Πρὸς Κορινθίους Β΄

¹Συνεργοῦντες δὲ καὶ παρακαλοῦμεν μὴ εἰς κενὸν τὴν χάριν τοῦ Θεοῦ δέξασθαι ὑμᾶς· ¹Συνεργαζόμενοι δὲ μὲ τὸν Θεὸν διὰ νὰ συμφιλιωθῇ μὲ αὐτὸν ὁ κόσμος, σᾶς παρακαλοῦμεν νὰ προσέξετε, μήπως ματαίως καὶ ἀνωφελῶς δεχθῆτε τὴν χάριν τοῦ Θεοῦ. ²- λέγει γάρ· καιρῷ δεκτῷ ἐπήκουσά σου καὶ ἐν ἡμέρᾳ σωτηρίας ἐβοήθησά σοι· ἰδοὺ νῦν καιρὸς εὐπρόσδεκτος, ἰδοὺ νῦν ἡμέρα σωτηρίας - ²Αἱ εὐκαιρίαι τῆς σωτηρίας παρέρχονται. Διότι ἡ Γραφὴ λέγει· <εἰς κατάλληλον καὶ εὐπρόσδεκτον καιρὸν σὲ ἤκουσα καὶ σὲ ἐδέχθην καὶ εἰς περίοδον, ποὺ προσφέρεται πρὸς σωτηρίαν, σὲ ἐβοήθησα>. Ἰδοὺ τώρα εἶναι ὁ κατάλληλος καὶ εὐπρόσδεκτος καιρός, ἰδοὺ τώρα εἶναι ἡ ἡμέρα τῆς σωτηρίας. ³μηδεμίαν ἐν μηδενὶ διδόντες προσκοπήν, ἵνα μὴ μωμηθῇ ἡ διακονία, ³Τώρα καὶ ἡμεῖς ὡς πρεσβευταὶ τοῦ Θεοῦ μεσιτεύομεν καὶ παρακαλοῦμεν νὰ δεχθῆτε τὴν σωτηρίας, χωρὶς νὰ δίδωμεν εἰς κανένα οὐδεμίαν ἀφορμὴν προσκόμματος, διὰ νὰ μὴ γίνῃ κατὰ κανένα τρόπον θέμα μομφῆς καὶ ἐμπαιγμοῦ ἡ διακονία, ποὺ μᾶς ἀνέθεσεν ὁ Κύριος. ⁴ἀλλ᾿ ἐν παντὶ συνιστῶντες ἑαυτοὺς ὡς Θεοῦ διάκονοι, ἐν ὑπομονῇ πολλῇ, ἐν θλίψεσιν, ἐν ἀνάγκαις, ἐν στενοχωρίαις, ⁴Ἀλλὰ τουναντίον εἰς κάθε περίστασιν καὶ μὲ κάθε ἔργον συσταίνομεν καὶ προβάλλομεν τοὺς ἑαυτοὺς μας σὰν γνησίους ὑπηρέτας τοῦ Θεοῦ μὲ πολλὴν ὑπομονήν, μὲ θλίψεις, μὲ ἀνάγκας, μὲ στενοχωρίας, ⁵ἐν πληγαῖς, ἐν φυλακαῖς, ἐν ἀκαταστασίαις, ἐν κόποις, ἐν ἀγρυπνίαις, ἐν νηστείαις, ⁵μὲ δαρμούς, μὲ φυλακίσεις, μὲ συνεχεῖς μετακινήσεις-εἴτε ἕνεκα τῶν διωγμῶν εἴτε ἕνεκα τῶν ἀναγκῶν τοῦ ἔργου μας-μὲ κόπους, μὲ ἀγρυπνίας, μὲ νηστείας, ⁶ἐν ἁγνότητι, ἐν γνώσει, ἐν μακροθυμίᾳ, ἐν χρηστότητι, ἐν Πνεύματι ἁγίῳ, ἐν ἀγάπῃ ἀνυποκρίτῳ, ⁶μὲ ἁγνότητα ἀπὸ κάθε μολυσμόν, μὲ τὴν ἄδολον γνῶσιν τῆς ἀληθείας, μὲ τὴν μακροθυμίαν, μὲ ἡμερότητα καὶ καλωσύνην, μὲ τὰς δωρεὰς τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, μὲ ἀγάπην εἰλικρινῆ καὶ ἄδολον, ⁷ἐν λόγῳ ἀληθείας, ἐν δυνάμει Θεοῦ, διὰ τῶν ὅπλων τῆς δικαιοσύνης τῶν δεξιῶν καὶ ἀριστερῶν, ⁷μὲ τὸ κήρυγμα, διὰ τοῦ ὁποίου ἐξαγγέλεται ἡ ἀλήθεια, μὲ τὴν δύναμιν τοῦ Θεοῦ, μὲ τὰ ὅπλα τῆς δικαιοσύνης τὰ δεξιά, σὰν ἐκεῖνα ποὺ κρατοῦν οἱ ἐπιτιθέμενοι κατὰ τὴν μάχην, καὶ μὲ τὰ ὅπλα τὰ ἀριστερά, σὰν ἐκεῖνα ποὺ κρατοῦν οἱ ἀμυνόμενοι μὲ τὸ ἀριστερὸν τῶν χέρι, ὅπως εἶναι ἡ ἀσπίδα. ⁸διὰ δόξης καὶ ἀτιμίας, διὰ δυσφημίας καὶ εὐφημίας, ὡς πλάνοι καὶ ἀληθεῖς, ⁸Μαρτυροῦμεν καὶ βεβαιώνομεν ἐπάνω εἰς τὰ πράγματα ποῖοι εἵμεθα μὲ τὴν δόξαν, τὴν ὁποίαν ὁ Θεὸς καὶ οἱ πιστοὶ ἄνθρωποι μᾶς ἀποδίδουν, ἀλλὰ καὶ μὲ τὴν περιφρόνησιν ἐκ μέρους τῶν ἀπίστων, μὲ τὴν δυσφήμησιν ἐκ μέρους τῶν διαβολέων, μὲ τὸν ἔπαινον καὶ τὴν καλὴν φήμην ἐκ μέρους τῶν πιστῶν, μὲ τὴν κατηγορίαν ἐκ μέρους τῶν ἀπίστων ὅτι εἵμεθα ἀπατεῶνες καὶ μὲ τὴν ὁμολογίαν ἐκ μέρους τῶν πιστῶν ὅτι εἵμεθα εἰλικρινείς. ⁹ὡς ἀγνοούμενοι καὶ ἐπιγινωσκόμενοι, ὡς ἀποθνήσκοντες καὶ ἰδοὺ ζῶμεν, ὡς παιδευόμενοι καὶ μὴ θανατούμενοι, ⁹Ἐργάται τοῦ Εὐαγγελίου ἡμεῖς ζῶμεν ἐν μέσῳ τοῦ κόσμου ὡς ἄγνωστοι διὰ τὴν ἀσημότητα ἡμῶν, ἀλλὰ καὶ ὡς πολὺ καλὰ γνωστοὶ ἀπὸ τοὺς πιστοὺς διὰ τὸ ἔργον μας, ὡς κινδυνεύοντες κάθε ἡμέραν νὰ ἀποθάνωμε, ἀλλ᾿ ἰδοὺ ὅτι ζῶμεν, ὡς βασανιζόμενοι καὶ τιμωρούμενοι, ἀλλὰ καὶ μὴ θανατούμενοι ἕως τώρα, ¹⁰ὡς λυπούμενοι ἀεὶ δὲ χαίροντες, ὡς πτωχοὶ, πολλοὺς δὲ πλουτίζοντες, ὡς μηδὲν ἔχοντες καὶ πάντα κατέχοντες. ¹⁰ὡς ἄνθρωποι, ποὺ εἵμεθα συνεχῶς βυθισμένοι εἰς τὴν λύπην, ἡμεῖς οἱ ὁποῖοι ἐν τούτοις εἰς τὴν πραγματικότητα πάντοτε χαίρομεν, ὡς πτωχοὶ οἱ ὁποῖοι κάμνομεν πολλοὺς ἄλλους πλουσίους, ὡς ἄνθρωποι ποὶ δὲν ἔχομεν τίποτε καὶ ὅμως κατέχομεν τὰ πάντα. ¹¹Τὸ στόμα ἡμῶν ἀνέῳγε πρὸς ὑμᾶς, Κορίνθιοι, ἡ καρδία ἡμῶν πεπλάτυνται· ¹¹Ἠνοίχθη τὸ στόμα μας πρὸς σᾶς, Κορίνθιοι, διὰ νὰ καταστήσῃ γνωστὰ μὲ ἐμπιστοσύνην, τὰ ὅσα μᾶς συμβαίνουν. Ἡ καρδία μας ἔχει γίνει πλατειά, διὰ νὰ σᾶς περιλάβῃ μὲ στοργὴν ὅλους. ¹²οὐ στενοχωρεῖσθε ἐν ἡμῖν, στενοχωρεῖσθε δὲ ἐν τοῖς σπλάγχνοις ὑμῶν· ¹²Δὲν στενοχωρεῖσθε μέσα εἰς τὴν ἀγαπῶσαν καρδίαν μας. Στενοχωρεῖσθε εἰς τὰ ἰδικά σας σπλάγχνα, διότι εἷσθε στενόκαρδοι ἀπὸ ἔλλειψιν ἀγάπης. ¹³τὴν δὲ αὐτὴν ἀντιμισθίαν, ὡς τέκνοις λέγω, πλατύνθητε καὶ ὑμεῖς. ¹³Πλατύνατε καὶ σεῖς τὶς καρδιές σας καὶ ὡς ἀμοιβὴν τῆς ἀγάπης μας δεῖξτε τὴν ἰδίαν ἀγάπην. Σᾶς ὁμιλῶ σὰν πατέρας πρὸς παιδιά. Ο ναός του ζωντανού Θεού¹⁴Μὴ γίνεσθε ἑτεροζυγοῦντες ἀπίστοις· τίς γὰρ μετοχὴ δικαιοσύνῃ καὶ ἀνομίᾳ; τίς δὲ κοινωνία φωτὶ πρὸς σκότος; ¹⁴Μὴ συνδέεσθε στενὰ καὶ μὴ συνοδοιπορεῖτε μὲ τοὺς ἀπίστους (μὲ τοὺς ὁποίους, ὡς ἐκ τῆς ἀπιστίας των, εἶναι ἀδύνατος ἡ καλὴ συνεννόησις καὶ συνεργασία σας). Διότι ποία συνάφεια καὶ ἀνάμιξις ἠμπορεῖ νὰ ὑπάρχῃ μεταξὺ τῆς δικαιοσύνης καὶ τῆς παρανομίας; Ποία ἐπικοινωνία μεταξὺ φωτὸς καὶ σκότους; ¹⁵τίς δὲ συμφώνησις Χριστῷ πρὸς Βελίαλ; ἢ τίς μερὶς πιστῷ μετὰ ἀπίστου; ¹⁵Ποία συννενόησις καὶ συμφωνία μεταξὺ Χριστοῦ καὶ διαβόλου; Τί κοινὸν ἠμπορεῖ νὰ ἔχῃ ἔνας πιστὸς μὲ ἔναν ἄπιστον; ¹⁶τίς δὲ συγκατάθεσις ναῷ Θεοῦ μετὰ εἰδώλων; ὑμεῖς γὰρ ναὸς Θεοῦ ἐστε ζῶντος, καθὼς εἶπεν ὁ Θεὸς ὅτι ἐνοικήσω ἐν αὐτοῖς καὶ ἐμπεριπατήσω, καὶ ἔσομαι αὐτῶν Θεός, καὶ αὐτοὶ ἔσονταί μοι λαός. ¹⁶Ποῖος δὲ συμβιβασμὸς καὶ ποία συνύπαρξις ἠμπορεῖ νὰ νοηθῇ μεταξὺ τοῦ ναοῦ τοῦ Θεοῦ καὶ τοῦ ναοῦ τῶν εἰδώλων; Διότι σεῖς-μὴ τὸ λησμονεῖτε-εἷσθε ναὸς τοῦ Θεοῦ τοῦ ζῶντος, ὅπως ἄλλωστε ἔχει προφητεύσει ὁ Θεὸς καὶ εἰς τὴν Π. Διαθήκην· ὅτι <θὰ κατοικήσω μεταξὺ αὐτῶν καὶ ἐντὸς αὐτῶν καὶ θὰ περιπατήσω ἀνάμεσά των καὶ θὰ εἷμαι ἐγὼ ὁ ἰδικὸς των Θεὸς καὶ θὰ εἶναι αὐτοὶ λαός μου. ¹⁷διὸ ἐξέλθετε ἐκ μέσου αὐτῶν καὶ ἀφορίσθητε, λέγει Κύριος, καὶ ἀκαθάρτου μὴ ἅπτεσθε, κἀγὼ εἰσδέξομαι ὑμᾶς, ¹⁷Δι᾿ αὐτὸ ἐξέλθετε ἀνάμεσα ἀπὸ τοὺς ἀπίστους καὶ ξεχωρισθῆτε ἀπὸ αὐτοὺς μὲ τὸν τρόπον τῆς ζωῆς σας, λέγει ὁ Κύριος, καὶ μὴ πιάνετε τίποτε τὸ ἀκάθαρτον. Καὶ ἐγὼ θὰ σᾶς δεχθῶ μὲ στοργὴν εἰς τὴν βασιλείαν μου. ¹⁸καὶ ἔσομαι ὑμῖν εἰς πατέρα καὶ ὑμεῖς ἔσεσθέ μοι εἰς υἱοὺς καὶ θυγατέρας, λέγει Κύριος παντοκράτωρ. ¹⁸Καὶ θὰ εἷμαι γιὰ σᾶς πατέρας καὶ σεῖς θὰ εἷσθε υἱοί μου καὶ θυγατέρες μου, λέγει ὁ Κύριος ὁ παντοκράτωρ>.