Ἀποκάλυψις Ἰωάννου

1Καὶ εἶδον ἄλλον ἄγγελον ἰσχυρὸν καταβαίνοντα ἐκ τοῦ οὐρανοῦ, περιβεβλημένον νεφέλην, καὶ ἡ ἶρις ἐπὶ τὴν κεφαλὴν αὐτοῦ, καὶ τὸ πρόσωπον αὐτοῦ ὡς ὁ ἥλιος, καὶ οἱ πόδες αὐτοῦ ὡς στῦλοι πυρός,

1Καὶ εἶδα ἄλλον ἄγγελον ἰσχυρὸν νὰ κατεβαίνῃ ἀπὸ τὸν οὐρανόν. Καὶ ὅπως ὁ Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου, εἶχε καὶ αὐτὸς ὁλόγυρά του σύννεφον καὶ τὸ οὐράνιον τόξον ἐπάνω εἰς τὴν κεφαλὴν του, καὶ τὸ πρόσωπόν του ἧτο λαμπρὸν καὶ ἀκτινοβολοῦσεν ὡς ὁ ἥλιος, καὶ τὰ πόδια του ἦσαν σὰν στῦλοι πυρός,

2καὶ ἔχων ἐν τῇ χειρὶ αὐτοῦ βιβλίον ἀνεῳγμένον. καὶ ἔθηκε τὸν πόδα αὐτοῦ τὸν δεξιὸν ἐπὶ τῆς θαλάσσης, τὸν δὲ εὐώνυμον ἐπὶ τῆς γῆς,

2καὶ ἐκρατοῦσεν εἰς τὰ χέρια του βιβλίον ἀνοιγμένον. Καὶ ἔβαλε τὸ ἕνα του πόδι, τὸ δεξιόν, ἐπάνω εἰς τὴν θάλασσαν, τὸ δὲ ἀριστερὸν ἐπάνω εἰς τὴν γῆν.

3καὶ ἔκραξε φωνῇ μεγάλῃ ὥσπερ λέων μυκᾶται. καὶ ὅτε ἔκραξεν, ἐλάλησαν αἱ ἑπτὰ βρονταὶ τὰς ἑαυτῶν φωνάς.

3Καὶ ἔκραξε μὲ βροντερὴν φωνήν, σὰν τὸν λέοντα ποὺ βρυχᾶται. Καὶ ὅταν ἔκραξε, ὡμίλησαν οἱ ἑπτὰ ἔγγελοι μὲ τὰς ἰσχυρὰς φωνὰς των, ποὺ ἦσαν ὡσὰν βρονταί.

4Καὶ ὅτε ἐλάλησαν αἱ ἑπτὰ βρονταί, ἔμελλον γράφειν· καὶ ἤκουσα φωνὴν ἐκ τοῦ οὐρανοῦ λέγουσαν· Σφράγισον ἃ ἐλάλησαν αἱ ἑπτὰ βρονταί, καὶ μὴ αὐτὰ γράψῃς.

4Καὶ ὅταν ἐλάλησαν οἱ ἑπτὰ αὐτοὶ μεγαλόφωνοι ἄγγελοι, ἑτοιμαζόμουν ἐγὼ νὰ γράψω τοὺς λόγους των. Καὶ ἤκουσα τότε φωνὴν ἀπὸ τὸν οὐρανὸν νὰ λέγῃ· <σφράγισε καὶ κρύψε αὐτά, ποὺ εἶπαν οἱ ἑπτὰ μεγαλόφωνοι ἄγγελοι καὶ μὴ τὰ γράψῃς>.

5Καὶ ὁ ἄγγελος, ὃν εἶδον ἑστῶτα ἐπὶ τῆς θαλάσσης καὶ ἐπὶ τῆς γῆς, ἦρε τὴν χεῖρα αὐτοῦ τὴν δεξιὰν εἰς τὸν οὐρανὸν

5Καὶ ὁ ἄγγελος ὁ ἰσχυρὸς καὶ μέγας, τὸν ὁποῖον εἶδα νὰ στέκεται ἐπάνω εἰς τὴν θάλασσαν καὶ ἐπάνω εἰς τὴν γῆν, ὕψωσε πρὸς τὸν οὐρανὸν τὸ δέξι του χέρι

6καὶ ὤμοσεν ἐν τῷ ζῶντι εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων, ὃς ἔκτισε τὸν οὐρανὸν καὶ τὰ ἐν αὐτῷ καὶ τὴν γῆν καὶ τὰ ἐν αὐτῇ καὶ τὴν θάλασσαν καὶ τὰ ἐν αὐτῇ, ὅτι χρόνος οὐκέτι ἔσται,

6καὶ μὲ τὸν ἐπίσημον αὐτὸν τρόπον ὡρκίσθη εἰς Ἐκεῖνον, τὸν αἰώνιον καὶ ἀναλλοίωτον, ποὺ ζῇ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων, εἰς τὸν Θεόν, ὁ ὁποῖος ἔκτισε τὸν οὐρανὸν καὶ ὅσα ὑπάρχουν εἰς αὐτὸν καὶ τὴν γῆν καὶ ὅσα ὑπάρχουν εἰς αὐτὴν καὶ τὴν θάλασσαν καὶ ὅσα ὑπάρχουν εἰς αὐτήν. Ὡρκίσθη καὶ ἐπισήμως διεβεβαίωσεν, ὅτι δὲν ὑπολείπεται πλέον καιρὸς (διὰ τὴν πραγματοποίησιν τῆς τελικῆς βουλῆς τοῦ Θεοῦ περὶ τοῦ κόσμου).

7ἀλλ᾿ ἐν ταῖς ἡμέραις τῆς φωνῆς τοῦ ἑβδόμου ἀγγέλου, ὅταν μέλλῃ σαλπίζειν, καὶ ἐτελέσθη τὸ μυστήριον τοῦ Θεοῦ, ὡς εὐηγγέλισε τοὺς δούλους αὐτοῦ τοὺς προφήτας.

7Ἀλλὰ κατὰ τὰς ἡμέρας, ποὺ θὰ ἀκουσθῇ ἡ φωνὴ τοῦ ἑβδόμου ἀγγέλου, ὅταν αὐτὸς θὰ σαλπίσῃ, θὰ ἐκτελεσθῇ ἡ μυστηριώδης τελικὴ βουλὴ τοῦ Θεοῦ περὶ τοῦ κόσμου, ὅπως ὁ ἴδιος ὁ Θεός, σὰν ἐξαιρετικῶς χαρμόσυνον ἀγγελίαν, τὴν προεῖπεν εἰς τοὺς δούλους του, τοὺς προφήτας τῆς Παλαιᾶς καὶ τῆς Καινῆς Διαθήκης.

8Καὶ ἡ φωνὴ ἣν ἤκουσα ἐκ τοῦ οὐρανοῦ, πάλιν λαλοῦσα μετ᾿ ἐμοῦ καὶ λέγουσα· Ὕπαγε λάβε τὸ βιβλιδάριον τὸ ἀνεῳγμένον ἐν τῇ χειρὶ τοῦ ἀγγέλου τοῦ ἑστῶτος ἐπὶ τῆς θαλάσσης καὶ ἐπὶ τῆς γῆς.

8Καὶ ἡ φωνή, τὴν ὁποίαν προηγουμένως ἤκουσα ἀπὸ τὸν οὐρανόν, ἐλάλησε πάλιν πρὸς ἐμὲ καὶ εἶπε· <πήγαινε, πάρε τὸ βιβλιαράκι τὸ ἀνοιγμένον, ποὺ εἶναι εἰς τὸ χέρι τοῦ ἀγγέλου, ὁ ὁποῖος στέκεται ἐπάνω εἰς τὴν θάλασσαν καὶ ἐπάνω εἰς τὴν γῆν>.

9καὶ ἀπῆλθα πρὸς τὸν ἄγγελον, λέγων αὐτῷ δοῦναί μοι τὸ βιβλιδάριον. καὶ λέγει μοι· Λάβε καὶ κατάφαγε αὐτό, καὶ πικρανεῖ σου τὴν κοιλίαν, ἀλλ᾿ ἐν τῷ στόματί σου ἔσται γλυκὺ ὡς μέλι.

9Καὶ ἐπῆγα πρὸς τὸν ἄγγελον καὶ τοῦ εἶπα· νά μοῦ δώσῃ τὸ βιβλιαράκι. Καὶ ἐκεῖνος μοῦ εἶπε· <πάρε το καὶ φάγε τὸ ὁλόκληρο (Κατενόησε καλά, ἀφομοίωσε καὶ βάλε μέσα εἰς τὸν νοῦν καὶ τὴν καρδιά σου τὴν προφητείαν, ποὺ περιέχει τὸ βιβλιαράκι). Καὶ θά σοῦ πικράνῃ τὴν κοιλίαν, ἀλλὰ εἰς τὸ στόμα σου θὰ εἶναι γλυκὸ σὰν τὸ μέλι>. (Θὰ εἶναι γλυκὸ καὶ εὐχάριστον τὸ ἄγγελμα τῆς προσεχοῦς ὁλοκληρώσεως τοῦ θείου σχεδίου καὶ τῆς βεβαίας ἀπολυτρώσεως, θὰ γεννᾷ ὅμως καὶ τὸ αἴσθημα τῆς πικρίας καὶ τῆς θλίψεως ἐξ αἰτίας τῶν δοκιμασιῶν, ποὺ θὰ τὸ συνοδεύουν).

10καὶ ἔλαβον τὸ βιβλίον ἐκ τῆς χειρὸς τοῦ ἀγγέλου καὶ κατέφαγον αὐτό, καὶ ἦν ἐν τῷ στόματί μου ὡς μέλι γλυκύ· καὶ ὅτε ἔφαγον αὐτό, ἐπικράνθη ἡ κοιλία μου.

10Καὶ ἐπῆρα τὸ βιβλίον ἀπὸ τὸ χέρι τοῦ ἀγγέλου καὶ τὸ κατέφαγα. Καὶ ἧτο πράγματι εἰς τὸ στόμα γλυκὸ σὰν μέλι. Ὅταν ὅμως τὸ ἔφαγα, ἐγέμισε πικρίαν ἡ κοιλία μου.

11καὶ λέγουσί μοι· Δεῖ σε πάλιν προφητεῦσαι ἐπὶ λαοῖς καὶ ἔθνεσι καὶ γλώσσαις καὶ βασιλεῦσι πολλοῖς.

11Καί μοῦ εἶπαν τότε ὁ ἰσχυρὸς ἄγγελος καὶ οἱ ἄλλοι ἑπτά· <τώρα ποὺ κατενόησες πλέον τὴν προφητείαν, πρέπει νὰ τὴν ἀναγγείλῃς πάλιν εἰς τοὺς λαοὺς καὶ εἰς τὰ ἔθνη καὶ εἰς τὰς γλώσσας τῆς οἰκουμένης καὶ εἰς πολλοὺς βασιλεῖς>.