Πρὸς Ἑβραίους

Η ιεροσύνη του Μελχισεδέκ¹Οὗτος γὰρ ὁ Μελχισεδέκ, βασιλεὺς Σαλήμ, ἱερεὺς τοῦ Θεοῦ τοῦ ὑψίστου, ὁ συναντήσας Ἀβραὰμ ὑποστρέφοντι ἀπὸ τῆς κοπῆς τῶν βασιλέων καὶ εὐλογήσας αὐτόν, ¹Πράγματι ὁ Μελχιζεδὲκ προεικόνιζε τὸν Χριστόν, διότι αὐτὸς ὁ Μελχισεδὲκ ἧτο βασιλεὺς τῆς πόλεως Σαλήμ, τῆς Ἱερουσαλήμ, τοῦ Θεοῦ τοῦ Ὑψίστου ἱερεύς, ὁ ὁποῖος καὶ εἶχε συναντήσει τὸν Ἀβραάμ, ὅταν ἐπέστρεφεν οὗτος ἀπὸ τὸν ὄλεθρον τῶν βασιλέων, τοὺς ὁποίους εἶχε κατανικήσει, καὶ τὸν εὐλόγησεν. ²ᾧ καὶ δεκάτην ἀπὸ πάντων ἐμέρισεν Ἀβραάμ, πρῶτον μὲν ἑρμηνευόμενος βασιλεὺς δικαιοσύνης, ἔπειτα δὲ καὶ βασιλεὺς Σαλήμ, ὅ ἐστι βασιλεὺς εἰρήνης, ²Εἰς αὐτὸν ὁ Ἀβραὰμ ἐξεχώρισε καὶ ἔδωσε τὸ δέκατον ἀπὸ ὅλα τὰ λάφυρα. Ὁ Μελχισεδὲκ δὲ αὐτὸς ἔχει ὄνομά που ἑρμηνεύεται <βασιλεὺς δικαιοσύνης> ἔπειτα δὲ εἶναι βασιλεὺς τῆς Σαλήμ, δηλαδὴ βασιλεὺς εἰρήνης, διότι τὸ ὄνομα Σαλὴμ σημαίνει εἰρήνη. ³ἀπάτωρ, ἀμήτωρ, ἀγενεαλόγητος, μήτε ἀρχὴν ἡμερῶν μήτε ζωῆς τέλος ἔχων, ἀφωμοιωμένος δὲ τῷ υἱῷ τοῦ Θεοῦ, μένει ἱερεὺς εἰς τὸ διηνεκές. ³Ἐπὶ πλέον δὲ ἡ Ἁγία Γραφὴ παρουσιάζει τὸν Μελχισεδὲκ ἀγενεαλόγητον, χωρὶς νὰ κάμνῃ λόγον περὶ τοῦ πατρὸς καὶ τῆς μητρὸς του, σὰν νὰ μὴ ἔχῃ οὔτε ἀρχὴν ἡμερῶν οὔτε τέλος ζωῆς, ὅμοιον πρὸς τὸν Υἱὸν τοῦ Θεοῦ, ποὺ μένει διαρκῶς ἱερεύς. (Ἔτσι δὲ ὁ Μελχισεδέκ, ἐπειδὴ λέγεται <βασιλεὺς δικαιοσύνης> καὶ εἶναι βασιλεὺς εἰρήνης καὶ παρουσιάζεται χωρὶς ἀρχὴν καὶ τέλος, ἔχει καταστῇ τύπος καὶ σύμβολον τοῦ Χριστοῦ, διότι ὁ Χριστὸς εἶναι βασιλεὺς δικαιοσύνης, βασιλεὺς εἰρήνης, ἀπάτωρ ὡς ἄνθρωπος, ἀμήτωρ ὡς Θεός, Ἀρχιερεὺς δὲ αἰώνιως καὶ μοναδικός, χωρὶς νὰ ἔχῃ οὔτε προηγούμενόν τοῦ οὔτε διάδοχόν του ἴσον πρὸς αὐτόν). ⁴Θεωρεῖτε δὲ πηλίκος οὗτος, ᾧ καὶ δεκάτην Ἀβραὰμ ἔδωκεν ἐκ τῶν ἀκροθινίων ὁ πατριάρχης. ⁴Βλέπετε, λοιπόν, πόσον μεγάλος ὑπῆρξεν αὐτὸς ὁ Μἐλχισεδέκ, ἀφοῦ εἰς αὐτὸν πρὸς ἔνδειξιν σεβασμοὺ καὶ ἐκτιμήσεως ἔδωσεν ὁ μεγάλος πατριάρχης Ἀβραὰμ τὸ ἕνα δέκατον ἀπὸ τὰ πολυτιμότερα λάφυρά του. ⁵καὶ οἱ μὲν ἐκ τῶν υἱῶν Λευῒ τὴν ἱερατείαν λαμβάνοντες ἐντολὴν ἔχουσιν ἀποδεκατοῦν τὸν λαὸν κατὰ τὸν νόμον, τοῦτ᾿ ἔστι τοὺς ἀδελφοὺς αὐτῶν, καίπερ ἐξεληλυθότας ἐκ τῆς ὀσφύος Ἀβραάμ· ⁵Καὶ ὅσοι μὲν ἀπὸ τὴν φυλὴν Λευῒ δέχονται τὴν ἱερωσύνην, ἔχουν ἀπὸ τὸν Θεὸν ἐντολὴν νὰ παίρνουν τὸ ἕνα δέκατον ἀπὸ τὰ εἰσοδήματα τοῦ λαοῦ, ὅπως ὁρίζει ὁ Νόμος. Δηλαδὴ παίρνουν τὸ δέκατον ἀπὸ τὰ εἰσοδήματα τῶν ἀδελφῶν των, καίτοι καὶ οἱ ἀδελφοὶ των αὐτοὶ ἔχουν προέλθει, ὅπως καὶ οἱ Λευΐται, ἀπὸ τὰ σπλάγχνα τοῦ Ἀβραάμ. ⁶ὁ δὲ μὴ γενεαλογούμενος ἐξ αὐτῶν δεδεκάτωκε τὸν Ἀβραάμ, καὶ τὸν ἔχοντα τὰς ἐπαγγελίας εὐλόγηκε. ⁶Ὁ Μελχισεδὲκ ὅμως, ὁ ὁποῖος δὲν ἔχει τὴν γενεαλογίαν του ἀπὸ αὐτούς, ἔχει πάρει τὸ δέκατον ἀπὸ τὸν Ἀβραὰμ καὶ εὐλόγησε αὐτόν, ὁ ὁποῖος ἐν τούτοις εἶχε τὰς ἐπαγγελίας τοῦ Θεοῦ. ⁷χωρὶς δὲ πάσης ἀντιλογίας τὸ ἔλαττον ὑπὸ τοῦ κρείττονος εὐλογεῖται. ⁷Δὲν ὑπάρχει δὲ καμμία ἀντιλογία καὶ ἀντίρρησις, ὅτι τὸ μικρότερον ἀπὸ ἀπόψεως ἀξίας εὐλογεῖται ἀπὸ τὸ μεγαλύτερον. (Καὶ ὁ Μελχισεδὲκ μὲ τὸ νὰ εὐλογήσῃ, κατὰ θείαν βουλήν, τὸν Ἀβραάμ, σημαίνει, ὅτι ἧτο ἀνώτερος ἀπὸ ἐκεῖνον). ⁸καὶ ὧδε μὲν δεκάτας ἀποθνήσκοντες ἄνθρωποι λαμβάνουσιν, ἐκεῖ δὲ μαρτυρούμενος ὅτι ζῇ. ⁸Καὶ ἐδῶ μὲν ἄνθρωποί ποὺ πεθαίνουν, δηλαδὴ ἱερεῖς, παίρνουν τὸ δέκατον ἀπὸ τοὺς συνανθρώπους των. Ἐκεῖ δὲ ἐπῇρε τὸ δέκατον ἀπὸ τὸν Ἀβραὰμ ὁ Μελχισεδέκ, ὁ ὁποῖος μαρτυρεῖται ἀπὸ τὴν Ἁγίαν Γραφὴν ὅτι ζῇ, ἐπειδὴ πουθενὰ δὲν γίνεται λόγος περὶ τοῦ θανάτου του. ⁹καὶ ὡς ἔπος εἰπεῖν, διὰ Ἀβραὰμ καὶ Λευῒ ὁ δεκάτας λαμβάνων δεδεκάτωται· ⁹Καὶ διὰ νὰ ὁμιλήσω μὲ συντομίαν, διὰ μέσου τοῦ Ἀβραὰμ καὶ ἐν τῷ προσώπῳ τοῦ Ἀβραὰμ οἱ Λευΐται, ποὺ παίρνουν τὸ δέκατον, ἔδωσαν καὶ αὐτοὶ δέκατον εἰς τὸν Μελχισεδέκ, ἐφ᾿ ὅσον εἶναι ἀπόγονοι τοῦ Ἀβραάμ. ¹⁰ἔτι γὰρ ἐν τῇ ὀσφύϊ τοῦ πατρὸς ἦν ὅτε συνήντησεν αὐτῷ Μελχισεδέκ. ¹⁰Διότι ὁ Λευΐ, ὁ γενάρχης τῶν Λευϊτῶν, ὑπῆρχεν εἰς τὰ σπλάγχνα τοῦ πάππου του Ἀβραάμ, ὅταν συνήντησεν αὐτὸν ὁ Μελχισεδὲκ καὶ ἐπῇρε ἀπὸ ἐκεῖνον τὸ δέκατον. ¹¹Εἰ μὲν οὖν τελείωσις διὰ τῆς Λευϊτικῆς ἱερωσύνης ἦν· ὁ λαὸς γὰρ ἐπ᾿ αὐτῇ νενομοθέτητο· τίς ἔτι χρεία κατὰ τὴν τάξιν Μελχισεδὲκ ἕτερον ἀνίστασθαι ἱερέα καὶ οὐ κατὰ τὴν τάξιν Ἀαρὼν λέγεσθαι; ¹¹Ἐάν, λοιπόν, ἡ ἠθικὴ τελείωσις καὶ ἡ πλήρης συμφιλίωσις μὲ τὸν Θεὸν καὶ ἡ σωτηρία ἧτο δυνατὸν νὰ πραγματοποιηθῇ διὰ τῆς λευϊτικῆς ἱερωσύνης -διότι ὁ λαός, σύμφωνα μὲ τὸν μωσαϊκὸν Νόμον, εἶχε στηριχθῆ εἰς αὐτήν-ποία πλέον ἀνάγκη ὑπῆρχε νὰ προβληθῇ καὶ ν᾿ ἀναδειχθῇ ἄλλος ἱερεὺς κατὰ τὸν τύπον τοῦ Μελχισεδὲκ καὶ νὰ μὴ ἐξακολουθῇ νὰ ὀνομάζεται ἱερεὺς κατὰ τὴν τάξιν τοῦ Ἀαρών; ¹²μετατιθεμένης γὰρ τῆς ἱερωσύνης ἐξ ἀνάγκης καὶ νόμου μετάθεσις γίνεται. ¹²Διότι ὅταν μετατίθεται καὶ ἀλλάσῃ ἡ ἱερωσύνη, κατ᾿ ἀνάγκην ἐπακολουθεῖ ἀλλαγῇ καὶ ἀντικατάστασις τοῦ νόμου. ¹³ἐφ᾿ ὃν γὰρ λέγεται ταῦτα, φυλῆς ἑτέρας μετέσχηκεν, ἀφ᾿ ἧς οὐδεὶς προσέσχηκε τῷ θυσιαστηρίῳ. ¹³Ἡ ἱερωσύνη τῶν Λευϊτῶν ἔχει πλέον ἀντικατασταθῇ, διότι ἐκεῖνος πρὸς τὸν ὁποῖον ἀναφέρονται αὐτὰ καὶ τὸν ὁποῖον προεικόνιζεν ὁ Μελχισεδέκ, δηλαδὴ ὁ Ἰησοῦς Χριστός, προέρχεται ἀπὸ ἄλλην φυλήν, ἀπὸ τὴν ὁποίαν κανεὶς ποτὲ δὲν ἐπλησίασεν ὡς ἱερεὺς τὸ θυσιαστήριον. ¹⁴πρόδηλον γὰρ ὅτι ἐξ Ἰούδα ἀνατέταλκεν ὁ Κύριος ἡμῶν, εἰς ἣν φυλὴν οὐδὲν περὶ ἱερωσύνης Μωϋσῆς ἐλάλησε. ¹⁴Διότι εἶναι ὁλοφάνερον, ὅτι ὁ Κύριος ἡμῶν ἀνέτειλε σὰν ἥλιος καὶ προῆλθε ἀπὸ τὴν φυλὴν Ἰούδα, πρὸς τὴν ὁποίαν φυλὴν τίποτε περὶ ἱερωσύνης δὲν εἶχεν ὁμιλήσει ὁ Μωϋσῆς. 15-16 Καὶ γίνεται ἀκόμη περισσότερον φανερὸν ὅτι καταλύεται ἡ λευϊτικὴ ἱερωσύνη καὶ μετατίθεται, ἀφοῦ κατὰ τὴν ὁμοιότητα τοῦ Μελχισεδὲκ παρουσιάζεται καὶ καθίσταται ἱερεὺς ἄλλος, ὁ ὁποῖος δὲν ἔγινε ἱερεὺς σύμφωνα μὲ τὸν Νόμον, ποὺ περιεῖχε ἐντολάς, ἀναφερομένας εἰς τὸ σῶμα (ὅπως π.χ τὴν περιτομήν, τοὺς καθαρμούς, τὰς ὑποσχέσεις περὶ ὑλικῶν ἀγαθῶν κ.λ.π), ἀλλ᾿ ἔγινεν ἱερεὺς σύμφωνα μὲ τὴν ἀκατάλυτον καὶ ζωοποιὸν δύναμιν τοῦ Θεοῦ. (Αὐτὸς δὲ ὁ αἰώνιος ἱερεὺς εἶναι ὁ ἐνανθρωπήσας Υἱὸς τοῦ Θεοῦ, ὁ Χριστός). Ο Ιησούς είναι ο δεύτερος Μελχισεδέκ¹⁵Καὶ περισσότερον ἔτι κατάδηλόν ἐστιν, εἰ κατὰ τὴν ὁμοιότητα Μελχισεδὲκ ἀνίσταται ἱερεὺς ἕτερος, ^{15 16}ὃς οὐ κατὰ νόμον ἐντολῆς σαρκικῆς γέγονεν, ἀλλὰ κατὰ δύναμιν ζωῆς ἀκαταλύτου· ^{16 17}μαρτυρεῖ γὰρ ὅτι σὺ ἱερεὺς εἰς τὸν αἰῶνα κατὰ τὴν τάξιν Μελχισεδέκ. ¹⁷Μαρτυρεῖ δὲ ἡ Ἁγία Γραφὴ περὶ τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ ὡς αἰωνίου ἀρχιερέως, ὅταν λέγῃ, ὅτι <σὺ εἷσαι ἱερεὺς εἰς τὸν αἰώναν κατὰ τὴν τάξιν Μελχισεδέκ>. ¹⁸ἀθέτησις μὲν γὰρ γίνεται προαγούσης ἐντολῆς διὰ τὸ αὐτῆς ἀσθενὲς καὶ ἀνωφελές· ¹⁸Διότι τώρα, εἰς τὴν ἐποχὴν τῆς χάριτος, γίνεται ἀκύρωσις καὶ ἀντικατάστασις τοῦ προγενεστέρου Νόμου, δηλαδὴ τοῦ μωσαϊκοῦ, διότι ὁ Νόμος αὐτὸς δὲν εἶχε τὴν δύναμιν νὰ σώσῃ τὸν ἄνθρωπον καὶ δι᾿ αὐτὸ εἶναι ἄχρηστος καὶ ἀνωφελής. ¹⁹οὐδὲν γὰρ ἐτελείωσεν ὁ νόμος, ἐπεισαγωγὴ δὲ κρείττονος ἐλπίδος, δι᾿ ἧς ἐγγίζομεν τῷ Θεῷ. ¹⁹Διότι τίποτε δὲν κατώρθωσε νὰ τελειοποιήσῃ ὁ Νόμος. Ἐνῶ τώρα μὲ τὴν νέαν Διαθήκην εἰσάγεται νέα, καλυτέρα ἐλπίς, διὰ τῆς ὁποίας πλησιάζομεν τὸν Θεόν, ἐπιτυγχάνομεν τὴν λύτρωσιν καὶ τὴν αἰωνίαν μακαριότητα. ²⁰καὶ καθ᾿ ὅσον οὐ χωρὶς ὁρκωμοσίας· - οἱ μὲν γὰρ χωρὶς ὁρκωμοσίας εἰσὶν ἱερεῖς γεγονότες, ²⁰Αὐτῇ δὲ ἡ ἀσύγκριτος ἀνωτερότης τοῦ Χριστοῦ φαίνεται καὶ ἐκ τοῦ γεγονότος, ὅτι δὲν συνεστήθη χωρὶς ὅρκον-διότι οἱ μὲν τῆς Π. Διαθήκης ἔχουν γίνει ἱερεῖς, χωρὶς νὰ δοθῇ κανεὶς ὅρκος δι᾿ αὐτοὺς ἐκ μέρους τοῦ Θεοῦ. ²¹ὁ δὲ μετὰ ὁρκωμοσίας διὰ τοῦ λέγοντος πρὸς αὐτόν· ὤμοσε Κύριος, καὶ οὐ μεταμεληθήσεται· σὺ ἱερεὺς εἰς τὸν αἰῶνα κατὰ τὴν τάξιν Μελχισεδέκ· - ²¹Ὁ Χριστὸς ὅμως ἔγινεν ἱερεὺς μὲ τὸν ὅρκον, ποὺ ἔδωσεν ὁ Θεὸς πρὸς αὐτὸν λέγων· <ἔχει ὁρκισθῇ ὁ Κύριος καὶ δὲν θὰ μεταμεληθῇ ποτὲ δι᾿ αὐτό· σὺ εἷσαι ἱερεὺς αἰώνιος κατὰ τὴν τάξιν Μελχισεδέκ>. ²²κατὰ τοσοῦτον κρείττονος διαθήκης γέγονεν ἔγγυος Ἰησοῦς. ²²Ὅσον δὲ περισσότερον μέγας καὶ σπουδαῖος ἱερεὺς ἀνεδείχθη ὁ Ἰησοῦς, ποὺ ἔλαβε τὴν ἱερωσύνην μὲ ὅρκον, ὅσον καὶ περισσότερον ἀξιόπιστος ἐγγυητὴς καὶ μεσίτης τῆς νέας διαθήκης ἔγινε. ²³Καὶ οἱ μὲν πλείονές εἰσι γεγονότες ἱερεῖς διὰ τὸ θανάτῳ κωλύεσθαι παραμένειν· ²³Καὶ εἰς μὲν τὴν ἐποχὴν τοῦ Νόμου ἔχουν γίνει πολλοὶ ἱερεῖς, ἐπειδή, σὰν ἄνθρωποί ποὺ ἦσαν, ἠμποδίζοντο ἀπὸ τὸν θάνατον νὰ μένουν διαρκὼς ὡς ἱερεῖς. ²⁴ὁ δὲ διὰ τὸ μένειν αὐτὸν εἰς τὸν αἰῶνα ἀπαράβατον ἔχει τὴν ἱερωσύνην· ²⁴Ὁ Χριστὸς ὅμως, ἐπειδὴ μένει ζῶν εἰς τὸν αἰῶνα, ἔχει ἀμετακίνητον καὶ ἀμεταβίβαστον τὴν ἱερωσύνην. ²⁵ὅθεν καὶ σῴζειν εἰς τὸ παντελὲς δύναται τοὺς προσερχομένους δι᾿ αὐτοῦ τῷ Θεῷ, πάντοτε ζῶν εἰς τὸ ἐντυγχάνειν ὑπὲρ αὐτῶν. ²⁵Ἐπομένως καὶ ἠμπορεῖ νὰ σῴζῃ πλήρως καὶ τελείως ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι προσέρχονται διὰ μέσου αὐτοῦ πρὸς τὸν Θεόν, ζῶν πάντοτε διὰ νὰ μεσιτεύῃ καὶ προσεύχεται ὑπὲρ αὐτῶν. ²⁶Τοιοῦτος γὰρ ἡμῖν ἔπρεπεν ἀρχιερεύς, ὅσιος, ἄκακος, ἀμίαντος, κεχωρισμένος ἀπὸ τῶν ἁμαρτωλῶν καὶ ὑψηλότερος τῶν οὐρανῶν γενόμενος, ²⁶Διότι τέτοιος τέλειος καὶ αἰώνιος Ἀρχιερεὺς μᾶς ἐχρειάζετο, ὅσιος, χωρὶς κανένα ἴχνος κακίας καὶ πονηρίας, ἀμόλυντος ἀπὸ κάθε σπίλον ἁμαρτίας, χωρισμένος καὶ ἐντελῶς διάφορος μὲ τὴν ἁγιότητά του ἀπὸ τοὺς ἁμαρτωλοὺς καὶ ὁ ὁποῖος ἔχει ἀνυψωθῆ πάρα πάνω ἀπὸ τοὺς οὐρανούς, εἰς τὰ δεξιὰ τοῦ Πατρὸς καὶ Θεοῦ, ²⁷ὃς οὐκ ἔχει καθ᾿ ἡμέραν ἀνάγκην, ὥσπερ οἱ ἀρχιερεῖς, πρότερον ὑπὲρ τῶν ἰδίων ἁμαρτιῶν θυσίας ἀναφέρειν, ἔπειτα τῶν τοῦ λαοῦ· τοῦτο γὰρ ἐποίησεν ἐφάπαξ ἑαυτὸν ἀνενέγκας. ²⁷καὶ δὲν ἔχει ἀνάγκην, ὅπως οἱ Ἀρχιερεῖς τοῦ Νόμου, νὰ προσφέρῃ πρῶτον θυσίας διὰ τὰς ἰδικὰς του ἁμαρτίας καὶ ἔπειτα διὰ τὰς ἁμαρτίας τοῦ λαοῦ. Ἀφ᾿ ἑνὸς μὲν διότι εἶναι ἀπολύτως ἀναμάρτητος, ἀφ᾿ ἐτέρου δὲ διότι προσέφερε μίαν φορὰν ὑπὲρ τοῦ λαοῦ τὴν ὑψίστην λυτρωτικὴν θυσίαν, θυσιάσας τὸν ἑαυτὸν του ἐπάνω εἰς τὸν σταυρόν. ²⁸ὁ νόμος γὰρ ἀνθρώπους καθίστησιν ἀρχιερεῖς ἔχοντας ἀσθένειαν, ὁ λόγος δὲ τῆς ὁρκωμοσίας τῆς μετὰ τὸν νόμον υἱὸν εἰς τὸν αἰῶνα τετελειωμένον. ²⁸Διότι ὁ Νόμος τοῦ Μωϋσέως ἐγκαθιστᾷ ἀρχιερεῖς, ποὺ καὶ αὐτοὶ σὰν ἄνθρωποι ἔχουν ἠθικὴν ἀσθένειαν καὶ ἀτέλειαν. Ὁ δὲ λόγος τῆς ἐνόρκου ὑποσχέσεως τοῦ Θεοῦ, ποὺ ἐδόθη μετὰ τὸν Νόμον διὰ μέσου τοῦ προφήτου Δαυΐδ, ἐγκαθιστᾷ αἰώνιον ἀρχιερέα τὸν Υἱὸν τοῦ Θεοῦ, ὁ ὁποῖος τέλειος ὡς Θεὸς ἀνεδείχθη καὶ ὡς ἄνθρωπος κατὰ πάντα τέλειος καὶ μένει τέλειος εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων.