Ἀποκάλυψις Ἰωάννου

¹Μετὰ ταῦτα ἤκουσα ὡς φωνὴν μεγάλην ὄχλου πολλοῦ ἐν τῷ οὐρανῷ λεγόντων· Ἀλληλούϊα· ἡ σωτηρία καὶ ἡ δόξα καὶ ἡ δύναμις τοῦ Θεοῦ ἡμῶν, ¹Ἔπειτα ἀπὸ αὐτὰ ἤκουσα σὰν φωνὴν μεγάλην λαοῦ πολλοῦ, τῶν εἰς τὸν οὐρανὸν ἀγγέλων καὶ ἁγίων, ποὺ ἔλεγαν· <ἀλληλούϊα (=αἰνεῖτε τὸν Κύριον)· ἡ σωτηρία καὶ ἡ δόξα καὶ ἡ δύναμις εἶναι τοῦ Θεοῦ μας καὶ ἀπὸ ἐκεῖνον χορηγεῖτε. ²ὅτι ἀληθιναὶ καὶ δίκαιαι αἱ κρίσεις αὐτοῦ· ὅτι ἔκρινε τὴν πόρνην τὴν μεγάλην, ἥτις διέφθειρε τὴν γῆν ἐν τῇ πορνείᾳ αὐτῆς, καὶ ἐξεδίκησε τὸ αἷμα τῶν δούλων αὐτοῦ ἐκ χειρὸς αὐτῆς. ²Ἂς εἶναι δοξασμένος πάντοτε, διότι εἶναι ἀληθιναὶ καὶ δίκαιαι αἱ κρίσεις καὶ αἱ ἀποφάσεις του· διότι ἔκρινε καὶ κατεδίκασε τὴν πόρνην τὴν μεγάλην, (τὴν φαύλη Βαβυλῶνα), ἡ ὁποία διέφθειρε τὴν γῆν μὲ τὴν φαυλότητά της, (κατεδίωκε τοὺς πιστούς) καὶ ὁ δίκαιος Θεὸς ἐξεδικήθη τὸ αἷμα τῶν πιστῶν δούλων του, ποὺ ἐχύθη ἀπὸ τὸ χέρι της>. ³καὶ δεύτερον εἴρηκαν· Ἀλληλούϊα· καὶ ὁ καπνὸς αὐτῆς ἀναβαίνει εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. ³Καὶ διὰ δευτέραν φορὰν εἶπαν· <ἀλληλούϊα· καὶ ὁ καπνὸς ἀπὸ τὸ καταστρεπτικὸν πῦρ, ποὺ τὴν ἐρήμωσε ὁριστικῶς, ἀνεβαίνει εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων>. ⁴καὶ ἔπεσαν οἱ εἴκοσι καὶ τέσσαρες πρεσβύτεροι καὶ τὰ τέσσαρα ζῷα καὶ προσεκύνησαν τῷ Θεῷ τῷ καθημένῳ ἐπὶ τῷ θρόνῳ λέγοντες· Ἀμήν, Ἀλληλούϊα. ⁴Καὶ οἱ εἴκοσι τέσσαρες πρεσβύτεροι καὶ τὰ τέσσαρα ζῷα ἔπεσαν μὲ ἀπέραντον σεβασμὸν καὶ ἐπροσκύνησαν τὸν δίκαιον Θεόν, τὸν καθήμενον ἐπάνω εἰς τὸν θρόνον λέγοντες. <Ἀμήν, ἀλληλούϊα>. Το γαμήλιο τραπέζι του Αρνίου⁵καὶ φωνὴ ἀπὸ τοῦ θρόνου ἐξῆλθε λέγουσα· Αἰνεῖτε τὸν Θεὸν ἡμῶν πάντες οἱ δοῦλοι αὐτοῦ καὶ οἱ φοβούμενοι αὐτόν, οἱ μικροὶ καὶ οἱ μεγάλοι. ⁵Καὶ φωνὴ ἀγγέλων, τῶν περιστοιχούντων τὸν Θεόν, ἐβγῆκε ἀπὸ τὸν θρόνον, λέγουσα· <αἰνεῖτε τὸν Θεὸν ἡμῶν ὅλοι οἱ δοῦλοι αὐτοῦ καὶ οἱ φοβούμενοι αὐτόν, οἱ μικροὶ καὶ οἱ μεγάλοι>. ⁶Καὶ ἤκουσα ὡς φωνὴν ὄχλου πολλοῦ καὶ ὡς φωνὴν ὑδάτων πολλῶν καὶ ὡς φωνὴν βροντῶν ἰσχυρῶν, λεγόντων· Ἀλληλούϊα, ὅτι ἐβασίλευσε Κύριος ὁ Θεὸς ὁ παντοκράτωρ. ⁶Καὶ ἤκουσα σὰν φωνὴν πλήθους λαοῦ καὶ σὰν βοὴν πολλῶν ὑδάτων, ποὺ πίπτουν εἰς μεγάλους καταρράκτας, καὶ σὰν κρότους ἰσχυρῶν βροντῶν, ποὺ ἔλεγαν· <ἀλληλούϊα, διότι ἐβασίλευσε Κύριος ὁ Θεός, ὁ παντοκράτωρ. ⁷χαίρωμεν καὶ ἀγαλλιώμεθα καὶ δῶμεν τὴν δόξαν αὐτῷ, ὅτι ἦλθεν ὁ γάμος τοῦ ἀρνίου, καὶ ἡ γυνὴ αὐτοῦ ἡτοίμασεν ἑαυτήν. ⁷Ἂς χαίρωμεν καὶ ἂς εὐφραινώμεθα καὶ ἂς δώσωμεν εἰς αὐτὸν δόξαν, διότι ἦλθεν ὁ καιρὸς νὰ γίνῃ ὁ γάμος τοῦ Ἀρνίου (τοῦ Χριστοῦ, τοῦ οὐρανίου νυμφίου) καὶ ἡ γυναῖκα του (ἡ πνευματικὴ νύμφη, ἡ Ἐκκλησία) ἔχει ἑτοιμάσει τὸν εὐατόν της>. ⁸καὶ ἐδόθη αὐτῇ ἵνα περιβάληται βύσσινον λαμπρὸν καθαρόν· τὸ γὰρ βύσσινον τὰ δικαιώματα τῶν ἁγίων ἐστί. ⁸Καὶ ἐδόθη εἰς αὐτὴν ἀπὸ τὸν Θεὸν νὰ ἐνδυθῇ λαμπρόν, ὁλοκάθαρον βύσσινον ἱμάτιον, διότι τὸ βύσσινον ἔνδυμα εἶναι αἱ ἀρεταὶ τῶν πιστῶν, αἱ ὁποῖαι ἀποτελοῦν ὁλόλαμπρον στόλισμα τῆς θριαμβευούσης εἰς οὐρανοὺς Ἐκκλησίας. ⁹Καὶ λέγει μοι· Γράψον, μακάριοι οἱ εἰς τὸ δεῖπνον τοῦ γάμου τοῦ ἀρνίου κεκλημένοι. καὶ λέγει μοι· Οὗτοι οἱ λόγοι ἀληθινοὶ τοῦ Θεοῦ εἰσι. ⁹Καὶ ἐν συνεχείᾳ μου εἶπεν ὁ ἄγγελος· <γράψε· μακάριοι καὶ τρισευτυχισμένοι εἶναι οἱ προσκεκλημένοι εἰς τὸ βασιλικὸν δεῖπνον τοῦ γάμου τοῦ Ἀρνίου>. Καί μοῦ εἶπεν ἀκόμη· <αὐτοὶ οἱ λόγοι, ποὺ ἀναφέρονται εἰς τὴν ἀτελείωτον μακαριότητα τῶν πιστῶν μετὰ τοῦ Χριστοῦ, εἶναι ἀληθινοί, λόγοι αὐτοῦ τοῦ Θεοῦ>. ¹⁰Καὶ ἔπεσα ἔμπροσθεν τῶν ποδῶν αὐτοῦ προσκυνῆσαι αὐτῷ. καὶ λέγει μοι· Ὅρα μή· σύνδουλός σού εἰμι καὶ τῶν ἀδελφῶν σου τῶν ἐχόντων τὴν μαρτυρίαν Ἰησοῦ· τῷ Θεῷ προσκύνησον· ἡ γὰρ μαρτυρία τοῦ Ἰησοῦ ἐστι τὸ πνεῦμα τῆς προφητείας. ¹⁰Καὶ ἔπεσα ἐμπρὸς εἰς τὰ πόδια τοῦ ἀγγέλου, διὰ νὰ τὸν προσκυνήσω. Καί μοῦ εἶπε· <πρόσεχε μὴ κάμῃς κάτι τέτοιο· εἷμαι καὶ ἐγὼ σύνδουλός σου καὶ ἔνας ἀπὸ τοὺς ἀδελφούς σου, ποὺ ἔλαβαν καὶ κρατοῦν τὴν ὁμολογίαν καὶ μαρτυρίαν τῆς πίστεώς των εἰς τὸν Ἰησοῦν Χριστόν. Τὸν Θεὸν προσκύνησε· διότι ἡ προαγγελία, πού σοῦ ἔκαμα ἐγὼ περὶ αὐτῶν ποὺ θὰ γίνουν εἰς τὸ μέλλον, δὲν προέρχεται ἀπὸ ἐμέ, ἀλλὰ δίδεται ὡς προφητικὸν χάρισμα ἀπὸ τὴν μαρτυρίαν καὶ ὁμολογίαν τῆς πίστεως πρὸς τὸν Ἰησοῦν>. Ο καβαλάρης και το άσπρο άλογο¹¹Καὶ εἶδον τὸν οὐρανὸν ἀνεῳγμένον, καὶ ἰδοὺ ἵππος λευκός, καὶ ὁ καθήμενος ἐπ᾿ αὐτόν, καλούμενος πιστὸς καὶ ἀληθινός, καὶ ἐν δικαιοσύνῃ κρίνει καὶ πολεμεῖ· ¹¹Καὶ εἶδον τὸν οὐρανὸν ἀνοικτόν. Καὶ ἰδοὺ ἔνας ἵππος λευκὸς καὶ ὁ καθήμενος ἐπάνω εἰς αὐτὸν ἐκαλεῖτο ἀξιόπιστος κατὰ πάντα καὶ ἀληθινός, καὶ κρίνει καὶ δικάζει μὲ δικαιοσύνην καὶ πολεμεῖ μὲ ἀκατανίκητον δύναμιν. ¹²οἱ δὲ ὀφθαλμοὶ αὐτοῦ ὡς φλὸξ πυρός, καὶ ἐπὶ τὴν κεφαλὴν αὐτοῦ διαδήματα πολλά, ἔχων ὀνόματα γεγραμμένα, καὶ ὄνομα γεγραμμένον ὃ οὐδεὶς οἶδεν εἰ μὴ αὐτός, ¹²Τὰ δὲ μάτια του εἶναι σὰν φλόγα φωτιᾶς, (ὥστε τίποτε νὰ μὴ μένῃ ἀφανὲς καὶ κρυμμένον ἐνώπιόν του, νὰ εἶναι δὲ φῶς διὰ τοὺς δικαίους καὶ πῦρ καταστρεπτικὸν διὰ τοὺς ἁμαρτωλούς). Καί, διότι εἶναι ὁ βασιλεὺς τῶν βασιλέων, φέρει ἐπάνω εἰς τὴν κεφαλὴν του διαδήματα πολλά, ποὺ ἔχουν ὀνόματα πολλά, διὰ νὰ φανερώνουν τὰ ἀναρίθμητα αὐτοῦ βασιλικὰ προσόντα καὶ προνόμια. Καὶ ἔχει ἀκόμη καὶ ἕνα ὄνομα γραμμένον, τὸ ὁποῖον κανένας ἄλλος δὲν γνωρίζει εἰς ὅλον τὸ βάθος καὶ πλάτος παρὰ μόνον αὐτός, (διότι ἀναφέρεται εἰς τὴν ἀπειροτέλειον αὐτοῦ θεότητα). ¹³καὶ περιβεβλημένος ἱμάτιον βεβαμμένον ἐν αἵματι, καὶ κέκληται τὸ ὄνομα αὐτοῦ, ὁ Λόγος τοῦ Θεοῦ. ¹³Καὶ ἔχει ἐνδυθῆ ἱμάτιον βαμμένον μὲ αἷμα (μὲ τὸ ἰδικὸν του αἷμα, τὸ ὁποῖον ἔχυσε ἐπάνω εἰς τὸν σταυρόν) καὶ τὸ ὄνομά του ἔχει κληθῆ προαιωνίως <ὁ Λόγος τοῦ Θεοῦ>. ¹⁴καὶ τὰ στρατεύματα τὰ ἐν τῷ οὐρανῷ ἠκολούθει αὐτῷ ἐπὶ ἵπποις λευκοῖς, ἐνδεδυμένοι βύσσινον λευκὸν καθαρόν. ¹⁴Καὶ τὰ ἐπουράνια στρατεύματα τὸν ἀκολουθοῦσαν ὡς Κύριον τῶν δυνάμεων ἐπάνω εἰς λευκοὺς ἵππους καὶ ἦσαν ὅλοι ἐνδεδυμένοι μὲ ὁλόλευκον, κατακάθαρον βύσσινον ἔνδυμα. ¹⁵καὶ ἐκ τοῦ στόματος αὐτοῦ ἐκπορεύεται ῥομφαία ὀξεῖα δίστομος, ἵνα ἐν αὐτῇ πατάσσῃ τὰ ἔθνη· καὶ αὐτὸς ποιμανεῖ αὐτοὺς ἐν ῥάβδῳ σιδηρᾷ· καὶ αὐτὸς πατεῖ τὴν ληνὸν τοῦ οἴνου τοῦ θυμοῦ τῆς ὀργῆς τοῦ Θεοῦ τοῦ παντοκράτορος. ¹⁵Καὶ ἀπὸ τὸ στόμα του ἐξέρχεται ὁ ἀληθινὸς καὶ παντοδύναμος λόγος του, σὰν δίκοπο κοφτερὸ μαχαίρι, διὰ νὰ κτυπήσῃ μὲ τὴν δύναμιν τοῦ προστάγματός του ὅλα τὰ ἔθνη. Καὶ αὐτὸς θὰ ποιμάνῃ τοὺς λαοὺς μὲ ράβδον σιδηρᾶν, μὲ ἀπεριόριστον δύναμιν καὶ ἐξουσίαν. Καὶ αὐτὸς πατεῖ εἰς τὸν ληνὸν τῆς ἀκατανικήτου δικαίας ὀργῆς τοῦ Θεοῦ, τοῦ παντοκράτορος, (διὰ νὰ τιμωρῇ ἐν ὀνόματι τοῦ Πατρὸς τοὺς ἐσκληρυμένους εἰς τὴν ἁμαρτίαν των ἀσεβεῖς). ¹⁶καὶ ἔχει ἐπὶ τὸ ἱμάτιον καὶ ἐπὶ τὸν μηρὸν αὐτοῦ ὄνομα γεγραμμένον· βασιλεὺς βασιλέων καὶ κύριος κυρίων. ¹⁶Καὶ ἐπάνω εἰς τὸ ἔνδυμά του, εἰς τὸ μέρος ὅπου αὐτὸ καλύπτει τὸν μηρόν του, εἶναι γραμμένον τὸ ὄνομα <βασιλεὺς βασιλέων καὶ κύριος κυρίων>. ¹⁷Καὶ εἶδον ἕνα ἄγγελον ἑστῶτα ἐν τῷ ἡλίῳ, καὶ ἔκραξεν ἐν φωνῇ μεγάλῃ λέγων πᾶσι τοῖς ὀρνέοις τοῖς πετομένοις ἐν μεσουρανήματι· Δεῦτε συνάχθητε εἰς τὸ δεῖπνον τὸ μέγα τοῦ Θεοῦ, ¹⁷Καὶ εἶδα ἕνα ἄγγελόν που ἐστέκετο μὲ θείαν λαμπρότητα ψηλὰ εἰς τὸν ἥλιον, καὶ ὁ ὁποῖος ἔκραξε μὲ φωνὴν μεγάλην, διατάσσων καὶ λέγων εἰς ὅλα τὰ ὄρνεα, ποὺ πετοῦν εἰς τὰ μεσουράνια· <ἐλᾶτε, μαζευθῆτε εἰς τὸ μεγάλο δεῖπνο τῆς ὀργῆς τοῦ Θεοῦ, ¹⁸ἵνα φάγητε σάρκας βασιλέων καὶ σάρκας χιλιάρχων καὶ σάρκας ἰσχυρῶν καὶ σάρκας ἵππων καὶ τῶν καθημένων ἐπ᾿ αὐτῶν, καὶ σάρκας πάντων ἐλευθέρων τε καὶ δούλων, καὶ μικρῶν τε καὶ μεγάλων. ¹⁸διὰ νὰ φάγετε σάρκας ἀσεβῶν βασιλέων καὶ σάρκας χιλιάρχων καὶ σάρκας ἰσχυρῶν καὶ σάρκας ἵππων καὶ ἐκείνων, ποὺ κάθηνται ἐπάνω εἰς τοὺς ἵππους, καὶ σάρκας ὅλων, ἐλευθέρων καὶ δούλων καὶ μικρῶν καὶ μεγάλων, ὅλων ἐκείνων ποὺ ὑπεδουλώθησαν καὶ ἐπροσκύνησαν τὸ θηρίον>. ¹⁹Καὶ εἶδον τὸ θηρίον καὶ τοὺς βασιλεῖς τῆς γῆς καὶ τὰ στρατεύματα αὐτῶν συνηγμένα ποιῆσαι τὸν πόλεμον μετὰ τοῦ καθημένου ἐπὶ τοῦ ἵππου καὶ μετὰ τοῦ στρατεύματος αὐτοῦ. ¹⁹Καὶ εἶδα τὸ θηρίον, τὸν ἀντίχριστον, καὶ τοὺς ἀσεβεῖς βασιλεῖς τῆς γῆς καὶ τὰ στρατεύματά των συναθρισμένα διὰ νὰ κάμουν πόλεμον ἐναντίον τοῦ καθημένου ἐπάνω εἰς τὸν λευκὸν ἵππον καὶ ἐναντίον τῆς οὐρανίας στρατιᾶς του. ²⁰καὶ ἐπιάσθη τὸ θηρίον καὶ ὁ μετ᾿ αὐτοῦ ψευδοπροφήτης ὁ ποιήσας τὰ σημεῖα ἐνώπιον αὐτοῦ, ἐν οἷς ἐπλάνησε τοὺς λαβόντας τὸ χάραγμα τοῦ θηρίου καὶ τοὺς προσκυνοῦντας τῇ εἰκόνι αὐτοῦ· ζῶντες ἐβλήθησαν οἱ δύο εἰς τὴν λίμνην τοῦ πυρὸς τὴν καιομένην ἐν θείῳ. ²⁰Καὶ ἐπιάσθηκε αἰχμάλωτον τὸ θηρίον καὶ μαζῆ μὲ αὐτὸ ὁ ψευδοπροφήτης, ὁ ὁποῖος εἶχε κάμει τὰ παραπλανητικὰ σατανικὰ θαύματα ἐμπρὸς εἰς αὐτό, μὲ τὰ ὁποῖα ἐξηπάτησε καὶ παρεπλάνησε αὐτούς, ποὺ ἐδέχθησαν τὴν χαραγμένην σφραγῖδα τοῦ θηρίου καὶ προσκυνοῦν σὰν Θεὸν τὴν εἰκόνα του. Ζωντανοὶ ἐρρίφθησαν καὶ οἱ δύο εἰς τὴν λίμνην τῆς φωτιᾶς, ποὺ καίεται συνεχῶς καὶ ἀκαταπαύστως μὲ θειάφι. ²¹καὶ οἱ λοιποὶ ἀπεκτάνθησαν ἐν τῇ ῥομφαίᾳ τοῦ καθημένου ἐπὶ τοῦ ἵππου, τῇ ἐξελθούσῃ ἐκ τοῦ στόματος αὐτοῦ· καὶ πάντα τὰ ὄρνεα ἐχορτάσθησαν ἐκ τῶν σαρκῶν αὐτῶν. ²¹Καὶ οἱ ὑπόλοιποι ἐφονεύθησαν σὰν μὲ ρομφαῖαν ἀπὸ τὸ παντοδύναμον πρόσταγμα, ποὺ ἐβγῆκε ἀπὸ τὸ στόμα τοῦ Χριστοῦ, τοῦ καθημένου ἐπάνω εἰς τὸν λευκὸν ἵππον. Καὶ ὅλα τὰ ὄρνεα ἐχόρτασαν ἀπὸ τὰς σάρκας τῶν ἐξολοθρευθέντων ἐχθρῶν τοῦ Μεσσίου.