Πρὸς Κορινθίους Β΄

¹Ταύτας οὖν ἔχοντες τὰς ἐπαγγελίας, ἀγαπητοί, καθαρίσωμεν ἑαυτοὺς ἀπὸ παντὸς μολυσμοῦ σαρκὸς καὶ πνεύματος, ἐπιτελοῦντες ἁγιωσύνην ἐν φόβῳ Θεοῦ. ¹Ἐφ᾿ ὅσον, λοιπόν, ἀγαπητοί, ἔχομεν αὐτὰς τὰς μαγάλας ὑποσχέσεις τοῦ Θεοῦ, ἂς καθαρίσωμεν τοὺς ἑαυτοὺς μας ἀπὸ κάθε μολυσμὸν σαρκὸς καὶ πνεύματος, ἀγωνιζόμενοι καὶ συνεχῶς προχωροῦντες μέχρι τέλους εἰς τὸν δρόμον τῆς ἁγιότητος, μὲ φόβον Θεοῦ. Η στεναχώρια και η χαρά του Παύλου²Χωρήσατε ἡμᾶς· οὐδένα ἠδικήσαμεν, οὐδένα ἐφθείραμεν, οὐδένα ἐπλεονεκτήσαμεν. ²Κάμετε εὐρύχωρες τις καρδιὲς σας μὲ ἀγάπην, διὰ νὰ μᾶς χωρέσετε· κανένα δὲν ἔχομεν ἀδικήσει· κανένα δὲν ἐξωθήσαμεν καὶ δὲν παρεσύραμεν εἰς διαφθοράν· ἐπάναντι κανενὸς δὲν ἐφανήκαμεν πλεονέκται, ὥστε νὰ τοῦ ἁρπάσωμεν τὰ ἀγαθὰ του. ³οὐ πρὸς κατάκρισιν λέγω· προείρηκα γὰρ ὅτι ἐν ταῖς καρδίαις ἡμῶν ἐστε εἰς τὸ συναποθανεῖν καὶ συζῆν. ³Δὲν τὰ λέγω αὐτὰ πρὸς κατάκρισίν σας· διότι σᾶς ἔχω πεῖ, ὅτι εἷσθε μέσα εἰς τὰς καρδίας μας, διὰ νὰ πεθάνωμεν καὶ ζήσωμε μαζῆ σας (συμμέτοχοι τῶν θλίψεων καὶ τῶν κινδύνων σας, ὅπως ἐπίσης τῆς χαρὰς καὶ τῆς ἐπιτυχίας σας). ⁴πολλή μοι παρρησία πρὸς ὑμᾶς, πολλή μοι καύχησις ὑπὲρ ὑμῶν· πεπλήρωμαι τῇ παρακλήσει, ὑπερπερισσεύομαι τῇ χαρᾷ ἐπὶ πάσῃ τῇ θλίψει ἡμῶν. ⁴Ἔχω πολὺ θάρρος καὶ ἐμπιστοσύνην πρὸς σᾶς. Μεγάλο εἶναι τὸ καύχημά μου διὰ σᾶς. Εἷμαι γεμᾶτος ἀπὸ τὴν παρηγορίαν, πού μο ἔχετε χαρίσει. Ὑπερεκχειλίζει ἡ χαρά μου, ὥστε νὰ ὑπερκαλύπτῃ κάθε θλῖψιν μας. ⁵καὶ γὰρ ἐλθόντων ἡμῶν εἰς Μακεδονίαν οὐδεμίαν ἔσχηκεν ἄνεσιν ἡ σὰρξ ἡμῶν, ἀλλ᾿ ἐν παντὶ θλιβόμενοι· ἔξωθεν μάχαι, ἔσωθεν φόβοι. ⁵Χαίρομεν τώρα, διότι, ὅταν ἤλθαμε εἰς τὴν Μακεδονίαν, δὲν εὑρῆκε καμμίαν ἄνεσιν τὸ σῶμα μας, ἀλλ᾿ ἀπὸ κάθε τι καὶ εἰς κάθε στιγμὴν ἐθλιβόμεθα. Ἀπ᾿ ἔξω ἦσαν αἱ μάχαι τῶν ἀπίστων ἐναντίον μας, ἀπὸ μέσα εἰς τὴν καρδίαν μᾶς ὑπῆρχεν ὁ φόβος διὰ τοὺς ἀσθενεῖς πνευματικῶς ἀδελφούς. ⁶ἀλλ᾿ ὁ παρακαλῶν τοὺς ταπεινοὺς παρεκάλεσεν ἡμᾶς ὁ Θεὸς ἐν τῇ παρουσίᾳ Τίτου· ⁶Ἀλλ᾿ ὁ Θεός, ποὺ παρηγορεῖ καὶ ἐνισχύει τοὺς ταπεινοὺς καὶ ἀδυνάτους, μᾶς παρηγόρησε μὲ τὴν παρουσίαν τοῦ Τίτου. ⁷οὐ μόνον δὲ ἐν τῇ παρουσίᾳ αὐτοῦ, ἀλλὰ καὶ ἐν τῇ παρακλήσει ᾗ παρεκλήθη ἐφ᾿ ὑμῖν, ἀναγγέλλων ἡμῖν τὴν ὑμῶν ἐπιπόθησιν, τὸν ὑμῶν ὀδυρμόν, τὸν ὑμῶν ζῆλον ὑπὲρ ἐμοῦ, ὥστε με μᾶλλον χαρῆναι, ⁷Ἐπαρηγορήθημεν ὄχι μόνον μὲ τὴν παρουσίαν αὐτοῦ, ἀλλὰ καὶ μὲ τὴν παρηγορίαν, τὴν ὁποίαν αὐτὸς ἐπῇρεν ἐξ αἰτίας σας, ὅταν κατέστησεν εἰς ἡμᾶς γνωστὸν τὸν μεγάλον πόθον σας, τὰ κλάματα καὶ τοὺς στεναγμοὺς σας, τὸν ζῆλον ποὺ ἐδείξατε δι᾿ ἐμέ, ὥστε ἐγὼ πληροφορούμενος αὐτὰ νὰ δοκιμάσω μεγάλην χαράν. ⁸ὅτι εἰ καὶ ἐλύπησα ὑμᾶς ἐν τῇ ἐπιστολῇ, οὐ μεταμέλομαι, εἰ καὶ μετεμελόμην· βλέπω γὰρ ὅτι ἡ ἐπιστολὴ ἐκείνη, εἰ καὶ πρὸς ὥραν, ἐλύπησεν ὑμᾶς. ⁸Ἀκριβῶς αὐτῇ ἡ ἀγάπη σας γιὰ μένα, μὲ κάμνει νὰ λέγω, ὅτι ἂν καὶ σᾶς ἐλύπησα μὲ τὴν ἐπιστολήν μου, δὲν μετανοῶ, μολονότι εἴχα αἰσθανθῆ μεταμέλειαν ποὺ σᾶς τὴν ἔγραψα (μέχρις ὅτου ὅμως ᾖλθεν ὁ Τίτος καὶ μὲ ἐπληροφόρησε τὰ τῆς διορθόσεώς σας). Διότι βλέπω τώρα ὅτι ἡ ἐπιστολή μου ἐκείνη, καίτοι σᾶς ἐστενοχώρησε ἐπὶ ὀλίγον διάστημα, σᾶς ἐλύπησε πρὸς ὠφέλειαν, διότι σᾶς ἔφερε εἰς συναίσθησιν καὶ μετάνοιαν. ⁹νῦν χαίρω, οὐχ ὅτι ἐλυπήθητε, ἀλλ᾿ ὅτι ἐλυπήθητε εἰς μετάνοιαν· ἐλυπήθητε γὰρ κατὰ Θεόν, ἵνα ἐν μηδενὶ ζημιωθῆτε ἐξ ἡμῶν. ⁹Τώρα χαίρω, ὄχι διότι ἁπλῶς ἐλυπηθήκατε, ἀλλὰ διότι ἐλυπηθήκατε εἰς μετάνοιαν καὶ διόρθωσιν. Ἐδοκιμάσατε τὴν κατὰ Θεὸν λύπην, εἰς τρόπον ὥστε νὰ μὴ ὑποστῆτε καμμίαν ζημίαν ἐκ μέρους ἡμῶν. ¹⁰ἡ γὰρ κατὰ Θεὸν λύπη μετάνοιαν εἰς σωτηρίαν ἀμεταμέλητον κατεργάζεται· ἡ δὲ τοῦ κόσμου λύπη θάνατον κατεργάζεται. ¹⁰Ὠφέλειαν πνευματικὴν σᾶς ἔφερεν ἡ λύπη αὐτῇ. Διότι ἡ κατὰ Θεὸν λύπη κατεργάζεται τὴν εἰλικρινῆ μετάνοιαν, διὰ τὴν ὁποίαν ποτὲ δὲν θὰ μεταμεληθῇ ὁ λυπούμενος καὶ ἡ ὁποία φέρει ὡς καρπὸν τὴν σωτηρίαν. Ἠ λύπη ὅμως, τὴν ὁποίαν διὰ τῆς ἁμαρτίας του προκαλεῖ ὁ κόσμος, ἔχει ὡς καρπὸν καὶ ἀποτέλεσμά της τὸν θάνατον τὸν πνευματικόν. ¹¹ἰδοὺ γὰρ αὐτὸ τοῦτο, τὸ κατὰ Θεὸν λυπηθῆναι ὑμᾶς, πόσην κατειργάσατο ὑμῖν σπουδήν, ἀλλὰ ἀπολογίαν, ἀλλὰ ἀγανάκτησιν, ἀλλὰ φόβον, ἀλλὰ ἐπιπόθησιν, ἀλλὰ ζῆλον, ἀλλὰ ἐκδίκησιν! ἐν παντὶ συνεστήσατε ἑαυτοὺς ἁγνοὺς εἶναι τῷ πράγματι. ¹¹Ἄλλωστε ἴδετε καὶ μόνοι σας· ὅτι δηλαδὴ αὐτὸ τοῦτο, τὸ ὅτι ἐλυπηθήκατε κατὰ Θεόν, πόσην δραστηριότητα πρὸς διόρθωσιν ἀνέπτυξεν εἰς σᾶς, ἀλλὰ καὶ ποίαν ἀπολογίαν σᾶς ἐχάρισε ἀπέναντί μου, ἀλλὰ καὶ ἀγανάκτησιν ἐναντίον τοῦ ἐκτραπέντος ἀδελφοῦ, ἀλλὰ καὶ φόβον μήπως ὁ Θεὸς τιμωρήσῃ μαζῆ μ᾿ ἐκεῖνον καὶ σᾶς, ἀλλὰ καὶ σφπδρὰν ἐπιθυμίαν νὰ μὲ ἴδετε, ἀλλὰ καὶ ἱερὸν ζῆλον καὶ ἐνθουσιασμόν, ἀλλὰ καὶ τιμωρίαν κατὰ τοῦ κακοῦ κατὰ λόγον δικαιοσύνης. Μὲ ὅλους αὐτοὺς τοὺς τρόπους ἀπεδείξατε, ὅτι εἷσθε καθαροὶ καὶ ἀνεύθυνοι εἰς τὴν ὑπόθεσιν αὐτὴν τοῦ παρεκτραπέντος. ¹²ἄρα εἰ καὶ ἔγραψα ὑμῖν, οὐχ εἵνεκεν τοῦ ἀδικήσαντος, οὐδὲ εἵνεκεν τοῦ ἀδικηθέντος, ἀλλ᾿ εἵνεκεν τοῦ φανερωθῆναι τὴν σπουδὴν ὑμῶν τὴν ὑπὲρ ἡμῶν πρὸς ὑμᾶς ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ. ¹²Ἐπομένως ἂν καὶ σᾶς ἔγραψα, δὲν σᾶς ἔγραψα ἕνεκα τοῦ ἀδικήσαντος, διὰ νὰ ζητήσω τὴν τιμωρίαν του, οὔτε ἕνεκα τοῦ ἀδικηθέντος, διὰ νὰ ζητήσω τὴν ἰκανοποίησίν του, ἀλλὰ διὰ νὰ φανερωθῇ τὸ ζωηρὸν σας ὑπὲρ ἡμῶν ἐνδιαφέρον καὶ ἡ φροντὶς σας νὰ συμμορφωθῆτε πρὸς ὅσα σᾶς ἔγραψα· καὶ ταῦτα ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ. ¹³Διὰ τοῦτο παρεκεκλήμεθα. ἐπὶ δὲ τῇ παρακλήσει ὑμῶν περισσοτέρως μᾶλλον ἐχάρημεν ἐπὶ τῇ χαρᾷ Τίτου, ὅτι ἀναπέπαυται τὸ πνεῦμα αὐτοῦ ἀπὸ πάντων ὑμῶν· ¹³Διὰ τοῦτο ἀκριβῶς ἔχομεν παρηγορηθ. Ἐπὶ πλέον δὲ κοντὰ εἰς τὴν παρηγορίαν σας ἐχαρήκαμε καὶ ἡμεῖς πιὸ πολὺ διὰ τὴν χαράν ποὺ ἐδοκίμασεν ὁ Τίτος, ἐπειδὴ τὸ πνεῦμα του ἔχει ἀναπαυθῆ ἀπὸ ὅλους σας. ¹⁴ὅτι εἴ τι αὐτῷ ὑπὲρ ὑμῶν κεκαύχημαι, οὐ κατῃσχύνθην, ἀλλ᾿ ὡς πάντα ἐν ἀληθείᾳ ἐλαλήσαμεν ὑμῖν, οὕτω καὶ ἡ καύχησις ἡμῶν ἡ ἐπὶ Τίτου ἀλήθεια ἐγενήθη. ¹⁴Ἡ χαρὰ τοῦ Τίτου μὲ ἰκανοποίησε, διότι, ἐὰν ἔχω κάπως καυχηθῃ ἐνώπιον αὐτοῦ διὰ σᾶς, δὲν ἐντροπιάσθηκα, ἀλλά, ὅπως ὅλα μὲ ἀλήθειαν τὰ ἐδιδάξαμεν εἰς σᾶς, ἔτσι καὶ ἡ καύχησίς μας διὰ σᾶς εἰς τὸν Τίτον ἀπεδείχθη ἀληθινή. ¹⁵καὶ τὰ σπλάγχνα αὐτοῦ περισσοτέρως εἰς ὑμᾶς ἐστιν ἀναμιμνησκομένου τὴν πάντων ὑμῶν ὑπακοήν, ὡς μετὰ φόβου καὶ τρόμου ἐδέξασθε αὐτόν. ¹⁵Καὶ ἡ καρδιά του τώρα εἶναι ἀκόμη περισσότερον δοσμένη εἰς σᾶς, διότι ἐνθυμεῖται τὴν ὑπακοὴν ὅλων σας, ὅπως ἐπίσης καὶ τό πῶς τὸν ἐδεχθήκατε μὲ φόβον καὶ τρόμον, μήπως τυχὸν καὶ μὲ νέαν τινὰ ἀταξίαν τὸν λυπήσετε. ¹⁶χαίρω ὅτι ἐν παντὶ θαρρῶ ἐν ὑμῖν. ¹⁶Χαίρω, διότι διὰ τὸ κάθε τί πλέον ἠμπορῳ νὰ ἔχω θάρρος καὶ πεποίθησιν εἰς σᾶς.