Πρὸς Ῥωμαίους

Το υπόλοιπο του Ισραήλ¹Λέγω οὖν, μὴ ἀπώσατο ὁ Θεὸς τὸν λαὸν αὐτοῦ; μὴ γένοιτο· καὶ γὰρ ἐγὼ Ἰσραηλίτης εἰμί, ἐκ σπέρματος Ἀβραάμ, φυλῆς Βενιαμίν. ¹Ἐρωτῶ λοιπὸν τώρα: Μήπως ὁ Θεὸς ἀπώθησε καὶ ἀπέρριψε μακρυὰ τὸν λαὸν του; Ποτὲ ἂς μὴ λεχθῇ κάτι τέτοιο· διότι καὶ ἐγώ, ποὺ ἔχω κληθῇ ἀπὸ τὸν Θεὸν Ἀπόστολος, εἷμαι Ἰσραηλίτης, ἀπὸ τοὺς ἀπογόνους τοῦ Ἀβραάμ, ἀπὸ τὴν φυλὴν τοῦ Βενιαμίν. ²οὐκ ἀπώσατο ὁ Θεὸς τὸν λαὸν αὐτοῦ ὃν προέγνω. ἢ οὐκ οἴδατε ἐν Ἠλίᾳ τί λέγει ἡ γραφή, ὡς ἐντυγχάνει τῷ Θεῷ κατὰ τοῦ Ἰσραήλ λέγων· ²Ὄχι, δὲν ἀπέρριψε ὁ Θεὸς τὸν λαόν του, τὸν ὁποῖον εἶχε προγνωρίσει καὶ ἐκλέξει. Ἢ δὲν γνωρίζετε καὶ δὲν ἐνθυμεῖσθε τί λέγει ἡ Γραφὴ εἰς τὴν ἱστορίαν τοῦ Ἠλία; Ὅτι δηλαδὴ ὁ Ἠλίας προσεύχεται πρὸς τὸν Θεὸν ἐναντίον τοῦ Ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ λέγων· ³Κύριε, τοὺς προφήτας σου ἀπέκτειναν, τὰ θυσιαστήριά σου κατέσκαψαν, κἀγὼ ὑπελείφθην μόνος, καὶ ζητοῦσι τὴν ψυχήν μου. ³<Κύριε, οἱ Ἰσραηλῖται ἐφόνευσαν τοὺς προφήτας σου, ἐκρήμνισαν καὶ κατέσκαψαν τὰ θυσιαστήριά σου, ἐγὼ δὲ ἀπέμεινα πλέον μόνος καὶ ζητοῦν αὐτοὶ νά μοῦ πάρουν τὴν ζωήν!>. ⁴ἀλλὰ τί λέγει αὐτῷ ὁ χρηματισμός; κατέλιπον ἐμαυτῷ ἑπτακισχιλίους ἄνδρας, οἵτινες οὐκ ἔκαμψαν γόνυ τῇ Βάαλ. ⁴Ἀλλὰ τί λέγει εἰς αὐτὸν ὁ Θεὸς μὲ εἰδικὴν ἀποκάλυψιν; <Ἔχω ἀφήσει καὶ ἔχω φυλάξει διὰ τὸν εὐατόν μου ἑπτὰ χιλιάδας ἄνδρας, οἱ ὁποῖοι δὲν ἔκλιναν τὰ γόνατά των, διὰ νὰ προσκυνήσουν τὸ εἴδωλον τοῦ Βάαλ>. ⁵οὕτως οὖν καὶ ἐν τῷ νῦν καιρῷ λεῖμμα κατ᾿ ἐκλογὴν χάριτος γέγονεν. ⁵Ἔτσι λοιπὸν καὶ εἰς τὴν σημερινὴν ἐποχὴν ἔχει ἀπομείνει ἕνα ὑπόλοιπον πιστῶν Ἰσραηλιτῶν, σύμφωνα μὲ τὴν ἐκλογήν, τὴν ὁποίαν κατὰ χάριν ἔκαμεν ὁ Θεός. ⁶εἰ δὲ χάριτι, οὐκέτι ἐξ ἔργων· ἐπεὶ ἡ χάρις οὐκέτι γίνεται χάρις. εἰ δὲ ἐξ ἔργων, οὐκέτι ἐστὶ χάρις· ἐπεὶ τὸ ἔργον οὐκέτι ἐστὶν ἔργον. ⁶Ἐὰν δὲ αὐτὸ τὸ ὑπόλοιπον τὸ ἐξέλεξεν ὁ Θεὸς σύμφωνα μὲ τὴν ἰδικὴν του χάριν, τότε δὲν τὸ ἐξέλεξε διὰ τὴν ἀξίαν τῶν ἔργων. Διότι ἄλλως ἡ χάρις παύει πλέον νὰ εἶναι χάρις. Ἐὰν ὅμως ἀπὸ τὰ ἔργα των ἐκεῖνοι ἐξελέγησαν καὶ ἐδικαιώθησαν, δὲν ἠμπορεῖ πλέον νὰ γίνεται λόγος διὰ χάριν, διότι ἄλλως τὸ ἔργον τὸ ἀγαθὸν παύει πλέον νὰ εἶναι ἄξιον ἀμοιβῆς. ⁷Τί οὖν; ὃ ἐπιζητεῖ Ἰσραήλ, τοῦτο οὐκ ἐπέτυχεν, ἡ δὲ ἐκλογὴ ἐπέτυχεν· οἱ δὲ λοιποὶ ἐπωρώθησαν, ⁷Τί, λοιπόν, ἠμποροῦμεν νὰ συμπεράνωμεν ἐπὶ τοῦ προκειμένου; Αὐτὸ τὸ ὁποῖον ἐπιζητοῦσεν ὁ Ἰσραηλιτικὸς λαός, δηλαδὴ τὴν δικαίωσίν του διὰ τοῦ Νόμου, δὲν τὸ ἐπέτυχεν. Ὅσοι ὅμως διὰ τὴν πίστιν των ἐξελέγησαν ἀπὸ τὸν Θεόν, ἐπέτυχαν καὶ ἔλαβαν τὴν δικαίωσιν· οἱ ἄλλοι ὅμως, οἱ ὁποῖοι ἕνεκα τῆς ἀπιστίας των δὲν ἐξελέγησαν, ἀπεμακρύνθησαν ἀπὸ τὸν Θεόν, καὶ ἐσκληρύνθησαν. ⁸καθὼς γέγραπται· ἔδωκεν αὐτοῖς ὁ Θεὸς πνεῦμα κατανύξεως, ὀφθαλμοὺς τοῦ μὴ βλέπειν καὶ ὦτα τοῦ μὴ ἀκούειν, ἕως τῆς σήμερον ἡμέρας. ⁸Ἔτσι ἄλλωστε ἔχει προφητευθῆ ἀπὸ τὸν Ἠσαΐαν· <παρεχώρησεν ὁ Θεὸς νὰ τοὺς καραλάβῃ πνεῦμα καὶ τάσις νυσταγμοῦ καὶ σκοτισμοῦ, νάρκωσις καὶ ἀναισθησία πνευματική. Τοὺς ἔδωσεν ὁ Θεὸς ὀφθαλμούς, ποὺ οἱ ἴδιοι τοὺς ἐκότισαν, ὥστε νὰ μὴ βλέπουν τὴν ἀλήθεια, καὶ αὐτιὰ νὰ μὴν ἀκούουν τὴν θείαν διδασκαλίαν μέχρι τῆς σημερινῆς ἡμέρας>. ⁹καὶ Δαυῒδ λέγει· γενηθήτω ἡ τράπεζα αὐτῶν εἰς παγίδα καὶ εἰς θήραν καὶ εἰς σκάνδαλον καὶ εἰς ἀνταπόδομα αὐτοῖς· ⁹Ἀλλὰ καὶ ὁ Δαυῒδ λέγει· <ἡ τράπεζά των, εἰς τὴν ὁποίαν ἀπολαμβάνουν μὲ ἕνα πνεῦμα ὑλοφροσύνης τὰ ἐκλεκτὰ φαγητά, ἂς γίνῃ δι᾿ αὐτοὺς παγίδα, δίκτυ καὶ θηλειὰ ποὺ θὰ τοὺς πιάσῃ, πρόσκομμα διὰ νὰ σκοντάψουν καὶ πέσουν καὶ ἔτσι κατὰ λόγον δικαιοσύνης νὰ τιμωρηθοῦν. ¹⁰σκοτισθήτωσαν οἱ ὀφθαλμοὶ αὐτῶν τοῦ μὴ βλέπειν, καὶ τὸν νῶτον αὐτῶν διὰ παντὸς σύγκαμψον. ¹⁰Ἂς σκοτισθοῦν τὰ μάτια τῆς ψυχῆς καὶ τοῦ νοῦ των διὰ νὰ μὴ βλέπουν, καὶ ἂς λυγίση ἡ ράχη των, διὰ νὰ μένουν πάντοτε δοῦλοι κάτω ἀπὸ τὸ βαρὺ φορτίον τῆς ἁμαρτίας των>. Η σωτηρία των εθνών¹¹Λέγω οὖν, μὴ ἔπταισαν ἵνα πέσωσι; μὴ γένοιτο· ἀλλὰ τῷ αὐτῶν παραπτώματι ἡ σωτηρία τοῖς ἔθνεσιν, εἰς τὸ παραζηλῶσαι αὐτούς. ¹¹Ἐρωτῶ ἀκόμη, μήπως οἱ Ἰσραηλῖται ἔφταιξαν τόσο βαρειά, ὥστε νὰ πέσουν πολὺ βαθειά, ποὺ νὰ μὴ ὑπάρχῃ πλέον ἐλπίς ἀνορθώσεώς των; Μὴ γένοιτο! Ἀλλ᾿ ἔπεσαν, ὥστε διὰ μέσου τῆς ἰδικῆς των ἀπιστίας καὶ πτώσεως, νὰ κηρυχθῇ καὶ διαδοθῇ ἡ σωτηρία εἰς τὰ ἔθνη, ἔτσι δὲ νὰ κεντήσῃ ὁ Θεὸς τὴν ζήλειαν των καὶ νὰ τοὺς παρακινήσῃ μὲ τὸν τρόπον αὐτὸν νὰ πιστεύσουν καὶ οἱ ἴδιοι. ¹²εἰ δὲ τὸ παράπτωμα αὐτῶν πλοῦτος κόσμου καὶ τὸ ἥττημα αὐτῶν πλοῦτος ἐθνῶν, πόσῳ μᾶλλον τὸ πλήρωμα αὐτῶν; ¹²Ἐὰν δὲ ἡ πτῶσις αὐτῶν ἔφερε κατὰ ἕνα ἔμεσον τρόπον πλοῦτον δωρεῶν καὶ εὐλογιῶν εἰς τὰ ἔθνη καὶ ἡ ἧττα των εἰς τὴν πνευματικὴν ζωὴν ἔγινε πρόξενος πλουσίων εὐεργεσιῶν, πόσῳ μᾶλλον ἡ προσέλευσις ὅλων τῶν εἰς τὸν Χριστόν, θὰ γίνη αἰτία ἀκόμη πλουσιωτέρων εὐλογιῶν διὰ τὰ ἔθνη; ¹³Ὑμῖν γὰρ λέγω τοῖς ἔθνεσιν· ἐφ᾿ ὅσον μὲν οὖν εἰμι ἐγὼ ἀπόστολος, τὴν διακονίαν μου δοξάζω, ¹³Εἰς σᾶς τοὺς ἐθνικοὺς τὰ λέγω αὐτά, διὰ νὰ μὴ ὑψηλοφρονήσετε καὶ περιφρονήσετε τοὺς Ἰουδαίους. Ἐφ᾿ ὅσον ἄλλωστε ἐγὼ εἷμαι Ἀπόστολος τῶν ἐθνῶν, ἐργάζομαι μὲ κάθε αὐταπάρνησιν νὰ σᾶς μεταδώσω τὸ Εὐαγγέλιον, νὰ ἐκπληρώσω τὴν ἀποστολήν μου καὶ νὰ σᾶς ὁδηγήσω εἰς τὴν δόξαν τοῦ Θεοῦ. ¹⁴εἴ πως παραζηλώσω μου τὴν σάρκα καὶ σώσω τινὰς ἐξ αὐτῶν. ¹⁴Ἀκόμη δὲ μήπως καὶ διεγείρω τὸν ζῆλον τῶν ὁμοεθνῶν μου καὶ ὁδηγήσω, ἔστω καὶ μερικοὺς ἀπὸ αὐτούς, εἰς τὸν δρόμον τῆς σωτηρίας. ¹⁵εἰ γὰρ ἡ ἀποβολὴ αὐτῶν καταλλαγὴ κόσμου, τίς ἡ πρόσληψις εἰ μὴ ζωὴ ἐκ νεκρῶν; ¹⁵Διότι ἐὰν ἡ ἀποπομπὴ των ἀπὸ τὴν Χριστινικὴν πίστιν ἔγινεν ἔμμεσος αἰτία νὰ συμφιλιωθῇ ὁ εἰδωλολατρικὸς κόσμος μὲ τὸν Θεόν, ἡ πρόσληψίς των εἰς τὴν πίστιν τί ἄλλο θὰ εἶναι εἰμὴ ζωὴ ὅλων καὶ πνευματικὴ ἀνάστασις ἐκ τῶν νεκρῶν; ¹⁶εἰ δὲ ἡ ἀπαρχὴ ἁγία, καὶ τὸ φύραμα· καὶ εἰ ἡ ῥίζα ἁγία, καὶ οἱ κλάδοι. ¹⁶Ἐὰν δέ ἡ ἀπαρχὴ τοῦ Ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ, δηλαδὴ οἱ πατριάρχαι, οἱ προφῆται, οἱ δίκαιοι, ποὺ πρῶτοι διὰ τὴν ἀξίαν των εὐλογήθησαν ἀπὸ τὸν Θεόν, εἶναι ἁγία, τότε καὶ ἡ μᾶζα τοῦ Ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ εἶναι δεκτικὴ ἁγιότητος. Καὶ ἐὰν ἡ ρίζα εἶναι ἁγία, τότε καὶ οἱ κλάδοι, δηλαδὴ οἱ Ἰσραηλῖται, ἠμπορεῖ νὰ γίνουν ἅγιοι. ¹⁷Εἰ δέ τινες τῶν κλάδων ἐξεκλάσθησαν, σὺ δὲ ἀγριέλαιος ὢν ἐνεκεντρίσθης ἐν αὐτοῖς καὶ συγκοινωνὸς τῆς ῥίζης καὶ τῆς πιότητος τῆς ἐλαίας ἐγένου, ¹⁷Ἐὰν δὲ μερικοὶ ἀπὸ τοὺς κλάδους ἐκόπησαν ἀπὸ τὸν κορμόν, ἀπεσπάσθησαν καὶ ἐπετάχθησαν διὰ τὴν ἀπιστίαν των, σὺ δέ, ὁ εἰδωλολάτρης, ποὺ μέχρι πρὸ ὀλίγου παρέμεινες ἀγριέλαια καὶ ἐκεντρώθηκες εἰς τὴν θέσιν τῶν ἀποκοπτέντων κλάδων, συνεδέθης δὲ μὲ τὴν ρίζαν καὶ μετέχεις εἰς τοὺς παχεῖς χυμοὺς τῆς ἐλαίας, ¹⁸μὴ κατακαυχῶ τῶν κλάδων· εἰ δὲ κατακαυχᾶσαι, οὐ σὺ τὴν ῥίζαν βαστάζεις, ἀλλὰ ἡ ῥίζα σέ. ¹⁸μὴ ὑπερηφανεύεσαι εἰς βάρος τῶν κλάδων, ποὺ ἀπεσπάσθησαν. Ἐὰν δὲ ἀλαζονεύεσαι καὶ ὑπερηφανεύεσαι, μάθε, ὅτι δὲν βαστάζεις σὺ τὴν ρίζαν, ἀλλὰ ἡ ρίζα βαστάζει σέ· <καὶ ὡς Χριστιανὸς δέ ποὺ εἷσαι, στηρίζεσαι εἰς τοὺς πατριάρχας καὶ τοὺς προφήτας τῶν Ἑβραίων. ¹⁹ἐρεῖς οὖν· ἐξεκλάσθησαν οἱ κλάδοι, ἵνα ἐγὼ ἐγκεντρισθῶ. ¹⁹Θὰ πῇς ἴσως πρὸς δικαιολογίαν σου: Ἐκόπησαν οἱ κλάδοι, διὰ νὰ κεντρωθῶ ἐγὼ εἰς τὴν θέσιν των. ²⁰καλῶς· τῇ ἀπιστίᾳ ἐξεκλάσθησαν, σὺ δὲ τῇ πίστει ἕστηκας. μὴ ὑψηλοφρόνει, ἀλλὰ φοβοῦ· ²⁰Πολὺ καλά· ἕνεκα τῆς ἀπιστίας των ἐκόπησαν καὶ ἐπετάχθησαν οἱ κλάδοι· σὺ δὲ ὄχι ἕνεκα τῶν ἔργων σου, ἀλλὰ ἕνεκα τῆς πίστεως στέκεις καὶ εἷσαι κολλημένος μὲ τὴν ρίζαν. Λοιπὸν μὴ ὑψηλοφρονῇς, ἀλλὰ ταπεινώσου μὲ τὸν φόβον, μήπως τυχὸν ξεπέσῃς ἀπ᾿ ἐκεῖ ποὺ εἷσαι. ²¹εἰ γὰρ ὁ Θεὸς τῶν κατὰ φύσιν κλάδων οὐκ ἐφείσατο, μή πως οὐδὲ σοῦ φείσεται. ²¹Διότι ἐὰν ὁ Θεὸς δὲν ἐλυπήθη, ἀλλ᾿ ἔκοψε καὶ ἐπέταξε τοὺς φυσικοὺς κλάδους τῆς ἐλαίας, δηλαδὴ τοὺς Ἰσραηλίτας, φοβήσου μήπως δὲν λυπηθῇ καὶ σένα, ἐὰν ὑψηλοφρονήσῃς. ²²ἴδε οὖν χρηστότητα καὶ ἀποτομίαν Θεοῦ, ἐπὶ μὲν τοὺς πεσόντας ἀποτομίαν, ἐπὶ δὲ σὲ χρηστότητα, ἐὰν ἐπιμένῃς τῇ χρηστότητι· ἐπεὶ καὶ σὺ ἐκκοπήσῃ. ²²Πρόσεξε, λοιπόν, καὶ κύτταξε τὴν ἀγαθότητα, ἀλλὰ καὶ τὴν αὐστηρότητα τοῦ Θεοῦ· αὐστηρότητα ἐναντίον ἐκείνων, ποὺ ἔδειξαν ἀπιστίαν καὶ ἔπεσαν, ἀγαθότητα δὲ εἰς σέ, ἐὰν ἐπιμείνῃς νὰ πιστεύῃς καὶ νὰ στηρίζεσαι εἰς αὐτὴν τὴν ἀγαθότητα, διότι ἄλλως καὶ σὺ θὰ ἀποκοπῇς. ²³καὶ ἐκεῖνοι δέ, ἐὰν μὴ ἐπιμένωσι τῇ ἀπιστίᾳ, ἐγκεντρισθήσονται· δυνατὸς γὰρ ὁ Θεός ἐστι πάλιν ἐγκεντρίσαι αὐτούς. ²³Καὶ ἐκεῖνοι δέ, οἱ Ἰσραηλῖται, ἐὰν δὲν ἐπιμείνουν εἰς τὴν ἀπιστίαν των, θὰ κεντρωθοῦν πάλιν εἰς τὴν ἐλαίαν. Διότι ὁ Θεὸς εἶναι δυνατὸς καὶ ἱκανὸς νὰ τοὺς κεντρώσῃ πάλιν. ²⁴εἰ γὰρ σὺ ἐκ τῆς κατὰ φύσιν ἐξεκόπης ἀγριελαίου καὶ παρὰ φύσιν ἐνεκεντρίσθης εἰς καλλιέλαιον, πόσῳ μᾶλλον οὗτοι οἱ κατὰ φύσιν ἐγκεντρισθήσονται τῇ ἰδίᾳ ἐλαίᾳ; ²⁴Διότι, ἐὰν σὺ ἐκόπης ὡς ἄγριος κλάδος ἀπὸ τὴν ἀγριελαίαν, ποὺ ἐκ φύσεως εἶναι τέτοια, καὶ παρὰ τὴν ἀγρίαν φύσιν σου ἐκεντρώθηκες εἰς τὴν ἥμερον ἐλαίαν, πόσῳ μᾶλλον θὰ κεντρωθοῦν εἰς τὴν ἰδικήν τους ἥμερον ἐλαίαν αὐτοί, ποὺ εἶναι τῆς ἰδίας φύσεως μὲ ἐκείνην; Η αποκατάσταση του Ισραήλ²⁵Οὐ γὰρ θέλω ὑμᾶς ἀγνοεῖν, ἀδελφοί, τὸ μυστήριον τοῦτο, ἵνα μὴ ἦτε παρ᾿ ἑαυτοῖς φρόνιμοι, ὅτι πώρωσις ἀπὸ μέρους τῷ Ἰσραὴλ γέγονεν ἄχρις οὗ τὸ πλήρωμα τῶν ἐθνῶν εἰσέλθῃ, ²⁵Σᾶς τὰ λέγω αὐτά, ἀδελφοί, διότι δὲν θέλω νὰ ἀγνοῆτε αὐτὴν τὴν κρυμμένην μέχρι σήμερον ἀλήθειαν, διὰ νὰ μὴ θεωρῆτε σεῖς τὸν ἑαυτόν σας συνετὸν καὶ ἅγιον καὶ περιφρονῆτε τοὺς Ἰσραηλίτας. Ἡ ἀλήθεια δὲ αὐτῇ εἶναι ὅτι εἰς ἕνα μεγάλο μέρος τοῦ Ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ ἔχει γίνει σκλήρυνσις, μέχρις ὅτου τὸ πλῆθος τῶν ἐθνικῶν, ποὺ ἔχει προγνωρίσει ὁ Θεός, εἰσέλθουν εἰς τὴν βασιλείαν τοῦ Χριστοῦ. ²⁶καὶ οὕτω πᾶς Ἰσραὴλ σωθήσεται, καθὼς γέγραπται· ἥξει ἐκ Σιὼν ὁ ῥυόμενος καὶ ἀποστρέψει ἀσεβείας ἀπὸ Ἰακώβ· ²⁶Καὶ ἔτσι, ὅταν αὐτὸ πραγματοποιηθῇ, ὅλος ὁ Ἰσραηλιτικὸς λαὸς θὰ σωθῇ, ὅπως ἄλλωστε εἶναι γραμμένον εἰς τὸν προφήτην Ἠσαΐαν· <θὰ ἔλθῃ ἀπὸ τὴν Σιὼν ὁ ὑπερασπιστὴς καὶ ἐλευθερωτής, ὁ ὁποῖος θὰ ἀποβάλῃ καὶ θὰ ἐξαλείψη τὰς ἀσεβείας καὶ τὰς ἁμαρτίας ἀπὸ τοὺς ἀπογόνους τοῦ Ἰακώβ. ²⁷καὶ αὕτη αὐτοῖς ἡ παρ᾿ ἐμοῦ διαθήκη, ὅταν ἀφέλωμαι τὰς ἁμαρτίας αὐτῶν. ²⁷Καὶ αὐτῇ εἶναι ἡ συμφωνία καὶ ἡ διαθήκη μου μὲ αὐτούς, ὅταν θὰ ἀφαιρέσω καὶ θὰ ἐξαλείψω τὰς ἁμαρτίας των>. ²⁸κατὰ μὲν τὸ εὐαγγέλιον ἐχθροὶ δι᾿ ὑμᾶς, κατὰ δὲ τὴν ἐκλογὴν ἀγαπητοὶ διὰ τοὺς πατέρας· ²⁸Ὅσον δηλαδὴ ἀφορᾷ τὸ Εὐαγγέλιον, οἱ ἄπιστοι Ἑβραῖοι εἶναι ἐχθροὶ τοῦ Θεοῦ καὶ ἐξ αἰτίας τοῦ γεγονότος ὅτι ἐκάλεσε σᾶς τοὺς ἐθνικοὺς εἰς σωτηρίαν ὁ Θεός· ὅσον ἀφορᾷ ὅμως τὴν ἀπὸ αἰώνων ἐκλογὴν των, εἶναι ἀγαπητοὶ εἰς τὸν Θεὸν καὶ διὰ τοὺς προγόνους, ἀπὸ τοὺς ὁποίους κατάγονται. ²⁹ἀμεταμέλητα γὰρ τὰ χαρίσματα καὶ ἡ κλῆσις τοῦ Θεοῦ. ²⁹Διότι ὁ Θεός, ὅταν δίδῃ τὰ χαρίσματα καὶ ὅταν ἐκλέγῃ καὶ καλῇ ὡς ἀλάθητος καὶ πάνσοφος ποὺ εἶναι, δὲν κάμνει λάθος καὶ εἶναι δι᾿ αὐτὸ τὰ χαρίσματά του ἀμετάκλητα καὶ ἀμετακίνητα. ³⁰ὥσπερ γὰρ ὑμεῖς ποτε ἠπειθήσατε τῷ Θεῷ, νῦν δὲ ἠλεήθητε τῇ τούτων ἀπειθείᾳ, ³⁰Διότι, ὅπως ἀκριβῶς καὶ σεῖς εἰς τὸ παρελθὸν εἴχατε ἀπειθήσει εἰς τὸν Θεὸν καὶ ἐδουλεύσατε εἰς τὰ εἴδωλα, τώρα δὲ ἔχετε ἐλεηθῆ χάρις εἰς τὴν ἀπείθειαν τῶν Ἰσραηλιτῶν, ³¹οὕτω καὶ οὗτοι νῦν ἠπείθησαν, τῷ ὑμετέρῳ ἐλέει ἵνα καὶ αὐτοὶ ἐλεηθῶσι· ³¹ἔτσι καὶ αὐτοὶ τώρα ἔχουν ἀπειθήσει καὶ ἀπιστήσει, διὰ νὰ ἐλεηθοῦν ἔπειτα παραδειγματιζόμενοι ἀπὸ τὸ ἔλεος, ποὺ ἔχετε λάβει σεῖς. ³²συνέκλεισε γὰρ ὁ Θεὸς τοὺς πάντας εἰς ἀπείθειαν, ἵνα τοὺς πάντας ἐλεήσῃ. ³²Ἔτσι δὲ ἔκλεισε ὁ Θεὸς ὅλους μαζῆ τοὺς ἀνθρώπους, Ἰουδαίους καὶ ἐθνικοὺς μέσα εἰς τὴν ἀπείθειάν των, διὰ νὰ ἐλεήσῃ τοὺς πάντας. ³³Ὢ βάθος πλούτου καὶ σοφίας καὶ γνώσεως Θεοῦ! ὡς ἀνεξερεύνητα τὰ κρίματα αὐτοῦ καὶ ἀνεξιχνίαστοι αἱ ὁδοὶ αὐτοῦ! ³³Ὦ ἀπροσμέτρητον βάθος πλουσίων δωρεῶν καὶ ἀπείρους σοφίας καὶ παγγνωσίας τοῦ Θεοῦ! Πόσον ἀνεξερεύνητοι καὶ ἀκατάληπτοι εἰς τὴν ἀνθρωπίνην διάνοιαν εἶναι αἱ κρίσεις καὶ αἱ ἀποφάσεις αὐτοῦ καὶ πόσον ἀνεξιχνίαστοι εἶναι αἱ ὁδοὶ καὶ αἱ μέθοδοι, διὰ τῶν ὁποίων ἐργάζεται διὰ τὴν σωτηρίαν τῶν ἀνθρώπων! ³⁴τίς γὰρ ἔγνω νοῦν Κυρίου; ἢ τίς σύμβουλος αὐτοῦ ἐγένετο; ³⁴Διότι <ποῖος ποτὲ ἐγνώρισε τὸν ἄπειρον νοῦν τοῦ Κυρίου, τὰς πανσόφους σκέψεις καὶ δικαίας ἀποφάσεις του; Ἢ ποῖος ἔγινε σύμβουλός του; ³⁵ἢ τίς προέδωκεν αὐτῷ, καὶ ἀνταποδοθήσεται αὐτῷ; ³⁵Ἢ ποῖος τὸν ἐπρόλαβε καὶ τοῦ ἔδωσε πρῶτος, ὥστε νὰ ζητῇ δικαιωματικῶς ἀνταπόδοσιν;> ³⁶ὅτι ἐξ αὐτοῦ καὶ δι᾿ αὐτοῦ καὶ εἰς αὐτὸν τὰ πάντα. αὐτῷ ἡ δόξα εἰς τοὺς αἰῶνας· ἀμήν. ³⁶Κανεὶς βέβαια. Διότι ἀπὸ αὐτὸν ἐκτίσθησαν τὰ πάντα καὶ ἀπὸ αὐτὸν κυβερνῶνται, καὶ εἰς δόξαν τοῦ ἁγίου ὀνόματός του ἀποβλέπουν. Εἰς αὐτὸν ἀνήκει ἡ δόξα εἰς τοὺς αἰῶνας. Ἀμήν.