Ἀποκάλυψις Ἰωάννου

Η πτώση της Βαβυλώνας¹Μετὰ ταῦτα εἶδον ἄλλον ἄγγελον καταβαίνοντα ἐκ τοῦ οὐρανοῦ, ἔχοντα ἐξουσίαν μεγάλην, καὶ ἡ γῆ ἐφωτίσθη ἐκ τῆς δόξης αὐτοῦ, ¹Ἔπειτα ἀπὸ αὐτὰ εἶδα ἄλλον ἄγγελον νὰ κατεβαίνῃ ἀπὸ τὸν οὐρανὸν μὲ ἐξουσίαν μαγάλην, καὶ ἡ γῆ ἐπλημμῦρησε φῶς ἀπὸ τὴν ὁλόλαμπρον δόξαν του. ²καὶ ἔκραξεν ἐν ἰσχυρᾷ φωνῇ λέγων· Ἔπεσεν, ἔπεσε Βαβυλὼν ἡ μεγάλη, καὶ ἐγένετο κατοικητήριον δαιμονίων καὶ φυλακὴ παντὸς πνεύματος ἀκαθάρτου καὶ φυλακὴ παντὸς ὀρνέου ἀκαθάρτου καὶ μεμισημένου· ²Καὶ ἔκραξε μὲ φωνὴν μεγάλην, λέγων· <ἔπεσε, ἔπεσε ἡ Βαβυλὼν ἡ μεγάλη καὶ ἔγινε κατοικητήριον τῶν δαιμόνων καὶ καταφύγιον παντὸς ἀκαθάρτου πνεύματος καὶ ἀπόκρυφη φωλιὰ κάθε ἀκαθάρτου καὶ ἀντιπαθητικοῦ ὀρνέου. ³ὅτι ἐκ τοῦ οἴνου τοῦ θυμοῦ τῆς πορνείας αὐτῆς πέπωκαν πάντα τὰ ἔθνη, καὶ οἱ βασιλεῖς τῆς γῆς μετ᾿ αὐτῆς ἐπόρνευσαν, καὶ οἱ ἔμποροι τῆς γῆς ἐκ τῆς δυνάμεως τοῦ στρήνους αὐτῆς ἐπλούτησαν. ³Καὶ μετεβλήθη εἰς ἐρείπια, διότι ἀπὸ τὸν δραστικὸν οἶνον τῆς ἀκολάστου καὶ παραφόρου αὐτῆς φαυλότητος ἔχουν πιεῖ ὅλα τὰ ἔθνη. Καὶ οἱ βασιλεῖς τῆς γῆς ἐπόρνευσαν μαζῆ της καὶ οἱ ἔμποροι τῆς γῆς ἐπλούτησαν ἀπὸ τοὺς ἡδυπαθεῖς καὶ παραφόρους πόθους της>. ⁴Καὶ ἤκουσα ἄλλην φωνὴν ἐκ τοῦ οὐρανοῦ λέγουσαν· Ἔξελθε ἐξ αὐτῆς ὁ λαός μου, ἵνα μὴ συγκοινωνήσητε ταῖς ἁμαρτίαις αὐτῆς, καὶ ἵνα ἐκ τῶν πληγῶν αὐτῆς μὴ λάβητε· ⁴Καὶ ἤκουσα ἄλλην φωνὴν ἀπὸ τὸν οὐρανὸν νὰ λέγῃ· <ἐβγᾶτε ἔξω ἀπ᾿ αὐτὴν τὴν ἁμαρτωλὴν πόλιν σεῖς, ποὺ ἀποτελεῖτε τὸν λαόν μου, διὰ νὰ μὴ γίνετε συμμέτοχοι εἰς τὰς ἁμαρτίας της καὶ νὰ μὴ λάβετε μέρος εἰς τὰς τιμωρίας της. ⁵ὅτι ἐκολλήθησαν αὐτῆς αἱ ἁμαρτίαι ἄχρι τοῦ οὐρανοῦ, καὶ ἐμνημόνευσεν ὁ Θεὸς τὰ ἀδικήματα αὐτῆς. ⁵Διότι ἀνέβηκαν οἱ ἁμαρτίες της μέχρι τοῦ οὐρανοῦ καὶ ἐθυμήθηκε ὁ Θεὸς τὰς ἀδικίας της>. ⁶ἀπόδοτε αὐτῇ ὡς καὶ αὐτὴ ἀπέδωκε, καὶ διπλώσατε αὐτῇ διπλᾶ κατὰ τὰ ἔργα αὐτῆς· ἐν τῷ ποτηρίῳ ᾧ ἐκέρασε κεράσατε αὐτῇ διπλοῦν. ⁶Καὶ διέταξεν ἡ φωνὴ τοὺς ἐχθροὺς της· <ἀνταποδῶστε της κτυπήματα καὶ πληγάς, ὅπως καὶ αὐτῇ ἀπέδωσεν εἰς τοὺς ἄλλους, καὶ διπλασιάστε τὰ κτυπήματά σας ἐναντίον της καὶ ἀνταποδῶστε της διπλᾶς καταστροφὰς σύμφωνα μὲ τὰ ἔργα της. Μέσα εἰς τὸ ποτήριον τῆς καταστροφῆς, ποὺ ἐκέρασε αὐτὴ τοὺς ἄλλους, κεράστε την σεῖς διπλάσια τώρα. ⁷ὅσα ἐδόξασεν αὑτὴν καὶ ἐστρηνίασε, τοσοῦτον δότε αὐτῇ βασανισμὸν καὶ πένθος. ὅτι ἐν τῇ καρδίᾳ αὐτῆς λέγει, ὅτι κάθημαι καθὼς βασίλισσα καὶ χήρα οὐκ εἰμὶ καὶ πένθος οὐ μὴ ἴδω, ⁷Ὅσον ἀλαζονικὰ ἐδόξασε τὸν ἑαυτόν της καὶ παράφορα ἐρρίφθη εἰς τὴν φαυλότητα, τόσον πολὺν βασανισμὸν καὶ βαρὺ πένθος ἀποδώσατε εἰς αὐτήν. Διότι μέσα εἰς τὴν ἀλαζονικὴν καὶ διεστραμμένην καρδίαν της λέγει, ὅτι κάθημαι σὰν βασίλισσα καὶ δὲν εἷμαι χήρα καὶ δὲν θὰ ἴδω ποτὲ πένθος. ⁸διὰ τοῦτο ἐν μιᾷ ἡμέρᾳ ἥξουσιν αἱ πληγαὶ αὐτῆς, θάνατος καὶ πένθος καὶ λιμός, καὶ ἐν πυρὶ κατακαυθήσεται· ὅτι ἰσχυρὸς Κύριος ὁ Θεὸς ὁ κρίνας αὐτήν. ⁸Διὰ τοῦτο αἰφνιδίως καὶ εἰς μίαν ἡμέραν θὰ πέσουν ἐπάνω της ὅλαι αἱ πληγαὶ της, θάνατος καὶ πένθος καὶ πεῖνα, καὶ θὰ κατακαῇ ἐξ ὁλοκλήρου μὲ τὸ πῦρ. Διότι ὁ Κύριος καὶ Θεός, ποὺ τὴν ἔκρινε καὶ τὴν κατεδίκασε, εἶναι παντοδύναμος καὶ ἐκτελεῖ τὰς δικαίας ἀποφάσεις του. ⁹καὶ κλαύσουσιν αὐτὴν καὶ κόψονται ἐπ᾿ αὐτῇ οἱ βασιλεῖς τῆς γῆς οἱ μετ᾿ αὐτῆς πορνεύσαντες καὶ στρηνιάσαντες, ὅταν βλέπωσι τὸν καπνὸν τῆς πυρώσεως αὐτῆς, ⁹Καὶ θὰ τὴν θρηνολογήσουν καὶ θὰ κάμουν κοπετὸν δι᾿ αὐτὴν οἱ βασιλεῖς τῆς γῆς, οἱ ὁποῖοι διεφθάρησαν μαζῆ της καὶ ἐφλογίσθησαν ἀπὸ τοὺς παραφόρους πόθους, ὅταν θὰ βλέπουν τὸν καπνὸν τῆς πυρκαϊᾶς της. ¹⁰ἀπὸ μακρόθεν ἑστηκότες διὰ τὸν φόβον τοῦ βασανισμοῦ αὐτῆς, λέγοντες· Οὐαὶ οὐαί, ἡ πόλις ἡ μεγάλη Βαβυλὼν, ἡ πόλις ἡ ἰσχυρά, ὅτι μιᾷ ὥρᾳ ἦλθεν ἡ κρίσις σου. ¹⁰Καὶ θὰ στέκουν ἀπὸ μακρυὰ γεμάτοι φόβον ἐξ αἰτίας τοῦ βασανισμοῦ της, θρηνολογοῦντες: Ἀλλοίμονον, ἀλλοίμονον, ἡ πόλις ἡ μεγάλη ἡ Βαβυλών, ἡ πόλις ἡ ἰσχυρά, διότι ἔξαφνα μέσα εἰς μίαν ὥραν ἦλθεν ἡ καταδίκη καὶ ἡ τιμωρία σου! ¹¹καὶ οἱ ἔμποροι τῆς γῆς κλαίουσι καὶ πενθοῦσιν ἐπ᾿ αὐτῇ, ὅτι τὸν γόμον αὐτῶν οὐδεὶς ἀγοράζει οὐκέτι, ¹¹Καὶ οἱ ἔμποροι τῆς γῆς θὰ κλαύσουν καὶ θὰ πενθήσουν δι᾿ αὐτήν, διότι τὸ πολύτιμον φορτίον τῶν ἐμπορευμάτων των κανεὶς πλέον δὲν τὸ ἀγοράζει. ¹²γόμον χρυσοῦ καὶ ἀργύρου καὶ λίθου τιμίου καὶ μαργαρίτου, καὶ βυσσίνου καὶ πορφύρας καὶ σηρικοῦ καὶ κοκκίνου, καὶ πᾶν ξύλον θύϊνον καὶ πᾶν σκεῦος ἐλεφάντινον καὶ πᾶν σκεῦος ἐκ ξύλου τιμιωτάτου καὶ χαλκοῦ καὶ σιδήρου καὶ μαρμάρου, ¹²Φορτίον χρυσοῦ καὶ ἀργύρου καὶ πολυτίμου λίθου καὶ μαργαριταριοῦ καὶ πολυτελοῦς βυσσίνου ἐνδύματος καὶ πορφύρας καὶ μεταξωτοῦ καὶ κοκκίνου ὑφάσματος καὶ κάθε σκεῦος καμωμένο ἀπὸ εὐῶδες ξύλον κέδρου καὶ κάθε σκεῦος ἀπὸ ἐλεφαντοστοῦν καὶ κάθε σκεῦος ἀπὸ πολυτιμότατον ξύλον καὶ χαλκὸν καὶ σίδηρον καὶ μάρμαρον. ¹³καὶ κινάμωμον καὶ ἄμωμον καὶ θυμιάματα, καὶ μύρον καὶ λίβανον καὶ οἶνον καὶ ἔλαιον καὶ σεμίδαλιν καὶ σῖτον καὶ κτήνη καὶ πρόβατα, καὶ ἵππων καὶ ῥεδῶν καὶ σωμάτων, καὶ ψυχὰς ἀνθρώπων. ¹³Κανεὶς πλέον δὲν ἀγοράζει κανέλλαν καὶ ἄμωμον (πολύτιμον ἀρωματῶδες φυτόν) καὶ θυμιάματα καὶ μύρον καὶ λιβάνι καὶ οἶνον καὶ ἔλαιον καὶ σεμιγδάλι καὶ σῖτον καὶ κτήνη καὶ πρόβατα καὶ φορτίον ἵππων καὶ τετρατρόχων ἁμαξῶν καὶ σωμάτων, ποὺ πωλοῦν οἱ σωματέμποροι, ὅπως καὶ ἄλλους ζωντανοὺς ἀνθρώπους. ¹⁴καὶ ἡ ὀπώρα τῆς ἐπιθυμίας τῆς ψυχῆς σου ἀπώλετο ἀπὸ σοῦ, καὶ πάντα τὰ λιπαρὰ καὶ τὰ λαμπρὰ ἀπῆλθεν ἀπὸ σοῦ, καὶ οὐκέτι οὐ μὴ αὐτὰ εὑρήσεις. ¹⁴Καὶ τὰ ὀπωρικά, ποὺ ἐπιθυμοῦσε ἡ ψυχή σου, ἐχάθηκαν πλέον ἀπὸ σὲ καὶ ὅλα τὰ λιπαρὰ καὶ τὰ πολυδάπανα καὶ τὰ νόστιμα ἔφυγαν ἀπὸ σὲ καὶ δὲν θὰ τὰ εὕρῃς πλέον. ¹⁵οἱ ἔμποροι τούτων, οἱ πλουτήσαντες ἀπ᾿ αὐτῆς, ἀπὸ μακρόθεν στήσονται διὰ τὸν φόβον τοῦ βασανισμοῦ αὐτῆς κλαίοντες καὶ πενθοῦντες, ¹⁵Οἱ ἔμποροι ὅλων αὐτῶν τῶν εἰδῶν, ποὺ ἐπλούτησαν ἀπὸ τὴν καταστραφεῖσαν πόλιν, θὰ σταθοῦν μακρυὰ φοβούμενοι καὶ τρέμοντες τὸν βασανισμόν της καὶ θὰ κλαίουν καὶ θὰ πενθοῦν ¹⁶λέγοντες· Οὐαὶ οὐαί, ἡ πόλις ἡ μεγάλη, ἡ περιβεβλημένη βύσσινον καὶ πορφυροῦν καὶ κόκκινον, καὶ κεχρυσωμένη ἐν χρυσίῳ καὶ λίθῳ τιμίῳ καὶ μαργαρίταις, ὅτι μιᾷ ὥρᾳ ἠρημώθη ὁ τοσοῦτος πλοῦτος. ¹⁶λέγοντες· <ἀλοίμονον, ἀλλοίμονον, ἡ πόλις ἡ μεγάλη, ποὺ εἶχεν ἐνδυθῆ σὰν βασίλισσα πολύτιμον βύσσινον ἔνδυμα καὶ πορφυροῦν καὶ κόκκινον καὶ ἧτο χρυσωμένη καὶ κοσμημένη μὲ χρυσᾶ στολίδια καὶ πολύτιμον λίθον καὶ μαργαριτάρια, ἀλλοίμονον, διότι ἔξαφνα μέσα εἰς μίαν ὥραν ἐρημώθηκε ὁ τόσον μεγάλος καὶ πολύτιμος πλοῦτος της>. ¹⁷καὶ πᾶς κυβερνήτης καὶ πᾶς ὁ ἐπὶ τόπον πλέων, καὶ ναῦται καὶ ὅσοι τὴν θάλασσαν ἐργάζονται, ἀπὸ μακρόθεν ἔστησαν, ¹⁷Καὶ κάθε κυβερνήτης πλοίου καὶ καθένας, ποὺ πλέει εἰς τὸν τόπον τῆς ἁμαρτωλοῦ Βαβυλῶνος, καὶ οἱ ναῦται καὶ ὅσοι ἐργάζονται εἰς τὴν θάλασσαν ἐστάθηκαν ἀπὸ μακρυὰ ¹⁸καὶ ἔκραζον βλέποντες τὸν καπνὸν τῆς πυρώσεως αὐτῆς, λέγοντες· Τίς ὁμοία τῇ πόλει τῇ μεγάλῃ; ¹⁸καὶ βλέποντες τὸν καπνὸν τῆς πυρκαϊᾶς της ἔκραζαν, λέγοντες· <ποία ἄλλη πόλις τῆς οἰκουμένης ἧτο ὁμοία μὲ τὴν πόλιν αὐτὴν τὴν μεγάλην;> ¹⁹καὶ ἔβαλον χοῦν ἐπὶ τὰς κεφαλὰς αὐτῶν καὶ ἔκραζον κλαίοντες καὶ πενθοῦντες, λέγοντες· Οὐαὶ οὐαί, ἡ πόλις ἡ μεγάλη, ἐν ᾗ ἐπλούτησαν πάντες οἱ ἔχοντες τὰ πλοῖα ἐν τῇ θαλάσσῃ ἐκ τῆς τιμιότητος αὐτῆς· ὅτι μιᾷ ὥρᾳ ἠρημώθη. ¹⁹Καὶ ἀπὸ τὴν μεγάλην των θλῖψιν ἔρριψαν χῶμα ἐπάνω εἰς τὰ κεφάλια των καὶ ἔκραζαν κλαίοντες καὶ πενθοῦντες καὶ λέγοντες· <ἀλλοίμονον, ἀλλοίμονον, ἡ πόλις ἡ μεγάλη, μέσα εἰς τὴν ὁποίαν ἐπλούτησαν ἀπὸ τὴν ἀκριβῆ πώλησιν τῶν ἐμπορευμάτων των ὅλοι ὅσοι εἴχαν τὰ πλοῖα εἰς τὴν θάλασσαν καὶ ἔκαμαν μεταφορὰς καὶ ἐμπόρια! Ἀλοίμονον, διότι μέσα εἰς μίαν ὥραν ἐρημώθηκε>. ²⁰Εὐφραίνου ἐπ᾿ αὐτῇ, οὐρανέ, καὶ οἱ ἅγιοι καὶ οἱ ἀπόστολοι καὶ οἱ προφῆται, ὅτι ἔκρινεν ὁ Θεὸς τὸ κρίμα ὑμῶν ἐξ αὐτῆς. ²⁰Καὶ ὁ ἄγγελος ἐστράφη τώρα πρὸς τὸν οὐρανὸν καὶ ἐφώναξε μὲ χαρούμενην φωνήν· <εὐφραίνου διὰ τὴν δικαίαν καταστροφὴν τῆς ἁμαρτωλῆς πόλεως, οὐρανὲ καὶ οἱ ἅγιοι ποὺ ὑπάρχουν εἰς τὸν οὐρανὸν καὶ οἱ ἀπόστολοι καὶ οἱ προφῆται, διότι ἔκρινε καὶ ἐδίκασεν ὁ Θεὸς τὴν ἁμαρτωλὴν πόλιν, καὶ ἡ τιμωρία της εἶναι ἀπόδοσις δικαιοσύνης διὰ τοὺς διωγμούς, ποὺ ἔκαμε ἐναντίον σας, καὶ διὰ τὸ αἷμα σας, ποὺ ἔχυσε>. ²¹Καὶ ἦρεν εἷς ἄγγελος ἰσχυρὸς λίθον ὡς μύλον μέγαν καὶ ἔβαλεν εἰς τὴν θάλασσαν λέγων· Οὕτως ὁρμήματι βληθήσεται Βαβυλὼν ἡ μεγάλη πόλις, καὶ οὐ μὴ εὑρεθῇ ἔτι. ²¹Καὶ ἔνας δυνατὸς ἄγγελος ἐσήκωσε ἕνα μεγάλον, βαρὺν λίθον σὰν μυλόπετραν καὶ τὸν ἔρριψε μὲ ὁρμὴν εἰς τὴν θάλασσαν, λέγων· <μὲ τέτοια ὁρμὴ θὰ κτυπηθῇ ἡ Βαβυλών, ἡ πόλις ἡ μεγάλη καὶ δὲν θὰ ὑπάρξῃ πλέον>. ²²καὶ φωνὴ κιθαρῳδῶν καὶ μουσικῶν καὶ αὐλητῶν καὶ σαλπιστῶν οὐ μὴ ἀκουσθῇ ἐν σοὶ ἔτι, καὶ πᾶς τεχνίτης πάσης τέχνης οὐ μὴ εὑρεθῇ ἐν σοὶ ἔτι, καὶ φωνὴ μύλου οὐ μὴ ἀκουσθῇ ἐν σοὶ ἔτι, ²²Καὶ φωνὴ κιθᾳρωδῶν καὶ μουσικῶν καὶ ἐκείνων ποὺ παίζουν αὐλόν, καὶ φωνὴ σαλπιγκτῶν δὲν θ᾿ ἀκουσθῇ πλέον μέσα εἰς τὴν περιοχήν σου. Καὶ κανένας τεχνίτης κάθε τέχνης δὲν θὰ εὑρεθῇ πλέον ἀνάμεσα εἰς σὲ καὶ ἡ βοὴ μύλου δὲν θὰ ἀκουσθῇ πλέον εἰς τὰ ἐρείπιά σου. ²³καὶ φῶς λύχνου οὐ μὴ φανῇ ἐν σοὶ ἔτι, καὶ φωνὴ νυμφίου καὶ νύμφης οὐ μὴ ἀκουσθῇ ἐν σοὶ ἔτι· ὅτι οἱ ἔμποροί σου ἦσαν οἱ μεγιστᾶνες τῆς γῆς, ὅτι ἐν τῇ φαρμακείᾳ σου ἐπλανήθησαν πάντα τὰ ἔθνη, ²³Καὶ φῶς λύχνου δὲν θὰ φανῇ εἰς τὰ χαλάσματά σου καὶ χαρμόσυνος φωνὴ νυμφίου καὶ νύμφης δὲν θὰ ἀκουσθῇ εἰς τὸν τόπον σου. Διότι οἱ ἄπληστοι ἔμποροί σου, οἱ πλουτοκράται καὶ ἐκμεταλευταί, ἦσαν οἱ κύριοι καὶ οἱ δυνάσται τῆς οἰκουμένης· διότι μὲ τὰ μαγικά σου φάρμακα καὶ τὰς ἁμαρτωλὰς γοητείας σου ἐπλανήθησαν καὶ παρεσύρθησαν εἰς τὴν ἐξαχρείωσιν ὅλα τὰ ἔθνη. ²⁴καὶ ἐν αὐτῇ αἵματα προφητῶν καὶ ἁγίων εὑρέθη καὶ πάντων τῶν ἐσφαγμένων ἐπὶ τῆς γῆς. ²⁴Καὶ μέσα εἰς αὐτὴν τὴν ἁμαρτωλὴν Βαβυλῶνα εὑρέθησαν αἵματα προφητῶν καὶ ἁγίων καὶ ὅλων τῶν μαρτύρων, ποὺ διὰ τὴν πίστιν τοῦ Ἀρνίου ἐσφάγησαν εἰς τὴν γῆν.