Ἰακώβου

Η αχαλίνωτη γλώσσα¹Μὴ πολλοὶ διδάσκαλοι γίνεσθε, ἀδελφοί μου, εἰδότες ὅτι μεῖζον κρίμα ληψόμεθα· ¹Ἀδελφοί μου, μὴ ζηλεύετε καὶ μὴ ἐπιδιώκετε νὰ γίνεσθε πολλοὶ διδάσκαλοι, διότι γνωρίζομεν καλά, ὅτι ἡμεῖς οἱ διδάσκαλοι ἔχομεν μεγαλυτέραν εὐθύνην καὶ ἐὰν δὲν ἀγωνιζώμεθα νὰ ἐφαρμόζωμεν πιστῶς ὅσα διδάσκομεν, θὰ λάβωμεν μεγαλυτέραν καταδίκην. ²πολλὰ γὰρ πταίομεν ἅπαντες. εἴ τις ἐν λόγῳ οὐ πταίει, οὗτος τέλειος ἀνήρ, δυνατὸς χαλιναγωγῆσαι καὶ ὅλον τὸ σῶμα. ²Διότι ὅλοι μας βέβαια πταίομεν πολὺ ἀπέναντι τοῦ Θεοῦ καὶ πολὺ περισσότερον μάλιστα καὶ εὐκολώτερα πταίομεν μὲ τὰ λόγια μας. Ἐὰν κανεὶς δὲν πταίῃ εἰς τὰ λόγια του καὶ ὁμιλῇ πάντοτε τὰ ὀρθά, αὐτὸς εἶναι τέλειος ἄνθρωπος, ἔχων τὴν ἱκανότητα νὰ συγκρατήσῃ καὶ κυβερνήσῃ ὁλόκληρον τὸν εὐατὸν του. ³ἴδε τῶν ἵππων τοὺς χαλινοὺς εἰς τὰ στόματα βάλλομεν πρὸς τὸ πείθεσθαι αὐτοὺς ἡμῖν, καὶ ὅλον τὸ σῶμα αὐτῶν μετάγομεν. ³Ἴδετε τί συμβαίνει μὲ τοὺς ἵππους. Εἰς τὰ στόματα τῶν ἵππων βάζομεν τὸ χαλινάρι, διὰ νὰ ὑποτάσσωνται αὐτοὶ εἰς ἡμᾶς καὶ ἔτσι διευθύνομεν καὶ καθοδηγοῦμεν, ὅπου θέλομεν, ὅλο τὸ σῶμα των. ⁴ἰδοὺ καὶ τὰ πλοῖα, τηλικαῦτα ὄντα καὶ ὑπὸ σκληρῶν ἀνέμων ἐλαυνόμενα, μετάγεται ὑπὸ ἐλαχίστου πηδαλίου ὅπου ἂν ἡ ὁρμὴ τοῦ εὐθύνοντος βούληται. ⁴Ἰδοὺ καὶ τὰ πλοῖα, καίτοι εἶναι τόσον μεγάλα καὶ ὠθοῦνται ἰσχυρῶς ἀπὸ ὁρμητικοὺς ἀνέμους, κυβερνῶνται ἐν τούτοις καὶ διευθύνονται ὅπου ἡ ἐπιθυμία τοῦ πηδαλιούχου θέλει, ἀπὸ ἕνα μικρότατον πηδάλιον. ⁵οὕτω καὶ ἡ γλῶσσα μικρὸν μέλος ἐστὶ καὶ μεγαλαυχεῖ. ἰδοὺ ὀλίγον πῦρ ἡλίκην ὕλην ἀνάπτει! ⁵Ἔτσι καὶ ἡ γλῶσσα εἶναι μικρὸν μέλος εἰς τὸ σῶμα τοῦ ἀνθρώπου καὶ ἐν τούτοις καυχᾶται μὲ ἀλαζονείαν καὶ μὲ τὰς ἀκρισίας καὶ δολιότητάς της προκαλεῖ μεγάλα κακα. Ἴδού πῶς λίγη φωτιὰ ἀνάπτει τεραστίαν πυρκαϊὰν εἰς ἀπέραντα δάση. ⁶καὶ ἡ γλῶσσα πῦρ, ὁ κόσμος τῆς ἀδικίας. οὕτως ἡ γλῶσσα καθίσταται ἐν τοῖς μέλεσιν ἡμῶν ἡ σπιλοῦσα ὅλον τὸ σῶμα καὶ φλογίζουσα τὸν τροχὸν τῆς γενέσεως καὶ φλογιζομένη ὑπὸ τῆς γεέννης. ⁶Καὶ ἡ γλῶσσα εἶναι φωτιά, αἰτία ἀναριθμήτων κακῶν, κόσμος ὁλόκληρος ἀδικίας καὶ πάσης κακίας. Ἔτσι καὶ ἡ γλῶσσα γίνεται μεταξὺ τῶν μελῶν μας ἡ κατ᾿ ἐξοχὴν ἐπικίνδυνος, ἡ ὁποία μολύνει ὅλον τὸ σῶμα καὶ ἀνάπτει πυρκαϊάν, ποὺ καταφλογίζει ὅλον τὸν κύκλον τῆς ζωῆς, καὶ καταφλέγεται ἔπειτα καὶ αὐτῇ ἀπὸ τὸ πῦρ τῆς γεέννης διὰ τὰς παρεκτροπὰς της. ⁷πᾶσα γὰρ φύσις θηρίων τε καὶ πετεινῶν ἑρπετῶν τε καὶ ἐναλίων δαμάζεται καὶ δεδάμασται τῇ φύσει τῇ ἀνθρωπίνῃ, ⁷Μέγα κακὸν ἡ γλῶσσα. Διότι κάθε φυσικὴ ἀγριότης καὶ θηρίων καὶ πτηνῶν καὶ ἐρπετῶν καὶ θαλασσίων ζῴων δαμάζεται ἀπὸ τὴν θεόσδοτον ἐπινοητικότητα καὶ κυριαρχίαν τοῦ ἀνθρώπου. ⁸τὴν δὲ γλῶσσαν οὐδεὶς δύναται ἀνθρώπων δαμάσαι· ἀκατάσχετον κακόν, μεστὴ ἰοῦ θανατηφόρου. ⁸Τὴν γλῶσσαν ὅμως κανεὶς ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους δὲν ἠμπορεῖ νὰ τὴν δαμάσῃ. Εἶναι ἀσυγκράτητον κακόν, γεμάτη ἀπὸ θανατηφόρον δηλητήριον (ποὺ προκαλεῖ θανάτους σωματικοὺς καὶ ψυχικούς). ⁹ἐν αὐτῇ εὐλογοῦμεν τὸν Θεὸν καὶ πατέρα, καὶ ἐν αὐτῇ καταρώμεθα τοὺς ἀνθρώπους τοὺς καθ᾿ ὁμοίωσιν Θεοῦ γεγονότας· ⁹Ἐκτρέπεται εἰς τὰς μεγαλυτέρας ἀντινομίας καὶ ἀντιθέσεις· διότι μὲ αὐτὴν δοξολογοῦμεν τὸν Θεὸν καὶ Πατέρα, ἀλλὰ καὶ μὲ αὐτὴν καταρώμεθα τοὺς ἀνθρώπους, ποὺ ἔχουν πλασθῆ καθ᾿ ὁμοίωσιν Θεοῦ. ¹⁰ἐκ τοῦ αὐτοῦ στόματος ἐξέρχεται εὐλογία καὶ κατάρα. οὐ χρή, ἀδελφοί μου, ταῦτα οὕτω γίνεσθαι. ¹⁰Ἀπὸ τὸ ἴδιο στόμα βγαίνει εὐλογία καὶ καταρᾷ. Ἀλλά, ἀδελφοί μου, δὲν πρέπει νὰ γίνωνται αὐτὰ ἔτσι, διότι δὲν εἶναι δυνατὸν εἰς τὸ αὐτὸ στόμα νὰ ἀναμιγνύωνται κατάραι καὶ εὐλογίαι. ¹¹μήτι ἡ πηγὴ ἐκ τῆς αὐτῆς ὀπῆς βρύει τὸ γλυκὺ καὶ τὸ πικρόν; ¹¹Μήπως τάχα ἡ πηγὴ ἀπὸ τὴν αὐτὴν τρύπαν ἀναβλύζει νερὸ πόσιμο καὶ εὐχάριστο καὶ νερὸ πικρὸ καὶ ἀποκρουστικό; ¹²μὴ δύναται, ἀδελφοί μου, συκῆ ἐλαίας ποιῆσαι ἢ ἄμπελος σῦκα; οὕτως οὐδεμία πηγὴ ἁλυκὸν καὶ γλυκὺ ποιῆσαι ὕδωρ. ¹²Μήπως εἶναι ποτὲ δυνατόν, ἀδελφοί μου, ἡ συκιὰ νὰ καρποφορήσῃ ἐληὲς καὶ τὸ ἀμπέλι νὰ κάμῃ σῦκα; Ἔτσι καὶ καμμία ποτὲ πηγὴ δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ βγάζῃ νερὸ ἀλμυρὸ καὶ νερὸ πόσιμον καὶ εὐχάριστον. (Καὶ ἀπὸ τὴν ἴδια γλῶσσα, ποὺ ἀναπέμπονται δοξολογίες πρὸς τὸν Θεόν, ποτὲ δὲν πρέπει νὰ ξεχύνωνται κατάραι καὶ δολιότητες). Ουράνια και γήινη σοφία¹³Τίς σοφὸς καὶ ἐπιστήμων ἐν ὑμῖν; δειξάτω ἐκ τῆς καλῆς ἀναστροφῆς τὰ ἔργα αὐτοῦ ἐν πραΰτητι σοφίας. ¹³Ποιὸς μεταξὺ σας εἶναι ἀληθινὰ σοφὸς καὶ ἐπιστήμων, φωτισμένος ἀπὸ τὸν Θεὸν ἄνθρωπος; ῍Ας τὸ δείξῃ ὄχι μόνο μὲ τὰ λόγια του, ἀλλὰ πρὸ παντὸς καὶ κυρίως μὲ τὰ ἐνάρετα ἔργα τοῦ καλοῦ του βίου, μὲ πρᾳότητα, τὴν ὁποίαν χαρίζει εἰς τὸν ἄνθρωπον ἡ ἀληθινὴ σοφία. ¹⁴εἰ δὲ ζῆλον πικρὸν ἔχετε καὶ ἐριθείαν ἐν τῇ καρδίᾳ ὑμῶν, μὴ κατακαυχᾶσθε καὶ ψεύδεσθε κατὰ τῆς ἀληθείας. ¹⁴Ἐὰν ὅμως ἔχετε πικρὰν ζηλοφθονίαν, μεταξὺ σας, φατριασμούς, ἀντιθέσεις καὶ ἐριστικὸν πνεῦμα εἰς τὴν καρδίαν σας, μὴν ἀλαζονεύεσθε ὅτι εἷσθε ἀνώτεροι ἀπὸ τοὺς ἄλλους καὶ ψεύδεσθε ἔτσι ἐναντίον τῆς χριστιανικῆς ἀληθείας, τῆς ὁποίας ἐν τούτοις θέλετε νὰ παρουσιάζεσθε ὡς διδάσκαλοι. ¹⁵οὐκ ἔστιν αὕτη ἡ σοφία ἄνωθεν κατερχομένη, ἀλλ᾿ ἐπίγειος, ψυχική, δαιμονιώδης. ¹⁵Αὐτῇ ἡ ἀνόητος ὑψηλοφροσύνη, ὅτι εἷσθε σοφοί, δὲν εἶναι ἡ θεία σοφία, ποὺ κατεβαίνει ἀπὸ τὸν οὐρανόν· ἀλλ᾿ εἶναι σοφία ἐπίγειος, σαρκικὴ καὶ ἐμπαθής, δαιμονική. ¹⁶ὅπου γὰρ ζῆλος καὶ ἐριθεία, ἐκεῖ ἀκαταστασία καὶ πᾶν φαῦλον πρᾶγμα. ¹⁶Διότι ὅπου ὑπάρχει ζηλοφθονία καὶ φατριασμὸς καὶ ἐριστικότης, ἐκεῖ ἐπικρατεῖ ἀκαταστασίᾳ καὶ ἀναταραχὴ καὶ κάθε φαῦλο πρᾶγμα. ¹⁷ἡ δὲ ἄνωθεν σοφία πρῶτον μὲν ἁγνή ἐστιν, ἔπειτα εἰρηνική, ἐπιεικής, εὐπειθής, μεστὴ ἐλέους καὶ καρπῶν ἀγαθῶν, ἀδιάκριτος καὶ ἀνυπόκριτος. ¹⁷Ἡ δὲ σοφία, ποὺ δίδεται ἐκ τῶν ἄνω, ἀπὸ τὸν Θεόν, πρῶτον μὲν εἶναι καθαρὰ καὶ ἀμόλυντος ἀπὸ κάθε τί φαῦλον καὶ ἁμαρτωλόν, ἔπειτα δὲ εἶναι εἰρηνικὴ καὶ εἰρηνοποιός, ἐπιεικὴς καὶ συγκαταβατικὴ εἰς τὴν ἄγνοιαν καὶ τὰς ἀδυναμίας τῶν ἄλλων, πρόθυμος νὰ ὑποτάσσεται εἰς τὴν ἀλήθειαν, γεμάτη ἀπὸ εὐσπλαγχνίαν καὶ ἀπὸ ἀγαθὰ ἔργα, ἀπηλλαγμένη ἀπὸ ἀμβιβολίας καὶ ὀλιγοπιστίας, καθαρὰ καὶ ἀμόλυντος ἀπὸ κάθε ὑποκρισίαν. ¹⁸καρπὸς δὲ τῆς δικαιοσύνης ἐν εἰρήνῃ σπείρεται τοῖς ποιοῦσιν εἰρήνην. ¹⁸Ὁ δὲ καρπὸς τῆς ἁγιότητος καὶ κάθε ἀρετῆς σπείρεται εἰς τὰς καρδίας τῶν ἀνθρώπων μὲ εἰρήνην καὶ πρᾳότητα ἀπὸ ἐκείνους, ποὺ ἔχουν εἰρήνην καὶ μεταδίδουν εἰρήνην, ἀπὸ τοὺς ἀληθινὰ σοφοὺς καὶ ἐναρέτους διδασκάλους.