Ἰακώβου

1Μὴ πολλοὶ διδάσκαλοι γίνεσθε, ἀδελφοί μου, εἰδότες ὅτι μεῖζον κρίμα ληψόμεθα·

1Ἀδελφοί μου, μὴ ζηλεύετε καὶ μὴ ἐπιδιώκετε νὰ γίνεσθε πολλοὶ διδάσκαλοι, διότι γνωρίζομεν καλά, ὅτι ἡμεῖς οἱ διδάσκαλοι ἔχομεν μεγαλυτέραν εὐθύνην καὶ ἐὰν δὲν ἀγωνιζώμεθα νὰ ἐφαρμόζωμεν πιστῶς ὅσα διδάσκομεν, θὰ λάβωμεν μεγαλυτέραν καταδίκην.

2πολλὰ γὰρ πταίομεν ἅπαντες. εἴ τις ἐν λόγῳ οὐ πταίει, οὗτος τέλειος ἀνήρ, δυνατὸς χαλιναγωγῆσαι καὶ ὅλον τὸ σῶμα.

2Διότι ὅλοι μας βέβαια πταίομεν πολὺ ἀπέναντι τοῦ Θεοῦ καὶ πολὺ περισσότερον μάλιστα καὶ εὐκολώτερα πταίομεν μὲ τὰ λόγια μας. Ἐὰν κανεὶς δὲν πταίῃ εἰς τὰ λόγια του καὶ ὁμιλῇ πάντοτε τὰ ὀρθά, αὐτὸς εἶναι τέλειος ἄνθρωπος, ἔχων τὴν ἱκανότητα νὰ συγκρατήσῃ καὶ κυβερνήσῃ ὁλόκληρον τὸν εὐατὸν του.

3ἴδε τῶν ἵππων τοὺς χαλινοὺς εἰς τὰ στόματα βάλλομεν πρὸς τὸ πείθεσθαι αὐτοὺς ἡμῖν, καὶ ὅλον τὸ σῶμα αὐτῶν μετάγομεν.

3Ἴδετε τί συμβαίνει μὲ τοὺς ἵππους. Εἰς τὰ στόματα τῶν ἵππων βάζομεν τὸ χαλινάρι, διὰ νὰ ὑποτάσσωνται αὐτοὶ εἰς ἡμᾶς καὶ ἔτσι διευθύνομεν καὶ καθοδηγοῦμεν, ὅπου θέλομεν, ὅλο τὸ σῶμα των.

4ἰδοὺ καὶ τὰ πλοῖα, τηλικαῦτα ὄντα καὶ ὑπὸ σκληρῶν ἀνέμων ἐλαυνόμενα, μετάγεται ὑπὸ ἐλαχίστου πηδαλίου ὅπου ἂν ἡ ὁρμὴ τοῦ εὐθύνοντος βούληται.

4Ἰδοὺ καὶ τὰ πλοῖα, καίτοι εἶναι τόσον μεγάλα καὶ ὠθοῦνται ἰσχυρῶς ἀπὸ ὁρμητικοὺς ἀνέμους, κυβερνῶνται ἐν τούτοις καὶ διευθύνονται ὅπου ἡ ἐπιθυμία τοῦ πηδαλιούχου θέλει, ἀπὸ ἕνα μικρότατον πηδάλιον.

5οὕτω καὶ ἡ γλῶσσα μικρὸν μέλος ἐστὶ καὶ μεγαλαυχεῖ. ἰδοὺ ὀλίγον πῦρ ἡλίκην ὕλην ἀνάπτει!

5Ἔτσι καὶ ἡ γλῶσσα εἶναι μικρὸν μέλος εἰς τὸ σῶμα τοῦ ἀνθρώπου καὶ ἐν τούτοις καυχᾶται μὲ ἀλαζονείαν καὶ μὲ τὰς ἀκρισίας καὶ δολιότητάς της προκαλεῖ μεγάλα κακα. Ἴδού πῶς λίγη φωτιὰ ἀνάπτει τεραστίαν πυρκαϊὰν εἰς ἀπέραντα δάση.

6καὶ ἡ γλῶσσα πῦρ, ὁ κόσμος τῆς ἀδικίας. οὕτως ἡ γλῶσσα καθίσταται ἐν τοῖς μέλεσιν ἡμῶν ἡ σπιλοῦσα ὅλον τὸ σῶμα καὶ φλογίζουσα τὸν τροχὸν τῆς γενέσεως καὶ φλογιζομένη ὑπὸ τῆς γεέννης.

6Καὶ ἡ γλῶσσα εἶναι φωτιά, αἰτία ἀναριθμήτων κακῶν, κόσμος ὁλόκληρος ἀδικίας καὶ πάσης κακίας. Ἔτσι καὶ ἡ γλῶσσα γίνεται μεταξὺ τῶν μελῶν μας ἡ κατ᾿ ἐξοχὴν ἐπικίνδυνος, ἡ ὁποία μολύνει ὅλον τὸ σῶμα καὶ ἀνάπτει πυρκαϊάν, ποὺ καταφλογίζει ὅλον τὸν κύκλον τῆς ζωῆς, καὶ καταφλέγεται ἔπειτα καὶ αὐτῇ ἀπὸ τὸ πῦρ τῆς γεέννης διὰ τὰς παρεκτροπὰς της.

7πᾶσα γὰρ φύσις θηρίων τε καὶ πετεινῶν ἑρπετῶν τε καὶ ἐναλίων δαμάζεται καὶ δεδάμασται τῇ φύσει τῇ ἀνθρωπίνῃ,

7Μέγα κακὸν ἡ γλῶσσα. Διότι κάθε φυσικὴ ἀγριότης καὶ θηρίων καὶ πτηνῶν καὶ ἐρπετῶν καὶ θαλασσίων ζῴων δαμάζεται ἀπὸ τὴν θεόσδοτον ἐπινοητικότητα καὶ κυριαρχίαν τοῦ ἀνθρώπου.

8τὴν δὲ γλῶσσαν οὐδεὶς δύναται ἀνθρώπων δαμάσαι· ἀκατάσχετον κακόν, μεστὴ ἰοῦ θανατηφόρου.

8Τὴν γλῶσσαν ὅμως κανεὶς ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους δὲν ἠμπορεῖ νὰ τὴν δαμάσῃ. Εἶναι ἀσυγκράτητον κακόν, γεμάτη ἀπὸ θανατηφόρον δηλητήριον (ποὺ προκαλεῖ θανάτους σωματικοὺς καὶ ψυχικούς).

9ἐν αὐτῇ εὐλογοῦμεν τὸν Θεὸν καὶ πατέρα, καὶ ἐν αὐτῇ καταρώμεθα τοὺς ἀνθρώπους τοὺς καθ᾿ ὁμοίωσιν Θεοῦ γεγονότας·

9Ἐκτρέπεται εἰς τὰς μεγαλυτέρας ἀντινομίας καὶ ἀντιθέσεις· διότι μὲ αὐτὴν δοξολογοῦμεν τὸν Θεὸν καὶ Πατέρα, ἀλλὰ καὶ μὲ αὐτὴν καταρώμεθα τοὺς ἀνθρώπους, ποὺ ἔχουν πλασθῆ καθ᾿ ὁμοίωσιν Θεοῦ.

10ἐκ τοῦ αὐτοῦ στόματος ἐξέρχεται εὐλογία καὶ κατάρα. οὐ χρή, ἀδελφοί μου, ταῦτα οὕτω γίνεσθαι.

10Ἀπὸ τὸ ἴδιο στόμα βγαίνει εὐλογία καὶ καταρᾷ. Ἀλλά, ἀδελφοί μου, δὲν πρέπει νὰ γίνωνται αὐτὰ ἔτσι, διότι δὲν εἶναι δυνατὸν εἰς τὸ αὐτὸ στόμα νὰ ἀναμιγνύωνται κατάραι καὶ εὐλογίαι.

11μήτι ἡ πηγὴ ἐκ τῆς αὐτῆς ὀπῆς βρύει τὸ γλυκὺ καὶ τὸ πικρόν;

11Μήπως τάχα ἡ πηγὴ ἀπὸ τὴν αὐτὴν τρύπαν ἀναβλύζει νερὸ πόσιμο καὶ εὐχάριστο καὶ νερὸ πικρὸ καὶ ἀποκρουστικό;

12μὴ δύναται, ἀδελφοί μου, συκῆ ἐλαίας ποιῆσαι ἢ ἄμπελος σῦκα; οὕτως οὐδεμία πηγὴ ἁλυκὸν καὶ γλυκὺ ποιῆσαι ὕδωρ.

12Μήπως εἶναι ποτὲ δυνατόν, ἀδελφοί μου, ἡ συκιὰ νὰ καρποφορήσῃ ἐληὲς καὶ τὸ ἀμπέλι νὰ κάμῃ σῦκα; Ἔτσι καὶ καμμία ποτὲ πηγὴ δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ βγάζῃ νερὸ ἀλμυρὸ καὶ νερὸ πόσιμον καὶ εὐχάριστον. (Καὶ ἀπὸ τὴν ἴδια γλῶσσα, ποὺ ἀναπέμπονται δοξολογίες πρὸς τὸν Θεόν, ποτὲ δὲν πρέπει νὰ ξεχύνωνται κατάραι καὶ δολιότητες).

13Τίς σοφὸς καὶ ἐπιστήμων ἐν ὑμῖν; δειξάτω ἐκ τῆς καλῆς ἀναστροφῆς τὰ ἔργα αὐτοῦ ἐν πραΰτητι σοφίας.

13Ποιὸς μεταξὺ σας εἶναι ἀληθινὰ σοφὸς καὶ ἐπιστήμων, φωτισμένος ἀπὸ τὸν Θεὸν ἄνθρωπος; ῍Ας τὸ δείξῃ ὄχι μόνο μὲ τὰ λόγια του, ἀλλὰ πρὸ παντὸς καὶ κυρίως μὲ τὰ ἐνάρετα ἔργα τοῦ καλοῦ του βίου, μὲ πρᾳότητα, τὴν ὁποίαν χαρίζει εἰς τὸν ἄνθρωπον ἡ ἀληθινὴ σοφία.

14εἰ δὲ ζῆλον πικρὸν ἔχετε καὶ ἐριθείαν ἐν τῇ καρδίᾳ ὑμῶν, μὴ κατακαυχᾶσθε καὶ ψεύδεσθε κατὰ τῆς ἀληθείας.

14Ἐὰν ὅμως ἔχετε πικρὰν ζηλοφθονίαν, μεταξὺ σας, φατριασμούς, ἀντιθέσεις καὶ ἐριστικὸν πνεῦμα εἰς τὴν καρδίαν σας, μὴν ἀλαζονεύεσθε ὅτι εἷσθε ἀνώτεροι ἀπὸ τοὺς ἄλλους καὶ ψεύδεσθε ἔτσι ἐναντίον τῆς χριστιανικῆς ἀληθείας, τῆς ὁποίας ἐν τούτοις θέλετε νὰ παρουσιάζεσθε ὡς διδάσκαλοι.

15οὐκ ἔστιν αὕτη ἡ σοφία ἄνωθεν κατερχομένη, ἀλλ᾿ ἐπίγειος, ψυχική, δαιμονιώδης.

15Αὐτῇ ἡ ἀνόητος ὑψηλοφροσύνη, ὅτι εἷσθε σοφοί, δὲν εἶναι ἡ θεία σοφία, ποὺ κατεβαίνει ἀπὸ τὸν οὐρανόν· ἀλλ᾿ εἶναι σοφία ἐπίγειος, σαρκικὴ καὶ ἐμπαθής, δαιμονική.

16ὅπου γὰρ ζῆλος καὶ ἐριθεία, ἐκεῖ ἀκαταστασία καὶ πᾶν φαῦλον πρᾶγμα.

16Διότι ὅπου ὑπάρχει ζηλοφθονία καὶ φατριασμὸς καὶ ἐριστικότης, ἐκεῖ ἐπικρατεῖ ἀκαταστασίᾳ καὶ ἀναταραχὴ καὶ κάθε φαῦλο πρᾶγμα.

17ἡ δὲ ἄνωθεν σοφία πρῶτον μὲν ἁγνή ἐστιν, ἔπειτα εἰρηνική, ἐπιεικής, εὐπειθής, μεστὴ ἐλέους καὶ καρπῶν ἀγαθῶν, ἀδιάκριτος καὶ ἀνυπόκριτος.

17Ἡ δὲ σοφία, ποὺ δίδεται ἐκ τῶν ἄνω, ἀπὸ τὸν Θεόν, πρῶτον μὲν εἶναι καθαρὰ καὶ ἀμόλυντος ἀπὸ κάθε τί φαῦλον καὶ ἁμαρτωλόν, ἔπειτα δὲ εἶναι εἰρηνικὴ καὶ εἰρηνοποιός, ἐπιεικὴς καὶ συγκαταβατικὴ εἰς τὴν ἄγνοιαν καὶ τὰς ἀδυναμίας τῶν ἄλλων, πρόθυμος νὰ ὑποτάσσεται εἰς τὴν ἀλήθειαν, γεμάτη ἀπὸ εὐσπλαγχνίαν καὶ ἀπὸ ἀγαθὰ ἔργα, ἀπηλλαγμένη ἀπὸ ἀμβιβολίας καὶ ὀλιγοπιστίας, καθαρὰ καὶ ἀμόλυντος ἀπὸ κάθε ὑποκρισίαν.

18καρπὸς δὲ τῆς δικαιοσύνης ἐν εἰρήνῃ σπείρεται τοῖς ποιοῦσιν εἰρήνην.

18Ὁ δὲ καρπὸς τῆς ἁγιότητος καὶ κάθε ἀρετῆς σπείρεται εἰς τὰς καρδίας τῶν ἀνθρώπων μὲ εἰρήνην καὶ πρᾳότητα ἀπὸ ἐκείνους, ποὺ ἔχουν εἰρήνην καὶ μεταδίδουν εἰρήνην, ἀπὸ τοὺς ἀληθινὰ σοφοὺς καὶ ἐναρέτους διδασκάλους.