Πρὸς Ῥωμαίους

Συμφιλίωση με το Θεό¹Δικαιωθέντες οὖν ἐκ πίστεως εἰρήνην ἔχομεν πρὸς τὸν Θεὸν διὰ τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, ¹Ἀφοῦ, λοιπόν, ἐλάβομεν τὴν δικαίωσιν διὰ τῆς πίστεως, ἔχομεν εἰρήνην μὲ τὸν Θεὸν διὰ μέσου τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ. ²δι᾿ οὗ καὶ τὴν προσαγωγὴν ἐσχήκαμεν τῇ πίστει εἰς τὴν χάριν ταύτην ἐν ᾗ ἑστήκαμεν, καὶ καυχώμεθα ἐπ᾿ ἐλπίδι τῆς δόξης τοῦ Θεοῦ. ²Αὐτὸς διὰ τῆς πίστεώς μας ἔχει φέρει εἰς τὴν περιοχὴν τῆς χάριτος, εἰς τὴν ὁποίαν ἔχομεν πλέον σταθῇ καὶ ἐδραιωθῆ καὶ καυχώμεθα μὲ τὴν βεβαίαν ἐλπίδα, ὅτι θὰ ἀπολαύσωμεν τὴν δόξαν τοῦ Θεοῦ. ³οὐ μόνον δέ, ἀλλὰ καὶ καυχώμεθα ἐν ταῖς θλίψεσιν, εἰδότες ὅτι ἡ θλῖψις ὑπομονὴν κατεργάζεται, ³Δὲν καυχώμεθα δὲ μόνον διὰ τὴν χάριν, ποὺ ἐλάβομεν καὶ τὴν δόξαν ποὺ θὰ ἀπολαύσωμεν, ἀλλὰ καὶ διὰ τὰς θλίψεις, ἐπειδὴ γνωρίζομεν καλά, ὅτι ἡ θλῖψις ἐργάζεται σιγὰ-σιγὰ καὶ φέρει ὡς πολύτιμον ἀγαθὸν τὴν ὑπομονήν, ⁴ἡ δὲ ὑπομονὴ δοκιμήν, ἡ δὲ δοκιμὴ ἐλπίδα, ⁴ἡ δὲ ὑπομονὴν ἔχει ὡς καρπόν της τὴν δοκιμασμένην ἀρετήν, ἡ δὲ δοκιμασμένη ἀρετὴ φέρει τὴν σταθερὰν ἐλπίδα πρὸς τὸν Θεόν. ⁵ἡ δὲ ἐλπὶς οὐ καταισχύνει, ὅτι ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ ἐκκέχυται ἐν ταῖς καρδίαις ἡμῶν διὰ Πνεύματος ἁγίου τοῦ δοθέντος ἡμῖν. ⁵Αὐτὴ δὲ ἡ ἐλπίς, διότι δὲν διαψεύδεται ποτέ, δὲν ἐντροπιάζει καὶ δὲν ἀπογοητεύει αὐτὸν ποὺ τὴν ἔχει. Δὲν μᾶς ἐντροπιάζει δέ, διότι ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ ἔχει πλουσία χυθῆ καὶ πλημμυρίσει τὰς καρδίας μας μὲ τὸ Ἅγιον Πνεῦμα, τὸ ὁποῖον μᾶς ἐδόθη ὡς προκαταβολὴ καὶ ὡς ἀπαρχὴ τῶν ὑψίστων δωρεῶν, τὰς ὁποίας ἔχομεν βεβαίαν τὴν ἐλπίδα, ὅτι θὰ λάβωμεν ἀπὸ τὸν Θεόν. ⁶ἔτι γὰρ Χριστὸς ὄντων ἡμῶν ἀσθενῶν κατὰ καιρὸν ὑπὲρ ἀσεβῶν ἀπέθανε. ⁶Ἡ ἄπειρος δὲ αὕτη ἀγάπη καὶ συγκατάβασις τοῦ Θεοῦ πρὸς ἡμᾶς ἐφάνη καὶ ἐκ τοῦ ὑψίστου γεγονότος, ὅτι καθ᾿ ὃν χρόνον ἡμεῖς ἥμεθα ἀσθενεῖς πνευματικῶς, ἁμαρτωλοὶ καὶ ἔνοχοι, ὁ Χριστὸς εἰς τὸν κατάλληλον καιρόν, ποὺ εἶχεν ὁρίσει μὲ τὴν πρόγνωσίν του ὁ Θεός, ἀπέθανεν ἐπὶ τοῦ σταυροῦ, διὰ νὰ σώσῃ μὲ τὴν λυτρωτικὴν του θυσίαν τοὺς ἀσεβεῖς. ⁷μόλις γὰρ ὑπὲρ δικαίου τις ἀποθανεῖται· ὑπὲρ γὰρ τοῦ ἀγαθοῦ τάχα τις καὶ τολμᾷ ἀποθανεῖν. ⁷Μεγίστη ὄντως ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ. Διότι μόλις καὶ μετὰ δυσκολίας θὰ ὑπάρξῃ ἄνθρωπος νὰ θυσιασθῇ διὰ κάποιον δίκαιον. Διὰ τὸν ἀγαθὸν ἴσως καὶ νὰ τολμήσῃ κανεὶς νὰ ἀποθάνῃ. ⁸συνίστησι δὲ τὴν ἑαυτοῦ ἀγάπην εἰς ἡμᾶς ὁ Θεός, ὅτι ἔτι ἁμαρτωλῶν ὄντων ἡμῶν Χριστὸς ὑπὲρ ἡμῶν ἀπέθανε. ⁸Ὁ Θεὸς ὅμως δεικνύει καὶ ἐπιβεβαιώνει κατὰ ἕνα τρόπον ἀναντίρρητον τὴν ἀγάπην του πρὸς ἡμᾶς ἐκ τοῦ γεγονότος ὅτι, ἐνῶ ἡμεῖς ἥμεθα ἁμαρτωλοί, ὁ Χριστὸς ἐθυσιάσθη πρὸς χάριν ἡμῶν. ⁹πολλῷ οὖν μᾶλλον δικαιωθέντες νῦν ἐν τῷ αἵματι αὐτοῦ σωθησόμεθα δι᾿ αὐτοῦ ἀπὸ τῆς ὀργῆς. ⁹Πολὺ περισσότερον, λοιπόν, τώρα ποὺ ἐλάβομεν τὴν δικαίωσιν μὲ τὸ αἷμα τῆς θυσίας του, θὰ σωθῶμεν ἀσφαλῶς δι᾿ αὐτοῦ ἀπὸ τὴν μέλλουσαν ὀργήν. ¹⁰εἰ γὰρ ἐχθροὶ ὄντες κατηλλάγημεν τῷ Θεῷ διὰ τοῦ θανάτου τοῦ υἱοῦ αὐτοῦ, πολλῷ μᾶλλον καταλλαγέντες σωθησόμεθα ἐν τῇ ζωῇ αὐτοῦ· ¹⁰Διότι ἐάν, ἐνῶ ἥμεθα ἐχθροί, ἐσυμφιλιώθημεν μὲ τὸν Θεὸν διὰ τοῦ σταυρικοῦ θανάτου τοῦ Υἱοῦ του, πολὺ περισσότερον τώρα, ποὺ ἔχομεν συμφιλιωθῆ, θὰ σωθῶμεν διὰ μέσου τοῦ ζῶντος αἰωνίως πλησίον τοῦ Θεοῦ Κυρίου, ἀρχιερέως καὶ μεσίτου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ. ¹¹οὐ μόνον δέ, ἀλλὰ καὶ καυχώμενοι ἐν τῷ Θεῷ διὰ τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, δι᾿ οὗ νῦν τὴν καταλλαγὴν ἐλάβομεν. ¹¹Καὶ ὄχι μόνον θὰ σωθῶμεν, ἀλλὰ ἀπολαμβάνοντες ἀπὸ τώρα τὰς εὐεργεσίας τοῦ Θεοῦ, καυχώμεθα ἐν αὐτῷ διὰ μέσου τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, διὰ τοῦ ὁποίου τώρα ἐπήραμεν δωρεὰν τὴν συμφιλίωσιν μας μὲ τὸν Θεόν. Αδάμ και Χριστός¹²Διὰ τοῦτο ὥσπερ δι᾿ ἑνὸς ἀνθρώπου ἡ ἁμαρτία εἰς τὸν κόσμον εἰσῆλθε καὶ διὰ τῆς ἁμαρτίας ὁ θάνατος, καὶ οὕτως εἰς πάντας ἀνθρώπους ὁ θάνατος διῆλθεν, ἐφ᾿ ᾧ πάντες ἥμαρτον· ¹²Ἔγινε δὲ αὐτῇ ἡ συμφιλίωσις κατὰ κάποιον ἀνάλογον τρόπον, μὲ ἐκεῖνον ποὺ εἶχε γίνει διὰ τῆς πτώσεως τοῦ Ἀδὰμ ἡ ἀποστασία καὶ ἐχθρότης· ὅπως δηλαδὴ δι᾿ ἑνὸς ἀνθρώπου, διὰ τοῦ Ἀδάμ, <εἰσῆλθεν ἡ ἁμαρτία εἰς τὸ ἀνθρώπινον γένος> καὶ διὰ τῆς ἁμαρτίας ὁ θάνατος, καὶ ἔτσι ἀπλώθηκε καὶ ἐκυράρχησεν εἰς ὅλους τοὺς ἀνθρώπους ὁ θάνατος, ἐπειδὴ ἐν τῷ Ἀδὰμ ὅλοι ἡμάρτησαν, ἔτσι καὶ διὰ τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ εἰσῆλθε καὶ προσφέρεται εἰς ὅλον τὸ ἀνθρώπινον γένος ἡ δικαίωσις. ¹³ἄχρι γὰρ νόμου ἁμαρτία ἦν ἐν κόσμῳ, ἁμαρτία δὲ οὐκ ἐλλογεῖται μὴ ὄντος νόμου· ¹³Διότι μέχρι τῆς ἐποχής που ἐδόθη ὁ Νόμος ὑπῆρχεν ἡ ἁμαρτία εἰς τὸν κόσμον, ἀλλ᾿ ἡ ἁμαρτία δὲν κατελογίζεται ὡς ἐνοχὴ καὶ εὐθύνῃ, ἐφ᾿ ὅσον δὲν ὑπάρχει ὁ συγκεκριμένος νόμος, ποὺ τὴν ἀπαγορεύει. ¹⁴ἀλλ᾿ ἐβασίλευσεν ὁ θάνατος ἀπὸ Ἀδὰμ μέχρι Μωϋσέως καὶ ἐπὶ τοὺς μὴ ἁμαρτήσαντας ἐπὶ τῷ ὁμοιώματι τῆς παραβάσεως Ἀδάμ, ὅς ἐστι τύπος τοῦ μέλλοντος. ¹⁴Ἐν τούτοις, μολονότι δὲν ὑπῆρχε ὁ Νόμος, ὁ θάνατος ἐκυριάρχησε ἀπὸ τὸν Ἀδὰμ μέχρι τοῦ Μωϋσέως καὶ εἰς τοὺς ἀπογόνους τοῦ Ἀδάμ, οἱ ὁποῖοι, ἐνῶ ἡμάρτανον, δὲν εἴχαν ἁμαρτήσει μὲ παράβασιν συγκεκριμένης ἐντολῆς, ὅπως ὁ Ἀδάμ. Ὁ δὲ Ἀδὰμ εἶναι καὶ προεικόνισμα τοῦ μέλλοντος νέου Ἀδάμ, δηλαδὴ τοῦ Χριστοῦ. ¹⁵Ἀλλ᾿ οὐχ ὡς τὸ παράπτωμα, οὕτω καὶ τὸ χάρισμα· εἰ γὰρ τῷ τοῦ ἑνὸς παραπτώματι οἱ πολλοὶ ἀπέθανον, πολλῷ μᾶλλον ἡ χάρις τοῦ Θεοῦ καὶ ἡ δωρεὰ ἐν χάριτι τῇ τοῦ ἑνὸς ἀνθρώπου Ἰησοῦ Χριστοῦ εἰς τοὺς πολλοὺς ἐπερίσσευσε. ¹⁵Ἀλλ᾿ ἡ χάρις τοῦ Χριστοῦ εὐηργέτησε πολὺ περισσότερον, παρ᾿ ὅσον ἔβλαψεν ἡ παράβασις τοῦ Ἀδάμ· διότι, ἐὰν μὲ τὴν παράβασιν τοῦ ἑνός, δηλαδὴ τοῦ Ἀδάμ, ἀπέθαναν σωματικῶς καὶ πνευματικῶς οἱ πολλοί, πολὺ περισσότερον ἡ χάρις τοῦ Θεοῦ καὶ ἡ δωρεὰ τῆς σωτηρίας, ποὺ δίδεται διὰ τῆς χάριτος τοῦ ἑνὸς ἀνθρώπου, τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, ἐπλεόνασε πλουσίως εἰς πολλούς, εἰς αὐτοὺς δηλαδή ποὺ ἐπίστευσαν. ¹⁶καὶ οὐχ ὡς δι᾿ ἑνὸς ἁμαρτήσαντος τὸ δώρημα· τὸ μὲν γὰρ κρίμα ἐξ ἑνὸς εἰς κατάκριμα, τὸ δὲ χάρισμα ἐκ πολλῶν παραπτωμάτων εἰς δικαίωμα. ¹⁶Καὶ ἡ ἀνεκτίμητος δωρεὰ τοῦ Χριστοῦ δὲν εἶναι ὅπως ἡ βλάβη ἀπὸ τὴν ἁμαρτίαν τοῦ ἑνός, ἀλλ᾿ ἀσυγκρίτως μεγαλυτέρα, ἀφοῦ ἐξαλείφει ἀναρίθμητα πλήθη ἁμαρτιῶν. Διότι ἡ μὲν καταδίκη τῆς παραβάσεως τοῦ Ἀδὰμ ἔγινε δι᾿ ἕνα μόνον ἁμάρτημα καὶ ἐπεξετάθη εἰς ὅλον τὸν κόσμον. Ἡ χάρις ὅμως καὶ ἡ δωρεὰ ἀπὸ τὴν σταυρικὴν θυσίαν τοῦ Χριστοῦ ἔσβησε τὰ πλήθη τῶν παραπτωμάτων ὅλου τοῦ ἀνθρωπίνου γένους, ὥστε νὰ ἠμποροὺν οἱ πάντες νὰ εὔρουν τὴν δικαίωσιν. ¹⁷εἰ γὰρ τῷ τοῦ ἑνὸς παραπτώματι ὁ θάνατος ἐβασίλευσε διὰ τοῦ ἑνός, πολλῷ μᾶλλον οἱ τὴν περισσείαν τῆς χάριτος καὶ τῆς δωρεᾶς τῆς δικαιοσύνης λαμβάνοντες ἐν ζωῇ βασιλεύσουσι διὰ τοῦ ἑνὸς Ἰησοῦ Χριστοῦ. ¹⁷Διότι, ἐὰν ἐξ αἰτίας τῆς παραβάσεως τοῦ ἑνός, τοῦ Ἀδάμ, ὁ θάνατος ἐκυριάρχησε διὰ τοῦ ἑνὸς ἀνθρώπου, πολὺ περισσότερον αὐτοί ποὺ παίρνουν τὸν ἀνεξάντλητον πλοῦτον τῆς χάριτος καὶ τὴν δωρεὰν τῆς δικαιώσεως, θὰ βασιλεύσουν αἰωνίως εἰς νέαν ζωὴν διὰ μέσου τοῦ ἑνός, τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ. ¹⁸Ἄρα οὖν ὡς δι᾿ ἑνὸς παραπτώματος εἰς πάντας ἀνθρώπους εἰς κατάκριμα, οὕτω καὶ δι᾿ ἑνὸς δικαιώματος εἰς πάντας ἀνθρώπους εἰς δικαίωσιν ζωῆς. ¹⁸Ἄρα, λοιπόν, ὅπως διὰ μιᾶς παραβάσεως διέβη εἰς ὅλους τοὺς ἀνθρώπους τὸ ἁμάρτημα καὶ ἡ καταδίκη εἰς θάνατον, ἔτσι καὶ διὰ τοῦ ἔργου τῆς δικαιοσύνης καὶ τῆς τελείας ἁγιότητος τοῦ ἑνὸς ἦλθεν εἰς ὅλους τοὺς ἀνθρώπους ἡ δικαίωσις, τῆς ὁποίας καρπὸς εἶναι ἡ ζωή. ¹⁹ὥσπερ γὰρ διὰ τῆς παρακοῆς τοῦ ἑνὸς ἀνθρώπου ἁμαρτωλοὶ κατεστάθησαν οἱ πολλοί, οὕτω καὶ διὰ τῆς ὑπακοῆς τοῦ ἑνὸς δίκαιοι κατασταθήσονται οἱ πολλοί. ¹⁹Διότι, ὅπως μὲ τὴν παρακοὴν τοῦ ἑνὸς ἀνθρώπου ἔγιναν ἁμαρτωλοὶ οἱ πολλοί, ἔτσι καὶ μὲ τὴν τελείαν ὑπακοήν, ποὺ ἔδειξεν ὁ εἶς, ὁ Χριστὸς εἰς τὸν Πατέρα, θὰ γίνουν δίκαιοι οἱ πολλοί. ²⁰νόμος δὲ παρεισῆλθεν ἵνα πλεονάσῃ τὸ παράπτωμα. οὗ δὲ ἐπλεόνασεν ἡ ἁμαρτία, ὑπερεπερίσσευσεν ἡ χάρις, ²⁰Ὁ δὲ μωσαϊκὸς Νόμος εἰσεχώρησε τρόπον τινὰ προσωρινῶς, διὰ νὰ καταστῇ αἰσθητὸν τὸ πλεόνασμα τῆς ἁμαρτίας καὶ τῆς ἐνοχῆς, ποὺ προῆλθεν ἀπὸ τὴν πτῶσιν τοῦ Ἀδάμ. Ὅπου ὅμως ἐπλεόνασεν ἡ ἁμαρτία, ἐκεῖ ἐπερίσευσε πολὺ πλουσιωτέρα καὶ ἀφθονωτέρα ἡ χάρις. ²¹ἵνα ὥσπερ ἐβασίλευσεν ἡ ἁμαρτία ἐν τῷ θανάτῳ, οὕτω καὶ ἡ χάρις βασιλεύσει διὰ δικαιοσύνης εἰς ζωὴν αἰώνιον διὰ Ἰησοῦ Χριστοῦ τοῦ Κυρίου ἡμῶν. ²¹Ἵνα, ὅπως ἀκριβῶς ἐκυριάρχησεν ἡ ἁμαρτία, καὶ μία ἔκφρασις αὐτῆς τῆς κυριαρχίας ἧτο ὁ θάνατος, ἔτσι βασιλεύσῃ καὶ ἡ χάρις διὰ τῆς δικαιώσεως, ὥστε νὰ ἐπικρατήσῃ ἡ αἰωνία ζωὴ διὰ μέσου τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ.