Πρὸς Κορινθίους Α΄

Η αγάπη¹Ἐὰν ταῖς γλώσσαις τῶν ἀνθρώπων λαλῶ καὶ τῶν ἀγγέλων, ἀγάπην δὲ μὴ ἔχω, γέγονα χαλκὸς ἠχῶν ἢ κύμβαλον ἀλαλάζον. ¹Ἐὰν ὑποτεθῇ, ὅτι ἔχω τέτοια ἱκανότητα, ὥστε νὰ ἐννοῶ καὶ νὰ ὁμιλῶ τὰς γλώσσας τῶν ἀνθρώπων καὶ τῶν ἀγγέλων, ἀλλὰ δὲν ἔχω ἀγάπην, ἔχω γίνει χαλκός ποὺ ἠχολογάει ἡ κύμβαλον ποὺ ἀλαλάζει χωρὶς νὰ ἀναδίδῃ κανένα μουσικὸν φθόγγον. ²καὶ ἐὰν ἔχω προφητείαν καὶ εἰδῶ τὰ μυστήρια πάντα καὶ πᾶσαν τὴν γνῶσιν, καὶ ἐὰν ἔχω πᾶσαν τὴν πίστιν, ὥστε ὄρη μεθιστάνειν, ἀγάπην δὲ μὴ ἔχω, οὐδέν εἰμι. ²Καὶ ἐὰν ἔχω τὸ χάρισμα τῆς προφητείας καὶ γνωρίζω ὅλα τὰ ἄγνωστα καὶ ἀπόκρυφα μυστήρια καὶ ὅλην τὴν γνῶσιν, ποὺ ἠμπορεῖ νὰ χωρέσῃ ποτὲ ἀνθρωπίνη διάνοια, καὶ ἐὰν ἔχω τὴν πίστιν εἰς ὅλην της τὴν πληρότητα, ὥστε μὲ τὴν δύναμίν της νὰ μετακινῶ βουνά, δὲν ἔχω ὅμως ἀγάπην, δὲν εἷμαι τίποτε. ³καὶ ἐὰν ψωμίσω πάντα τὰ ὑπάρχοντά μου, καὶ ἐὰν παραδῶ τὸ σῶμά μου ἵνα καυθήσωμαι, ἀγάπην δὲ μὴ ἔχω, οὐδὲν ὠφελοῦμαι. ³Καὶ ἐὰν διαθέσω ὅλα μου τὰ ὑπάρχοντα, διὰ νὰ ἀγοράσω ψωμιὰ καὶ θρέψω μὲ τὰ ἴδια μου τὰ χέρια τοὺς πεινῶντας, καὶ ἐὰν παραδώσω τὸ σῶμα μου νὰ καῇ εἰς τὴν φωτιά, ἀλλὰ δὲν ἔχω ἀγάπην, τίποτε δὲν ὠφελοῦμαι. ⁴Ἡ ἀγάπη μακροθυμεῖ, χρηστεύεται, ἡ ἀγάπη οὐ ζηλοῖ, ἡ ἀγάπη οὐ περπερεύεται, οὐ φυσιοῦται, ⁴Ἡ ἀγάπη δείχνει μεγαλοψυχίαν καὶ ἀνεκτικότητα, εἶναι εὐεργετικὴ καὶ ἐξυπηρετική. Ἡ ἀγάπη δὲν ζηλεύει καὶ δὲν φθονεῖ. Ἡ ἀγάπη δὲν φέρεται μὲ ἀλαζονείαν καὶ αὐθάδειαν, δὲν ὑπερηφανεύεται καὶ δὲν ξιππάζεται. ⁵οὐκ ἀσχημονεῖ, οὐ ζητεῖ τὰ ἑαυτῆς, οὐ παροξύνεται, οὐ λογίζεται τὸ κακόν, ⁵Δὲν κάμνει ποτὲ τίποτε τὸ ἀπρεπὲς καὶ ἄκοσμον, δὲν ζητεῖ ἐγωϊστικῶς τὰ ἰδικὰ της συμφέροντα, δὲν ἐξερεθίζεται ἐναντίον τοῦ ἄλλου, δὲν βάζει ποτὲ κακὸ εἰς τὸν νοῦ της ἐναντίον τοῦ πλησίον καὶ δὲν θέλει νὰ ἐνθυμῆται τὸ κακόν ποὺ τῆς ἔχει κάμει ὁ ἄλλος. ⁶οὐ χαίρει ἐπὶ τῇ ἀδικίᾳ, συγχαίρει δὲ τῇ ἀληθείᾳ· ⁶Δὲν χαίρει, ὅταν βλέπῃ νὰ γίνεται κάτι τὸ ἄδικον, καὶ ἂν ἀκόμη μὲ αὐτὸ ἐξυπηρετοῦνται τὰ συμφέροντά της, χαίρει δὲ ὅταν βλέπῃ νὰ ἐπικρατῇ ἡ ἀλήθεια. ⁷πάντα στέγει, πάντα πιστεύει, πάντα ἐλπίζει, πάντα ὑπομένει. ⁷Σκεπάζει καὶ ὑποφέρει καὶ δικαιολογεῖ ὅλα τὰ μειονεκτήματα καὶ τὰ ἐλατώματα τοῦ πλησίον, διότι δὲν θέλει ποτὲ τὸν ἐξευτελισμὸν του. Πιστεύει καὶ δέχεται μὲ ἐμπιστοσύνην κάθε τί καλὸν διὰ τὸν πλησίον. Τὰ πάντα καὶ πάντοτε ἐλπίζει διὰ τὴν διόρθωσιν τῶν παρεκτρεπομένων. Εἰς ὅλα δεικνύει ὑπομονὴν ἀπέναντι τοῦ πλησίον. ⁸Ἡ ἀγάπη οὐδέποτε ἐκπίπτει. εἴτε δὲ προφητεῖαι, καταργηθήσονται· εἴτε γλῶσσαι, παύσονται· εἴτε γνῶσις, καταργηθήσεται. ⁸Ἡ ἀγάπη δὲν ξεπέφτει ποτέ, ἀλλὰ μένει σταθερὰ καὶ αἰωνία. Εἴτε χαρίσματα προφητειῶν ὑπάρχουν τώρα θὰ ἔλθῃ καιρός, ποὺ θὰ καταργηθοῦν καὶ δὲν θὰ εἶναι πλέον χρήσιμα. Εἴτε χαρίσματα γλωσσολαλιῶν ὑπάρχουν, θὰ παύσουν καὶ δὲν θὰ ἔχωμεν πλέον τὴν ἀνάγκην των εἴτε ἡ ἐπὶ μέρους γνῶσις καὶ ἐπιστήμη τῶν ἀνθρώπων, καὶ αὐτῇ θὰ καταργηθῇ, ὡς μικρὰς πλέον σημασίας. ⁹ἐκ μέρους δὲ γινώσκομεν καὶ ἐκ μέρους προφητεύομεν· ⁹Διότι τώρα εἰς τὸν κόσμον αὐτὸν μερικῶς καὶ ἀτελῶς γνωρίζομεν καὶ μερικῶς προφητεύομεν. Ἔχομεν πολὺ πτωχὴν καὶ περιωρισμένην γνῶσιν. ¹⁰ὅταν δὲ ἔλθῃ τὸ τέλειον, τότε τὸ ἐκ μέρους καταργηθήσεται. ¹⁰Ὅταν δὲ εἰς τὴν μέλλουσαν ζωὴν τῆς αἰωνιότητος ἔλθῃ τὸ τέλειον καὶ πάρωμεν ἀπὸ τὸν Θεὸν τὴν τελείαν γνῶσιν, τότε τὸ ἐπὶ μέρους καὶ περιωρισμένον καταργεῖται. (Τώρα εἵμεθα σὰν νήπια ὡς πρὸς τὴν γνῶσιν, τότε θὰ εἵμεθα ὥριμοι καὶ προωδευμένοι σὰν ἄνδρες). ¹¹ὅτε ἤμην νήπιος, ὡς νήπιος ἐλάλουν, ὡς νήπιος ἐφρόνουν, ὡς νήπιος ἐλογιζόμην· ὅτε δὲ γέγονα ἀνήρ, κατήργηκα τὰ τοῦ νηπίου. ¹¹Ὅταν ἤμουν νήπιον, σὰν νήπιον ὠμιλοῦσα· εἶχα φρονήματα καὶ σκέψεις νηπίου καὶ σὰν νήπιον ἐσυλλογιζόμουν καὶ ἔκρινα. Ὅταν ὅμως ἔγινα ἄνδρας, κατήργησα καὶ ἀφῆκα πλέον τὰς νηπιώδεις γνώσεις καὶ τὸν νηπιώδη τρόπον τοῦ σκέπτεσθαι. (Εἰς τὴν παροῦσαν ζωὴν ἔχομεν τὴν ἀτελῆ καὶ ἀνανάπτυκτον διάνοιαν καὶ γνῶσιν τοῦ νηπίου). ¹²βλέπομεν γὰρ ἄρτι δι᾿ ἐσόπτρου ἐν αἰνίγματι, τότε δὲ πρόσωπον πρὸς πρόσωπον· ἄρτι γινώσκω ἐκ μέρους, τότε δὲ ἐπιγνώσομαι καθὼς καὶ ἐπεγνώσθην. ¹²Διότι τώρα βλέπομεν σὰν μέσα σὲ μεταλλινὸν θαμπὸν καθρέπτην θαμπὰ καὶ ἀκαθόριστα, ὥστε νὰ μᾶς μένουν πολλὰ ἀσαφῆ καὶ σκοτεινά, ἄλυτα προβλήματα καὶ ἀπορίαι, τότε ὅμως θὰ ἴδωμεν πρόσωπον πρὸς πρόσωπον, φανερὰ καὶ καθαρά. Τώρα γνωρίζω ἕνα μέρος τῆς ἀληθείας, τότε ὅμως θὰ ἀποκτήσω τελείαν ἐπίγνωσιν, θὰ λάβω τόσον καθαρὰν καὶ τελείαν γνῶσιν, ὅσον πλήρως καὶ τελείως μὲ ἔχει γνωρίσει καὶ μὲ ὠδήγησεν εἰς τὸν δρόμον τῆς σωτηρίας ὁ παντογνώστης Θεός. ¹³νυνὶ δὲ μένει πίστις, ἐλπίς, ἀγάπη, τὰ τρία ταῦτα· μείζων δὲ τούτων ἡ ἀγάπη. ¹³Εἰς δὲ τὴν παροῦσαν ζωήν, μένει ἡ πίστις, ἡ ἐλπὶς καὶ ἡ ἀγάπη, τὰ τρία αὐτά, μεγαλύτερα δὲ μεταξὺ αὐτῶν εἶναι ἡ ἀγάπη.