶδα ἄλλο ὅραμα· καὶ ἰδοὺ θύρα ἀνοικτὴ εἰς τὸν οὐρανὸν καὶ ἡ φωνή, τὴν ὁποίαν προηγουμένως εἶχα ἀκούσει σὰν σάλπιγγα νὰ συνομιλῇ μὲ ἐμέ, μοῦ εἶπε· <ἀνέβα ἐδῶ καὶ θά σοῦ δείξω ἐκεῖνα, ποὺ πρέπει νὰ γίνουν μετὰ ταῦτα, σύμφωνα μὲ τὴν βουλὴν τοῦ Θεοῦ>. ²καὶ εὐθέως ἐγενόμην ἐν πνεύματι· καὶ ἰδοὺ θρόνος ἔκειτο ἐν τῷ οὐρανῷ, καὶ ἐπὶ τὸν θρόνον καθήμενος, ²Καὶ ἀμέσως περιέπεσα εἰς ἔκτασιν καὶ ἐφωτίσθη τὸ πνεῦμα μου ἀπὸ τὸ Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ καὶ ἀνέβηκα ἐν πνεύματι εἰς τὸν οὐρανόν. Καὶ ἰδοὺ θρόνος εἶχε στηθῆ εἰς τὸν οὐρανὸν καὶ ἐπάνω εἰς τὸν θρόνον καθήμενος ἧτο ὁ Θεός. ³ὅμοιος ὁράσει λίθῳ ἰάσπιδι καὶ σαρδίῳ· καὶ ἶρις κυκλόθεν τοῦ θρόνου, ὁμοίως ὅρασις σμαραγδίνων. ³Ἐφαίνετο ὅμοιος σὰν ὁλόλαμπρον διαμάντι, πρὸς συμβολισμὸν τῆς ἀπολύτου αὐτοῦ ἁγιότητος καὶ καθαρότητος, σὰν κόκκινο ἀστραφτερὸ πετράδι τῶν Σάρδεων εἰς συμβολισμὸν τῆς δικαιοσύνης του. Καὶ ὁλόγυρα ἀπὸ τὸν θρόνον του ἀκτινοβολοῦσε τὰ ὁλόγλυκα χρώματα τῆς ἴριδος σὰν σμαράγδια, πρὸς συμβολισμὸν τῆς ἀγάπης καὶ τῆς εἰρήνης. ⁴καὶ κυκλόθεν τοῦ θρόνου θρόνοι εἴκοσι τέσσαρες, καὶ ἐπὶ τοὺς θρόνους τοὺς εἴκοσι τέσσαρας πρεσβυτέρους καθημένους, περιβεβλημένους ἐν ἱματίοις λευκοῖς, καὶ ἐπὶ τὰς κεφαλὰς αὐτῶν στεφάνους χρυσοῦς. ⁴Καὶ γύρῳ ἀπὸ τὸν θρόνον ἦσαν στημένοι εἰκόσι τέσσαρες ἄλλοι θρόνοι καὶ ἐπάνω εἰς αὐτοὺς εἶδα νὰ κάθωνται εἴκοσι τέσσαρες πρεσβύτεροι ἐνδεδυμένοι μὲ λευκὰ ἐνδύματα, πρὸς συμβολισμὸν τῆς ἁγιότητος καὶ ἁγνότητός των, καὶ ἔχοντες εἰς τὰς κεφαλὰς των ὁλόχρυσα στεφάνια, σύμβολα τῆς νίκης των εἰς τοὺς πνευματικοὺς των ἀγῶνας. (Αὐτοὶ ἐκπροσωποῦν τὴν θριαμβεύουσαν Ἐκκλησίαν τῶν οὐρανῶν). ⁵καὶ ἐκ τοῦ θρόνου ἐκπορεύονται ἀστραπαὶ καὶ φωναὶ καὶ βρονταί· καὶ ἑπτὰ λαμπάδες πυρὸς καιόμεναι ἐνώπιον τοῦ θρόνου, ἅ εἰσι τὰ ἑπτὰ πνεύματα τοῦ Θεοῦ· ⁵Καὶ ἀπὸ τὸν θρόνον τοῦ Θεοῦ ἐξέρχονται ἀστραπὲς καὶ φωνὲς καὶ βροντές. Καὶ ἑπτὰ πύρινες λαμπάδες καίουν συνεχῶς ἐμπρὸς εἰς τὸν θρόνον, αἱ ὁποῖαι λαμπάδες συμβολίζουν τὰ ἀναρίθμητα χαρίσματα τοῦ Πνεύματος τοῦ Θεοῦ, ποὺ συνεχῶς φωτίζουν καὶ θερμαίνουν καὶ ζωογονοῦν. ⁶καὶ ἐνώπιον τοῦ θρόνου ὡς θάλασσα ὑαλίνη, ὁμοία κρυστάλλῳ· καὶ ἐν μέσῳ τοῦ θρόνου καὶ κύκλῳ τοῦ θρόνου τέσσαρα ζῷα γέμοντα ὀφθαλμῶν ἔμπροσθεν καὶ ὄπισθεν· ⁶Καὶ ἐμπρὸς εἰς τὸν θρόνον ὑπῆρχε σὰν γυάλινη διαφανὴς θάλασσα, ποὺ ἐμοιαζε μὲ κρύσταλλο, (διὰ νὰ συμβολίζη, ὅτι ὁλόκληρος ἡ ὁρατὴ καὶ ἀόρατος δημιουργία εἶναι ὁλοφάνερη ἐμπρὸς εἰς τὸν παντεπόπτην καὶ παντογνώστην Θεόν). Καὶ ἐμπρὸς εἰς τὰς βαθμίδας τοῦ θρόνου καὶ γύρῳ ἀπὸ τὸν θρόνον ὑπήρχαν τέσσαρα ζωντανὰ πνευματικὰ ὄντα, γεμάτα μάτια ἐμπρὸς καὶ πίσῳ (διὰ νὰ συμβολίζουν τοὺς ἁγίους ἀγγέλους, ποὺ ὑπηρετοῦν τὰς βουλὰς τοῦ Θεοῦ ἄγρυπνοι καὶ προσεκτικοί). ⁷καὶ τὸ ζῷον τὸ πρῶτον ὅμοιον λέοντι, καὶ τὸ δεύτερον ζῷον ὅμοιον μόσχῳ, καὶ τὸ τρίτον ζῷον ἔχον τὸ πρόσωπον ὡς ἀνθρώπου, καὶ τὸ τέταρτον ζῷον ὅμοιον ἀετῷ πετομένῳ. ⁷Καὶ τὸ πρῶτον ζῷον ὁμοιάζει μὲ λέοντα, διὰ νὰ συμβολίζῃ τὴν βασιλικὴν μεγαλοπρέπειαν, καὶ τὸ δεύτερον ζῷον ὁμοιάζει μὲ μόσχον, διὰ νὰ συμβιολίζῃ τὴν δύναμιν, καὶ τὸ τρίτον ζῷον ἔχει σὰν πρόσωπον ἀνθρώπου, διὰ νὰ συμβολίζη τὴν νόησιν καὶ τὴν σοφίαν, καὶ τὸ τέταρτον ζῷον ὁμοιάζει πρὸς ἀετόν, ποὺ πετᾷ, διὰ νὰ συμβολίζῃ τὴν ταχύτητα καὶ πνευματικὴν ἀνάτασιν. ⁸καὶ τὰ τέσσαρα ζῷα, ἓν καθ᾿ ἓν αὐτῶν ἔχον ἀνὰ πτέρυγας ἕξ, κυκλόθεν καὶ ἔσωθεν γέμουσιν ὀφθαλμῶν, καὶ ἀνάπαυσιν οὐκ ἔχουσιν ἡμέρας καὶ νυκτὸς λέγοντες· Ἅγιος ἅγιος ἅγιος Κύριος ὁ Θεὸς ὁ παντοκράτωρ, ὁ ἦν καὶ ὁ ὢν καὶ ὁ ἐρχόμενος. ⁸Καὶ τὰ τέσσαρα ζῷα, ποὺ τὸ καθ᾿ ἕνα ἀπὸ αὐτὰ εἶχε ἓξ πτέρυγας, διὰ νὰ συμβολίζεται ἡ ταχύτης των εἰς τὴν ἐκτέλεσιν τοῦ θείου θελήματος, εἶναι γεμάτα μάτια ὁλόγυρα καὶ ἀπὸ μέσα, διὰ νὰ βλέπουν τὸ κάθε τί. Καὶ ἀνάπαυσιν δὲν ἔχουν. Ἡμέραν καὶ νύκτα ἀσταμάτητα δοξολογοῦν τὸν Θεόν, λέγοντα: Ἅγιος, ἅγιος, ἅγιος, Κύριος ὁ Θεὸς ὁ παντοκράτωρ, ποὺ ὑπῆρχε πρὸ πάντων τῶν αἰώνων καὶ ὑπάρχει εἰς ὅλους τοὺς αἰῶνας καὶ θὰ ὑπάρχῃ εἰς τὴν ἀτελείωτον αἰωνιότητα. ⁹Καὶ ὅταν δῶσι τὰ ζῷα δόξαν καὶ τιμὴν καὶ εὐχαριστίαν τῷ καθημένῳ ἐπὶ τοῦ θρόνου, τῷ ζῶντι εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων, ⁹Καὶ κάθε φοράν, ποὺ θὰ δώσουν τὰ ζῷα δόξαν καὶ τιμὴν καὶ εὐχαριστίαν εἰς Ἐκεῖνον, ποὺ κάθεται ἐπάνω εἰς τὸν θρόνον καὶ ζῇ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων, χωρὶς ἀρχὴν καὶ τέλος, ¹⁰πεσοῦνται οἱ εἴκοσι τέσσαρες πρεσβύτεροι ἐνώπιον τοῦ καθημένου ἐπὶ τοῦ θρόνου, καὶ προσκυνήσουσι τῷ ζῶντι εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων, καὶ βαλοῦσι τοὺς στεφάνους αὐτῶν ἐνώπιον τοῦ θρόνου λέγοντες· ¹⁰θὰ προσπίπτουν εἰς λατρευτικὴν προσκύνησιν οἱ εἰκόσι τέσσαρες πρεσβύτεροι ἐμπρὸς εἰς τὸν καθήμενον ἐπὶ τοῦ θρόνου καὶ θὰ προσκυνοῦν αὐτόν, ποὺ ζῇ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων, καὶ θὰ ἀποθέτουν εὐλαβῶς τοὺς στεφάνους των ἐμπρὸς εἰς τὸν θρόνον, λέγοντες: ¹¹Ἄξιος εἶ, ὁ Κύριος καὶ ὁ Θεὸς ἡμῶν, λαβεῖν τὴν δόξαν καὶ τὴν τιμὴν καὶ τὴν δύναμιν, ὅτι σὺ ἔκτισας τὰ πάντα, καὶ διὰ τὸ θέλημά σου ἦσαν καὶ ἐκτίσθησαν. ¹¹Ἄξιος εἷσαι σύ, ὁ Κύριος καὶ Θεός μας, νὰ λάβῃς κάθε δόξαν καὶ τιμὴν καὶ δύναμιν, διότι σὺ ἔκτισες τὰ πάντα, ὁρατὰ καὶ ἀόρατα, καὶ διότι, σύμφωνα μὲ τὸ ἅγιον καὶ πανάγαθον θέλημά σου, ἐκτίσθησαν καὶ ὑπάρχουν.