Πρὸς Ῥωμαίους

Η εκλογή του Ισραήλ¹Ἀλήθειαν λέγω ἐν Χριστῷ, οὐ ψεύδομαι, συμμαρτυρούσης μοι τῆς συνειδήσεώς μου ἐν Πνεύματι ἁγίῳ, ¹Ἀλήθειαν σᾶς λέγω, ὡς ἄνθρωπος ποὺ ὁμιλεῖ ἐνώπιον τοῦ Χριστοῦ, δὲν ψεύδομαι καὶ ἔχω μαρτυροῦσαν καὶ ἐπιβεβαιώνουσαν τὴν ἀλήθειαν αὐτὴν ταύτην τὴν συνείδησίν μου, ἡ ὁποία φωτίζεται ἀπὸ τὸ Ἅγιον Πνεῦμα. ²ὅτι λύπη μοί ἐστι μεγάλη καὶ ἀδιάλειπτος ὀδύνη τῇ καρδίᾳ μου. ²Σᾶς λέγω, λοιπόν, ὅτι μεγάλη λύπη ὑπάρχει μέσα μου, συνεχῆς καὶ ἀκατάπαυστος πόνος εἰς τὴν καρδίαν μου, διὰ τὴν σκληροκαρδίαν καὶ ἀπιστίαν τῶν ὁμοεθνῶν μου Ἑβραίων. ³ηὐχόμην γὰρ αὐτὸς ἐγὼ ἀνάθεμα εἶναι ἀπὸ τοῦ Χριστοῦ ὑπὲρ τῶν ἀδελφῶν κατὰ σάρκα, ³Θὰ ηὐχόμην δὲ νὰ χωρισθῶ ἐγὼ ὁ ἴδιος ἀπὸ τὸν Χριστὸν καὶ νὰ γίνω ἀνάθεμα, ἐὰν ἧτο δυνατὸν μὲ τὴν καταδίκην μου αὐτὴν νὰ σωθοῦν οἱ κατὰ σάρκα ἀδελφοί μου, οἱ ὁμοεθνεῖς μου Ἰουδαῖοι. ⁴οἵτινές εἰσιν Ἰσραηλῖται, ὧν ἡ υἱοθεσία καὶ ἡ δόξα καὶ αἱ διαθῆκαι καὶ ἡ νομοθεσία καὶ ἡ λατρεία καὶ αἱ ἐπαγγελίαι, ⁴Αὐτοί ποὺ εἶναι ἀπόγονοι τοῦ Ἰακώβ, εἰς τοὺς ὁποίους ἀνήκει ἡ υἱοθεσία καὶ ἡ δόξα μὲ τὰ τόσα θαύματα ποὺ ἔκαμε πρὸς χάριν αὐτῶν ὁ Θεός· εἰς τοὺς ὁποίους ἐδόθησαν αἱ συνθῆκαι, ποὺ εἶχε κάμει ὁ Θεὸς μὲ τοὺς προγόνους των, καὶ ἡ νομοθεσία καὶ ἡ λατρεία καὶ αἱ ἀνεκτίμητοι ὑποσχέσεις. ⁵ὧν οἱ πατέρες, καὶ ἐξ ὧν ὁ Χριστὸς τὸ κατὰ σάρκα, ὁ ὢν ἐπὶ πάντων Θεὸς εὐλογητὸς εἰς τοὺς αἰῶνας· ἀμήν. ⁵Αὐτοί, τῶν ὁποίων οἱ πατέρες καὶ οἱ πατριάρχαι εἶναι ἐπίσημοι καὶ ἔνδοξοι καὶ ἀπὸ τοὺς ὁποίους κατάγεται, κατὰ σάρκα, ὁ Χριστός, ὁ ὁποῖος εἶναι Θεός, κύριος καὶ ἐξουσιαστὴς ὅλων, ἄξιος νὰ ὑμνῆται καὶ νὰ δοξάζεται εἰς τοὺς αἰῶνας. Ἀμήν. ⁶Οὐχ οἷον δὲ ὅτι ἐκπέπτωκεν ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ. οὐ γὰρ πάντες οἱ ἐξ Ἰσραήλ, οὗτοι Ἰσραήλ, ⁶Τὸ γεγονὸς ὅμως ὅτι ἐξέπεσαν αὐτοὶ ἀπὸ τὰς εὐλογίας, δὲν σημαίνει ὅτι ἔχει ξεπέσει καὶ διαψευσθῇ ὑπὸ τῶν πραγμάτων ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ, διότι ἀληθινοὶ Ἰσραηλῖται δὲν εἶναι ὅλοι ὅσοι κατάγονται σαρκικὼς ἀπὸ τὸν Ἰσραήλ, ⁷οὐδ᾿ ὅτι εἰσὶ σπέρμα Ἀβραάμ, πάντες τέκνα, ἀλλ’, ἐν Ἰσαὰκ κληθήσεταί σοι σπέρμα· ⁷οὔτε, διότι εἶναι σαρκικοὶ ἀπόγονοι τοῦ Ἀβραάμ, εἶναι ὅλοι ἄξια τέκνα τοῦ Ἀβραάμ. Ἀλλά, ὅπως ὁ Θεὸς εἶπεν εἰς τὸν Ἀβραάμ, <θὰ ὀνομασθοῦν ἀληθινοὶ ἀπόγονοί σου ἀπὸ τὸν Ἰσαάκ>. ⁸τοῦτ᾿ ἔστιν οὐ τὰ τέκνα τῆς σαρκὸς ταῦτα τέκνα τοῦ Θεοῦ, ἀλλὰ τὰ τέκνα τῆς ἐπαγγελίας λογίζεται εἰς σπέρμα. ⁸δηλαδὴ τέκνα τοῦ Θεοῦ δὲν εἶναι ὅλοι οἱ κατὰ σάρκα ἀπόγονοι τοῦ Ἀβραάμ, ποὺ γεννῶνται σύμφωνα μὲ τοὺς φυσικοὺς νόμους. Ἀλλὰ θεωροῦνται καὶ εἶναι γνήσια τέκνα καὶ πραγματικοὶ ἀπόγονοι τοῦ Ἀβραὰμ αὐτοί ποὺ γεννῶνται σύμφωνα μὲ τὴν ὑπόσχεσιν τοῦ Θεοῦ. ⁹ἐπαγγελίας γὰρ ὁ λόγος οὗτος· κατὰ τὸν καιρὸν τοῦτον ἐλεύσομαι καὶ ἔσται τῇ Σάρρᾳ υἱός. ⁹Διότι εἶναι λόγος τῆς ἐπισήμου ὑποσχέσεως τοῦ Θεοῦ, αὐτὸς τὸν ὁποῖον εἶπεν εἰς τὸν Ἀβραάμ· ὅτι δηλαδή, <κατὰ τὸ ἐρχόμενον ἔτος, εἰς τέτοιαν ἐποχήν, θὰ ἔλθω, καὶ ἡ στείρα Σάρρα θὰ ἔχῃ παιδί>, δηλαδὴ τὸν Ἰσαάκ. ¹⁰οὐ μόνον δέ, ἀλλὰ καὶ Ρεβέκκα ἐξ ἑνὸς κοίτην ἔχουσα, Ἰσαὰκ τοῦ πατρὸς ἡμῶν· ¹⁰Ὄχι μόνον δὲ ἡ Σάρρα ἐτεκνοποίησε, σύμφωνα μὲ τὴν ὑπόσχεσιν τοῦ Θεοῦ, ἀλλὰ καὶ ἡ Ρεβέκκα ἔλαβε τέτοια ὑπόσχεσιν καὶ ἀπὸ ἕνα ἄνδρα, δηλαδὴ τὸν πατέρα μας Ἰσαάκ, ἐτεκνοποίησε. 11, 12 Εἶναι δὲ ἀξιοσημείωτον ὃ,τί πρὶν ἀκόμη γεννηθοῦν τὰ παιδιά, ὅταν δὲν εἴχαν πράξει κάτι καλὸν ἢ κάτι κακόν, ἐλέχθη εἰς τὴν Ρεβέκκαν ἀπὸ τὸν Θεόν, ὅτι <ὁ μεγαλύτερος, ὁ Ἠσαῦ, θὰ ὑπηρετήσῃ εἰς τὸν μικρότερον, εἰς τὸν Ἰακώβ>, καὶ τοῦτο διὰ νὰ μένῃ στερεὰ καὶ ἀκλόνητος ἡ θεία βουλὴ καὶ προαπόφασις, ἡ ὁποία δὲν ἐκξαρτᾶται ἀπὸ τὰ ἔργα τοῦ ἀνθρώπου, ἀλλὰ ἀπὸ τὸν καλοῦντα Θεόν. ¹¹μήπω γὰρ γεννηθέντων μηδὲ πραξάντων τι ἀγαθὸν ἢ κακόν, ἵνα ἡ κατ᾿ ἐκλογὴν τοῦ Θεοῦ πρόθεσις μένῃ, οὐκ ἐξ ἔργων, ἀλλ᾿ ἐκ τοῦ καλοῦντος, ^{11 12}ἐρρέθη αὐτῇ ὅτι ὁ μείζων δουλεύσει τῷ ἐλάσσονι, ^{12 13}καθὼς γέγραπται· τὸν Ἰακὼβ ἠγάπησα, τὸν δὲ Ἡσαῦ ἐμίσησα. ¹³Πράγματι δὲ ἡ βουλὴ τοῦ Θεοῦ ἐπραγματοποιήθη, σύμφωνα καὶ μὲ ἐκεῖνο ποὺ ἔχει γραφῆ καὶ ἀπὸ τὸν προφήτην Μαλαχίαν· <τὸν Ἰακὼβ καὶ τοὺς ἀπογόνους του Ἰσραηλίτας ἠγάπησα, τὸν δὲ Ἠσαῦ καὶ τοὺς Ἰδουμαίους ἀπογόνους του ἐμίσησα>. ¹⁴Τί οὖν ἐροῦμεν; μὴ ἀδικία παρὰ τῷ Θεῷ; μὴ γένοιτο. ¹⁴Ἐμπρὸς εἰς τὸ γεγονὸς αὐτὸ τῆς ἐκλογῆς τοῦ Θεοῦ τί θὰ εἴπωμεν; Μήπως διεπράχθη ἀδικία ἀπὸ τὸν Θεὸν εἰς βάρος τοῦ Ἠσαῦ; Μὴ γένοιτο! ¹⁵τῷ γὰρ Μωϋσεῖ λέγει· ἐλεήσω ὃν ἂν ἐλεῶ, καὶ οἰκτιρήσω ὃν ἂν οἰκτίρω. ¹⁵Ἀλλὰ καὶ εἰς τὸν Μωϋσῆν εἶπεν ὁ Θεός· <ἐγὼ ὁ δίκαιος καὶ ἀπροσωπόληπτος θὰ ἐλεήσω ἐκεῖνον ποὺ κρίνῳ ἄξιον ἐλέους καὶ θὰ ἐκδηλώσω τὴν στοργὴν καὶ τοὺς οἰκτιρμούς μου πρὸς ἐκεῖνον, τὸν ὁποῖον κρίνῳ ἄξιον τῆς ἐσπλαγχνίας μου>. ¹⁶ἄρα οὖν οὐ τοῦ θέλοντος οὐδὲ τοῦ τρέχοντος, ἀλλὰ τοῦ ἐλεοῦντος Θεοῦ. ¹⁶Ἄρα τὸ θεῖον ἔλεος δὲν ἐξαρτᾶται κυρίως ἀπὸ ἐκεῖνον ποὺ τὸ θέλει καὶ τρέχει διὰ νὰ τὸ ἀποκτήσῃ, ἀλλ᾿ ἀπὸ τὸν ἐλεοῦντα Θεόν. ¹⁷λέγει γὰρ ἡ γραφὴ τῷ Φαραὼ ὅτι εἰς αὐτὸ τοῦτο ἐξήγειρά σε, ὅπως ἐνδείξωμαι ἐν σοὶ τὴν δύναμίν μου, καὶ ὅπως διαγγελῇ τὸ ὄνομά μου ἐν πάσῃ τῇ γῇ. ¹⁷Διότι, ὅπως εἶναι γραμμένο εἰς τὴν Ἔξοδον, εἶπεν ὁ Θεὸς εἰς τὸν Φαραώ· ὅτι <δι᾿ αὐτὸ τοῦτο ἐπέτρεψα νὰ ἐξερεθισθῇς καὶ νὰ σκληρυνθῇς, διὰ νὰ δείξω διὰ μέσου σοῦ εἰς τὸν λαόν μου, μὲ τὰ μεγάλα θαύματά μου, τὴν δύναμίν μου καὶ νὰ διαλαληθῇ τοιουτοτρόπως τὸ ὄνομά μου εἰς ὅλην τὴν γῆν>. ¹⁸ἄρα οὖν ὃν θέλει ἐλεεῖ, ὃν δὲ θέλει σκληρύνει. ¹⁸Ἄρα, λοιπόν, ὅποιον θέλει ὁ παντοδύναμος Θεὸς ἐλεεῖ καὶ ὅποιον θέλει τὸν ἀφίνει νὰ σκληρυνθῇ, σύμφωνα μὲ τὴν δικαίαν αὐτοῦ πρόγνωσιν. Οργή και έλεος του Θεού¹⁹Ἐρεῖς οὖν μοι· τί ἔτι μέμφεται; τῷ γὰρ βουλήματι αὐτοῦ τίς ἀνθέστηκε; ¹⁹Θὰ μοῦ εἴπῃς ὅμως τώρα· ἀφοῦ ὅποιον θέλει τὸν ἀφίνει καὶ σκληρύνεται, διατὶ τὸν καταδικάζει; Εἰς τὸ θέλημά του ποιὸς ποτὲ ἔχει ἀντισταθῇ; ²⁰μενοῦνγε, ὦ ἄνθρωπε, σὺ τίς εἶ ὁ ἀνταποκρινόμενος τῷ Θεῷ; μὴ ἐρεῖ τὸ πλάσμα τῷ πλάσαντι, τί με ἐποίησας οὕτως; ²⁰Βεβαίως, κανεὶς δὲν ἔχει ἀντισταθῇ καὶ δὲν ἔχει ματαιώσει τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ· ἀλλά, ὦ ἄνθρωπε, σὺ ποιὸς εἷσαι ὁ ὁποῖος συζητεῖς καὶ ἀντιλέγεις πρὸς τὸν Θεόν; <Μήπως εἶναι δυνατόν ποτὲ τὸ πήλινον ἀγγεῖον νὰ πῇ εἰς τὸν ἀγγειοπλάστην ποὺ τὸ ἔπλασε: Διατὶ μὲ ἔκαμες ἔτσι; ²¹ἢ οὐκ ἔχει ἐξουσίαν ὁ κεραμεὺς τοῦ πηλοῦ, ἐκ τοῦ αὐτοῦ φυράματος ποιῆσαι ὃ μὲν εἰς τιμὴν σκεῦος, ὃ δὲ εἰς ἀτιμίαν; ²¹Ἢ μήπως ὁ κεραμοποιὸς δὲν εἶναι κύριος καὶ ἐξουσιαστὴς εἰς τὸν πηλόν του, ὥστε νὰ κάμῃ ἀπὸ τὸ αὐτὸ φύραμα ἄλλο μὲν σκεῦος διὰ χρῆσιν τιμητικὴν καὶ ἄλλο διὰ χρῆσιν εὐτελῆ; ²²εἰ δὲ θέλων ὁ Θεὸς ἐνδείξασθαι τὴν ὀργὴν καὶ γνωρίσαι τὸ δυνατὸν αὐτοῦ ἤνεγκεν ἐν πολλῇ μακροθυμίᾳ σκεύη ὀργῆς κατηρτισμένα εἰς ἀπώλειαν, ²²Ἐὰν δὲ ὁ Θεός, θέλων νὰ δείξῃ τὴν ὀργὴν του καὶ νὰ κάμῃ γνωστὴν τὴν δύναμιν του, ἠνέχθη μὲ πολλὴν μακροθυμίαν σκεύη ὀργῆς, τὰ ὁποῖα μόνα των, μὲ τὴν ἀμετανόητον κακίαν των, ἐτοίμασαν καὶ προώρισαν τὸν εὐατὸν των διὰ τὴν ἀπώλειαν, σὺ τί ἠμπορεῖς εἰς τοῦτο νὲ πῇς; ²³καὶ ἵνα γνωρίσῃ τὸν πλοῦτον τῆς δόξης αὐτοῦ ἐπὶ σκεύη ἐλέους, ἃ προητοίμασεν εἰς δόξαν, ²³Καὶ πάλιν τί ἠμπορεῖς νὰ πῇς, ἐὰν ὁ Θεός, θέλων νὰ δείξῃ τὸν πλοῦτον τῆς δόξης αὐτοῦ, ἔδωσε χάριν εἰς σκεύη ἐλέους, εἰς ἀνθρώπους δηλαδὴ ἀξίους τοῦ ἐλέους του, τοὺς ὁποίους ἐκ τῶν προτέρων παρεσκεύασε καὶ ἡτοίμασε διὰ νὰ τοὺς δοξάσῃ; ²⁴οὓς καὶ ἐκάλεσεν ἡμᾶς οὐ μόνον ἐξ Ἰουδαίων, ἀλλὰ καὶ ἐξ ἐθνῶν, ²⁴Αὐτοὺς δὲ τοὺς ἀνθρώπους, δηλαδὴ ἡμᾶς, ἐκάλεσεν εἰς τὴν δόξαν, ὄχι μόνον ἀπὸ τοὺς Ἰουδαίους ἀλλὰ καὶ ἀπὸ τοὺς ἐθνικούς. ²⁵ὡς καὶ ἐν τῷ Ὡσηὲ λέγει· καλέσω τὸν οὐ λαόν μου λαόν μου, καὶ τὴν οὐκ ἠγαπημένην ἠγαπημένην· ²⁵Σύμφωνα καὶ μὲ ἐκεῖνο ποὺ εἶπε ὁ Θεὸς διὰ τοῦ προφήτου Ὠσηέ· <θὰ καλέσω καὶ θὰ ἀναδείξω λαόν μου τοὺς ἐθνικούς, οἱ ὁποῖοι δὲν εἶναι τώρα λαός μου καὶ θὰ καλέσω καὶ θὰ ἀναδείξω ἀγαπημένην μου τὴν ἐκκλησίαν τῶν εἰδωλολατρῶν, ἡ ὁποία τώρα δὲν εἶναι ἀγαπημένη μου>. ²⁶καὶ ἔσται ἐν τῷ τόπῳ οὗ ἐρρέθη αὐτοῖς, οὐ λαός μου ὑμεῖς, ἐκεῖ κληθήσονται υἱοὶ Θεοῦ ζῶντος. ²⁶Καὶ εἰς τὴν χώραν ὄχι μόνον τῶν Ἑβραίων, ἀλλὰ καὶ τῶν εἰδωλολατρῶν, ὅπου ἐλέχθη εἰς αὐτούς· <δὲν εἷσθε σεῖς λαός μου>, καὶ ἐκεῖ ἀκόμη θὰ ὀνομασθοῦν παιδιὰ τοῦ ζῶντος Θεοῦ. ²⁷Ἡσαΐας δὲ κράζει ὑπὲρ τοῦ Ἰσραήλ· ἐὰν ᾖ ὁ ἀριθμὸς τῶν υἱῶν Ἰσραὴλ ὡς ἡ ἄμμος τῆς θαλάσσης, τὸ κατάλειμμα σωθήσεται· ²⁷Ἀλλὰ καὶ ὁ Ἠσαῒας κράζει σχετικῶς μὲ τὸν Ἰσραηλιτικὸν λαόν· <ἐὰν τὸ πλῆθος τῶν ἀπογόνων τοῦ Ἰσραὴλ εἶναι σὰν τὴν ἄμμον τῆς θαλάσσης, δὲν θὰ σωθοῦν ὅλοι, ἀλλὰ θὰ σωθῇ τὸ ἐκλεκτὸν ὑπόλοιπον τῶν καλοπροαιρέτων>. ²⁸λόγον γὰρ συντελῶν καὶ συντέμνων ἐν δικαιοσύνῃ, ὅτι λόγον συντετμημένον ποιήσει Κύριος ἐπὶ τῆς γῆς. ²⁸Διότι <ὁ Θεὸς πραγματοποιεῖ καὶ φέρει εἰς πέρας, σύντομα καὶ μὲ δικαιοσύνην, ἀπόφασιν, ποὺ εἶχε λέβει, ὅτι δηλαδὴ θὰ πραγματοποιήσῃ ταχέως εἰς τὴν γῆν τὸν λόγον του>. ²⁹καὶ καθὼς προείρηκεν Ἡσαΐας, εἰ μὴ Κύριος Σαβαὼθ ἐγκατέλειπεν ἡμῖν σπέρμα, ὡς Σόδομα ἂν ἐγενήθημεν καὶ ὡς Γόμορρα ἂν ὡμοιώθημεν. ²⁹Καὶ ὅπως ὁ προφήτης Ἠσαΐας ἔχει προαναγγείλει· <Ἐὰν ὁ παντοδύναμος Κύριος δὲν εἶχε ἀφήσει ἐν μέσῳ ἡμῶν ἀγαθούς, ἀπογόνους τοῦ Ἀβραάμ, θὰ εἴχαμεν γίνει σὰν τὰ Σόδομα καὶ θὰ εἴχαμε ὁμοιωθῇ μὲ τὰ Γόμορρα>. Το Ισραήλ και το ευαγγέλιο³⁰Τί οὖν ἐροῦμεν; ὅτι ἔθνη τὰ μὴ διώκοντα δικαιοσύνην κατέλαβε δικαιοσύνην, δικαιοσύνην δὲ τὴν ἐκ πίστεως· ³⁰Τί λοιπὸν θὰ συμπεράνωμεν τώρα; Ὅτι τὰ εἰδωλολατρικὰ ἔθνη ποὺ δὲν ἐπεδίωκαν νὰ δικαιωθοῦν, κατέλαβον ὡς κτῆμα των τὴν δικαίωσιν, δικαίωσιν δὲ ἡ ὁποία προέρχεται ἀπὸ τὴν πίστιν, ³¹Ἰσραὴλ δὲ διώκων νόμον δικαιοσύνης εἰς νόμον δικαιοσύνης οὐκ ἔφθασε. ³¹οἱ δὲ Ἰσραηλῖται, οἱ ὁποῖοι ἐπιζητοῦσα τὴν δικαίωσιν των διὰ τοῦ Νόμου εἰς τὸν ἀληθινὸν Νόμον τῆς δικαιώσεως, δὲν κατώρθωσαν νὰ φθάσουν. ³²διατί; ὅτι οὐκ ἐκ πίστεως, ἀλλ᾿ ὡς ἐξ ἔργων νόμου· προσέκοψαν γὰρ τῷ λίθῳ τοῦ προσκόμματος, ³²Διατί; Διότι δὲν ἐπεδίωκαν τὴν δικαίωσίν των διὰ τῆς πίστεως εἰς τὸν Χριστόν, ἀλλὰ διὰ τοῦ Μωσαϊκοὺ Νόμου, ὡς ἐὰν ἧτο δυνατὸν μὲ ἔργα τοῦ Νόμου νὰ δικαιωθοῦν. Διότι ἐξ αἰτίας τῆς ἀπιστίας των <ἐσκόνταψαν ἐπάνω εἰς τὸν Χριστόν, ὁ ὁποῖος ὑπῆρξε δι᾿ αὐτοὺς λίθος προσκόμματος>. ³³καθὼς γέγραπται· ἰδοὺ τίθημι ἐν Σιὼν λίθον προσκόμματος καὶ πέτραν σκανδάλου, καὶ ὁ πιστεύων ἐπ᾿ αὐτῷ οὐ καταισχυνθήσεται. ³³Ἔτσι δὲ ἔχει γραφῆ καὶ εἰς τὸν προφήτην Ἠσαΐαν· <ἰδοὺ ἐγὼ θέτω εἰς τὴν Ἱερουσαλὴμ ἀκρογωνιαῖον θεμέλιον λίθον, τὸν Ἰησοῦν Χριστόν, εἰς τὸν ὁποῖον ὅμως θὰ σκοντάπτουν καὶ σὰν εἰς πέτραν σκανδάλου θὰ πίπτουν ὅσοι δὲν θὰ πιστεύσουν. Ἐξ ἀντιθέτου, καθένας ποὺ πιστεύει καὶ θεμελιώνεται ἐπάνω εἰς αὐτόν, δὲν θὰ ἐντροπιασθῇ>.