Πρὸς Ἑβραίους

Η υπόσχεση του Θεού μένει γι αυτούς που πιστεύουν¹Φοβηθῶμεν οὖν μή ποτε, καταλειπομένης ἐπαγγελίας εἰσελθεῖν εἰς τὴν κατάπαυσιν αὐτοῦ, δοκῇ τις ἐξ ὑμῶν ὑστερηκέναι. ¹Λοιπὸν καὶ ἡμεῖς, ἔχοντες ὑπ᾿ ὄψιν τὴν τιμωρίαν τῶν Ἑβραίων ἂς φοβηθῶμεν μήπως τυχόν, ἐνῶ ἰσχύει δι᾿ ἡμᾶς ἡ νέα ὑπόσχεσις τοῦ Θεοῦ διὰ νὰ εἰσέλθωμεν εἰς τὴν αἰωνίαν ἀνάπαυσιν τῆς ἐνδόξου Βασιλείας του, φανῇ ὅτι κάποιος ἀπὸ σᾶς ἔχει καθυστερήσει καὶ μένει ἔξω. ²καὶ γάρ ἐσμεν εὐηγγελισμένοι, καθάπερ κἀκεῖνοι· ἀλλ’ οὐκ ὠφέλησεν ὁ λόγος ἀκοῆς ἐκείνους μὴ συγκεκραμένους τῇ πίστει τοῖς ἀκούσασιν. ²Διότι καὶ ἡμεῖς ἔχομεν πάρει τὴν χαρμόσυνον ὑπόσχεσιν τῆς αἰωνίου ζωῆς, ὅπως ἀκριβῶς ἐκεῖνοι εἴχαν πάρει τὴν ὑπόσχεσιν διὰ τὴν γῆν τῆς ἀναπαύσεώς των. Ἀλλὰ δὲν τοὺς ὠφέλησεν ὁ λόγος, τὸν ὁποῖον ἤκουσαν διὰ τὴν γῆν τῆς ἐπαγγελίας, ἐπειδὴ εἰς τοὺς ἀκούσαντας δὲν ἧτο συνυφασμένος καὶ συνδεδεμένος μὲ τὴν ζωντανὴν πίστιν καὶ τὴν πρόθυμον ὑπακοήν. ³εἰσερχόμεθα γὰρ εἰς τὴν κατάπαυσιν οἱ πιστεύσαντες, καθὼς εἴρηκεν· ὡς ὤμοσα ἐν τῇ ὀργῇ μου, εἰ εἰσελεύσονται εἰς τὴν κατάπαυσίν μου· καίτοι τῶν ἔργων ἀπὸ καταβολῆς κόσμου γενηθέντων. ³Ἡμεῖς ὅμως, ποὺ ἔχομεν πιστεύσει, θὰ εἰσέλθωμεν εἰς τὴν αἰωνίαν ἀνάπαυσιν τοῦ οὐρανοῦ, καθὼς ἔχει εἴπει ὁ Θεός: <Ἔτσι ὠργισμένος ἐναντίον των ὡρκίσθην, ὅτι δὲν θὰ εἰσέλθουν εἰς τὴν γῆν τῆς ἀναπαύσεως, ποὺ τοὺς ἔχω ὑποσχεθή>· καίτοι τὰ ἔργα τοῦ Θεοῦ, συνεπῶς καὶ ἡ γῆ τῆς καταπαύσεως, ἔγιναν ἀπὸ τότε ποὺ ἐκτίσθη ὁ κόσμος. ⁴εἴρηκε γάρ που περὶ τῆς ἑβδόμης οὕτω· καὶ κατέπαυσεν ὁ Θεὸς ἐν τῇ ἡμέρᾳ τῇ ἑβδόμῃ ἀπὸ πάντων τῶν ἔργων αὐτοῦ· ⁴Διότι ἔχει λεχθῇ κάπου εἰς τὴν Ἁγίαν Γραφὴν διὰ τὴν ἑβδόμην ἡμέραν τοῦτο· <καὶ κατέπαυσεν ὁ Θεός κατὰ τὴν ἑβδόμην ἡμέραν ἀπὸ ὅλα τὰ ἔργα του>. ⁵καὶ ἐν τούτῳ πάλιν· εἰ εἰσελεύσονται εἰς τὴν κατάπαυσίν μου. ⁵Καὶ πάλιν εἰς τὴν Ἁγίαν Γραφὴν ἔχει λεχθῇ· <δὲν θὰ εἰσέλθουν εἰς τὴν καταύπασίν μου>, ὅπως καὶ πράγματι δὲν εἰσῆλθον. ⁶ἐπεὶ οὖν ἀπολείπεταί τινας εἰσελθεῖν εἰς αὐτήν, καὶ οἱ πρότερον εὐαγγελισθέντες οὐκ εἰσῆλθον δι᾿ ἀπείθειαν, ⁶Ἐπειδή, λοιπόν, ὑπολείπεται νὰ εἰσέλθουν κάποιοι εἰς τὴν καταύπασιν καὶ αὐτοί ποὺ ἐδέχθησαν προηγουμένως τὴν χαρμόσυνον ὑπόσχεσιν δὲν εἰσῆλθον εἰς αὐτὴν ἐξ αἰτίας τῆς ἀπιστίας των, ⁷πάλιν τινὰ ὁρίζει ἡμέραν, σήμερον, ἐν Δαυῒδ λέγων, μετὰ τοσοῦτον χρόνον, καθὼς εἴρηται· σήμερον ἐὰν τῆς φωνῆς αὐτοῦ ἀκούσητε, μὴ σκληρύνητε τὰς καρδίας ὑμῶν. ⁷πάλιν ὁ Θεὸς ὁρίζει κάποιον ἄλλην ἡμέραν, λέγων μὲ τὸ στόμα τοῦ Δαυΐδ· σήμερον, ὕστερα δηλαδὴ ἀπὸ τόσους αἰῶνας μετὰ τὸν Μωϋσέα, καθὼς ἔχει λεχθῇ διὰ τοῦ Δαυῒδ <σήμερον, ἐὰν ἀκούσετε τὴν φωνὴν τοῦ Θεοῦ, μὴ κάμετε σκληρὰς τὰς καρδίας σας, μὲ τὴν ἀπιστίας καὶ τὴν ἀνυπακοὴν σας>. ⁸εἰ γὰρ αὐτοὺς Ἰησοῦς κατέπαυσεν, οὐκ ἂν περὶ ἄλλης ἐλάλει μετὰ ταῦτα ἡμέρας· ⁸Διότι, ἐὰν ὁ Ἰησοῦς τοῦ Ναυῆ ὠδηγοῦσε τοὺς Ἑβραίους ἐκείνους τῆς ἀνυπακοῆς καὶ τοὺς εἰσῆγε τότε εἰς τὴν γῆν τῆς καταπαύσεως, δὲν θὰ ὠμιλοῦσε ὁ Θεὸς ἔπειτα ἀπὸ αὐτὰ περὶ ἄλλης ἡμέρας καταπαύσεως. (Ἡ γῆ τῆς ἐπαγγελίας εἰς τὴν ὁποίαν εἰσῆλθον οἱ Ἰσραηλῖται δὲν ἧτο ἡ γῆ τῆς ἀληθινῆς, τῆς αἰωνίας ἀναπαύσεως. Δι᾿ αὐτὸ ὁ Θεὸς ὁμιλεῖ περὶ ἄλλης ἀναπαύσεως). ⁹ἄρα ἀπολείπεται σαββατισμὸς τῷ λαῷ τοῦ Θεοῦ. ⁹Διὰ νὰ ὁμιλῇ ὅμως τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον περὶ ἄλλης καταπαύσεως, σημαίνει ὅτι ἀπομένει αἰωνία καὶ χαρμόσυνος κατάπαυσις καὶ μακαριότητος εἰς τὸν ἀληθινὸν λαὸν τοῦ Θεοῦ. ¹⁰ὁ γὰρ εἰσελθὼν εἰς τὴν κατάπαυσιν αὐτοῦ καὶ αὐτὸς κατέπαυσεν ἀπὸ τῶν ἔργων αὐτοῦ, ὥσπερ ἀπὸ τῶν ἰδίων ὁ Θεός. ¹⁰Διότι ἐκεῖνος ποὺ εἰσῆλθεν εἰς αὐτὴν τὴν αἰωνίαν κατάπαυσιν τοῦ Θεοῦ, εἰς τὴν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν, ἔχει ἀναπαυθῆ καὶ αὐτὸς ἀπὸ τοὺς ἀγῶνας καὶ τὰ ἔργα του, ὅπως ἀκριβῶς καὶ ὁ Θεὸς ἀνεπαύθη ἀπὸ τὰ ἰδικὰ τοῦ ἔργα. ¹¹Σπουδάσωμεν οὖν εἰσελθεῖν εἰς ἐκείνην τὴν κατάπαυσιν, ἵνα μὴ ἐν τῷ αὐτῷ τις ὑποδείγματι πέσῃ τῆς ἀπειθείας. ¹¹῍Ας προσπαθήσωμεν, λοιπόν, μὲ κάθε ἐπιμέλειαν καὶ δραστηριότητα νὰ εἰσέλθωμεν εἰς ἐκείνην τὴν οὐρανίαν ἀνάπαυσιν, διὰ νὰ μὴ πέσῃ κανεὶς εἰς τὸ αὐτὸ κατάντημα καὶ πάθημα τῶν ἀπίστων καὶ ἀνυποτάκτων Ἰουδαίων. ¹²Ζῶν γὰρ ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ καὶ ἐνεργὴς καὶ τομώτερος ὑπὲρ πᾶσαν μάχαιραν δίστομον καὶ διικνούμενος ἄχρι μερισμοῦ ψυχῆς τε καὶ πνεύματος, ἁρμῶν τε καὶ μυελῶν, καὶ κριτικὸς ἐνθυμήσεων καὶ ἐννοιῶν καρδίας, ¹²Διότι ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ δὲν εἶναι νεκρὸς καὶ ἀδρανής, ἀλλὰ ζωντανὸς καὶ δραστήριος, κοπτερώτερος ἀπὸ κάθε κολοτροχισμένο δίκοπο μαχαίρι, ἱκανὸς νὰ εἰσδύῃ εἰς ὅλην τὴν ὕπαρξιν τοῦ ἀνθρώπου, μέχρι ποὺ νὰ ξεχωρίζῃ τὴν ψυχὴν καὶ τὰ πνευματικὰ χαρίσματα τοῦ ἀνθρώπου, τὰς ἀρθρώσεις καὶ τοὺς μυελούς· καὶ ἔχει τὴν δύναμιν νὰ ἐρευνᾷ καὶ νὰ κρίνῃ καὶ τὰς πλέον ἀφανεῖς καὶ κρυφίας σκέψεις καὶ ἐννοίας τῆς καρδίας. ¹³καὶ οὐκ ἔστι κτίσις ἀφανὴς ἐνώπιον αὐτοῦ, πάντα δὲ γυμνὰ καὶ τετραχηλισμένα τοῖς ὀφθαλμοῖς αὐτοῦ, πρὸς ὃν ἡμῖν ὁ λόγος. ¹³Καὶ δὲν ὑπάρχει κανένα κτίσμα ἀφανὲς καὶ ἀόρατον ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ, ἀλλ᾿ ὅλα εἶναι γυμνὰ καὶ ξέσκεπα εἰς τὰ μάτια αὐτοῦ, πρὸς τὸν ὁποῖον καὶ ἡμεῖς μίαν ἡμέραν θὰ λογοδοτήσωμεν. Ο Ιησούς είναι ο μέγας αρχιερέας¹⁴Ἔχοντες οὖν ἀρχιερέα μέγαν διεληλυθότα τοὺς οὐρανούς, Ἰησοῦν τὸν υἱὸν τοῦ Θεοῦ, κρατῶμεν τῆς ὁμολογίας. ¹⁴Ἀφοῦ, λοιπόν, ἔχομεν Ἀρχιερέα μέγαν, ποὺ ἔχει διαβῆ τοὺς οὐρανοὺς καὶ ἐκάθισεν ἐκ δεξιῶν τοῦ Θεοῦ, τὸν Ἰησοῦν, τὸν Υἱὸν τοῦ Θεοῦ, ἂς κρατῶμεν σφικτὰ τὴν ὁμολογίαν τῆς πίστεώς μας. ¹⁵οὐ γὰρ ἔχομεν ἀρχιερέα μὴ δυνάμενον συμπαθῆσαι ταῖς ἀσθενείαις ἡμῶν, πεπειρασμένον δὲ κατὰ πάντα καθ᾿ ὁμοιότητα χωρὶς ἁμαρτίας. ¹⁵Διότι δὲν ἔχομεν Ἀρχιερέα, ὁ ὁποῖος-λόγῳ ἀγνοίας ἐκείνων ποὺ συμβαίνουν εἰς ἡμᾶς-δὲν ἠμπορεῖ νὰ αἰσθανθῇ συμπάθειαν πρὸς τὰς πνευματικὰς καὶ ἠθικὰς ἡμῶν ἀσθενείας καὶ ἀδυναμίας. Τουναντίον ἔχομεν Ἀρχιερέα, ὁ ὁποῖος ἔχει πειρασθῆ καὶ δοκιμασθῆ εἰς ὅλα, ὅσα εἶναι δυνατὸν νὰ πειρασθῇ ἡ ἀνθρωπίνη φύσις, ὁμοίως μὲ ἡμᾶς, χωρὶς ὅμως νὰ παρασυρθῇ εἰς καμμίαν ἀπολύτως ἁμαρτίαν. ¹⁶προσερχώμεθα οὖν μετὰ παρρησίας τῷ θρόνῳ τῆς χάριτος, ἵνα λάβωμεν ἔλεον καὶ χάριν εὕρωμεν εἰς εὔκαιρον βοήθειαν. ¹⁶Λοιπὸν ἂς προσευχώμεθα μὲ θάρρος καὶ ἀκλόνητος πεποίθησιν εἰς τὸν θρόνον τῆς χάριτος, διὰ νὰ λάβωμεν ἔλεον καὶ συγχώρησιν τῶν ἁμαρτιῶν μας καὶ διὰ νὰ εὕρωμεν τὴν θείαν χάριν, ποὺ θὰ μᾶς βοηθῇ ἀποτελεσματικῶς εἰς κάθε περίστασιν πειρασμῶν καὶ κινδύνων.