Ἀποκάλυψις Ἰωάννου

Οι εφτά σφραγίδες¹Καὶ εἶδον ὅτι ἤνοιξε τὸ ἀρνίον μίαν ἐκ τῶν ἑπτὰ σφραγίδων· καὶ ἤκουσα ἑνὸς ἐκ τῶν τεσσάρων ζῴων λέγοντος, ὡς φωνὴ βροντῆς· Ἔρχου. ¹Καὶ εἶδα, ὅτι τὸ Ἀρνίον ἤνοιξε πράγματι τὴν πρώτην ἀπὸ τὰς ἑπτὰ σφραγῖδας. Καὶ ἤκουσα τὸ πρῶτον ἀπὸ τὰ τέσσαρα ζῷα, ποὺ διακονοῦν εἰς τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ, νὰ λέγῃ μὲ φωνὴν ἰσχυράν, σὰν βροντήν· <ἔλα>. ²καὶ εἶδον, καὶ ἰδοὺ ἵππος λευκός, καὶ ὁ καθήμενος ἐπ᾿ αὐτὸν ἔχων τόξον· καὶ ἐδόθη αὐτῷ στέφανος, καὶ ἐξῆλθε νικῶν καὶ ἵνα νικήσῃ. ²Καὶ εἶδα· καὶ ἰδοὺ ἕνα κατάλευκο ἄλογο. Καὶ ἐκεῖνος ποὺ ἐκάθητο ἐπάνω εἰς αὐτό, εἶχε τόξον, σύμβολον τῆς δυνάμεώς του. Καὶ τοῦ ἐδόθη στέφανος, σύμβολον τῆς νίκης του καὶ τῆς βασιλικῆς ἐξουσίας του. Καὶ ἀμέσως μόλις ἐξῆλθε, ἤρχισε νὰ νικᾷ καὶ θὰ ἐξακολουθῇ νὰ νικᾷ μέχρι συντελείας τῶν αἰώνων. (Ἡ εἰκὼν συμβολίζει τὸ κήρυγμα τοῦ Εὐαγγελίου, τὸ ὁποῖον ἀπ᾿ ἀρχῆς νικᾷ καὶ θὰ νικᾷ τὸ κακὸν καὶ τὸν πονηρὸν εἰς σωτηρίαν τῶν ἀνθρώπων. Εἶναι ἡ νίκη, ἡ νικήσσασα τὸν κόσμον). ³Καὶ ὅτε ἤνοιξε τὴν σφραγῖδα τὴν δευτέραν, ἤκουσα τοῦ δευτέρου ζῴου λέγοντος· Ἔρχου. ³Καὶ ὅταν τὸ Ἀρνίον ἤνοιξε τὴν δευτέραν σφραγῖδα, ἤκουσα τὸ δεύτερον ζῷον νὰ λέγῃ· <ἔλα>. ⁴καὶ ἐξῆλθεν ἄλλος ἵππος πυρρός, καὶ τῷ καθημένῳ ἐπ᾿ αὐτὸν ἐδόθη αὐτῷ λαβεῖν τὴν εἰρήνην ἐκ τῆς γῆς καὶ ἵνα ἀλλήλους σφάξωσι, καὶ ἐδόθη αὐτῷ μάχαιρα μεγάλη. ⁴Καὶ ἐβγῆκεν ἄλλος ἵππος κόκκινος, (ποὺ συμβολίζει τοὺς αἱματηροὺς ἐξωτερικοὺς καὶ ἐμφυλίους πολέμους), καὶ εἰς ἐκεῖνον, ποὺ ἐκάθητο ἐπάνω εἰς αὐτὸν τὸν ἵππον παρεχωρήθη ἀπὸ τὸν Θεὸν ἡ ἄδεια, νὰ ἀφαιρέσῃ τὴν εἰρήνην ἀπὸ τὴν γῆν καὶ νὰ σφαγοῦν μεταξὺ των οἱ ἄνθρωποι. Καὶ ἐδόθη εἰς αὐτὸν μάχαιρα μεγάλη (σύμβολον τοῦ ὀλέθρου). ⁵Καὶ ὅτε ἤνοιξε τὴν σφραγῖδα τὴν τρίτην, ἤκουσα τοῦ τρίτου ζῴου λέγοντος· Ἔρχου. καὶ εἶδον, καὶ ἰδοὺ ἵππος μέλας, καὶ ὁ καθήμενος ἐπ᾿ αὐτὸν ἔχων ζυγὸν ἐν τῇ χειρὶ αὐτοῦ· ⁵Καὶ ὅταν τὸ Ἀρνίον ἤνοιξε τὴν τρίτην σφραγῖδα, ἤκουσα τὸ τρίτον ζῷον νὰ λέγῃ· <ἔλα>. Καὶ εἶδα· καὶ ἰδοὺ ἕνα μαῦρο ἄλογο (ποὺ συμβολίζει τὰς στερήσεις καὶ τοὺς λιμούς) καὶ ἐκεῖνος ποὺ ἐκάθητο ἐπάνω του, εἶχε ζυγαριὰ εἰς τὸ χέρι του. ⁶καὶ ἤκουσα ὡς φωνὴν ἐν μέσῳ τῶν τεσσάρων ζῴων λέγουσαν· Χοῖνιξ σίτου δηναρίου, καὶ τρεῖς χοίνικες κριθῆς δηναρίου· καὶ τὸ ἔλαιον καὶ τὸν οἶνον μὴ ἀδικήσῃς. ⁶Καὶ ἤκουσα σὰν φωνὴν ἀνάμεσα ἀπὸ τὰ τέσσαρα ζῷα νὰ λέγῃ· <ἕνα κιλὸν σίτου ἔφθασε νὰ πωλῆται, λόγῳ τοῦ λιμοῦ, ἕνα δηνάριον καὶ τρία κιλὰ κριθαριοῦ, ἕνα δηνάριον. Τὸ ἔλαιον ὅμως καὶ τὸν οἶνον μὴ τὰ στερήσῃς· ἂς τὰ ἔχουν μὲ κάποιαν ἀφθονίαν>. ⁷Καὶ ὅτε ἤνοιξε τὴν σφραγῖδα τὴν τετάρτην, ἤκουσα φωνὴν τοῦ τετάρτου ζῴου λέγοντος· Ἔρχου. ⁷Καὶ ὅταν τὸ ἀρνίον ἤνοιξε τὴν τετάρτην σφραγῖδα, ἤκουσα τὴν φωνὴν τοῦ τετάρτου ζῴου νὰ λέγῃ· <ἔλα>. ⁸καὶ εἶδον, καὶ ἰδοὺ ἵππος χλωρός, καὶ ὁ καθήμενος ἐπάνω αὐτοῦ, ὄνομα αὐτῷ ὁ θάνατος, καὶ ὁ ᾅδης ἠκολούθει μετ᾿ αὐτοῦ· καὶ ἐδόθη αὐτῷ ἐξουσία ἐπὶ τὸ τέταρτον τῆς γῆς, ἀποκτεῖναι ἐν ῥομφαίᾳ καὶ ἐν λιμῷ καὶ ἐν θανάτῳ καὶ ὑπὸ τῶν θηρίων τῆς γῆς. ⁸Καὶ εἶδα: Καὶ ἰδοὺ ἕνα κίτρινο ἄλογο, (ποὺ συμβολίζει τὰς ἐπιδημίας καὶ τὸ θανατικό) καὶ ἐκεῖνος ποὺ ἐκάθητο ἐπάνω εἰς αὐτό, εἶχεν ὄνομα του: Ὁ θάνατος. Καὶ ἀκολουθοῦσε μαζῆ του ὁ Ἅδης, διὰ νὰ μαζεύῃ τὰς ψυχὰς ἐκείνων, ποὺ θὰ ἐπέθαιναν. Καὶ παρεχωρήθη εἰς αὐτὸν ἀπὸ τὸν Θεὸν ἡ ἐξουσία ἐπάνω εἰς τὸ τέταρτον τῶν κατοίκων τῆς γῆς, νὰ τοὺς φονεύσῃ μὲ τὴν μάχαιραν καὶ μὲ τὸν λιμὸν καὶ μὲ τὸ θανατικὸ καὶ μὲ τὰ θηρία τῆς γῆς, ποὺ θὰ κατασπαράξουν μερικούς. ⁹Καὶ ὅτε ἤνοιξε τὴν πέμπτην σφραγῖδα, εἶδον ὑποκάτω τοῦ θυσιαστηρίου τὰς ψυχὰς τῶν ἐσφαγμένων διὰ τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ καὶ διὰ τὴν μαρτυρίαν τοῦ ἀρνίου ἣν εἶχον· ⁹Καὶ ὅταν τὸ Ἀρνίον ἤνοιξε τὴν πέμπτην σφραγῖδα, εἶδα κάτω ἀπὸ τὸ οὐράνιον θυσιαστήριον τὰς ψυχὰς τῶν μαρτύρων, ποὺ εἴχαν σφαγῆ κατὰ τοὺς διωγμοὺς διὰ τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ καὶ διὰ τὴν μαρτυρίαν τοῦ Ἀρνίου, τὴν ὁποίαν εἴχαν παραλάβει καὶ ἐκρατοῦσαν ὡς ἀνεκτίμητον θησαυρόν. ¹⁰καὶ ἔκραξαν φωνῇ μεγάλῃ λέγοντες· Ἕως πότε, ὁ δεσπότης ὁ ἅγιος καὶ ὁ ἀληθινός, οὐ κρίνεις καὶ ἐκδικεῖς τὸ αἷμα ἡμῶν ἐκ τῶν κατοικούντων ἐπὶ τῆς γῆς; ¹⁰Καὶ ἔκραξαν μὲ φωνὴν μεγάλην λέγοντες· <ἕως πότε, σὺ Κύριε, ὁ ἀπόλυτος ἐξουσιαστὴς καὶ κυρίαρχος τῶν πάντων, ὁ ἅγιος καὶ ἀληθινός, δὲν κάμνεις δικαίαν κρίσιν καὶ δὲν παίρνεις ἐκδίκησιν καὶ δὲν ἐπιβάλλεις τιμωρίαν διὰ τὸ αἷμα μας, ποῦ ἐχύθη ἀδίκως ἀπὸ τοὺς κατοίκους τῆς γῆς;> ¹¹καὶ ἐδόθη αὐτοῖς ἑκάστῳ στολὴ λευκή, καὶ ἐρρέθη αὐτοῖς ἵνα ἀναπαύσωνται ἔτι χρόνον μικρόν, ἕως πληρώσωσι καὶ οἱ σύνδουλοι αὐτῶν καὶ οἱ ἀδελφοὶ αὐτῶν οἱ μέλλοντες ἀποκτέννεσθαι ὡς καὶ αὐτοί. ¹¹Καὶ ἐδόθη εἰς καθένα ἀπὸ αὐτοὺς στολὴ λευκή, ἀγγελική (ποὺ συμβολίζει τὸν θρίαμβον καὶ τὴν δόξαν), καὶ ἐλέχθη εἰς αὐτοὺς νὰ ἀναπαυθοῦν καὶ περιμένουν ὀλίγον ἀκόμη χρόνον, ἕως ὅτου συμπληρώσουν τὸν ἀριθμὸν τῶν μαρτύρων καὶ τῶν ἁγίων οἱ σύνδουλοί των καὶ οἱ ἀδελφοὶ των, ποὺ ἔμελλον νὰ μαρτυρήσουν καὶ φονευθοῦν ἀπὸ τοὺς διώκτας, ὅπως ἐμαρτύρησαν καὶ αὐτοί. ¹²Καὶ εἶδον ὅτε ἤνοιξε τὴν σφραγῖδα τὴν ἕκτην, καὶ σεισμὸς μέγας ἐγένετο, καὶ ὁ ἥλιος μέλας ἐγένετο ὡς σάκκος τρίχινος, καὶ ἡ σελήνη ὅλη ἐγένετο ὡς αἷμα, ¹²Καὶ ὅταν τὸ Ἀρνίον ἤνοιξε τὴν ἕκτην σφραγῖδα, εἶδα συνταρακτικὰ γεγονότα εἰς τὸν φυσικὸν κόσμον. Ἔγινε σεισμὸς μέγας, ποὺ συνεκλόνισε τὴν γῆν, καὶ ὁ ἥλιος ἔχασε τὸ φῶς του, ἐσκοτίσθη καὶ ἔγινε μαῦρος σὰν σάκκος τρίχινος, καὶ ὅλη ἡ ἐπιφάνεια τῆς σελήνης ἔγινε κατακόκκινη σὰν αἷμα. ¹³καὶ οἱ ἀστέρες τοῦ οὐρανοῦ ἔπεσαν εἰς τὴν γῆν, ὡς συκῆ βάλλουσα τοὺς ὀλύνθους αὐτῆς, ὑπὸ ἀνέμου μεγάλου σειομένη, ¹³Καὶ τὰ ἀστέρια τοῦ οὐρανοῦ ἔπεσαν εἰς τὴν γῆν, ὅπως ἡ συκιά, ποὺ συγκλονιζομένη ἀπὸ σφοδρὸν ἄνεμον ρίχνει τὰ ἄγουρα σῦκα της. ¹⁴καὶ ὁ οὐρανὸς ἀπεχωρίσθη ὡς βιβλίον ἑλισσόμενον, καὶ πᾶν ὄρος καὶ νῆσος ἐκ τῶν τόπων αὐτῶν ἐκινήθησαν· ¹⁴Καὶ ὁ οὐρανὸς ἐξέκοψε καὶ ἐχωρίσθη σὰν βιβλίο, ποὺ τυλίγεται. Καὶ κάθε ὅρος καὶ κάθε νῆσος μετεκινήθησαν ἀπὸ τὸν τόπον των. ¹⁵καὶ οἱ βασιλεῖς τῆς γῆς καὶ οἱ μεγιστᾶνες καὶ οἱ χιλίαρχοι καὶ οἱ πλούσιοι καὶ οἱ ἰσχυροὶ καὶ πᾶς δοῦλος καὶ ἐλεύθερος ἔκρυψαν ἑαυτοὺς εἰς τὰ σπήλαια καὶ εἰς τὰς πέτρας τῶν ὀρέων, ¹⁵Καὶ οἱ βασιλεῖς τῆς γῆς καὶ οἱ μεγιστᾶνες καὶ οἱ ἄρχοντες τῶν στρατῶν καὶ οἱ πλούσιοι καὶ οἱ ἰσχυροὶ καὶ κάθε δοῦλος καὶ κάθε ἐλεύθερος ἔκρυψαν τοὺς ἑαυτοὺς των εἰς τὰ σπήλαια καὶ ἀνάμεσα ἀπό τὶς πέτρες τῶν ὀρέων· ¹⁶καὶ λέγουσι τοῖς ὄρεσι καὶ ταῖς πέτραις· Πέσατε ἐφ᾿ ἡμᾶς καὶ κρύψατε ἡμᾶς ἀπὸ προσώπου τοῦ καθημένου ἐπὶ τοῦ θρόνου καὶ ἀπὸ τῆς ὀργῆς τοῦ ἀρνίου, ¹⁶καὶ ἔλεγαν εἰς τὰ ὄρη καὶ εἰς τοὺς βράχους· <πέσατε ἐπάνω μας καὶ κρύψατέ μας ἀπὸ τὸ φοβερὸν πρόσωπον ἐκείνου, ποὺ κάθεται ἐπάνω εἰς τὸν θρόνον, καὶ ἀπὸ τὴν ὀργὴν τοῦ Ἀρνίου>. ¹⁷ὅτι ἦλθεν ἡ ἡμέρα ἡ μεγάλη τῆς ὀργῆς αὐτοῦ, καὶ τίς δύναται σταθῆναι; ¹⁷Διότι ἦλθε ἡ μεγάλη ἡμέρα, ποὺ θὰ ἐκσπάσῃ καὶ θὰ ἐκδηλωθῇ ἡ ὀργὴ αὐτοῦ. Καὶ ποιὸς ἠμπορεῖ νὰ σταθῇ εἰς τὰ πόδια του, ἐμπρὸς εἰς τὸν δικαίως ὠργισμένον Θεόν; (Τὰ συμβολικὰ αὐτὰ γεγονότα ὑποδουλώνουν τὰς διὰ μέσου τῶν αἰώνων ἀναστατώσεις τῆς φύσεως καὶ τὰς θεομηνίας, τὰ δὲ τελευταία καὶ συνταρακώτερα ὅλων ὑποδηλώνουν ἐκεῖνα, ποὺ θὰ προηγηθοῦν ἀπὸ τὴν Δευτέραν Παρουσίαν τοῦ κριτοῦ).