Πρὸς Ἑβραίους

Η θυσία του Χριστού κατάργησε τις Ιουδαϊκές θυσίες¹Σκιὰν γὰρ ἔχων ὁ νόμος τῶν μελλόντων ἀγαθῶν, οὐκ αὐτὴν τὴν εἰκόνα τῶν πραγμάτων, κατ᾿ ἐνιαυτὸν ταῖς αὐταῖς θυσίαις ἃς προσφέρουσιν εἰς τὸ διηνεκὲς, οὐδέποτε δύναται τοὺς προσερχομένους τελειῶσαι· ¹Ἔχων, λοιπόν, ὁ Νόμος τῆς Π. Διαθήκης κάποιαν ἀμυδρὰν σκιὰν καὶ ὑποτύπωσιν τῶν ἀγαθῶν, τὰ ὁποῖα ἔμελλεν ὁ Χριστὸς νὰ δώσῃ καὶ μὴ ἔχων σαφῆ καὶ βεβαίαν εἰκόνα τῶν οὐρανίων πραγμάτων, δὲν ἠμπορεῖ ποτὲ μὲ τὰς ἰδίας θυσίας, τὰς ὁποίας κάθε χρόνο συνεχῶς προσφέρουν οἱ ἱερεῖς καὶ ὁ Ἀρχιερεύς, νὰ δώσῃ ἄφεσιν ἁμαρτιῶν καὶ λύτρωσιν, νὰ κάμῃ τελείους αὐτούς, οἱ ὁποῖοι προσέρχονται εἰς τὸν ναὸν καὶ τὸ θυσιαστήριον. ²ἐπεὶ οὐκ ἂν ἐπαύσαντο προσφερόμεναι, διὰ τὸ μηδεμίαν ἔχειν ἔτι συνείδησιν ἁμαρτιῶν τοὺς λατρεύοντας, ἅπαξ κεκαθαρμένους; ²Διότι, σᾶς ἐρωτῶ, ἐὰν πράγματι αἱ θυσίαι αὐταὶ εἶχαν τὴν δύναμιν νὰ κάμουν ἁγίους καὶ τελείους τοὺς ἀνθρώπους, δὲν θὰ ἔπαυαν νὰ προσφέρωνται, ἐφ᾿ ὅσον οἱ λατρεύοντες μὲ αὐτὰς τὸν Θεὸν καὶ ἐπικαλούμενοι τὸ ἔλεός του, δὲν θὰ εἴχαν πλέον συνείδησιν, ὅτι εἶναι ἁμαρτωλοί, μιὰ φορὰ καὶ εἴχαν καθαρισθῆ μὲ τὰς θυσίας των; Βεβαίως θὰ εἴχαν παύσει. ³ἀλλ᾿ ἐν αὐταῖς ἀνάμνησις ἁμαρτιῶν κατ᾿ ἐνιαυτόν· ³Ἀλλ᾿ ἐξακολουθοῦν νὰ προσφέρωνται, διότι εἰς αὐτὰς τὰς θυσίας γίνεται ὑπόμνησις καὶ ἀνάμνησις κάθε χρόνο τῶν ἁμαρτιῶν καὶ τῆς ἐνοχῆς ἐκείνων ποὺ τὰς προσφέρουν καὶ ἡ ὁποία παραμένει παρὰ τὰς θυσίας ποὺ προσφέρουν. ⁴ἀδύνατον γὰρ αἷμα ταύρων καὶ τράγων ἀφαιρεῖν ἁμαρτίας. ⁴Διότι εἶναι ἀδύνατον τὸ αἷμα τῶν ταύρων καὶ τῶν τράγων, ποὺ προσφέρονται ὡς θυσία, νὰ ἀφαιρῇ ἁμαρτίας καὶ νὰ ἐξαλείφῃ τὴν ἐνόχην. ⁵Διὸ εἰσερχόμενος εἰς τὸν κόσμον λέγει· θυσίαν καὶ προσφορὰν οὐκ ἠθέλησας, σῶμα δὲ κατηρτίσω μοι· ⁵Διὰ τοῦτο καὶ ὁ Χριστός, ὅταν διὰ τῆς ἐνανθρωπήσεώς του εἰσήρχετο εἰς τὸν κόσμον, εἶπε πρὸς τὸν Πατέρα του· <θυσίαν καὶ προσφορὰν σὰν ἐκείνας τῆς Π. Διαθήκης δὲν ἠθέλησες, ἀλλά μου ἐτοίμασες σῶμα, διὰ νὰ προσφέρω αὐτὸ θυσίαν εὐάρεστον εἰς σὲ καὶ λυτρωτικὴν διὰ τοὺς ἀνθρώπους. ⁶ὁλοκαυτώματα καὶ περὶ ἁμαρτίας οὐκ εὐδόκησας· ⁶Δὲν ἔχεις δὲ εὐαρεστηθῆ καὶ ἐπαναπαυθῆ εἰς θυσίας, ποὺ καίονται ὁλόκληροι ἐπάνω εἰς τὸ θυσιαστήριον ἢ εἰς θυσίας ποὺ προσφέρονται διὰ συγχώρησιν ἁμαρτίας. ⁷τότε εἶπον· ἰδοὺ ἥκω, ἐν κεφαλίδι βιβλίου γέγραπται περὶ ἐμοῦ, τοῦ ποιῆσαι, ὁ Θεός, τὸ θέλημά σου. ⁷Τότε εἶπα· ἰδοὺ ἦλθα -εἰς τὴν ἐπικεφαλίδα τοῦ βιβλίου καὶ εἰς ὅλον τὸ βιβλίον ἔχει γραφῆ προφητικῶς δι᾿ ἐμέ- διὰ νὰ ἐκτελέσω, ὦ Θεέ, πλήρως καὶ τελείως τὸ θέλημά σου>. ⁸ἀνώτερον λέγων ὅτι θυσίαν καὶ προσφορὰν καὶ ὁλοκαυτώματα καὶ περὶ ἁμαρτίας οὐκ ἠθέλησας οὐδὲ εὐδόκησας, αἵτινες κατὰ τὸν νόμον προσφέρονται, ⁸Ἀφοῦ, λοιπόν, παρὰ πάνω λέγει, ὅτι <θυσίαν καὶ προσφορὰν καὶ ὁλοκαυτώματα καὶ εἰδικὰς θυσίας περὶ συγχωρήσεως ἁμαρτίας δὲν ἠθέλησες, οὔτε εὐηρεστήθης εἰς αὐτάς>, ποὺ σύμφωνα μὲ τὸν Μωσαϊκὸν Νόμον σου προσφέρονται, ⁹τότε εἴρηκεν· ἰδοὺ ἥκω τοῦ ποιῆσαι, ὁ Θεός, τὸ θέλημά σου. ἀναιρεῖ τὸ πρῶτον ἵνα τὸ δεύτερον στήσῃ. ⁹τότε εἶπε· <ἰδοὺ ἦλθα νὰ ἐκτελέσω εἰς τὴν ἐντέλειαν, ὦ Θεέ, τὸ θέλημά σου>. Ἀκυρώνει ἔτσι καὶ καταργεῖ τὸ πρῶτον τμῆμα τοῦ Γραφικοῦ χωρίου, ποὺ ἀναφέρεται εἰς τὰς θυσίας, διὰ νὰ θεμελιώσῃ καὶ καταστήσῃ ἔγκυρον τὸ δεύτερον ποὺ ἀναφέρεται εἰς τὴν θυσίαν τοῦ Χριστοῦ. ¹⁰ἐν ᾧ θελήματι ἡγιασμένοι ἐσμὲν διὰ τῆς προσφορᾶς τοῦ σώματος Ἰησοῦ Χριστοῦ ἐφάπαξ. ¹⁰Διὰ τοῦ θελήματος δὲ αὐτοῦ τοῦ Θεοῦ, περὶ τῆς ἐνανθρωπήσεως καὶ θυσίας τοῦ Υἱοῦ του, εἵμεθα ἡμεῖς ἠγιασμένοι, διὰ μέσου τῆς θυσίας τοῦ σώματος τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, ἡ ὁποία ἔγινεν ἅπαξ διὰ παντός. ¹¹Καὶ πᾶς μὲν ἱερεὺς ἕστηκε καθ᾿ ἡμέραν λειτουργῶν καὶ τὰς αὐτὰς πολλάκις προσφέρων θυσίας, αἵτινες οὐδέποτε δύνανται περιελεῖν ἁμαρτίας· ¹¹Καὶ κάθε μὲν ἱερεὺς τῆς Π. Διαθήκης στέκεται κάθε ἡμέραν ἐμπρὸς εἰς τὸ θυσιαστήριον λειτουργῶν καὶ προσφέρων πολλὲς φορές τις ἴδιες θυσίες, αἱ ὁποῖαι ὅμως οὐδέποτε ἠμποροῦν νὰ συγχωρήσουν καὶ νὰ ἀφαιρέσουν ἁμαρτίες. ¹²αὐτὸς δὲ μίαν ὑπὲρ ἁμαρτιῶν προσενέγκας θυσίαν εἰς τὸ διηνεκὲς ἐκάθισεν ἐν δεξιᾷ τοῦ Θεοῦ, ¹²Αὐτὸς ὅμως ὁ Ἰησοῦς Χριστός, ἀφοῦ ἐπρόσφερε μίαν καὶ μόνην θυσίαν διὰ τὴν ἄφεσιν τῶν ἁμαρτιῶν, ἐκάθισε καὶ μένει διὰ παντὸς εἰς τὰ δεξιὰ τοῦ θρόνου τοῦ Θεοῦ, ¹³τὸ λοιπὸν ἐκδεχόμενος ἕως τεθῶσιν οἱ ἐχθροὶ αὐτοῦ ὑποπόδιον τῶν ποδῶν αὐτοῦ. ¹³περιμένων εἰς τὸ ἐξῆς, ἕως ὅτου νικημένοι καὶ ἐξουθενωμένοι τεθοῦν οἱ ἐχθροὶ του ὑποπόδιον τῶν ποδῶν του. ¹⁴μιᾷ γὰρ προσφορᾷ τετελείωκεν εἰς τὸ διηνεκὲς τοὺς ἁγιαζομένους. ¹⁴Διότι μὲ μίαν προσφορὰν καὶ θυσίαν, μὲ τὴν θυσίαν δηλαδὴ τοῦ ἑαυτοῦ του ἐπὶ τοῦ σταυροῦ, ἔκαμε διὰ παντὸς τελείους ἐκείνους ποὺ ζητοῦν καὶ ἁγιάζονται ἀπὸ αὐτόν. ¹⁵Μαρτυρεῖ δὲ ἡμῖν καὶ τὸ Πνεῦμα τὸ ἅγιον· μετὰ γὰρ τὸ προειρηκέναι, ¹⁵Ὅτι δὲ ὁ Χριστὸς μίαν ἔπρεπε νὰ προσφέρῃ θυσίαν εἰς ἁγιασμὸν ὅλων τῶν πιστῶν μᾶς τὸ βεβαιώνει καὶ τὸ μαρτυρεῖ τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον, διότι ὕστερα ἀπὸ αὐτό, ποὺ προηγουμένως εἶπεν· ¹⁶αὕτη ἡ διαθήκη ἣν διαθήσομαι πρὸς αὐτοὺς μετὰ τὰς ἡμέρας ἐκείνας, λέγει Κύριος· διδοὺς νόμους μου ἐπὶ καρδίας αὐτῶν, καὶ ἐπὶ τῶν διανοιῶν αὐτῶν ἐπιγράψω αὐτούς, ¹⁶<αὐτὴ εἶναι ἡ διαθήκη τὴν ὁποίαν θὰ συνάψω μὲ αὐτοὺς ἔπειτα ἀπὸ τὰς ἡμέρας ἐκείνας, λέγει ὁ Κύριος, θὰ δώσω τοὺς νόμους μου εἰς τὰς καρδίας των καὶ θὰ τοὺς ἐγχαράξω εἰς τὰς διανοίας των, διὰ νὰ μένουν ἔτσι ἀνεξάλειπτοι>. ¹⁷καὶ τῶν ἁμαρτιῶν αὐτῶν καὶ τῶν ἀνομιῶν αὐτῶν οὐ μὴ μνησθῶ ἔτι. ¹⁷Ἐν συνεχείᾳ δὲ προσθέτει· <καὶ δὲν θὰ ἐνθυμηθῶ πλέον τὰς ἁμαρτίας των καὶ τὰς παραβάσεις τοῦ Νόμου>. ¹⁸Ὅπου δὲ ἄφεσις τούτων, οὐκέτι προσφορὰ περὶ ἁμαρτίας. ¹⁸Ἀλλά, ὅπου ὑπάρχει συγχώρησις καὶ ἐξάλειψις ἁμαρτιῶν, δὲν ὑπάρχει πλέον ἀνάγκην νὰ προσφέρεται θυσία διὰ τὰς ἁμαρτίας. Προτροπές και προϋδοποιήσεις¹⁹Ἔχοντες οὖν, ἀδελφοί, παρρησίαν εἰς τὴν εἴσοδον τῶν Ἁγίων ἐν τῷ αἵματι τοῦ Ἰησοῦ, ¹⁹Λοιπόν, ἀδελφοί, σύμφωνα μὲ αὐτά ποὺ εἴπαμεν, ἔχομεν θάρρος καὶ πεποίθησιν, ὅτι εἶναι ἀνοικτὴ καὶ ἐλευθέρα ἡ εἴσοδος ἡμῶν εἰς τὰ πραγματικὰ Ἅγια, δηλαδὴ εἰς τὴν ἐπουράνιον βασιλείαν, διὰ τοῦ αἵματος τοῦ Ἰησοῦ. ²⁰ἣν ἐνεκαίνισεν ἡμῖν ὁδὸν πρόσφατον καὶ ζῶσαν διὰ τοῦ καταπετάσματος, τοῦτ᾿ ἔστι τῆς σαρκὸς αὐτοῦ, ²⁰Αὐτὴν δὲ τὴν εἴσοδον, τὴν νέαν καὶ πρωτοφανῆ, ποὺ ὁδηγεῖ εἰς τὴν αἰωνίαν ζωήν, τὴν ἤνοιξε καὶ τὴν ἐνεκαινίασε πρὸς χάριν μας ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς διὰ μέσου τοῦ καταπετάσματος, δηλαδὴ μὲ τὸ τίμιον σῶμα του, ποὺ ἐθυσίασε. ²¹καὶ ἱερέα μέγαν ἐπὶ τὸν οἶκον τοῦ Θεοῦ, ²¹Ἀφοῦ, λοιπόν, ἔχομεν καὶ ἱερέα μέγαν, τὸν Ἰησοῦν Χριστόν, ἐγκατεστημένον, Κύριον καὶ ἀρχηγὸν ἐπάνω εἰς τὸ σπίτι τοῦ Θεοῦ, δηλαδὴ εἰς τὴν Ἐκκλησίαν, ²²προσερχώμεθα μετὰ ἀληθινῆς καρδίας ἐν πληροφορίᾳ πίστεως ἐρραντισμένοι τὰς καρδίας ἀπὸ συνειδήσεως πονηρᾶς, ²²ἂς προσερχώμεθα μὲ εἰλικρινῆ καὶ ἄδολον καρδίαν, μὲ ἀκλόνητον καὶ φωτισμένην πίστιν, ραντισμένοι μὲ τὸ λυτρωτικὸν του αἷμα εἰς τὰς καρδίας μας, διὰ νὰ εἵμεθα ἔτσι λυτρωμένοι ἀπὸ τὴν ἐνόχην καὶ τὰς τύψεις τῆς συνειδήσεως ἐξ αἰτίας τῶν πονηρῶν ἔργων, ²³καὶ λελουσμένοι τὸ σῶμα ὕδατι καθαρῷ κατέχωμεν τὴν ὁμολογίαν τῆς ἐλπίδος ἀκλινῆ· πιστὸς γὰρ ὁ ἐπαγγειλάμενος· ²³καὶ λουσμένοι κατὰ τὸ σῶμα μὲ καθαρό, δηλαδὴ μὲ τὸ Ἅγιον Βάπτισμα, ἂς κρατῶμεν σταθερὰν καὶ ἀκλόνητον τὴν ὁμολογίαν μας περὶ τῶν ἀγαθῶν, ποὺ ἐλπίζομεν. Καὶ τοῦτο, διότι εἶναι ἀληθινὸς κατὰ πάντα καὶ ἀξιόπιστος ἐκεῖνος ποὺ μᾶς ἔχει δώσει τὰς ἀνεκτιμήτους αὐτὰς ὑποσχέσεις. ²⁴καὶ κατανοῶμεν ἀλλήλους εἰς παροξυσμὸν ἀγάπης καὶ καλῶν ἔργων, ²⁴῍Ας παρακολουθῶμεν δὲ καὶ ἂς γνωρίζωμεν κατὰ βάθος ὁ ἔνας τὸν ἄλλον, σὰν ἀδελφοί που εἵμεθα, ὥστε νὰ παρορμώμεθα ἐντόνως καὶ νὰ προχωροῦμεν μὲ ζῆλον εἰς τὴν ἀγάπην καὶ τὰ καλὰ ἔργα. ²⁵μὴ ἐγκαταλείποντες τὴν ἐπισυναγωγὴν ἑαυτῶν, καθὼς ἔθος τισίν, ἀλλὰ παρακαλοῦντες, καὶ τοσούτῳ μᾶλλον, ὅσῳ βλέπετε ἐγγίζουσαν τὴν ἡμέραν. ²⁵Παραμερίσατε δὲ κάθε ἐμπόδιον καὶ ἔχετε πάντοτε προθυμίαν, ὥστε νὰ μὴ παραμελῆτε καὶ ἀφίνετε τὴν ἱερὰν σύναξιν σας, ὅπως τὸ ἔχουν μερικοὶ συνήθειαν, ἀλλὰ νὰ προτρέπετε καὶ νὰ ἐνισχύετε ὁ ἔνας τὸν ἄλλον, τόσον μάλιστα περισσότερον, καθ᾿ ὅσον βλέπετε νὰ πλησιάζῃ ἡ ἡμέρα τῆς Δευτέρας Παρουσίας τοῦ Κυρίου. ²⁶Ἑκουσίως γὰρ ἁμαρτανόντων ἡμῶν μετὰ τὸ λαβεῖν τὴν ἐπίγνωσιν τῆς ἀληθείας, οὐκέτι περὶ ἁμαρτιῶν ἀπολείπεται θυσία, ²⁶Εἶναι δὲ ἀνάγκη νὰ προσέχετε ὅλα αὐτὰ καὶ νὰ ἀλληλοενισχύεσθε εἰς τὸν δρόμον τῆς ἀρετῆς, διότι, ὅταν ἔπειτα ἀπὸ τὴν βαθεῖαν καὶ καθαρὰν γνῶσιν τῆς ἀληθείας ποὺ ἐλάβαμεν, θεληματικῶς καὶ ἐπιμόνως ἁμαρτάνωμεν, περιφρονοῦντες ἔτσι τὴν λυτρωτικὴν θυσίαν τοῦ Χριστοῦ, δὲν ἀπομένει πλέον ἄλλη θυσία διὰ τὴν ἄφεσιν τῶν ἁμαρτιῶν μας, ²⁷φοβερὰ δέ τις ἐκδοχὴ κρίσεως καὶ πυρὸς ζῆλος ἐσθίειν μέλλοντος τοὺς ὑπεναντίους. ²⁷ἀλλ᾿ ἔχομεν, κατ᾿ ἀνάγκην, νὰ περιμένωμεν μὲ φόβον καὶ τρόμον τὴν κρίσιν τοῦ Θεοῦ καὶ τὴν καταδίκην, τὸ πῦρ τῆς φοβερᾶς ὀργῆς τοῦ Θεοῦ, τὸ ὁποῖον μέλλει νὰ κατατρώγῃ ἐκείνους, ποὺ θεληματικὰ καὶ ἀμετανόητα ἐντιστέκονται εἰς τὸ θεῖον θέλημα καὶ τὸ καταπατοῦν μὲ περιφρόνησιν. ²⁸ἀθετήσας τις νόμον Μωϋσέως χωρὶς οἰκτιρμῶν ἐπὶ δυσὶν ἢ τρισὶν μάρτυσιν ἀποθνήσκει· ²⁸Ἐὰν κανεὶς παραβῇ τὸν μωσαϊκὸν Νόμον, καταδικάζεται χωρὶς καμμίαν ἐπιείκειαν εἰς θάνατον <ἐπὶ τῇ βάσει τῆς καταθέσεως δύο ἢ τριῶν μαρτύρων>. ²⁹πόσῳ δοκεῖτε χείρονος ἀξιωθήσεται τιμωρίας ὁ τὸν υἱὸν τοῦ Θεοῦ καταπατήσας καὶ τὸ αἷμα τῆς διαθήκης κοινὸν ἡγησάμενος, ἐν ᾧ ἡγιάσθη, καὶ τὸ Πνεῦμα τῆς χάριτος ἐνυβρίσας; ²⁹Πόσον ὅμως χιεροτέρας τιμωρίας νομίζετε, ὅτι θὰ κριθῇ ἔνοχος ἐκεῖνος, ποὺ κατεπάτησε μὲ πεῖσμα καὶ περιφρόνησιν τὸν Υἱὸν τοῦ Θεοῦ καὶ ἐθεώρησε τὸ τίμιον αἷμα του εὐτελὲς καὶ ἀνάξιον προσοχῆς, μὲ τὸ ὁποῖον ἐν τούτοις αἷμα ὁ ἴδιος εἶχε πάρει τὸν ἁγιασμόν, καὶ ὁ ὁποῖος παρ᾿ ὅλ᾿ αὐτα ὕβρισε, περιεφρόνησε καὶ ἐχλεύασε τὸ Ἅγιον Πνεῦμα, ποῦ παρέχει τὴν χάριν; ³⁰οἴδαμεν γὰρ τὸν εἰπόντα· ἐμοὶ ἐκδίκησις, ἐγὼ ἀνταποδώσω, λέγει Κύριος· καὶ πάλιν· Κύριος κρινεῖ τὸν λαὸν αὐτοῦ. ³⁰Καμμία ἀμφιβολία δὲν ὑπάρχει, ὅτι πράγματι θὰ τιμωρηθῇ διὰ τὴν ἀσέβειάν του, διότι γνωρίζομεν καλὰ ἐκεῖνον ὁ ὁποῖος εἶπε· <εἰς ἐμέ, τὸν δίκαιον καὶ παντοδύναμον, ὑπάρχει ἡ δικαιοσύνη, ποὺ τιμωρεῖ τὸ κακόν. Ἐγὼ θὰ ἀνταποδώσω εἰς τὸν καθένα κατὰ τὰ ἔργα του, λέγει ὁ Κύριος>· καὶ πάλιν ἔχει λεχθῇ· <ὁ Κύριος θὰ κρίνῃ τὸν λαὸν αὐτοῦ>. ³¹φοβερὸν τὸ ἐμπεσεῖν εἰς χεῖρας Θεοῦ ζῶντος. ³¹Καὶ εἶναι φοβερὸν νὰ πέσῃ κανεὶς σὰν ἔνοχος εἰς τὰ χέρια τοῦ Θεοῦ τοῦ ζῶντος. ³²Ἀναμιμνήσκεσθε δὲ τὰς πρότερον ἡμέρας, ἐν αἷς φωτισθέντες πολλὴν ἄθλησιν ὑπεμείνατε παθημάτων, ³²Νὰ ἐνθυμῆσθε δὲ τὰς προηγουμένας ἡμέρας τῆς ζωῆς σας, κατὰ τὰς ὁποίας εἴχατε κατηχηθῆ τὴν ἀλήθειαν καὶ εἴχατε φωτισθῆ μὲ τὸ Ἅγιον Βάπτισμα καὶ ὑπεμείνατε πολὺ καρτερικὰ καὶ ἠρωϊκὰ τὸν ἀγῶνα τῶν παθημάτων καὶ τῶν διωγμῶν. ³³τοῦτο μὲν ὀνειδισμοῖς τε καὶ θλίψεσι θεατριζόμενοι, τοῦτο δὲ κοινωνοὶ τῶν οὕτως ἀναστρεφομένων γενηθέντες. ³³Ἀφ᾿ ἐνὸς μὲν μὲ χλευασμούς, μὲ ὕβρεις καὶ μὲ θλίψεις σὰν διεπόμπευαν καὶ σᾶς ἐθεάτριζαν οἱ διώκται τῆς πίστεώς μας, ἀφ᾿ ἐτέρου δὲ σεῖς μὲ συμπάθειαν καὶ στοργὴν καὶ μὲ κάθε βοήθειαν συμμετείχατε εἰς τὰς θλίψεις καὶ τοὺς διωγμοὺς ἐκείνων. ³⁴καὶ γὰρ τοῖς δεσμοῖς μου συνεπαθήσατε καὶ τὴν ἁρπαγὴν τῶν ὑπαρχόντων ὑμῶν μετὰ χαρᾶς προσεδέξασθε, γινώσκοντες ἔχειν ἐν ἑαυτοῖς κρείττονα ὕπαρξιν ἐν οὐρανοῖς καὶ μένουσαν. ³⁴Διότι καὶ εἰς τὰ δεσμά, ὅταν ἤμουν φυλακισμένος, ἐδείξατε στοργὴν καὶ συμπάθειαν καὶ τὴν ἁρπαγὴν τῶν ὑπαρχόντων σας ἀπὸ τοὺς διώκτας τὴν ἐδεχθήκατε ὄχι ἁπλῶς μὲ ὑπομονήν, ἀλλὰ μὲ χαράν, γνωρίζοντες, ὅτι ἔχετε διὰ τὸν ἑαυτὸν σας εἰς τοὺς οὐρανοὺς αἰωνίαν καὶ ἀναφαίρετον περιουσίαν, ἀσυγκρίτως κασλυτέραν. ³⁵Μὴ ἀποβάλητε οὖν τὴν παρρησίαν ὑμῶν, ἥτις ἔχει μισθαποδοσίαν μεγάλην. ³⁵Μὴ ἀποβάλετε, λοιπόν, καὶ μὴ χάσετε τὴν ἄφοβον καὶ θαρραλέαν πίστιν σας, ἡ ὁποία ἔχει ἐκ μέρους τοῦ Θεοῦ μεγάλον μισθὸν ὡς ἀνταπόδοσιν. ³⁶ὑπομονῆς γὰρ ἔχετε χρείαν, ἵνα τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ ποιήσαντες κομίσησθε τὴν ἐπαγγελίαν. ³⁶Διότι καὶ σήμερον καὶ μέχρι τέλους τῆς ζωῆς σας ἔχετε ἀνάγκην ὑπομονῆς, ὥστε, ἀφοῦ τηρήσετε τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ, νὰ ἀπολαύσετε τὴν ἀμοιβήν, ποὺ ὑπεσχέθη ὁ Θεός. ³⁷ἔτι γὰρ μικρὸν ὅσον, ὁ ἐρχόμενος ἥξει καὶ οὐ χρονιεῖ. ³⁷Καλλιεργῆστε καὶ τονῶστε τὴν ὑπομονὴν σας, <διότι πολὺ ὀλίγος χρόνος ἀπομένει, καὶ ὁ Κύριος, ὁ ἐρχόμενος διὰ νὰ κρίνῃ ζῶντας καὶ νεκρούς, θὰ ἔλθῃ πάλιν καὶ δὲν θὰ ἀργήσῃ>. ³⁸ὁ δὲ δίκαιος ἐκ πίστεως ζήσεται· καὶ ἐὰν ὑποστείληται, οὐκ εὐδοκεῖ ἡ ψυχή μου ἐν αὐτῷ. ³⁸Καθὼς λέγει ὁ Θεὸς <ὁ δίκαιος θὰ κερδήσῃ τὴν αἰωνίαν ζωὴν διὰ τὴν φωτισμένην καὶ ἐνεργὸν πίστιν του>. Καὶ <ἐὰν κανεὶς δειλιάσῃ καὶ ἀποχωρήσῃ ἀπὸ τὸν πνευματικὸν ἀγῶνα, μάθετε ὅτι δὲν εὐαρεστεῖται εἰς αὐτὸν ἡ ψυχή μου>. ³⁹ἡμεῖς δὲ οὐκ ἐσμὲν ὑποστολῆς εἰς ἀπώλειαν, ἀλλὰ πίστεως εἰς περιποίησιν ψυχῆς. ³⁹Ἡμεῖς ὅμως δὲν εἵμεθα ἄνθρωποι δειλίας, ἀτόλμου συστολῆς καὶ ἀμφιταλαντεύσεως, ὥστε νὰ ὑπάρχῃ φόβος νὰ καταδικασθῶμεν εἰς ἀπώλειαν. Ἀλλ᾿ εἴμεθα ἄνθρωποι τῆς φωτισμένης καὶ ζωντανῆς πίστεως, διὰ νὰ κερδήσωμεν ἔτσι καὶ σώσωμεν τὴν ψυχὴν μας.