Πρὸς Ῥωμαίους

¹Ἀδελφοί, ἡ μὲν εὐδοκία τῆς ἐμῆς καρδίας καὶ ἡ δέησις ἡ πρὸς τὸν Θεὸν ὑπὲρ τοῦ Ἰσραήλ ἐστιν εἰς σωτηρίαν· ¹Ἀδελφοί, παρ᾿ ὅλην τὴν ἀπιστίαν που μέχρι σήμερον ἔχουν δείξει οἱ Ἰσραηλῖται, ἡ θερμὴ ἐπιθυμία μου καὶ ἡ εὐμενὴς διάθεσις τῆς καρδίας μου καὶ ἡ δέησίς μου πρὸς τὸν Θεὸν εἶναι ὑπὲρ τῶν Ἰσραηλιτῶν, διὰ νὰ δεχθοῦν καὶ αὐτοὶ τὴν σωτηρίαν. ²μαρτυρῶ γὰρ αὐτοῖς ὅτι ζῆλον Θεοῦ ἔχουσιν, ἀλλ᾿ οὐ κατ᾿ ἐπίγνωσιν. ²Διότι γνωρίζω καὶ δίδω μαρτυρίαν δι᾿ αὐτοὺς ὅτι ἔχουν ζῆλον Θεοῦ, ἀλλὰ ὄχι μὲ φωτισμένην τὴν γνῶσιν καὶ σύμφωνον πρὸς τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ. ³ἀγνοοῦντες γὰρ τὴν τοῦ Θεοῦ δικαιοσύνην, καὶ τὴν ἰδίαν δικαιοσύνην ζητοῦντες στῆσαι, τῇ δικαιοσύνῃ τοῦ Θεοῦ οὐχ ὑπετάγησαν. ³Διότι αὐτοὶ ἠγνόησαν μὲν καὶ περεμέρισαν τὴν δικαίωσιν, ποὺ παρέχει ὁ Θεός, ζητοῦν δὲ νὰ στήσουν τὰς ἰδικὰς των ἀντιλήψεις περὶ δικαιώσεως καὶ ἔτσι δὲν ὑπετάχθησαν εἰς τὴν δικαίωσιν τοῦ Θεοῦ. ⁴τέλος γὰρ νόμου Χριστὸς εἰς δικαιοσύνην παντὶ τῷ πιστεύοντι. ⁴Διότι σκοπὸς τοῦ Νόμου ἀλλὰ καὶ τέρμα τῆς ἀποστολῆς τοῦ Νόμου εἶναι ὁ Χριστός, ὁ ὁποῖος δίδει τὴν δικαίωσιν εἰς τὸν καθένα, ποὺ πιστεύει εἰς αὐτόν. Σωτηρία για όλους⁵Μωϋσῆς γὰρ γράφει τὴν δικαιοσύνην τὴν ἐκ τοῦ νόμου, ὅτι ὁ ποιήσας αὐτὰ ἄνθρωπος ζήσεται ἐν αὐτοῖς· ⁵Διότι ὁ Μωϋσῆς γράφει σχετικῶς μὲ τὴν δικαίωσιν, ἡ ὁποία προέρχεται ἀπὸ τὸν νόμον ὅτι· <ὁ ἄνθρωπος, ὁ ὁποῖος θὰ τηρήσῃ ὅλα ὅσα διατάσσει ὁ Νόμος, αὐτὸς θὰ ζήση δι᾿ αὐτῶν>. ⁶ἡ δὲ ἐκ πίστεως δικαιοσύνη οὕτω λέγει· μὴ εἴπῃς ἐν τῇ καρδίᾳ σου, τίς ἀναβήσεται εἰς τὸν οὐρανόν; τοῦτ᾿ ἔστι Χριστὸν καταγαγεῖν· ⁶Διὰ δὲ τὴν ἐκ πίστεως δικαίωσιν λέγει πάλιν ὁ Μωϋσῆς· <μὴ ἀφήσῃς νὰ εἰσχωρήσῃ λογισμὸς ἀμφιβολίας εἰς τὴν καρδίαν σου, καὶ εἴπῃς· ποιὸς θ᾿ ἀνεβῇ εἰς τὸν οὐρανόν;> διὰ νὰ κατεβάσῃ, δηλαδή, ἀπὸ ἐκεῖ τὸν Χριστόν, ποὺ θά μοῦ δώσῃ τὴν σωτηρίαν. ⁷ἤ τίς καταβήσεται εἰς τὴν ἄβυσσον; τοῦτ᾿ ἔστι Χριστὸν ἐκ νεκρῶν ἀναγαγεῖν. ⁷Ἢ <ποιὸς θὰ κατεβῇ εἰς τὴν ἄβυσσον τοῦ ᾅδου;> διὰ νὰ ἀναστήσῃ δηλαδὴ τὸν Χριστόν, ποὺ θὰ μᾶς δώσῃ τὴν δικαίωσιν. ⁸Ἀλλὰ τί λέγει; ἐγγύς σου τὸ ῥῆμά ἐστιν, ἐν τῷ στόματί σου καὶ ἐν τῇ καρδίᾳ σου· τοῦτ᾿ ἔστι τὸ ῥῆμα τῆς πίστεως ὃ κηρύσσομεν. ⁸Ἀλλὰ τί λέγει ὁ Θεὸς διὰ τῆς Γραφῆς; Λέγει ὅτι <κοντά σου εἶναι ὁ λόγος, εἰς τὸ στόμα καὶ εἰς τὴν καρδίαν σου>, δηλαδὴ τὸ Εὐαγγέλιον τῆς πίστεως, τὸ ὁποῖον ἡμεῖς οἱ Ἀπόστολοι κηρύσσομεν. ⁹ὅτι ἐὰν ὁμολογήσῃς ἐν τῷ στόματί σου Κύριον Ἰησοῦν, καὶ πιστεύσῃς ἐν τῇ καρδίᾳ σου ὅτι ὁ Θεὸς αὐτὸν ἤγειρεν ἐκ νεκρῶν, σωθήσῃ· ⁹Διότι, ἐὰν μὲ τὸ στόμα σου ὁμολογήσῃς τὸν Ἰησοῦν ὡς ὕψιστον Κύριον, καὶ μὲ ὅλην σου τὴν καρδίαν ἐσωτερικὼς πιστεύσῃς ὅτι ὁ Θεὸς τὸν ἀνέστησε ἐκ νεκρῶν, θὰ σωθῇς. ¹⁰καρδίᾳ γὰρ πιστεύεται εἰς δικαιοσύνην, στόματι δὲ ὁμολογεῖται εἰς σωτηρίαν. ¹⁰Διότι μὲ τὴν καρδίαν του πιστεύει κανεὶς εἰς τὸν Χριστὸν καὶ ὡς συνέπειαν αὐτῆς τῆς πίστεώς του ἔχει τὴν δικαίωσιν· μὲ τὸ στόμα του δὲ ὁμολογεῖ τὸν Χριστὸν ἐμπρὸς εἰς τοὺς ἀνθρώπους καὶ λαμβάνει ἔτσι τὴν σωτηρίαν. ¹¹λέγει γὰρ ἡ γραφή· πᾶς ὁ πιστεύων ἐπ᾿ αὐτῷ οὐ καταισχυνθήσεται. ¹¹Ἄλλωστε καὶ ἡ Ἁγία Γραφὴ λέγει· <καθένας, ποὺ πιστεύει εἰς αὐτόν, εἴτε Ἰουδαῖος εἶναι εἴτε ἐθνικός, δὲν θὰ ἐντροπιασθῇ οὔτε θὰ ἵδῃ νὰ διαψεύδεται ἡ πίστις του>. ¹²οὐ γάρ ἐστι διαστολὴ Ἰουδαίου τε καὶ Ἕλληνος· ὁ γὰρ αὐτὸς Κύριος πάντων, πλουτῶν εἰς πάντας τοὺς ἐπικαλουμένους αὐτόν· ¹²Ναί, καθένας ποὺ πιστεύει, διότι δὲν ὑπάρχει καμμία διάκρισις μεταξὺ Ἰουδαίου καὶ Ἕλληνος, ἐπειδὴ ὁ αὐτὸς Κύριος εἶναι Κύριος καὶ Θεὸς ὅλων, προσφέρων πλουσίας τὰς δωρεὰς του εἰς ὅλους ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι τὸν ἐπικαλοῦνται. ¹³πᾶς γὰρ ὃς ἂν ἐπικαλέσηται τὸ ὄνομα Κυρίου σωθήσεται. ¹³Αὐτὸ προλέγει καὶ ὁ προφήτης Ἰωήλ· <καθένας ποὺ θὰ ἐπικαλεσθῇ μὲ πίστιν τὸ ὄνομα τοῦ Κυρίου, θὰ σωθῇ>. ¹⁴πῶς οὖν ἐπικαλέσονται εἰς ὃν οὐκ ἐπίστευσαν; πῶς δὲ πιστεύσουσιν οὗ οὐκ ἤκουσαν; πῶς δὲ ἀκούσουσι χωρὶς κηρύσσοντος; ¹⁴Οἱ Ἑβραῖοι ὅμως δὲν ἐπίστευσαν εἰς τὸν Χριστόν. Πῶς, λοιπόν, θὰ ἐπικαλεσθοῦν Ἐκεῖνον, εἰς τὸν ὁποῖον δὲν ἐπίστευσαν; Πὼς δὲ θὰ πιστεύσουν εἰς Ἐκεῖνον, διὰ τὸν ὁποῖον δὲν ἤκουσαν κήρυγμα καὶ διδασκαλίαν; Πῶς δὲ εἶναι δυνατὸν νὰ ἀκούσουν, χωρὶς νὰ ὑπάρχῃ δι᾿ αὐτοὺς ὁ κῆρυξ, ὁ διδάσκαλος τῆς ἀληθείας; ¹⁵πῶς δὲ κηρύξουσιν ἐὰν μὴ ἀποσταλῶσι; καθὼς γέγραπται· ὡς ὡραῖοι οἱ πόδες τῶν εὐαγγελιζομένων εἰρήνην, τῶν εὐαγγελιζομένων τὰ ἀγαθά! ¹⁵Πῶς δὲ θὰ κηρύξουν ἐπιτυχῶς τὴν ἀλήθειαν τοῦ Εὐαγγελίου οἱ κήρυκες, ἐὰν δὲν ἀποσταλοῦν εἰς τὴν ὑπηρεσίαν αὐτήν; Πρέπει δὲ νὰ λάβουν, ὅπως καὶ ἔλαβαν, πρὸς τοῦτο ἐντολὴν ἀπὸ τὸν Θεόν, καθὼς ἔχει γραφῆ καὶ εἰς τὸν προφήτην Ἠσαῒαν· <πόσον ὡραῖοι εἶναι οἱ πόδες ἐκείνων, ποὺ κηρύττουν τὸ χαρμόσυνον μήνυμα τῆς εἰρήνης τοῦ Θεοῦ πρὸς τοὺς ἀνθρώπους, αὐτῶν ποὺ ἀναγγέλουν τὰ ἀγαθὰ καὶ τὰς δωρεάς>, ποὺ μᾶς προσφέρει διὰ τῆς θυσίας του ὁ λυτρωτής! ¹⁶Ἀλλ᾿ οὐ πάντες ὑπήκουσαν τῷ εὐαγγελίῳ· Ἡσαΐας γὰρ λέγει· Κύριε, τίς ἐπίστευσε τῇ ἀκοῇ ἡμῶν; ¹⁶Ἀλλά, μολονότι ὁ Θεὸς ἔστειλε τοὺς κήρυκάς του, δὲν ὑπήκουσαν ὅλοι οἱ Ἑβραῖοι εἰς τὸ Εὐαγγέλιον. Αὐτὴν τὴν ἀπιστίαν προεῖπε καὶ ὁ Ἠσαῒας, λέγων· <Κύριε, ποιὸς ἐπίστευσεν εἰς ὅσα ἤκουσεν ἀπὸ ἡμᾶς νὰ κηρύττωμεν;> ¹⁷ἄρα ἡ πίστις ἐξ ἀκοῆς, ἡ δὲ ἀκοὴ διὰ ῥήματος Θεοῦ. ¹⁷Ἄρα ἡ πίστις γεννᾶται μέσα εἰς τὴν καρδίαν ἀπὸ τὴν ἀκρόασιν τοῦ κηρύγματος· τὸ δὲ κήρυγμα ἔχει ὡς περιεχόμενον καὶ σκοπὸν τὴν ἀνάπτυξιν καὶ γνωστοποίησιν τῶν λόγων τοῦ Θεοῦ. ¹⁸ἀλλὰ λέγω, μὴ οὐκ ἤκουσαν; μενοῦνγε εἰς πᾶσαν τὴν γῆν ἐξῆλθεν ὁ φθόγγος αὐτῶν, καὶ εἰς τὰ πέρατα τῆς οἰκουμένης τὰ ῥήματα αὐτῶν. ¹⁸Ἀλλὰ λέγω, ὅτι ἴσως θὰ ἠμποροῦσε νὰ ἰσχυρισθῇ κανείς: μήπως τάχα οἱ Ἰουδαῖοι δὲν ἤκουσαν τὸ κήρυγμα; Κάθε ἄλλο, διότι βεβαιότατα <εἰς ὅλην τὴν γῆν ἐξῆλθε καὶ διεδόθη φωτεινὸν καὶ ἔντονον τὸ κήρυγμα τῶν Ἀποστόλων, καὶ εἰς τὰ πέρατα τῆς οἰκουμένης ἔχουν φθάσει καὶ ἔχουν ἀκουσθῇ οἱ λόγοι των>. ¹⁹ἀλλὰ λέγω, μὴ οὐκ ἔγνω Ἰσραήλ; πρῶτος Μωϋσῆς λέγει· ἐγὼ παραζηλώσω ὑμᾶς ἐπ᾿ οὐκ ἔθνει, ἐπὶ ἔθνει ἀσυνέτῳ παροργιῶ ὑμᾶς. ¹⁹Ἀλλὰ πάλιν λέγω, ὅτι θὰ ἠμποροῦσε νὰ ἐρωτήσῃ κανείς: Μήπως δὲν ἐγνώρισαν καὶ δὲν ἐνόησαν καλὰ τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ οἱ Ἰσραηλῖται; Ὄχι, διότι ἀπ᾿ ἀρχῆς αὐτοὶ ἦσαν σκληρόκαρδοι καὶ κωφοὶ εἰς τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ. Πρῶτος ὁ Μωϋσῆς λέγει, ἐκ μέρους τοῦ Θεοῦ, δι᾿ αὐτούς· <ἐγὼ θὰ σᾶς κάμω νὰ καταληφθῆτε ἀπὸ ζήλειαν δι᾿ ἔθνος, ποὺ δὲν τὸ θεωρεῖτε ἔθνος, καὶ θὰ σᾶς ἐξερεθίσω ἕνεκα τοῦ φθόνου σας ἐναντίον εἰδωλολατρικοῦ ἔθνους, τὸ ὁποῖον σεῖς θεωρεῖτε ἀσύνετον καὶ τὸ ὁποῖον ἐν τούτοις ἐγὼ διὰ τὴν καλὴν του διάθεσιν θὰ ἐλεήσω>. ²⁰Ἡσαΐας δὲ ἀποτολμᾷ καὶ λέγει· εὑρέθην τοῖς ἐμὲ μὴ ζητοῦσιν, ἐμφανὴς ἐγενόμην τοῖς ἐμὲ μὴ ἐπερωτῶσι. ²⁰Ὁ δὲ προφήτης Ἠσαΐας τολμᾷ καὶ λέγει ἐκ μέρους τοῦ Θεοῦ πρὸς τοὺς Ἰσραηλίτας· ἀπεκαλύφθην ἐγὼ καὶ ἔγινα γνωστὸς ἀπὸ τοὺς ἐθνικούς, ποὺ δὲν μὲ ζητοῦν, ἔγινα φανερὸς εἰς ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι λόγῳ τῆς ἀγνοίας των δὲν μὲ ἐρωτοῦν>. ²¹πρὸς δὲ τὸν Ἰσραὴλ λέγει· ὅλην τὴν ἡμέραν ἐξεπέτασα τὰς χεῖράς μου πρὸς λαὸν ἀπειθοῦντα καὶ ἀντιλέγοντα. ²¹Πρὸς δὲ τὸν Ἰσραηλιτικὸν λαὸν λέγει· <ὅλας τὰς ἡμέρας συνεχῶς ἄπλωσα μὲ στοργὴν τὰ χέρια μου, διὰ νὰ ἀγκαλιάσω ἕνα λαόν, ὁ ὁποῖος ἀπειθεῖ καὶ ἀντιλέγει>.