Πρὸς Ῥωμαίους

¹Τί οὖν τὸ περισσὸν τοῦ Ἰουδαίου, ἢ τίς ἡ ὠφέλεια τῆς περιτομῆς; ¹Τότε λοιπόν, ἀφοῦ εὐάρεστος ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ εἶναι καὶ ὁ ἀπερίτμητος, ἀλλ᾿ εὐσεβὴς ἐθνικός, ποῖον εἶναι τὸ πλεονέκτημα τοῦ Ἰουδαίου ἢ ποία εἶναι ἡ ὠφέλεια ἀπὸ τὴν περιτομήν; ²πολὺ κατὰ πάντα τρόπον. πρῶτον μὲν γὰρ ὅτι ἐπιστεύθησαν τὰ λόγια τοῦ Θεοῦ. ²Τὸ πλεονέκτημα εἶναι πολὺ καὶ ἀπὸ ὅλας τὰς ἀπόψεις. Πρῶτον μέν, διότι εἰς τοὺς Ἰουδαίους ἐνεπιστεύθη ὁ Θεὸς τὸν Νόμον του, τὰς προφητείας καὶ τὰς ὑποσχέσεις του. ³τί γὰρ εἰ ἠπίστησάν τινες; μὴ ἡ ἀπιστία αὐτῶν τὴν πίστιν τοῦ Θεοῦ καταργήσει; ³Τί σημασίαν δὲ ἔχει, ἐὰν μερικοὶ ἐφάνησαν ἄπιστοι; Μήπως ἡ ἀπιστία αὐτῶν εἶναι δυνατόν ποτὲ νὰ καταργήσῃ τὴν ἀξιοπιστίαν καὶ τὴν φιλαλήθειαν τοῦ Θεοῦ; ⁴μὴ γένοιτο· γινέσθω δὲ ὁ Θεὸς ἀληθής, πᾶς δὲ ἄνθρωπος ψεύστης, καθὼς γέγραπται· ὅπως ἂν δικαιωθῇς ἐν τοῖς λόγοις σου καὶ νικήσῃς ἐν τῷ κρίνεσθαί σε. ⁴Μὴ γένοιτο νὰ εἴπῃ κανείς ποτὲ τέτοιον λόγον· ἂς ἀποδεικνύεται δέ, ὅπως καὶ εἶναι πάντοτε, ὁ Θεὸς ἀληθινὸς καὶ ἀξιόπιστος εἰς ὅλα ὅσα λέγει, κάθε δὲ ἄνθρωπος ἀντιθέτως φαίνεται ψεύστης καὶ ἀσυνεπὴς εἰς τὰς ὑποσχέσεις καὶ ὑποχρεώσεις του, ὅπως ἄλλωστε εἶναι γραμμένον καὶ εἰς τοὺς ψαλμούς: <διὰ νὰ ἀποδειχθῇς, σὺ ὦ Θεέ, δίκαιος καὶ ἀληθινὸς εἰς τοὺς λόγους σου καὶ νὰ νικήσῃς, ἐάν ποτὲ τολμήσουν οἱ ἄνθρωποι νὰ σὲ κρίνουν>. ⁵εἰ δὲ ἡ ἀδικία ἡμῶν Θεοῦ δικαιοσύνην συνίστησι, τί ἐροῦμεν; μὴ ἄδικος ὁ Θεὸς ὁ ἐπιφέρων τὴν ὀργήν; κατὰ ἄνθρωπον λέγω. ⁵Ἐὰν δὲ ἡ ἰδικὴ μας ἀδικία καὶ ἀσυνέπεια καταδεικνύῃ καὶ ἐξαίρῃ τὴν δικαιοσύνην τοῦ Θεοῦ, τί θὰ εἴπωμεν; Μήπως εἶναι ἄδικος ὁ Θεός, ὁ ὁποῖος ἐκδηλώνει τὴν ὀργὴν του ἐναντίον μας διὰ τὴν ἀδικίαν μας αὐτήν; Αὐτὰ τὰ λέγω, σὰν ἄνθρωπος ποὺ σκέπτεται καὶ κρίνει μὲ τὸν ἰδικὸν του νοῦν. ⁶μὴ γένοιτο· ἐπεὶ πῶς κρινεῖ ὁ Θεὸς τὸν κόσμον; ⁶Μὴ γένοιτο νὰ εἴπωμεν ποτὲ τὸν Θεὸν ἄδικον· διότι πῶς εἶναι δυνατὸν τότε νὰ κρίνῃ μὲ δικαιοσύνην ὅλον τὸν κόσμον; ⁷εἰ γὰρ ἡ ἀλήθεια τοῦ Θεοῦ ἐν τῷ ἐμῷ ψεύσματι ἐπερίσσευσεν εἰς τὴν δόξαν αὐτοῦ, τί ἔτι κἀγὼ ὡς ἁμαρτωλὸς κρίνομαι; ⁷Κάθε δὲ ἁμαρτωλὸς θὰ ἠμποροῦσε πάλιν νὰ εἴπῃ: Ἐὰν ἡ φιλαλήθεια τοῦ Θεοῦ ἔλαμψε καὶ ἐπλεόνασε, πρὸς δόξαν τοῦ ἁγίου του ὀνόματος χάρις εἰς τὴν ἰδικήν μου ψευδολογίαν καὶ ἀσυνέπειαν, διατὶ τότε ἐγὼ κρίνομαι καὶ δικάζομαι ὡς ἁμαρτωλός, ἀφοῦ ἔτσι ἔχω συντελέσει εἰς τὴν δόξαν τοῦ Θεοῦ; ⁸καὶ μὴ καθὼς βλασφημούμεθα καὶ καθώς φασί τινες ἡμᾶς λέγειν ὅτι ποιήσωμεν τὰ κακὰ ἵνα ἔλθῃ τὰ ἀγαθά; ὧν τὸ κρῖμα ἔνδικόν ἐστι. ⁸Καὶ μήπως, ὅπως μερικοὶ μᾶς συκοφαντοῦν ὅτι τάχα πιστεύομεν καὶ λέγομεν, θὰ πράξωμεν τὰ κακά, διὰ νὰ ἔλθουν εἰς ἡμᾶς τὰ ἀγαθά; Αὐτῶν ὅμως, ποὺ μᾶς συκοφαντοῦν, ἡ καταδίκη ἐκ μέρους τοῦ Θεοῦ εἶναι δικαία. Κανένας άνθρωπος δεν είναι δίκαιος⁹Τί οὖν; προεχόμεθα; οὐ πάντως· προῃτιασάμεθα γὰρ Ἰουδαίους τε καὶ Ἕλληνας πάντας ὑφ᾿ ἁμαρτίαν εἶναι, ⁹Λοιπόν, ὑπερέχομεν ἡμεῖς οἱ Ἰουδαῖοι ἀπὸ τοὺς ἐθνικούς; Καθόλου καὶ κατὰ κανένα τρόπον. Διότι κατηγορήσαμεν προηγουμένως καὶ ἐπεδείξαμεν ὅτι ὅλοι, Ἰουδαῖοι καὶ Ἕλληνες, εὑρίσκονται ὑπὸ τὴν κυριαρχίαν τῆς ἁμαρτίας. ¹⁰καθὼς γέγραπται ὅτι οὐκ ἔστι δίκαιος οὐδὲ εἷς, ¹⁰Ὅπως ἀκριβῶς ἔχει γραφῆ εἰς τοὺς ψαλμούς, ὅτι <δὲν ὑπάρχει μεταξὺ τῶν ἀνθρώπων οὔτε ἔνας δίκαιος, ¹¹οὐκ ἔστιν ὁ συνιῶν, οὐκ ἔστιν ὁ ἐκζητῶν τὸν Θεόν· ¹¹δὲν ὑπάρχει κανένας μὲ φωτισμένον νοῦν καὶ καθαράν τὴν σκέψιν, ποὺ νὰ γνωρίζῃ τὸν Θεόν, κανένας, ποὺ νὰ ἀναζητῇ μὲ πόθον εἰλικρινὴ τὸν Θεόν. ¹²πάντες ἐξέκλιναν, ἅμα ἠχρειώθησαν· οὐκ ἔστι ποιῶν χρηστότητα, οὐκ ἔστιν ἕως ἑνός. ¹²Ὅλοι παρεξέκλιναν ἀπὸ τὸν δρόμον τοῦ Θεοῦ καὶ συγχρόνως διεφθάρησαν· δὲν ὑπάρχει κανείς, ποὺ νὰ πράττῃ τὸ ἀγαθόν, τὸ σύμφωνον μὲ τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ καὶ τὸ χρήσιμον εἰς τοὺς ἀνθρώπους. Δὲν ὑπάρχει οὔτε ἔνας. ¹³τάφος ἀνεῳγμένος ὁ λάρυγξ αὐτῶν, ταῖς γλώσσαις αὐτῶν ἐδολιοῦσαν, ἰὸς ἀσπίδων ὑπὸ τὰ χείλη αὐτῶν· ¹³Τὸ στόμα των ὁμοιάζει μὲ ἀνοικτὸν τάφον, ἀπὸ τὸν ὁποῖον ἀναδίδονται δηλητηριώδεις ἀναθυμιάσεις. Μὲ τὰς γλώσσας των ὠμιλοῦσαν κατὰ ἕνα τρόπον πανοῦργον καὶ δόλιον· δηλητήριον ὀχιᾶς ὑπάρχει κάτω ἀπὸ τὰ χείλη των· εἶναι ἕτοιμοι μὲ τὰ λόγια των νὰ πλήξουν κατὰ θανάσιμον τρόπον τοὺς ἄλλους. ¹⁴ὧν τὸ στόμα ἀρᾶς καὶ πικρίας γέμει· ¹⁴Τὸ στόμα τῶν ἀνθρώπων αὐτῶν εἶναι γεμάτο ἀπὸ λόγους κατάρας καὶ πικρίας. ¹⁵ὀξεῖς οἱ πόδες αὐτῶν ἐκχέαι αἷμα, ¹⁵Εἶναι πολὺ γρήγορα τὰ πόδια των, διὰ νὰ φονεύσουν καὶ χύσουν αἷμα. ¹⁶σύντριμμα καὶ ταλαιπωρία ἐν ταῖς ὁδοῖς αὐτῶν, ¹⁶Εἰς τοὺς δρόμους τῆς ζωῆς των σκορπίζουν συντρίμματα καὶ σωρεύουν δυστυχίας καὶ θλίψεις ἐναντίον τοῦ πλησίον των. ¹⁷καὶ ὁδὸν εἰρήνης οὐκ ἔγνωσαν. ¹⁷Τὸν δρόμον τῆς εἰρήνης, δηλαδὴ ζωὴν εἰρήνης διὰ τὸν εὐατὸν των καὶ τοὺς ἄλλους, δὲν ἐγνώρισαν καὶ δὲν ἐδοκίμασαν. ¹⁸οὐκ ἔστι φόβος Θεοῦ ἀπέναντι τῶν ὀφθαλμῶν αὐτῶν. ¹⁸Δὲν ὑπάρχει καθόλου φόβος τοῦ Θεοῦ εἰς τὰ μάτια τῆς ψυχῆς των, εἰς τὰ βάθη τῆς καρδίας των>. ¹⁹Οἴδαμεν δὲ ὅτι ὅσα ὁ νόμος λέγει τοῖς ἐν τῷ νόμῳ λαλεῖ, ἵνα πᾶν στόμα φραγῇ καὶ ὑπόδικος γένηται πᾶς ὁ κόσμος τῷ Θεῷ, ¹⁹Γνωρίζομεν, ὅτι ὅσα ὁ Νόμος τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης λέγει, τὰ λέγει πρὸς ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι εὑρίσκοντο ὑπὸ τὸν Νόμον καὶ εἶχον αὐτὸν ὡς ὁδηγὸν των, δηλαδὴ πρὸς τοὺς Ἰουδαίους. Καὶ τοῦτο διὰ νὰ φράξῃ καὶ κλείσῃ κάθε στόμα καὶ διὰ νὰ γίνῃ ὅλος ὁ κόσμος ὑπεύθυνος καὶ ὑπόδικος ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ. ²⁰διότι ἐξ ἔργων νόμου οὐ δικαιωθήσεται πᾶσα σὰρξ ἐνώπιον αὐτοῦ· διὰ γὰρ νόμου ἐπίγνωσις ἁμαρτίας. ²⁰Διότι ἀπὸ τὰ ἔργα τοῦ Νόμου <δὲν θὰ λάβῃ τὴν δικαίωσιν καὶ τὴν σωτηρίαν ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ καμμία ἀνθρωπίνη ὕπαρξις>. Ἐπειδὴ διὰ μέσου τοῦ Νόμου ἐπιτυγχάνεται τοῦτο μόνον· νὰ γνωρίσῃ καλὰ ὁ ἄνθρωπος τὴν ἁμαρτωλὴν του κατάστασιν καὶ τὴν ἐνοχήν του. Πώς σώζει ο Θεός τον άνθρωπο²¹Νυνὶ δὲ χωρὶς νόμου δικαιοσύνη Θεοῦ πεφανέρωται, μαρτυρουμένη ὑπὸ τοῦ νόμου καὶ τῶν προφητῶν, ²¹Τώρα δὲ χωρὶς τὸν παλαιὸν Νόμον, καὶ ὡς ἐὰν δὲν ὑπῆρχεν ὁ Νόμος αὐτός, ἔχει πλέον φανερωθῇ καὶ ἔγινε πραγματικότης ἡ δικαίωσις, τὴν ὁποίαν δίδει ὁ Θεός. Αὐτὴ δὲ ἡ δικαίωσις μαρτυρεῖται καὶ προφητεύεται ἀπὸ τὸν Νόμον καὶ τοὺς προφήτας. ²²δικαιοσύνη δὲ Θεοῦ διὰ πίστεως Ἰησοῦ Χριστοῦ εἰς πάντας καὶ ἐπὶ πάντας τοὺς πιστεύοντας· οὐ γάρ ἐστι διαστολή· ²²Παρέχεται δὲ ἡ δικαίωσις ἀπὸ τὸν Θεὸν διὰ μέσου τῆς πίστεως εἰς τὸν Ἰησοῦν Χριστὸν πρὸς ὅλους καὶ ἀπλώνεται πλουσία ἐπάνω εἰς ὅλους τοὺς πιστεύοντας ἀνεξαιρέτως. Διότι δὲν ὑπάρχει καμμία διάκρισις μεταξὺ Ἰουδαίων καὶ ἐθνικῳν. ²³πάντες γὰρ ἥμαρτον καὶ ὑστεροῦνται τῆς δόξης τοῦ Θεοῦ, ²³Καὶ τοῦτο, διότι ὅλοι ἀνεξαιρέτως ἠμάρησαν καὶ ἔχουν στερηθῇ ἀπὸ τὴν δόξαν, ποὺ ἔχει καὶ μεταδίδει ὁ Θεός. ²⁴δικαιούμενοι δωρεὰν τῇ αὐτοῦ χάριτι διὰ τῆς ἀπολυτρώσεως τῆς ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ, ²⁴Γίνονται δὲ ὅλοι δίκαιοι καὶ παίρνουν τὴν σωτηρίαν δωρεὰν μὲ τὴν χάριν τοῦ Θεοῦ, διὰ τῆς ἐξαγορᾶς ἀπὸ τὴν ἁμαρτίαν, ὅπως αὐτῇ ἐπραγματοποιήθη μὲ τὴν θυσίαν τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ. ²⁵ὃν προέθετο ὁ Θεὸς ἱλαστήριον διὰ τῆς πίστεως ἐν τῷ αὐτοῦ αἵματι, εἰς ἔνδειξιν τῆς δικαιοσύνης αὐτοῦ διὰ τὴν πάρεσιν τῶν προγεγονότων ἁμαρτημάτων ²⁵Αὐτὸν ὁ Θεὸς τὸν προώρισε πρὸ πάντων τῶν αἰώνων ὡς ἀτίμητον μέσον ἐξιλασμοῦ διὰ τοῦ τιμίου του αἵματος πρὸς σωτηρίαν τῶν ἀνθρώπων καὶ συμφιλίωσίν των μὲ τὸν Θεὸν διὰ μέσου τῆς ὀρθῆς πίστεως. Καὶ τοῦτο, διὰ νὰ δειχθῇ καὶ φανερωθῇ ἡ δικαιοσύνη τοῦ Θεοῦ, ἡ τιμωροῦσα τὸ κακόν, ἐπειδὴ ἧτο ἐνδεχόμενον νὰ τὴν παραθεωρήσουν οἱ ἄνθρωποι, ἐκ τοῦ γεγονότος ὅτι ὁ Θεὸς ἕνεκα τῆς μακροθυμίας καὶ ἀνοχῆς του δὲν εἶχε τιμωρήσει, ὅπως θὰ ἔπρεπε, τὰ ἁμαρτήματα ποὺ εἴχαν διαπραχθῇ πρὶν ἔλθῃ ὁ Χριστός. ²⁶ἐν τῇ ἀνοχῇ τοῦ Θεοῦ, πρὸς ἔνδειξιν τῆς δικαιοσύνης αὐτοῦ ἐν τῷ νῦν καιρῷ, εἰς τὸ εἶναι αὐτὸν δίκαιον καὶ δικαιοῦντα τὸν ἐκ πίστεως Ἰησοῦ. ²⁶Ἐθυσιάσθη δηλαδὴ ὁ Χριστός, διὰ νὰ δείξῃ ὁ Θεὸς τὴν δικαιοσύνην του εἰς τὸν παρόντα καιρόν, ὥστε μὲ τὸ νὰ εἶναι αὐτὸς δίκαιος νὰ καθιστᾷ δίκαιον καὶ κάθε ἁμαρτωλόν, ποὺ θὰ ἔχῃ ἀληθινὴν καὶ ζωντανὴν πίστιν εἰς τὸν Ἰησοῦν. ²⁷Ποῦ οὖν ἡ καύχησις; ἐξεκλείσθη. διὰ ποίου νόμου; τῶν ἔργων; οὐχί, ἀλλὰ διὰ νόμου πίστεως. ²⁷Ἐάν, λοιπὸν οἱ ἄνθρωποι ἐπετύγχανον τὴν δικαίωσιν καὶ τὴν σωτηρίαν μὲ τὰ ἔργα των, ποῦ εὑρίσκεται τώρα ἡ καύχησίς των; Ἔχει ἀποκλεισθῆ ἐντελῶς. Βάσει ποίου νόμου; Μὲ τὸν νόμον τῶν ἔργων; Ὄχι, ἀλλὰ μὲ τὸν νόμον τῆς πίστεως εἰς τὸν Ἰησοῦν Χριστόν. ²⁸λογιζόμεθα οὖν πίστει δικαιοῦσθαι ἄνθρωπον χωρὶς ἔργων νόμου. ²⁸Ἔτσι, λοιπόν, ὀρθῶς σκεπτόμενοι, συμπεραίνομεν μὲ βεβαιότητα ὅτι κάθε ἄνθρωπος δικαιώνεται διὰ τῆς πίστεως χωρὶς τὰ ἔργα τοῦ παλαιοῦ Νόμου. ²⁹ἢ Ἰουδαίων ὁ Θεὸς μόνον; οὐχὶ δὲ καὶ ἐθνῶν; ναὶ καὶ ἐθνῶν, ²⁹Ἢ μήπως τάχα ὁ Θεὸς εἶναι μόνον τῶν Ἰουδαίων Θεός, ὄχι δὲ καὶ τῶν ἐθνικῶν; Ναί, εἶναι Θεὸς καὶ τῶν ἐθνικῶν, ³⁰ἐπείπερ εἷς ὁ Θεός, ὃς δικαιώσει περιτομὴν ἐκ πίστεως καὶ ἀκροβυστίαν διὰ τῆς πίστεως. ³⁰ἐπειδὴ ἀκριβῶς ἔνας εἶναι ὁ Θεός, ὁ ὁποῖος θὰ σώσῃ τὴν δικαίωσιν καὶ τὴν σωτηρίαν διὰ τῆς πίστεως εἰς τοὺς Ἑβραίους ποὺ ἔχουν τὴν περιτομήν, ὅπως ἐπίσης διὰ τῆς πίστεως καὶ εἰς τοὺς ἀπεριτμήτους ἐθνικούς. ³¹νόμον οὖν καταργοῦμεν διὰ τῆς πίστεως; μὴ γένοιτο, ἀλλὰ νόμον ἱστῶμεν. ³¹Λοιπόν, θὰ ἐρωτήσῃ κανείς, καταργοῦμεν τὸν Νόμον ἐν ὀνόματι τῆς πίστεως; Μὴ γένοιτο! Ὄχι μόνον δὲν καταργοῦμεν τὸν Νόμον, ἀλλ᾿ ἀντιθέτως τὸν στηρίζομεν καὶ τοῦ δίδομεν κῦρος (διότι ἀκριβῶς διὰ τοῦ Χριστοῦ ἐπραγματοποιήθησαν πρὸς σωτηρίαν μας αἱ προφητεῖαι καὶ αἱ ἐπαγγελίαι τοῦ Νόμου καὶ ἀπεδείχθη ἔτσι αὐτὸς ἀληθής).