Ἀποκάλυψις Ἰωάννου

Ο καινούργιος ουρανός και η καινούργια γή¹Καὶ εἶδον οὐρανὸν καινὸν καὶ γῆν καινήν· ὁ γὰρ πρῶτος οὐρανὸς καὶ ἡ πρώτη γῆ ἀπῆλθον, καὶ ἡ θάλασσα οὐκ ἔστιν ἔτι. ¹Καὶ εἶδα νέον οὐρανὸν καὶ νέαν γῆν, διότι ὁ πρῶτος οὐρανὸς καὶ ἡ πρώτη γῆ, μὲ τὴν οὐσίαν καὶ τὴν μορφήν ποὺ εἶχαν, σὰν φθαρτοὶ καὶ ἄστατοι ποὺ ἦσαν, ἔφυγαν. Καὶ ἡ θάλασσα, σύμβολον τῆς χαώδους καταστάσεως ποὺ εἶχεν ἐπικρατήσει εἰς τὴν οἰκουμένην ἐξ αἰτίας τῆς ἁμαρτίας, δὲν ὑπάρχει πλέον. ²καὶ τὴν πόλιν τὴν ἁγίαν Ἰερουσαλὴμ καινὴν εἶδον καταβαίνουσαν ἐκ τοῦ οὐρανοῦ ἀπὸ τοῦ Θεοῦ, ἡτοιμασμένην ὡς νύμφην κεκοσμημένην τῷ ἀνδρὶ αὐτῆς. ²Καὶ εἶδα τὴν πόλιν τὴν ἁγίαν, τὴν Ἱερουσαλήμ, τὴν θριαμβεύουσαν καὶ ἔνδοξον Ἐκκλησίαν, νέαν καὶ αὐτήν, νὰ κατεβαίνη ἀπὸ τὸν οὐρανόν, ἀπὸ τὸν Θεόν, ἑτοιμασμένη καὶ στολισμένη σὰν νύμφη διὰ τὸν ἄνδρα της, τὸν Χριστόν. ³καὶ ἤκουσα φωνῆς μεγάλης ἐκ τοῦ οὐρανοῦ λεγούσης· Ἰδοὺ ἡ σκηνὴ τοῦ Θεοῦ μετὰ τῶν ἀνθρώπων, καὶ σκηνώσει μετ᾿ αὐτῶν, καὶ αὐτοὶ λαὸς αὐτοῦ ἔσονται, καὶ αὐτὸς ὁ Θεὸς μετ᾿ αὐτῶν ἔσται, ³Καὶ ἤκουσα φωνὴν μεγάλην ἀπὸ τὸν οὐρανὸν νὰ λέγῃ <ἰδού, αὐτῇ εἶναι ἡ αἰωνία καὶ ἀληθινὴ σκηνή, ὅπου θὰ συγκατοικῇ ὁ Θεὸς μὲ τοὺς δικαίους ἀνθρώπους. Καὶ θὰ κατοικήσῃ μαζῆ μὲ αὐτούς, καὶ αὐτοὶ θὰ εἶναι λαὸς ἰδικὸς του καὶ ὁ ἴδιος ὁ Θεὸς θὰ εἶναι μαζῆ των. ⁴καὶ ἐξαλείψει ἀπ’ αὐτῶν ὁ Θεὸς πᾶν δάκρυον ἀπὸ τῶν ὀφθαλμῶν αὐτῶν, καὶ ὁ θάνατος οὐκ ἔσται ἔτι, οὔτε πένθος οὔτε κραυγὴ οὔτε πόνος οὐκ ἔσται ἔτι· ὅτι τὰ πρῶτα ἀπῆλθον. ⁴Καὶ θὰ ἐξαφανίσῃ ὁ Θεὸς ἀπὸ τὰ μάτια των κάθε δάκρυ (διότι δὲν θὰ ἔχουν πλέον καμμίαν θλῖψιν καὶ κανένα πόνον) καὶ ὁ θάνατος δὲν θὰ ὑπάρχῃ πλέον, οὔτε πένθος οὔτε θρηνώδης κραυγὴ οὔτε πόνος θὰ ὑπάρχῃ πλέον. Διότι αἱ προηγούμεναι θλίψεις καὶ κακοπάθειαι ἐπέρασαν πλέον διὰ παντός). ⁵Καὶ εἶπεν ὁ καθήμενος ἐπὶ τῷ θρόνῳ· Ἰδοὺ καινὰ ποιῶ πάντα. καὶ λέγει μοι· Γράψον, ὅτι οὗτοι οἱ λόγοι πιστοὶ καὶ ἀληθινοί εἰσι. ⁵Καὶ εἶπεν ὁ Θεός, ποὺ κάθηται ἐπάνω εἰς τὸν θρόνον· <ἰδού, κάμνω τὰ πάντα νέα>. Καί μοῦ εἶπε· <γράψε αὐτά ποὺ ἤκουσες, διότι οἱ λόγοι αὐτοὶ εἶναι ἀξιόπιστοι καὶ ἀληθινοί>. ⁶καὶ εἶπέ μοι· Γέγονεν. ἐγώ τὸ Α καὶ τὸ Ω, ἡ ἀρχὴ καὶ τὸ τέλος. ἐγὼ τῷ διψῶντι δώσω ἐκ τῆς πηγῆς τοῦ ὕδατος τῆς ζωῆς δωρεάν. ⁶Καί μοῦ εἶπε· <ἔχουν γίνει ὅλα νέα, ὅπως ὑπεσχέθην καὶ διέταξα. Ἐγὼ εἶμαι τὸ Α καὶ τὸ Ω, ἡ ἀρχὴ καὶ τὸ τέλος, ποὺ κλείω εἰς τὸν εὐατόν μου ὅλην τὴν δημιουργίαν, τὴν αἰτίαν καὶ τὸν σκοπόν της. Ἐγώ, εἰς ἐκεῖνον ποὺ διψᾷ τὴν δικαιοσύνην, τὴν εἰρήνη, τὴν αἰωνίαν ζωήν, θὰ τοῦ δώσω δωρεὰν ἀπὸ τὴν πηγὴν τοῦ ὕδατος τῆς αἰωνίου ζωῆς. ⁷ὁ νικῶν, ἔσται αὐτῷ ταῦτα, καὶ ἔσομαι αὐτῷ Θεὸς καὶ αὐτὸς ἔσται μοι υἱός. ⁷Ὁ νικητὴς εἰς τὸν ἀγῶνα τῆς πίστεως καὶ τῆς ἀρετῆς θὰ ἀποκτήσῃ τὰ ἀγαθὰ αὐτά, καὶ θὰ εἷμαι δι᾿ αὐτὸν Θεὸς καὶ αὐτὸς θὰ εἶναι δι᾿ ἐμὲ υἱός. ⁸τοῖς δὲ δειλοῖς καὶ ἀπίστοις καὶ ἐβδελυγμένοις καὶ φονεῦσι καὶ πόρνοις καὶ φαρμακοῖς καὶ εἰδωλολάτραις καὶ πᾶσι τοῖς ψευδέσι τὸ μέρος αὐτῶν ἐν τῇ λίμνῃ τῇ καιομένῃ ἐν πυρὶ καὶ θείῳ, ὅ ἐστιν ὁ θάνατος ὁ δεύτερος. ⁸Εἰς δὲ τοὺς δειλούς, ποὺ ὑπεδουλώθησαν εἰς τὸν ἀντίχριστον καὶ τὴν ἁμαρτίαν, καὶ εἰς τοὺς ἀπίστους καὶ εἰς τοὺς βδελυροὺς καὶ ἀκαθάρτους διὰ τὴν ἀποκρουστικὴν φαυλότητα των, καὶ εἰς τοὺς φονεῖς καὶ τοὺς πόρνους καὶ τοὺς μάγους καὶ τοὺς εἰδωλολάτρας καὶ εἰς ὅλους, ποὺ ὑπεδουλώθησαν θεληματικὰ εἰς τὸ ψεῦδος καὶ τὴν κακίαν, ἐπιφυλάσσεται αἰώνιος τόπος καταδίκης των μέσα εἰς τὴν λίμνην, ποὺ καίεται ἀκατάπαυστα μὲ φωτιὰ καὶ θειάφι. Καὶ αὐτὸς εἶναι ὁ δεύτερος θάνατος>, (ὁ ὁριστικὸς δηλαδὴ καὶ ἀμετάκλητος χωρισμὸς τῶν ἀπὸ τὸν Θεὸν καὶ ἡ αἰωνία των καταδίκη εἰς τὴν κόλασιν). Η νέα Ιερουσαλήμ⁹Καὶ ἦλθεν εἷς ἐκ τῶν ἑπτὰ ἀγγέλων τῶν ἐχόντων τὰς ἑπτὰ φιάλας, τὰς γεμούσας τῶν ἑπτὰ πληγῶν τῶν ἐσχάτων, καὶ ἐλάλησε μετ᾿ ἐμοῦ λέγων· Δεῦρο, δείξω σοι τὴν νύμφην τὴν γυναῖκα τοῦ ἀρνίου. ⁹Καὶ ἦλθεν ἔνας ἀπὸ τοὺς ἑπτὰ ἀγγέλους, ποὺ εἶχαν τὰς ἑπτὰ φιάλας τὰς γεμάτας ἀπὸ τὰς ἑπτὰ τελευταίας πληγάς, καὶ ὡμίλησε μαζῆ μου, λέγων. <ἔλα, νά σοῦ δείξω τὴν νύμφην, τὴν γυναῖκα τοῦ Ἀρνίου, τὴν θριαμβεύουσαν Ἐκκλησίαν>. ¹⁰καὶ ἀπήνεγκέ με ἐν πνεύματι ἐπ᾿ ὄρος μέγα καὶ ὑψηλόν. καὶ ἔδειξέ μοι τὴν πόλιν τὴν ἁγίαν Ἰερουσαλὴμ καταβαίνουσαν ἐκ τοῦ οὐρανοῦ ἀπὸ τοῦ Θεοῦ, ¹⁰Μὲ ἐπῇρε καὶ μὲ μετέφερε μὲ τὸ πνεῦμα μου ἐν ἐκστάσει εἰς ὄρος μέγα καὶ ὑψηλὸν καὶ ἀπὸ ἐκεῖ μοῦ ἔδειξε τὴν πόλιν τὴν ἁγίαν Ἱερουσαλήμ, τὴν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν, ποὺ εἶχεν ἑτοιμάσει ὁ Θεός, νὰ κατεβαίνῃ ἀπὸ τὸν οὐρανόν. ¹¹ἔχουσαν τὴν δόξαν τοῦ Θεοῦ· ὁ φωστὴρ αὐτῆς ὅμοιος λίθῳ τιμιωτάτῳ, ὡς λίθῳ ἰάσπιδι κρυσταλλίζοντι· ¹¹Καὶ εἶχε τὴν ἀπερίγραπτον δόξαν τοῦ Θεοῦ. Τὸ φῶς καὶ ἡ λαμπρότης, ποὺ ἀπήστραπτε εἰς αὐτήν, ὠμοίαζε μὲ πολυτιμότατον λίθον· ἧτο σὰν διαμάντι κρυσταλλένιο. ¹²ἔχουσα τεῖχος μέγα καὶ ὑψηλόν, ἔχουσα πυλῶνας δώδεκα, καὶ ἐπὶ τοῖς πυλῶσιν ἀγγέλους δώδεκα, καὶ ὀνόματα ἐπιγεγραμμένα, ἅ ἐστιν ὀνόματα τῶν δώδεκα φυλῶν τῶν υἱῶν Ἰσραήλ. ¹²Καὶ εἶχεν ὁλόγυρα μεγάλο καὶ ὑψηλὸν τεῖχος (διὰ νὰ συμβολίζεται ἡ ἀπόλυτος πλέον ἀσφάλειά της), εὐρύχωρες καὶ μεγάλες πύλες δώδεκα, κατὰ τὸν ἀριθμὸν τῶν δώδεκα φύλων τοῦ νέου Ἰσραὴλ τῆς χάριτος, καὶ δώδεκα ἄγγελοι ἦσαν εἰς τὰς πύλας αὐτάς, ἐπάνω εἰς τὰς ὁποίας εἶχαν ἐπιγραφῆ ὀνόματα, τὰ ὀνόματα τῶν δώδεκα φυλῶν, τῶν ἀπογόνων τοῦ Ἰσραήλ. ¹³ἀπ᾿ ἀνατολῶν πυλῶνες τρεῖς, καὶ ἀπὸ βορρᾶ πυλῶνες τρεῖς, καὶ ἀπὸ νότου πυλῶνες τρεῖς, καὶ ἀπὸ δυσμῶν πυλῶνες τρεῖς. ¹³Καὶ ὑπῆρχαν τρεῖς μεγαλοπρεπεῖς πύλες εἰς τὴν ἀνατολικὴν πλευρὰν τοῦ τείχους καὶ τρεῖς εἰς τὴν βορείαν καὶ τρεῖς μεγαλοπρεπεῖς πύλες εἰς τὴν νοτίαν καὶ τρεῖς εἰς τὴν δυτικὴν πλευράν. ¹⁴καὶ τὸ τεῖχος τῆς πόλεως ἔχον θεμελίους δώδεκα, καὶ ἐπ᾿ αὐτῶν δώδεκα ὀνόματα τῶν δώδεκα ἀποστόλων τοῦ ἀρνίου. ¹⁴Καὶ τὸ τεῖχος τῆς πόλεως εἶχε δώδεκα θεμέλια, καὶ ἐπάνω εἰς αὐτὰ ἦσαν δώδεκα ὀνόματα, τῶν δώδεκα Ἀποστόλων τοῦ Ἀρνίου. ¹⁵Καὶ ὁ λαλῶν μετ᾿ ἐμοῦ εἶχε μέτρον κάλαμον χρυσοῦν, ἵνα μετρήσῃ τὴν πόλιν καὶ τοὺς πυλῶνας αὐτῆς καὶ τὸ τεῖχος αὐτῆς. ¹⁵Καὶ ὁ ἄγγελος, ποὺ συνωμιλοῦσε μαζῆ μου, εἶχε ὡς μέτρον ἕνα χρυσὸ καλάμι (σύμβολον τῆς δόξης αὐτοῦ καὶ τῆς πόλεως), διὰ νὰ μετρήσῃ τὴν πόλιν καὶ τὰς πύλας καὶ τὸ τεῖχος της. ¹⁶καὶ ἡ πόλις τετράγωνος κεῖται, καὶ τὸ μῆκος αὐτῆς ἴσον καὶ τὸ πλάτος. καὶ ἐμέτρησε τὴν πόλιν τῷ καλάμῳ ἐπὶ σταδίους δώδεκα χιλιάδων· τὸ μῆκος καὶ τὸ πλάτος καὶ τὸ ὕψος αὐτῆς ἴσα ἐστί. ¹⁶Καὶ ἡ πόλις εἶναι τετράγωνη (σύμβολον τῆς στερεότητός της) καὶ τὸ μῆκος της εἶναι ὅσον καὶ τὸ πλάτος της. Καὶ ἐμέτρησε τὴν πόλιν μὲ τὸ χρυσὸ καλάμι καὶ τὴν εὑρῆκε νὰ ἐκτείνεται εἰς δώδεκα χιλιάδες στάδια (δηλαδὴ δύο χιλιάδες διακόσια καὶ πλέον χιλιόμετρα). Καὶ τὸ μῆκος της καὶ τὸ πλάτος της καὶ τὸ ὕψος της εἶναι ἴσα. ¹⁷καὶ ἐμέτρησε τὸ τεῖχος αὐτῆς ἑκατὸν τεσσαράκοντα τεσσάρων πηχῶν, μέτρον ἀνθρώπου, ὅ ἐστιν ἀγγέλου. ¹⁷Καὶ ἐμέτρησε τὸ ὕψος τοῦ τείχους αὐτῆς καὶ εὑρῆκε τὸν συμβολικὸν ἀριθμὸν ἑκατὸν σαράντα τέσσαρας πήχεις. Μέτρημα ποὺ ἔκαμνε ὁ ἄγγελος μὲ τὸ συνιθισμένο ἀνθρώπινον μέτρον. (Ἡ τεραστία ἔκτασις τῆς λαμπροτάτης αὐτῆς πόλεως μαρτυρεῖ τὴν ἄνεσιν καὶ τὴν ἀνάπαυσιν, ποὺ θὰ ἔχουν οἱ κάτοικοί της). ¹⁸καὶ ἦν ἡ ἐνδόμησις τοῦ τείχους αὐτῆς ἴασπις, καὶ ἡ πόλις χρυσίον καθαρόν, ὅμοιον ὑάλῳ καθαρῷ. ¹⁸Καὶ τὸ οἰκοδομικὸν ὑλικὸν τοῦ τείχους τῆς εἶναι διαμάντι, καὶ ὁλόκληρος ἡ πόλις ἀπὸ καθαρὸ χρυσάφι, ποὺ ἀκτινοβολεῖ σὰν καθαρὸ γυαλί. ¹⁹οἱ θεμέλιοι τοῦ τείχους τῆς πόλεως παντὶ λίθῳ τιμίῳ κεκοσμημένοι· ὁ θεμέλιος ὁ πρῶτος ἴασπις, ὁ δεύτερος σάπφειρος, ὁ τρίτος χαλκηδών, ὁ τέταρτος σμάραγδος, ¹⁹Τὰ θεμέλια τοῦ τείχους τῆς πόλεως εἶναι στολισμένα μὲ κάθε πολύτιμον λίθον. Ὁ πρῶτος θεμέλιός της εἶναι διαμάντι, ὁ δεύτερος ζαφείρι, ὁ τρίτος χαλκηδών, ὁ τέταρτος σμαράγδι, ²⁰ὁ πέμπτος σαρδόνυξ, ὁ ἕκτος σάρδιον, ὁ ἕβδομος χρυσόλιθος, ὁ ὄγδοος βήρυλλος, ὁ ἔνατος τοπάζιον, ὁ δέκατος χρυσόπρασος, ὁ ἑνδέκατος ὑάκινθος, ὁ δωδέκατος ἀμέθυστος. ²⁰ὁ πέμπτος σαρδόνυξ (πολύτιμος λίθος μὲ χρῶμα καστανοκόκκινον), ὁ ἐκτὸς κοκκινόχρωμος πολύτιμος λίθος, ὁ ἕβδομος χρυσόλιθος, ὁ ὄγδοος βήρυλλος (θαλασσόχρωμος πολύτιμος λίθος), ὁ ἔνατος τοπάζιον (πολύτιμος πρασινωπὸς λίθος), ὁ δέκατος χρυσοπράσινος, ὁ ἑνδέκατος ὑάκινθος (ὅμοιος μὲ ζαφείρι) καὶ ὁ δωδέκατος κοκκινωπὸς πολύτιμος ἀμέθυστος. (Καὶ συμβολίζουν οἱ πολυτιμότατοι αὐτοὶ λίθοι τὰς ἐξαιρέτους ἀρετὰς τῶν ἁγίων Ἀποστόλων). ²¹καὶ οἱ δώδεκα πυλῶνες δώδεκα μαργαρῖται· ἀνὰ εἷς ἕκαστος τῶν πυλώνων ἦν ἐξ ἑνὸς μαργαρίτου. καὶ ἡ πλατεῖα τῆς πόλεως χρυσίον καθαρὸν ὡς ὕαλος διαυγής. ²¹Καὶ οἱ δώδεκα πύλες τῆς πόλεως ἦσαν δώδεκα τεράστια μαργαριτάρια. Κάθε μία ἀπὸ τὰς πύλας εἶχε κατασκευασθῆ ἀπὸ ἕνα τεράστιο πολυτιμότατο μαργαριτάρι. Καὶ ἡ πλατεῖα τῆς πόλεως ἧτο ὁλοκάθαρο χρυσάφι, σὰν γυαλὶ διαφανὲς καὶ ἀκτινοβόλον. ²²Καὶ ναὸν οὐκ εἶδον ἐν αὐτῇ· ὁ γὰρ Κύριος ὁ Θεὸς ὁ παντοκράτωρ ναὸς αὐτῆς ἐστι, καὶ τὸ ἀρνίον. ²²Καὶ ναὸν δὲν εἶδα μέσα εἰς τὴν πόλιν. Καὶ τοῦτο, διότι ὁ Κύριος, ὁ Θεὸς ὁ παντοκράτωρ, καὶ τὸ Ἀρνίον, εἶναι ὁ ἀπειροτέλειος καὶ ζῶν ναὸς τῆς πόλεως, ὥστε νὰ λατρεύωνται κατ᾿ εὐθεῖαν ἀπὸ τοὺς πιστούς. ²³καὶ ἡ πόλις οὐ χρείαν ἔχει τοῦ ἡλίου οὐδὲ τῆς σελήνης ἵνα φαίνωσιν αὐτῇ· ἡ γὰρ δόξα τοῦ Θεοῦ ἐφώτισεν αὐτήν, καὶ ὁ λύχνος αὐτῆς τὸ ἀρνίον. ²³Καὶ ἡ πόλις δὲν εἶχεν ἀνάγκην ἀπὸ τὸν ἥλιον οὔτε ἀπὸ τὴν σελήνην, διὰ νὰ τὴν φωτίζουν. Διότι ἡ ἀποστράπτουσα δόξα τοῦ Θεοῦ τὴν ἐπλημμύριζεν εἰς τὸ φῶς, καὶ ἀκτινοβόλον λύχνον της ἔχει τὸ Ἀρνίον. ²⁴καὶ περιπατήσουσι τὰ ἔθνη διὰ τοῦ φωτὸς αὐτῆς, καὶ οἱ βασιλεῖς τῆς γῆς φέρουσι τὴν δόξαν καὶ τὴν τιμὴν αὐτῶν εἰς αὐτήν, ²⁴Καὶ τὰ ἔθνη, ποὺ ἦσαν ἄλλοτε εἰδωλολατρικά, πολῖται τώρα τῆς βασιλείας τοῦ Θεοῦ, θὰ περιπατήσουν καὶ θὰ ζήσουν εἰς τὴν ἁγίαν πόλιν, φωτιζόμενοι ἀπὸ τὸ θεῖον της φῶς. Καὶ οἱ λυτρωμένοι βασιλεῖς τῆς γῆς θὰ προσφέρουν εἰς τὴν πόλιν τὴν δόξαν των καὶ τὸ μεγαλεῖον των. ²⁵καὶ οἱ πυλῶνες αὐτῆς οὐ μὴ κλεισθῶσιν ἡμέρας· νὺξ γὰρ οὐκ ἔσται ἐκεῖ· ²⁵Καὶ αἱ πύλαι αὐτῆς δὲν θὰ κλεισθοῦν ποτὲ κατὰ τὴν ἀτελείωτον ἡμέραν τῆς αἰωνιότητος, διότι νύκτα καὶ σκότος δὲν θὰ ὑπάρχουν πλέον εἰς αὐτήν. ²⁶καὶ οἴσουσι τὴν δόξαν καὶ τὴν τιμὴν τῶν ἐθνῶν εἰς αὐτήν. ²⁶Καὶ θὰ προσφέρουν εἰς αὐτὴν τὴν δόξαν καὶ τὸ μεγαλεῖον τῶν ἐθνῶν, ποὺ ἔχουν λυτρωθῆ διὰ τῆς θυσίας τοῦ Χριστοῦ. ²⁷καὶ οὐ μὴ εἰσέλθῃ εἰς αὐτὴν πᾶν κοινὸν καὶ ὁ ποιῶν βδέλυγμα καὶ ψεῦδος, εἰ μὴ οἱ γεγραμμένοι ἐν τῷ βιβλίῳ τῆς ζωῆς τοῦ ἀρνίου. ²⁷Καὶ δὲν θὰ εἰσέλθῃ ποτὲ εἰς αὐτὴν τίποτε τὸ ἀκάθαρτον· δὲν θὰ εἰσέλθῃ ἐκεῖνος ποὺ ἔπραξε βδελυρὰς πράξεις ἢ ὅ,τι ἄλλο ὑπαγορεύει τὸ ψεῦδος τῆς πλάνης καὶ τῆς ἁμαρτίας. Εἰς αὐτὴν θὰ εἰσέλθουν μόνον ὅσοι εἶναι γραμμένοι εἰς τὸ βιβλίον τῆς ζωῆς τοῦ Ἀρνίου.