Πρὸς Ἑβραίους

Ο Κύριος μας διαπαιδαγωγεί¹Τοιγαροῦν καὶ ἡμεῖς, τοσοῦτον ἔχοντες περικείμενον ἡμῖν νέφος μαρτύρων, ὄγκον ἀποθέμενοι πάντα καὶ τὴν εὐπερίστατον ἁμαρτίαν, δι᾿ ὑπομονῆς τρέχωμεν τὸν προκείμενον ἡμῖν ἀγῶνα, ¹Διὰ τοῦτο, λοιπόν, καὶ ἡμεῖς, ἀφοῦ ἔχομεν ὁλόγυρά μας τόσον μεγάλο νέφος ἀναριθμήτων ἁγίων, ποὺ ἐμαρτύρησαν καὶ ἐμαρτυρήθησαν διὰ τὴν πίστιν των, ἂς πετάξωμεν μακρυὰ ἀπὸ ἐπάνω μᾶς κάθε βάρος ἀπὸ τὰς καταθλιπτικὰς μερίμνας τοῦ βίου καὶ προπαντὸς τὴν ἁμαρτίαν, ἡ ὁποία ἀπὸ ὅλα τὰ σημεῖα κατὰ τρόπον δελεαστικὸν καὶ προκλητικὸν εὔκολα μᾶς περιβάλλει, καὶ ἂς τρέχωμεν μὲ ἐπιμονὴν καὶ ὑπομονὴν τὸν ἀγῶνα, ποὺ εὑρίσκεται ἐνώπιον μας. ²ἀφορῶντες εἰς τὸν τῆς πίστεως ἀρχηγὸν καὶ τελειωτὴν Ἰησοῦν, ὃς ἀντὶ τῆς προκειμένης αὐτῷ χαρᾶς ὑπέμεινε σταυρὸν, αἰσχύνης καταφρονήσας, ἐν δεξιᾷ τε τοῦ θρόνου τοῦ Θεοῦ κεκάθικεν. ²Διὰ νὰ ἀντλοῦμεν δὲ θάρρος καὶ δύναμιν, ἂς ἔχωμεν προσηλωμένα μὲ πίστιν τὰ βλέμματά μας εἰς τὸν Χριστόν, τὸν ἀρχηγὸν καὶ ἰδρυτὴν τῆς πίστεώς μας, ὁ ὁποῖος μὲ τὴν χάριν του μᾶς χειραγωγεῖ εἰς τὸν δρόμον τῆς τελειότητος. Αὐτὸς ἀντὶ τῆς μακαριότητος, τὴν ὁποίαν εἶχε πάντοτε ἐμπρὸς του ὡς Θεὸς καὶ ἀντὶ τῆς χαρᾶς τὴν ὁποίαν ἐδικαιοῦτο νὰ ἀπολαμβάνῃ καὶ ὡς ἄνθρωπος ἀναμάρτητος εὐαρεστήσας κατὰ πάντα εἰς τὸν Πατέρα, ἐπροτίμησε καὶ ὑπέμεινε τὸν σταυρικὸν θάνατον καὶ κατεφρόνησε τὴν ἐντροπὴν καὶ τὸν ἐξευτελισμὸν πρὸς χάριν ἡμῶν. Καὶ διὰ τοῦτο ἔχει καθίσει τώρα εἰς τὰ δεξιὰ τοῦ θρόνου τοῦ Θεοῦ. ³ἀναλογίσασθε γὰρ τὸν τοιαύτην ὑπομεμενηκότα ὑπὸ τῶν ἁμαρτωλῶν εἰς αὐτὸν ἀντιλογίαν, ἵνα μὴ κάμητε ταῖς ψυχαῖς ὑμῶν ἐκλυόμενοι. ³Σκεφθῆτε, λοιπόν, ἐκεῖνον, ὁ ὁποῖος ἀπὸ τοὺς ἁμαρτωλοὺς καὶ μοχθηροὺς βασανιστὰς καὶ σταυρωτὰς του ὑπέμεινε τόσον μεγάλην μαρτυρικὴν ὀδύνην καὶ ἐξουθένωσιν, διὰ νὰ μὴ ἀποκάμετε καὶ λιποψυχήσετε κσαὶ παραλύσουν ἀποθαρρυμέναι αἱ ψυχαὶ σας. ⁴Οὔπω μέχρις αἵματος ἀντικατέστητε πρὸς τὴν ἁμαρτίαν ἀνταγωνιζόμενοι, ⁴Δὲν ἀντισταθήκατε ἀκόμη ἀγωνιζόμενοι σκληρὰ ἐναντίον τῆς ἁμαρτίας, ὥστε νὰ χύσετε καὶ αὐτὸ τὸ αἷμα σας. ⁵καὶ ἐκλέλησθε τῆς παρακλήσεως, ἥτις ὑμῖν ὡς υἱοῖς διαλέγεται· υἱέ μου, μὴ ὀλιγώρει παιδείας Κυρίου, μηδὲ ἐκλύου ὑπ᾿ αὐτοῦ ἐλεγχόμενος. ⁵Καὶ ἐν τούτοις ἐξεχάσατε τὴν παρηγορίαν καὶ προτροπήν, τὴν ὁποίαν μᾶς κάμνει ὁ Θεός, ὅταν συνομιλῇ μαζῆ μας σὰν πρὸς παιδιά του· <παιδί μου, μὴ ἀμελῇς καὶ μὴ ἀδιαφορῇς διὰ τὴν παιδαγωγίαν, ποὺ ἔστω καὶ διὰ μέσου θλίψεων, σοῦ κάμνει ὁ Κύριος καὶ μὴ παραλύῃς καὶ ἀποθαρρύνεσαι, ὅταν ἐλέγχεσαι ἀπὸ αὐτόν. ⁶ὃν γὰρ ἀγαπᾷ Κύριος παιδεύει, μαστιγοῖ δὲ πάντα υἱὸν ὃν παραδέχεται. ⁶Διότι ἐκεῖνον ποὺ ἀγαπᾷ ὁ Κύριος, τὸν παιδαγωγεῖ καὶ τὸν μορφώνει διὰ μέσου τῶν θλίψεων· μαστιγώνει δὲ μὲ ταλαιπωρίες κάθε υἱόν, τὸν ὁποῖον δέχεται κοντὰ του ὡς ἰδικὸν του>. ⁷εἰ παιδείαν ὑπομένετε, ὡς υἱοῖς ὑμῖν προσφέρεται ὁ Θεός· τίς γάρ ἐστιν υἱὸς ὃν οὐ παιδεύει πατήρ; ⁷Ἐὰν δείχνετε ὑπομονὴν καὶ δέχεσθε τὴν παιδαγωγίαν αὐτὴν τοῦ Κυρίου, ἂς ἔχετε ὑπ᾿ ὄψιν σας, ὅτι ὁ Θεὸς συμπεριφέρεται πρὸς σᾶς, σὰν πρὸς παιδιά του. Διότι, ὑπάρχει κανένας υἱός, τὸν ὁποῖον δὲν παιδαγωγεῖ μὲ πολλοὺς τρόπους ὁ πατέρας; ⁸εἰ δὲ χωρίς ἐστε παιδείας, ἧς μέτοχοι γεγόνασι πάντες, ἄρα νόθοι ἐστὲ καὶ οὐχ υἱοί. ⁸Ἐὰν ὅμως μένετε χωρὶς αὐτὴν τὴν παιδαγωγίαν, εἰς τὴν ὁποίαν ἔλαβαν μέρος καὶ τὴν ἐγεύθησαν ὅλα τὰ ἀληθινὰ παιδιά τοῦ Θεοῦ, τότε δὲν εἷσθε γνήσια παιδιά τοῦ Θεοῦ, ἀλλὰ νόθα. ⁹εἶτα τοὺς μὲν τῆς σαρκὸς ἡμῶν πατέρας εἴχομεν παιδευτὰς καὶ ἐνετρεπόμεθα· οὐ πολλῷ μᾶλλον ὑποταγησόμεθα τῷ πατρὶ τῶν πνευμάτων καὶ ζήσομεν; ⁹Ἔπειτα, ἂς σκεφθῶμεν καὶ τοῦτο· ὅταν ἥμεθα μικροὶ εἴχαμεν τοὺς σαρκικοὺς πατέρας μας ὡς παιδαγωγούς, οἱ ὁποῖοι καὶ μᾶς ἐπέπλητταν καὶ μᾶς ἐτιμωροῦσαν καὶ ἐδοκιμάζαμεν ἐντροπὴν καὶ συστολὴν ἐπέναντί των. Δὲν πρέπει, λοιπόν, ἀκόμη περισσότερον, νὰ ὑποταχθῶμεν εἰς τὸν Θεόν, τὸν δημιουργὸν καὶ πατέρα ὅλων τῶν πνευματικῶν ὑπάρξεων, καὶ νὰ κερδήσωμεν ἔτσι τὴν αἰωνίαν ζωήν; ¹⁰οἱ μὲν γὰρ πρὸς ὀλίγας ἡμέρας κατὰ τὸ δοκοῦν αὐτοῖς ἐπαίδευον, ὁ δὲ ἐπὶ τὸ συμφέρον, εἰς τὸ μεταλαβεῖν τῆς ἁγιότητος αὐτοῦ. ¹⁰Διότι οἱ μὲν σαρκικοὶ γονεῖς μᾶς ἐπαιδαγωγοῦσαν, ὅπως ἐνόμιζαν καλόν, διὰ νὰ ἐπιτύχωμεν κατὰ τὸ ὀλιγοχρόνιον αὐτὸ διάστημα τῆς ἐπιγείου ζωῆς μας. Ὁ Θεὸς ὅμως μᾶς παιδαγωγεῖ (σύμφωνα μὲ τὴν ἀγαθότητα καὶ σοφίαν αὐτοῦ κατὰ τὸν ἀπολύτως ὀρθὸν τρόπον) πρὸς τὸ συμφέρον μας, διὰ νὰ γίνωμεν μέτοχοι τῆς ἁγιότητος καὶ τῆς δόξῃς αὐτοῦ. ¹¹πᾶσα δὲ παιδεία πρὸς μὲν τὸ παρὸν οὐ δοκεῖ χαρᾶς εἶναι, ἀλλὰ λύπης, ὕστερον δὲ καρπὸν εἰρηνικὸν τοῖς δι᾿ αὐτῆς γεγυμνασμένοις ἀποδίδωσι δικαιοσύνης. ¹¹Κάθε παιδαγωγία, καθ᾿ ὅν χρόνον διαρκεῖ, δὲν φαίνεται νὰ φέρῃ χαράν, ἀλλὰ λύπην, ὕστερον ὅμως, εἰς ἐκείνους, ποὺ ἠσκήθησαν καὶ ἐπαιδαγωγήθησαν δι᾿ αὐτῆς, ἀποδίδει καὶ φέρει εἰρηνικὸν καὶ εὐχάριστον καρπὸν δικαιοσύνης καὶ ἁγιότητος. ¹²Διὸ τὰς παρειμένας χεῖρας καὶ τὰ παραλελυμένα γόνατα ἀνορθώσατε, ¹²Ἀκριβῶς, διότι τόσον μεγάλην ὠφέλειαν φέρει ἡ παιδαγωγία τοῦ Θεοῦ <ἐσηκώσατε καὶ χαλυβδώσατε τὰ πεσμένα κάτω χέρια καὶ τὰ παραλελυμένα γόνατα> ¹³καὶ τροχιὰς ὀρθὰς ποιήσατε τοῖς ποσὶν ὑμῶν, ἵνα μὴ τὸ χωλὸν ἐκτραπῇ, ἰαθῇ δὲ μᾶλλον. ¹³καὶ <κάμετε εὐθεῖς τοὺς δρόμους, διὰ νὰ βαδίζουν μὲ ἀσφάλειαν τὸ πόδια σας>, διὰ νὰ μὴ παρεκκλίνῃ καὶ ξεκόψῃ ἀπὸ τὸν ὀρθὸν δρόμον ὁ χωλός, ἀλλὰ μᾶλλον νὰ ἰαρευθῇ. Προτροπές και υποδείξεις¹⁴Εἰρήνην διώκετε μετὰ πάντων, καὶ τὸν ἁγιασμόν, οὗ χωρὶς οὐδεὶς ὄψεται τὸν Κύριον, ¹⁴Ἀγωνίζεσθε καὶ προσπαθεῖτε νὰ ἔχετε εἰρήνην μὲ ὅλους, νὰ ἀποκτήσετε δὲ τὴν ἁγιότητα καὶ καθαρότητα τῆς καρδίας, διότι χωρὶς αὐτὴν τὴν ἁγιότητα κανεὶς δὲν θὰ ἵδῃ τὸν Κύριον. ¹⁵ἐπισκοποῦντες μή τις ὑστερῶν ἀπὸ τῆς χάριτος τοῦ Θεοῦ, μή τις ῥίζα πικρίας ἄνω φύουσα ἐνοχλῇ καὶ διὰ ταύτης μιανθῶσι πολλοί, ¹⁵Προσέχετε καλά, μήπως κανεὶς ἀπὸ σᾶς στερεῖται ἐξ ὑπαιτιότητος του τὴν χάριν τοῦ Θεοῦ καὶ χάση τὴν σωτηρίαν. Προσέχετε μήπως καμμιὰ πικρὴ ρίζα ἐγωπαθοῦς καὶ ἁμαρτωλῆς καρδίας φυτρώνει πρὸς τὰ πάνω καὶ προκαλεῖ ἐνόχλησιν καὶ μολυνθοῦν μὲ αὐτὴν πολλοί. ¹⁶μή τις πόρνος ἢ βέβηλος ὡς Ἠσαῦ, ὃς ἀντὶ βρώσεως μιᾶς ἀπέδοτο τὰ πρωτοτόκια αὐτοῦ. ¹⁶Προσέχετε ἀκόμη, μήπως εἶναι κανεὶς πόρνος ἢ ἀσεβὴς καὶ ἀνίερος, ὅπως ὁ Ἠσαῦ, ὁ ὁποῖος ἀντὶ ἑνὸς φαγητοῦ ἐπώλησε τὰ ἱερὰ καὶ ἀνεκτίμητα πρωτοτόκιά του, ἀπὸ τὰ ὁποῖα καὶ ἐξέπεσε διὰ παντός. ¹⁷ἴστε γὰρ ὅτι καὶ μετέπειτα, θέλων κληρονομῆσαι τὴν εὐλογίαν, ἀπεδοκιμάσθη· μετανοίας γὰρ τόπον οὐχ εὗρε, καίπερ μετὰ δακρύων ἐκζητήσας αὐτήν. ¹⁷Διότι γνωρίζετε, ὅτι, ἂν καὶ ἔπειτα ἤθελε νὰ ξαναπάρῃ πάλιν τὴν εὐλογίαν τῶν πρωτοτοκιῶν, ἀπεδοκιμάσθη ἀπὸ τὸν Θεόν. Διότι δὲν εὗρε ἀποτελεσματικὸν τρόπον μετανοίας, διὰ νὰ ἐπανορθώσῃ τὸ σφάλμα του, ἂν καὶ μὲ δάκρυα ἐζήτησε τὴν ἐπανόρθωσιν ἐκ μέρους τοῦ πατρὸς του. Η ασύγκριτη ανωτερότητα της ουράνιας Ιερουσαλήμ¹⁸Οὐ γὰρ προσεληλύθατε ψηλαφωμένῳ ὄρει καὶ κεκαυμένῳ πυρὶ καὶ γνόφῳ καὶ σκότῳ καὶ θυέλλῃ ¹⁸Νὰ εἷσθε ἄγρυπνοι καὶ προσεκτικοί, μήπως καὶ χάσετε ἀπὸ ραθυμίαν καὶ ἐμέλειαν τὴν σωτηρίαν, διότι δὲν ἔχετε πλησιάσει ἕνα ψηλαφητὸ καὶ <φλογισμένο ἀπὸ πῦρ βουνό, ὅπως ἧτο τὸ Σινᾶ, οὔτε πυκνὴν μαύρην ὁμίχλην καὶ σκότος καὶ θύελλαν ¹⁹καὶ σάλπιγγος ἤχῳ καὶ φωνῇ ῥημάτων, ἧς οἱ ἀκούσαντες παρῃτήσαντο μὴ προστεθῆναι αὐτοῖς λόγον· ¹⁹καὶ συγκλονιστικὸν ἦχον σάλπιγγος καὶ φοβερὰν φωνὴν λόγων Θεοῦ>, τὴν ὁποίαν, ὅταν ἤκουσαν οἱ Ἰουδαῖοι, ἐκεῖ εἰς τὸ Σινᾶ, κατυελήφθησαν ἀπὸ φόβον, ἠρνήθησαν νὰ τὴν ἀκούσουν καὶ παρεκάλεσαν νὰ μὴ προστεθοῦν καὶ ἄλλοι λόγοι εἰς αὐτούς. ²⁰οὐκ ἔφερον γὰρ τὸ διαστελλόμενον· κἂν θηρίον θίγῃ τοῦ ὄρους, λιθοβοληθήσεται· ²⁰Διότι δὲν τοὺς ἧτο δυνατὸν νὰ ὑποφέρουν ἐκεῖνο ποὺ εἶχεν ἀπειλήσει ὁ Θεός· <καὶ ζῷον ἀκόμη ἐὰν πλησιάση καὶ ἐγγίσῃ τὸ ὅρος θὰ λιθοβοληθῇ>. ²¹καί· οὕτω φοβερὸν ἦν τὸ φανταζόμενον! Μωϋσῆς εἶπεν· ἔκφοβός εἰμι καὶ ἔντρομος· ²¹Καὶ ἧτο τόσον πολὺ φοβερὸν αὐτὸ τὸ φαινόμενον, ποὺ ἐπρόβαλεν εἰς τὰ μάτια των, ὥστε καὶ ὁ ἴδιος ὁ Μωϋσῆς εἶπε· <εἷμαι γεμᾶτος φόβον καὶ τρόμον!> ²²ἀλλὰ προσεληλύθατε Σιὼν ὄρει καὶ πόλει Θεοῦ ζῶντος, Ἱερουσαλὴμ ἐπουρανίῳ, καὶ μυριάσιν ἀγγέλων, ²²Ἀλλ᾿ ἔχετε προσέλθει εἰς τὸ ὅρος τῆς νέας Σιών, εἰς τὴν πνευματικὴν πόλιν τοῦ ζῶντος Θεοῦ, εἰς τὴν ἐπουράνιον Ἱερουσαλὴμ καὶ εἰς τὰς μυριάδας τῶν ἀγγέλων, ²³πανηγύρει καὶ ἐκκλησίᾳ πρωτοτόκων ἐν οὐρανοῖς ἀπογεγραμμένων, καὶ κριτῇ Θεῷ πάντων, καὶ πνεύμασι δικαίων τετελειωμένων, ²³εἰς πανευφρόσυνον πανήγυριν καὶ εἰς χαρμόσυνον συγκέντρωσιν τῶν ἐκλεκτῶν τέκνων τοῦ Θεοῦ, τὰ ὁποῖα ἔχουν πλέον καταγραφῆ ὡς πολῖται τῆς βασιλείας τῶν οὐρανῶν. Ἐπλησιάσατε καὶ εἰς τὸν Θεόν, τὸν δικαιοκρίτην ὅλων, καὶ εἰς τὰ πνεύματα τῶν δικαίων, ποὺ ἔχουν πλέον ἀποκτήσει τὴν ἠθικὴν τελείωσιν καὶ ἀναμένουν τὴν τελείαν μακαριότητα. ²⁴καὶ διαθήκης νέας μεσίτῃ Ἰησοῦ, καὶ αἵματι ῥαντισμοῦ κρεῖττον λαλοῦντι παρὰ τὸν Ἄβελ. ²⁴Προσήλθατε ἀκόμη κοντὰ εἰς τὸν μεσίτην τῆς νέας διαθήκης, τὸν Ἰησοῦν, καὶ εἰς τὸ αἷμα τῆς θυσίας του, μὲ τὸ ὁποῖον ἐρραντίσθητε καὶ ἐπήρατε τὴν λύτρωσιν καὶ τὸν ἁγιασμὸν καὶ τὸ ὁποῖον λαλεῖ καὶ συνηγορεῖ πλησίον τοῦ Θεοῦ ὑπὲρ ἡμῶν, περισσότερον ἀπὸ τὸ αἷμα τοῦ Ἄβελ, ποὺ ἐζητοῦσε ἐκδίκησιν ἐναντίον τοῦ ἀδελφοκτόνου. ²⁵Βλέπετε μὴ παραιτήσησθε τὸν λαλοῦντα. εἰ γὰρ ἐκεῖνοι οὐκ ἔφυγον τὸν ἐπὶ τῆς γῆς παραιτησάμενοι τὸν χρηματίζοντα, πολλῷ μᾶλλον ἡμεῖς οἱ τὸν ἀπ᾿ οὐρανῶν ἀποστρεφόμενοι· ²⁵Προσέχετε, λοιπόν, μήπως τυχὸν καὶ ἀπαρνηθῆτε τὸν πανάγαθον Θεόν, ποὺ σᾶς ὁμιλεῖ· διότι ἐὰν οἱ Ἑβραῖοι τῆς παλαιᾶς ἐποχῆς, ποὺ ἠρνήθησαν νὰ ὑπακούσουν εἰς τὸν Μωϋσέα, τὸν ὁμιλοῦντα ἐκ μέρους τοῦ Θεοῦ, δὲν ἐξέφυγαν τὴν τιμωρίαν, πολὺ περισσότερον δὲν θὰ ξεφύγωμεν ἡμεῖς, ποὺ ἀπαρνούμεθα τὸν Θεὸν καὶ ἀποστρέφομεν τὸν ἑαυτὸν μας ἀπὸ ἐκεῖνος, ποὺ μᾶς ὁμιλεῖ ἐκ τῶν οὐρανῶν. ²⁶οὗ ἡ φωνὴ τὴν γῆν ἐσάλευσε τότε, νῦν δὲ ἐπήγγελται λέγων· ἔτι ἅπαξ ἐγὼ σείω οὐ μόνον τὴν γῆν, ἀλλὰ καὶ τὸν οὐρανόν. ²⁶Αὐτοῦ δὲ τοῦ Θεοῦ ἡ φωνὴ συνεκλόνισε τότε τὴν γῆν, τώρα δὲ ἔχει προαναγγείλει καὶ ὑποσχεθῆ διὰ τοῦ προφήτου λέγων· <ἀκόμη μίαν φορὰν ἐγὼ θὰ σείσω ὄχι μόνον τὴν γῆν, ἀλλὰ καὶ τὸν οὐρανόν>. ²⁷τὸ δὲ ἔτι ἅπαξ δηλοῖ τῶν σαλευομένων τὴν μετάθεσιν ὡς πεποιημένων, ἵνα μείνῃ τὰ μὴ σαλευόμενα. ²⁷Αὐτό, τὸ <μία ἀκόμη φοράν> ποὺ λέγει, δηλώνει τὴν μετακίνησιν καὶ ἀλλαγὴν αὐτῶν, ποὺ σὰν κτίσματα φθαρτὰ μετακινοῦνται καὶ ἀλλοιώνεται, διὰ νὰ μείνουν τὰ ἀμετακίνητα καὶ αἰώνια, ποὺ ὑπάρχουν εἰς τοὺς οὐρανούς. ²⁸Διὸ βασιλείαν ἀσάλευτον παραλαμβάνοντες ἔχωμεν χάριν, δι᾿ ἧς λατρεύωμεν εὐαρέστως τῷ Θεῷ μετὰ αἰδοῦς καὶ εὐλαβείας· ²⁸Δι᾿ αὐτό, ἀφοῦ ἐπήραμεν ὡς ἀνεκτίμητον κληρονομίαν μας βασιλείαν ἀκλόνητον καὶ αἰωνίαν, τὴν βασιλείαν ποὺ μᾶς προσφέρει ὁ Χριστός, ἂς αἰσθανώμεθα συνεχῶς καὶ ἂς ἐκφράζωμεν πρὸς τὸν Θεὸν εὐχαριστίαν. Καὶ μὲ τὴν εὐχαριστίαν αὐτήν, ἂς λατρεύωμεν τὸν Θεὸν κατὰ τρόπον εὐάρεστον εἰς αὐτόν, μὲ σεμνότητα καὶ εὐλάβειαν· ²⁹καὶ γὰρ ὁ Θεὸς ἡμῶν πῦρ καταναλίσκον. ²⁹Διότι ὁ Θεὸς μας εἶναι φωτιά, ποὺ κατακαίει καὶ ἐξολοθρεύει κάθε ἀναιδῆ καὶ ἀσεβῆ.