Ἀποκάλυψις Ἰωάννου

1Καὶ ἤκουσα μεγάλης φωνῆς ἐκ τοῦ ναοῦ λεγούσης τοῖς ἑπτὰ ἀγγέλοις· Ὑπάγετε καὶ ἐκχέατε τὰς ἑπτὰ φιάλας τοῦ θυμοῦ τοῦ Θεοῦ εἰς τὴν γῆν.

1Καὶ ἤκουσα φωνὴν μεγάλην ἀπὸ τὸν ναὸν τοῦ Θεοῦ νὰ λέγῃ πρὸς τοὺς ἑπτὰ ἀγγέλους· <πηγαίνετε καὶ χύσετε ἐπάνω εἰς τὴν γῆν τὰς ἑπτὰ φιάλας τοῦ θυμοῦ τοῦ Θεοῦ.

2Καὶ ἀπῆλθεν ὁ πρῶτος καὶ ἐξέχεε τὴν φιάλην αὐτοῦ εἰς τὴν γῆν· καὶ ἐγένετο ἕλκος κακὸν καὶ πονηρὸν ἐπὶ τοὺς ἀνθρώπους τοὺς ἔχοντας τὸ χάραγμα τοῦ θηρίου καὶ τοὺς προσκυνοῦντας τῇ εἰκόνι αὐτοῦ.

2Καὶ ἀπῆλθεν ὁ πρῶτος ἄγγελος καὶ ἔχυσε τὸ περιεχόμενον τῆς φιάλης τοῦ εἰς τὴν γῆν καὶ (ὅπως ἐπὶ Μωϋσέως μὲ κάποιαν ἀνάλογον πληγὴν ἐναντίον τῶν ἀμετανοήτων Αἰγυπτίων, ἔτσι καὶ τώρα) ἔγινε μία κακὴ πληγή, γεμάτη πόνους εἰς τοὺς ἀνθρώπους, οἱ ὁποῖοι εἴχαν τὸ χάραγμα τῆς σφραγῖδος τοῦ θηρίου καὶ εἰς ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι ἐπροσκυνοῦσαν τὸ εἴδωλον αὐτοῦ. (Τιμωρία φοβερὰ ἐκ μέρους τοῦ Θεοῦ, ποὺ προκαλοῦσε σωματικοὺς καὶ ψυχικοὺς πόνους).

3Καὶ ὁ δεύτερος ἄγγελος ἐξέχεε τὴν φιάλην αὐτοῦ εἰς τὴν θάλασσαν· καὶ ἐγένετο αἷμα ὡς νεκροῦ, καὶ πᾶσα ψυχὴ ζῶσα ἀπέθανεν ἐν τῇ θαλάσσῃ.

3Καὶ ὁ δεύτερος ἄγγελος ἔχυσε τὸ περιεχόμενον τῆς φιάλης του εἰς τὴν θάλασσαν. Καὶ ἔγινεν ἡ θάλασσα (ὅπως ἄλλοτε εἰς τὴν ἐποχὴν τοῦ ἀμετανοήτου Φαραώ) αἷμα σὰν ἀνθρώπου σκοτωμένου. Καὶ κάθε ζωή, ποὺ ὑπῆρχε μέσα εἰς τὴν θάλασσαν, ἀπέθανε.

4Καὶ ὁ τρίτος ἐξέχεε τὴν φιάλην αὐτοῦ εἰς τοὺς ποταμοὺς καὶ εἰς τὰς πηγὰς τῶν ὑδάτων· καὶ ἐγένετο αἷμα.

4Καὶ ὁ τρίτος ἄγγελος ἔχυσε τὸ περιεχόμενον τῆς φιάλης του εἰς τὰ ποτάμια καὶ εἰς τὰς πηγὰς τῶν ὑδάτων. Καὶ ἔγιναν ὅλα αἷμα. (Ποταμηδὸν ἔχυσαν οἱ ἀσεβεῖς τὸ αἷμα τῶν μαρτύρων τῆς πίστεως. Αἷμα τώρα, πρὸς τιμωρίαν των, γίνονται τὰ νερὰ τῆς γῆς).

5Καὶ ἤκουσα τοῦ ἀγγέλου τῶν ὑδάτων λέγοντος· Δίκαιος εἶ, ὁ ὢν καὶ ὁ ἦν, ὁ ὅσιος ὅτι ταῦτα ἔκρινας·

5Καὶ ἤκουσα τὸν ἄγγελον, ποὺ ἔχει ἐξουσίαν ἐπάνω εἰς τὰ ὕδατα νὰ λέγῃ· <δίκαιος εἷσαι σύ, ποὺ ὑπάρχεις πάντοτε καὶ ὑπῆρχες προαιωνίως, σὺ ὁ ὅσιος, σὺ ὁ ἀπολύτως ἅγιος, διότι σύμφωνα μὲ τὴν ἄπειρον δικαιοσύνην σου ἔκρινες, ἀπεφάσισες καὶ ἔπραξες αὐτά.

6ὅτι αἷμα ἁγίων καὶ προφητῶν ἐξέχεαν, καὶ αἷμα αὐτοῖς ἔδωκας πιεῖν· ἄξιοί εἰσι.

6Διότι οἱ ἀσεβεῖς ἔχυσαν τὸ αἷμα τῶν ἁγίων καὶ τῶν προφητῶν σου καὶ τοὺς ἔδωσες σὺ ἀντὶ νεροῦ νὰ πιοῦν αἷμα. Εἶναι ἄξιοι διὰ τὴν τιμωρίαν αὐτήν>.

7Καὶ ἤκουσα τοῦ θυσιαστηρίου λέγοντος· Ναί, Κύριε ὁ Θεὸς ὁ παντοκράτωρ, ἀληθιναὶ καὶ δίκαιαι αἱ κρίσεις σου.

7Καὶ ἤκουσα ἀπὸ τὸ θυσιαστήριον, (δηλαδὴ ἀπὸ τὰς ψυχὰς τῶν ἐσφαγμένων διὰ τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ) φωνὴν νὰ λέγῃ· <ναί, Κύριε ὁ Θεὸς ὁ παντοκράτωρ, ἀληθιναὶ καὶ δίκαιαι εἶναι αἱ κρίσεις καὶ ἀποφάσεις σου>.

8Καὶ ὁ τέταρτος ἐξέχεε τὴν φιάλην αὐτοῦ ἐπὶ τὸν ἥλιον· καὶ ἐδόθη αὐτῷ καυματίσαι ἐν πυρί τοὺς ἀνθρώπους.

8Καὶ ὁ τέταρτος ἄγγελος ἀδειασε τὸ περιεχόμενον τῆς φιάλης του ἐπάνω εἰς τὸν ἥλιον. Καὶ ἐδόθη εἰς τὸν ἥλιον ἡ δύναμις νὰ ἐξαπολύσῃ μεγάλο καῦμα πυρὸς ἐναντίον τῶν ἀνθρώπων.

9καὶ ἐκαυματίσθησαν οἱ ἄνθρωποι καῦμα μέγα, καὶ ἐβλασφήμησαν οἱ ἄνθρωποι τὸ ὄνομα τοῦ Θεοῦ τοῦ ἔχοντος ἐξουσίαν ἐπὶ τὰς πληγὰς ταύτας, καὶ οὐ μετενόησαν δοῦναι αὐτῷ δόξαν.

9Καὶ σὰν νὰ ἐψήθηκαν οἱ ἄνθρωποι μέσα εἰς τὸ ἀνυπόφορον αὐτὸ λιοπύρι, καί, ἀντὶ μὲ μετάνοιαν νὰ ζητήσουν τὸ ἔλεος τοῦ Θεοῦ, ἐβλασφήμησαν τὸ ὄνομα τοῦ Θεοῦ, ποὺ ἔχει τὴν δύναμιν καὶ τὴν ἐξουσίαν ἐπάνω εἰς τὰς πληγὰς αὐτὰς καὶ δὲν μετενόησαν, διὰ νὰ τὸν δοξάσουν.

10Καὶ ὁ πέμπτος ἐξέχεε τὴν φιάλην αὐτοῦ ἐπὶ τὸν θρόνον τοῦ θηρίου· καὶ ἐγένετο ἡ βασιλεία αὐτοῦ ἐσκοτωμένη, καὶ ἐμασῶντο τὰς γλώσσας αὐτῶν ἐκ τοῦ πόνου,

10Καὶ ὁ πέμπτος ἄγγελος ἀδειασε τὸ περιεχόμενον τῆς φιάλης του ἐπάνω εἰς τὸν θρόνον τοῦ θηρίου. Καὶ ἔγινε κατασκότεινη ἡ βασιλεία του καὶ οἱ ἄνθρωποι, οἱ ὀπαδοὶ καὶ δοῦλοι τοῦ θηρίου, ἐμασοῦσαν τὰς γλώσσας των ἀπὸ τὸν δριμὺν πόνον, ποὺ ᾑσθάνοντο μέσα εἰς τὸ ἀδιαπέραστον ἐκεῖνο σκοτάδι.

11καὶ ἐβλασφήμησαν τὸν Θεὸν τοῦ οὐρανοῦ ἐκ τῶν πόνων αὐτῶν καὶ ἐκ τῶν ἑλκῶν αὐτῶν, καὶ οὐ μετενόησαν ἐκ τῶν ἔργων αὐτῶν.

11Καὶ ἀντὶ συντετριμμένοι νὰ ζητήσουν τὸ θεῖον ἔλεος, ἐβλασφήμησαν τὸν Θεὸν τοῦ οὐρανοῦ ἐξ αἰτίας τοῦ πόνου των καὶ τῶν πληγῶν των καὶ δὲν μετενόησαν καὶ δὲν ἀπηρνήθησαν τὰ πονηρὰ των ἔργα.

12Καὶ ὁ ἕκτος ἐξέχεε τὴν φιάλην αὐτοῦ ἐπὶ τὸν ποταμὸν τὸν μέγαν τὸν Εὐφράτην· καὶ ἐξηράνθη τὸ ὕδωρ αὐτοῦ, ἵνα ἑτοιμασθῇ ἡ ὁδὸς τῶν βασιλέων τῶν ἀπὸ ἀνατολῆς ἡλίου.

12Καὶ ὁ ἐκτὸς ἄγγελος ἔχυσε τὴν φιάλην αὐτοῦ εἰς τὸν μεγάλον ποταμόν, τὸν Εὐφράτην. Καὶ ἐξηράνθηκε τὸ νερὸ αὐτοῦ καὶ ἔγινε βατὸς ὁ ποταμός, διὰ νὰ εἶναι ἔτσι ἕτοιμος καὶ ἐλεύθερος ὁ δρόμος τῶν βασιλέων, ποὺ θὰ ἤρχοντο ἀπὸ τὰ μέρη τῆς Ἀνατολῆς (διὰ νὰ πλημμυρίσουν μὲ τὰ στρατεύματα των τὰς δυτικὰς περιοχὰς καὶ τὰς ἐξολοθρεύσουν).

13Καὶ εἶδον ἐκ τοῦ στόματος τοῦ δράκοντος καὶ ἐκ τοῦ στόματος τοῦ θηρίου καὶ ἐκ τοῦ στόματος τοῦ ψευδοπροφήτου πνεύματα τρία ἀκάθαρτα, ὡς οἱ βάτραχοι·

13Καὶ εἶδα ἀπὸ τὸ στόμα τοῦ δράκοντος, τοῦ διαβόλου, καὶ ἀπὸ τὸ στόμα τοῦ θηρίου, τοῦ ἀντίχριστου, καὶ ἀπὸ τὸ στόμα τοῦ ψευδοπροφήτου νὰ βγαίνουν τρία ἀκάθαρτα πνεύματα, ποὺ ἐμοιαζαν μὲ ἀηδιαστικοὺς βατράχους.

14εἰσὶ γὰρ πνεύματα δαιμονίων ποιοῦντα σημεῖα, ἃ ἐκπορεύεται ἐπὶ τοὺς βασιλεῖς τῆς οἰκουμένης ὅλης, συναγαγεῖν αὐτοὺς εἰς τὸν πόλεμον τῆς ἡμέρας ἐκείνης τῆς μεγάλης τοῦ Θεοῦ τοῦ παντοκράτορος.

14Καὶ ἦσαν αὐτὰ δαιμονικὰ πνεύματα, ποὺ ἔκαμναν ἀγυρτικὰ καὶ μαγικὰ θαύματα. Καὶ τὰ δαιμονικὰ αὐτὰ πνεύματα, ποὺ ἐξεπήδησαν ἀπὸ τὰ στόματα ἐκείνων, ἔσπευσαν εἰς τοὺς βασιλεῖς ὅλης τῆς οἰκουμένης, διὰ νὰ τοὺς συγκεντρώσουν μὲ τὰς δολιότητάς των εἰς τὸν πόλεμον, ποὺ θὰ ἐγίνετο κατὰ τὴν μεγάλην ἐκείνην ἡμέραν, τὴν ὁποίαν εἶχεν ὁρίσει ὁ Θεὸς ὁ Παντοκράτωρ, διὰ νὰ καταλύσῃ καὶ συντρίψῃ τὸν ἀντίχριστον.

15Ἰδοὺ ἔρχομαι ὡς κλέπτης· μακάριος ὁ γρηγορῶν καὶ τηρῶν τὰ ἱμάτια αὐτοῦ, ἵνα μὴ γυμνὸς περιπατῇ καὶ βλέπωσι τὴν ἀσχημοσύνην αὐτοῦ.

15<Ἰδοὺ ἔρχομαι ἔξαφνα σὰν κλέπτῃς, λέγει ὁ Κύριος. Μακάριος εἶναι ἐκεῖνος, ποὺ μένει ἄγρυπνος καὶ προσεκτικὸς καὶ φυλάσσει ἁγνὰ καὶ καθαρὰ τὰ ἐνδύματα τῆς ψυχῆς του, διὰ νὰ μὴ ζῇ καὶ περιπατῇ γυμνὸς ἀπὸ ἀγαθὰ ἔργα καὶ βλέπουν οἱ ἅγιοι καὶ οἱ ἄγγελοι τοῦ οὐρανοῦ τὴν ἀσχημίαν τῆς ἠθικῆς γυμνότητός του>.

16καὶ συνήγαγεν αὐτοὺς εἰς τὸν τόπον τὸν καλούμενον Ἑβραϊστὶ Ἁρμαγεδών.

16Καὶ τότε τὰ δαιμονικὰ ἐκεῖνα πνεύματα ἐμάζεψαν τοὺς βασιλεῖς μὲ τοὺς στρατοὺς των εἰς τόπον, ὁ ὁποῖος λέγεται Ἐβραϊστὶ Ἀρμαγεδών, εἰς τοὺς πρόποδας τοῦ Καρμήλου, ὅπου ὁ Ἠλίας εἶχε κατασφάξει τοὺς ἱερεῖς τῆς αἰσχύνης. (Συμβολίζει δὲ αὐτὸ τοὺς καταστρεπτικοὺς πολέμους διὰ μέσου τῶν αἰώνων καὶ μάλιστα τὸν φοβερώτερον ἀπ᾿ ὅλους, ὁ ὁποῖος θὰ συμβῇ ὀλίγον πρὸ τῆς ὁριστικῆς ἐπικρατήσεως τοῦ Εὐαγγελίου).

17Καὶ ὁ ἕβδομος ἐξέχεε τὴν φιάλην αὐτοῦ ἐπὶ τὸν ἀέρα· καὶ ἐξῆλθε φωνὴ μεγάλη ἐκ τοῦ ναοῦ τοῦ οὐρανοῦ ἀπὸ τοῦ θρόνου λέγουσα· Γέγονε.

17Καὶ ὁ ἕβδομος ἄγγελος ἔχυσε τὸ περιεχόμενον τῆς φιάλης του εἰς τὸν ἀέρα (διὰ νὰ ἐπακολουθήσουν ἔτσι τρομερὰ ἀτμοσφαιρικὰ καὶ γεωλογικὰ φαινόμενα). Καὶ ἐβγῆκε μεγάλη φωνὴ ἀπὸ τὸν ἐπουράνιον ναὸν καὶ ἀπὸ τὸν θρόνον τοῦ Θεοῦ, ἡ ὁποία ἔλεγε· <ἔγινε· ἐπραγματοποιήθη ἐξ ὁλοκλήρου ἡ βουλὴ τοῦ Θεοῦ διὰ τὸν ἐξαφανισμὸν τοῦ ἀντιχρίστου>.

18καὶ ἐγένοντο ἀστραπαὶ καὶ φωναὶ καὶ βρονταί, καὶ σεισμὸς ἐγένετο μέγας, οἷος οὐκ ἐγένετο ἀφ’ οὗ οἱ ἄνθρωποι ἐγένοντο ἐπὶ τῆς γῆς, τηλικοῦτος σεισμὸς οὕτω μέγας.

18Καὶ ἔγιναν ἀμέσως ἀστραπαὶ καὶ φωναὶ καὶ βρονταὶ καὶ συνεκλόνισε τὴν γῆν μεγάλος σεισμός, ὅμοιος πρὸς τὸν ὁποῖον δὲν εἶχε γίνει ἀπὸ τότε ποὺ οἱ ἄνθρωποι ἐνεφανίσθησαν ἐπάνω εἰς τὴν γῆν, τέτοιος φοβερὸς καὶ τόσον μεγάλος σεισμός.

19καὶ ἐγένετο ἡ πόλις ἡ μεγάλη εἰς τρία μέρη, καὶ αἱ πόλεις τῶν ἐθνῶν ἔπεσαν. καὶ ἡ Βαβυλὼν ἡ μεγάλη ἐμνήσθη ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ δοῦναι αὐτῇ τὸ ποτήριον τοῦ οἴνου τοῦ θυμοῦ τῆς ὀργῆς αὐτοῦ.

19Καὶ ἐσχίσθη ἡ πόλις ἡ μεγάλη (ἡ πολυάνθρωπος Ῥώμη ποὺ ἐσυμβολίζετο μὲ τὸ ὄνομα τῆς Βαβυλῶνος) εἰς τρία μέρη καὶ ἔπεσαν εἰς ἐρείπεια αἱ πόλεις τῶν ἐθνῶν. Καὶ τὴν Ρώμην, τὴν νέαν αὐτὴν μεγάλην Βαβυλῶνα, (ἔχει δὲ ἡ κάθε ἐποχὴ μέχρι συντελείας τὴν ἰδικὴν τῆς Βαβυλῶνα) τὴν ἐνεθυμήθησαν καὶ τὴν ἐμνημόνευσαν ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ, διὰ νὰ τῆς δώσουν τὸ ποτήριον, τὸ γεμάτο ἀπὸ τὸν δραστικὸν οἶνον τοῦ θυμοῦ καὶ τῆς ὀργῆς τοῦ Θεοῦ.

20καὶ πᾶσα νῆσος ἔφυγε, καὶ ὄρη οὐχ εὑρέθησαν.

20Καὶ κάθε νησὶ ἔφυγε καὶ ἐχάθηκε καὶ τὰ βουνὰ ἔγιναν ἄφαντα καὶ δὲν εὑρέθησαν. (Κράτη ἀσεβῆ καὶ ἀντίθεα διαλύονται καὶ θὰ διαλύωνται διὰ μέσου τῶν αἰώνων, πληττόμενα ἀπὸ τὴν δικαίαν ὀργὴν τοῦ Θεοῦ).

21καὶ χάλαζα μεγάλη ὡς ταλαντιαία καταβαίνει ἐκ τοῦ οὐρανοῦ ἐπὶ τοὺς ἀνθρώπους· καὶ ἐβλασφήμησαν οἱ ἄνθρωποι τὸν Θεὸν ἐκ τῆς πληγῆς τῆς χαλάζης, ὅτι μεγάλη ἐστὶν ἡ πληγὴ αὕτη σφόδρα.

21Καὶ χάλαζα μεγάλη, τῆς ὁποίας κάθε κόκκος εἶχε βάρος ἑνὸς ταλάντου, (εἰκόσι πέντε περίπου κιλά) ἔπεσε ἀπὸ τὸν οὐρανὸν μὲ ὁρμὴν ἐπάνω εἰς τοὺς ἀνθρώπους. Καὶ ἀντὶ αὐτοὶ μετανοημένοι νὰ ζητήσουν τὸ θεῖον ἔλεος, ἐβλασφήμησαν τὸν Θεὸν ἕνεκα τῆς πληγῇς τῆς χαλάζης, διότι ἡ πληγῇ αὐτῇ ἧτο παρὰ πολὺ μεγάλη.