Πρὸς Ἐφεσίους

Η νέα ζωή των πιστών δώρο του Θεού¹Καὶ ὑμᾶς ὄντας νεκροὺς τοῖς παραπτώμασι καὶ ταῖς ἁμαρτίαις, ¹Καὶ σᾶς ἐπίσης ἐκάλεσεν εἰς σωτηρίαν, ἐνῶ εἷσθε νεκροὶ πνευματικῶς ἕνεκα τῶν παραπτωμάτων καὶ τῶν ἁμαρτιῶν σας. ²ἐν αἷς ποτε περιεπατήσατε κατὰ τὸν αἰῶνα τοῦ κόσμου τούτου, κατὰ τὸν ἄρχοντα τῆς ἐξουσίας τοῦ ἀέρος, τοῦ πνεύματος τοῦ νῦν ἐνεργοῦντος ἐν τοῖς υἱοῖς τῆς ἀπειθείας· ²Εἰς αὐτὰς τὰς ἁμαρτίας εἴχατε καὶ σεῖς ἄλλοτε περιπατήσει, σύμφωνα μὲ τὴν διεφθαρμένην κοσμικὴν ζωὴν τῆς ἐποχῆς αὐτῆς, σύμφωνα μὲ τὸ θέλημα τοῦ ἄρχοντος ποὺ κυριαρχεῖ ἐπὶ τοῦ ἀέρος, δηλαδὴ τοῦ πονηροῦ πνεύματος, ποὺ ἐνεργεῖ τώρα εἰς τοὺς υἱοὺς τῆς ἀνυπακοὴς καὶ τῆς ἀποστασίας. ³ἐν οἷς καὶ ἡμεῖς πάντες ἀνεστράφημέν ποτε ἐν ταῖς ἐπιθυμίαις τῆς σαρκὸς ἡμῶν, ποιοῦντες τὰ θελήματα τῆς σαρκὸς καὶ τῶν διανοιῶν, καὶ ἦμεν τέκνα φύσει ὀργῆς, ὡς καὶ οἱ λοιποί· ³Ἐν μέσῳ δὲ αὐτῶν καὶ ὅλοι ἡμεῖς οἱ Ἰουδαῖοι εἴχαμεν κάποτε ἀναστραφῇ καὶ ζήσει σύμφωνα μὲ τὰς ἐπιθυμίας τῆς σαρκὸς ἡμῶν, ἐπράττομεν τὰ θελήματα τοῦ σαρκικοῦ ἀνθρώπου καὶ τῶν σκοτισμένων ἀπὸ τὰ πάθη διανοιῶν μας καὶ ἥμεθα τότε ἐκ φύσεως τέκνα τῆς ὀργῆς, ὅπως καὶ οἱ ἄλλοι λαοὶ (ἕνεκα τῆς ἁμαρτίας, τὴν ὁποίαν ἐκ γενετῆς ἐφέραμεν καὶ εἰς τὴν ὁποίαν κατὰ τὸ διάστημα τῆς ζωῆς μας εἴχομεν ὑποδουλωθῆ). ⁴ὁ δὲ Θεὸς πλούσιος ὢν ἐν ἐλέει, διὰ τὴν πολλὴν ἀγάπην αὐτοῦ ἣν ἠγάπησεν ἡμᾶς, ⁴Ὁ Θεὸς ὅμως, ὁ ὁποῖος εἶναι πλούσιος εἰς ἔλεος καὶ φιλανθρωπίαν, χάρις εἰς τὴν ἀπεριόριστον ἀγάπην του, μὲ τὴν ὁποίαν μᾶς ἠγάπησε, ⁵καὶ ὄντας ἡμᾶς νεκροὺς τοῖς παραπτώμασι συνεζωοποίησε τῷ Χριστῷ· χάριτί ἐστε σεσῳσμένοι· ⁵μᾶς ἐζωοποίησε πνευματικῶς, μαζῆ μὲ τὸν Χριστόν, καὶ ὅταν ἀκόμη ἥμεθα νεκροὶ ἕνεκα τῶν παραβάσεων. Ἔχετε σωθῇ ὄχι ἕνεκα τῆς ἀξίας σας ἢ τῶν ἔργων σας, ἀλλὰ δωρεὰν διὰ τῆς χάριτος. ⁶καὶ συνήγειρε καὶ συνεκάθισεν ἐν τοῖς ἐπουρανίοις ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ, ⁶Καὶ μᾶς ἀνέστησε μαζῆ μὲ τὸν Χριστὸν καὶ μᾶς ἔβαλε νὰ καθήσωμεν μαζῆ του εἰς τὴν ἐπουράνιον δόξαν διὰ τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ. ⁷ἵνα ἐνδείξηται ἐν τοῖς αἰῶσι τοῖς ἐπερχομένοις τὸν ὑπερβάλλοντα πλοῦτον τῆς χάριτος αὐτοῦ ἐν χρηστότητι ἐφ᾿ ἡμᾶς ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ. ⁷Καὶ τοῦτο διὰ νὰ φανερώσῃ καθαρὰ εἰς τὰς ἐρχομένας γενεᾶς, διὰ μέσου ὅλων τῶν αἰώνων, τὸν μέγαν καὶ ἀκατάληπτον, εἰς τὴν ἀνθρωπίνην διάνοιαν, πλοῦτον τῆς χάριτός του μὲ τὴν πρὸς ἡμᾶς ἀγαθωσύνην, τὴν ὁποίαν ἔδειξε διὰ τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ. ⁸τῇ γὰρ χάριτί ἐστε σεσῳσμένοι διὰ τῆς πίστεως· καὶ τοῦτο οὐκ ἐξ ὑμῶν, Θεοῦ τὸ δῶρον, ⁸Διότι πράγματι ἔχετε σωθῇ δωρεὰν μὲ τὴν χάριν διὰ μέσου τῆς πίστεως. Καὶ αὐτῇ ἡ ἀνεκτίμητος σωτηρία σας δὲν προῆλθεν ἀπὸ σᾶς· τὸ δῶρον εἶναι τοῦ Θεοῦ. ⁹οὐκ ἐξ ἔργων, ἵνα μή τις καυχήσηται. ⁹Δὲν εἶναι καρπὸς καὶ ἀποτέλεσμα ἔργων, διὰ νὰ μὴ ἠμπορῇ ποτὲ κανεὶς νὰ καυχηθῇ. ¹⁰αὐτοῦ γάρ ἐσμεν ποίημα, κτισθέντες ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ ἐπὶ ἔργοις ἀγαθοῖς, οἷς προητοίμασεν ὁ Θεὸς ἵνα ἐν αὐτοῖς περιπατήσωμεν. ¹⁰Διότι ὅλοι μας εἵμεθα ἔργον ἰδικὸν του, ἀναγεννηθέντες καὶ κτισθέντες ἐκ νέου διὰ τοῦ Ιησοῦ Χριστοῦ καὶ ἐπὶ τοῦ Χριστοῦ ὡς θεμελίου, διὰ νὰ πράττωμεν τὰ ἀγαθὰ ἔργα, τὰ ὁποίαν ἀπὸ καταβολῆς κόσμου εἶχεν ἑτοιμάσει ὁ Θεός, διὰ νὰ πορευθῶμεν κατὰ τὸ διάστημα τῆς ζωῆς μας μὲ αὐτά. Το σώμα του Χριστού ως κοινωνία ειρήνης¹¹Διὸ μνημονεύετε ὅτι ὑμεῖς ποτε τὰ ἔθνη ἐν σαρκί, οἱ λεγόμενοι ἀκροβυστία ὑπὸ τῆς λεγομένης περιτομῆς ἐν σαρκὶ χειροποιήτου, ¹¹Διὰ τοῦτο πρέπει νὰ ἐνθυμῆσθε ὅτι σεῖς, οἱ ἄλλοτε ἐθνικοί, ποὺ δὲν εἴχατε σαρκικῶς περιτμηθῆ καὶ δι᾿ αὐτὸ ἐλέγεσθε <ἀκροβυστία> ἀπὸ αὐτούς ποὺ ἐλέγοντο <περιτομή>, ἐπειδὴ εἴχαν περιτμηθῆ εἰς τὴν σάρκα μὲ χέρι ἀνθρώπου, ¹²ὅτι ἦτε ἐν τῷ καιρῷ ἐκείνῳ χωρὶς Χριστοῦ, ἀπηλλοτριωμένοι τῆς πολιτείας τοῦ Ἰσραὴλ καὶ ξένοι τῶν διαθηκῶν τῆς ἐπαγγελίας, ἐλπίδα μὴ ἔχοντες καὶ ἄθεοι ἐν τῷ κόσμῳ. ¹²νὰ ἐνθυμῆσθε ὅτι κατὰ τὸν καιρὸν ἐκεῖνον ἐζούσατε χωρὶς Χριστόν, ἀποξενωμένοι ἀπὸ τὸ θεοσύστατον πολίτευμα τῶν Ἰσραηλιτῶν καὶ ξένοι πρὸς τὰς διαθήκας, μὲ τὰς ὁποίας ὁ Θεὸς ὑπέσχετο τὴν λύτρωσιν διὰ τοῦ Χριστοῦ. Δὲν εἴχατε καμμίαν ἐλπίδα περὶ σωτηρίας καὶ αἰωνίου ζωῆς, δὲν ἐγνωρίζατε τὸν ἀληθινὸν Θεὸν καὶ ἐζούσατε σὰν ἄθεοι εἰς τὸν κόσμον. ¹³νυνὶ δὲ ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ ὑμεῖς οἱ ποτὲ ὄντες μακρὰν ἐγγὺς ἐγενήθητε ἐν τῷ αἵματι τοῦ Χριστοῦ. ¹³Τώρα ὅμως διὰ τοῦ Σωτῆρος μᾶς Ἰησοῦ Χριστοῦ σεῖς, οἱ ὁποῖοι ἄλλοτε ἐζούσατε μακρὰν ἀπὸ τὸν Θεὸν καὶ ἀπὸ τὴν ἐλπίδα τῆς σωτηρίας, ἤλθατε πολὺ κοντὰ διὰ τοῦ λυτρωτικοῦ αἵματος τοῦ Χριστοῦ. ¹⁴αὐτὸς γάρ ἐστιν ἡ εἰρήνη ἡμῶν, ὁ ποιήσας τὰ ἀμφότερα ἓν καὶ τὸ μεσότοιχον τοῦ φραγμοῦ λύσας, ¹⁴Διότι αὐτὸς εἶναι ἡ εἰρήνη ὅλων μας, ὁ ὁποῖος τὸν Ἰουδαϊσμὸν καὶ τὸν Ἐθνισμόν, τὰ δύο αὐτὰ τὰ ἔκαμεν ἕνα, ἐκρήμνισε καὶ διέλυσε τὸ μεσότοιχον τοῦ Νόμου, ποὺ σὰν ἀνυπέρβλητος φραγμὸς ἐχώριζε τοὺς δύο λαούς· ¹⁵τὴν ἔχθραν, ἐν τῇ σαρκὶ αὐτοῦ τὸν νόμον τῶν ἐντολῶν ἐν δόγμασι καταργήσας, ἵνα τοὺς δύο κτίσῃ ἐν ἑαυτῷ εἰς ἕνα καινὸν ἄνθρωπον ποιῶν εἰρήνην, ¹⁵δηλαδὴ κατέλυσε καὶ ἐξηφάνισε τὴν ἔχθραν, ποὺ ἐχώριζε τοὺς δύο λαούς, ἀφοῦ κατήργησε μὲ τὴν θυσίαν τῆς σαρκὸς αὐτοῦ τὸν νόμον τῶν ἐντολῶν, ὁ ὁποῖος ἔδιδε διαταγάς, ποὺ ἐδέσμευαν τὸν ἄνθρωπον. Καὶ κατήργησε τὸν παλαιὸν Νόμον, διὰ νὰ ἀναδημιουργήσῃ καὶ ἐνώσῃ τοὺς δύο αὐτοὺς λαοὺς διὰ τοῦ ἑαυτοῦ του εἰς ἕνα νέον ἄνθρωπον, χαρίζων τοιουτρόπως εἰρήνην μεταξὺ των· ¹⁶καὶ ἀποκαταλλάξῃ τοὺς ἀμφοτέρους ἐν ἑνὶ σώματι τῷ Θεῷ διὰ τοῦ σταυροῦ, ἀποκτείνας τὴν ἔχθραν ἐν αὐτῷ· ¹⁶καὶ νὰ συμφιλιώσῃ πρὸς τὸν Θεὸν τοὺς δύο λαούς, ἐνωμένους εἰς ἕνα πνευματικὸν σῶμα διὰ τῆς σταυρικῆς τοῦ θυσίας, θανατώσας ἐν τῷ προσώπῳ του καὶ ἐξαφανίσας τὴν ἐχθρὰν καὶ τὸ μῖσος. ¹⁷καὶ ἐλθὼν εὐηγγελίσατο εἰρήνην ὑμῖν τοῖς μακρὰν καὶ τοῖς ἐγγύς, ¹⁷Καὶ ἀφοῦ κατέβη εἰς τὴν γῆν, ἐκήρυξε τὸ χαρμόσυνον μήνυμα τῆς εἰρήνης εἰς σᾶς ποὺ ἐζούσατε μακρὰν ἀπὸ τὸν Θεόν, καὶ εἰς ἡμᾶς που ἥμεθα κοντὰ του. ¹⁸ὅτι δι᾿ αὐτοῦ ἔχομεν τὴν προσαγωγὴν οἱ ἀμφότεροι ἐν ἑνὶ Πνεύματι πρὸς τὸν πατέρα. ¹⁸Διότι διὰ τοῦ Χριστοῦ ὁδηγούμεθα καὶ πλησιάζομεν πρὸς τὸν Θεὸν Πατέρα καὶ οἱ δύο λαοὶ μὲ τὸ αὐτὸ Ἅγιον Πνεῦμα. ¹⁹ἄρα οὖν οὐκέτι ἐστὲ ξένοι καὶ πάροικοι, ἀλλὰ συμπολῖται τῶν ἁγίων καὶ οἰκεῖοι τοῦ Θεοῦ, ¹⁹Ἄρα δὲν εἷσθε πλέον ξένοι, ὅπως προηγουμένως, καὶ προσωρινοὶ πολῖται τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ, ἀλλ᾿ εἶσθε συμπολῖται ὅλων τῶν ἁγίων, καὶ οἰκιακοὶ τοῦ Θεοῦ. ²⁰ἐποικοδομηθέντες ἐπὶ τῷ θεμελίῳ τῶν ἀποστόλων καὶ προφητῶν, ὄντος ἀκρογωνιαίου αὐτοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, ²⁰Ἔχετε δὲ κτισθῇ ἐπάνω εἰς τὸν πνευματικὸν θεμέλιον τῶν Ἀποστόλων καὶ τῶν προφητῶν εἰς μίαν πνευματικὴν οἰκοδομήν, τὴν Ἐκκλησίαν, τῆς ὁποίας ἀκρογωνιαῖος καὶ θεμελιακὸς λίθος εἶναι αὐτὸς οὗτος ὁ Ἰησοῦς Χριστός. ²¹ἐν ᾧ πᾶσα ἡ οἰκοδομὴ συναρμολογουμένη αὔξει εἰς ναὸν ἅγιον ἐν Κυρίῳ· ²¹Ἐπάνω δὲ εἰς αὐτὸν καὶ μὲ τὴν δύναμιν αὐτοῦ ὅλη ἡ οἰκοδομὴ συναρμολογεῖται καὶ αὐξάνεται κατὰ τρόπον ἁρμονικόν, ὥστε νὰ γίνῃ ναὸς ἅγιος, σύμφωνα μὲ τὸ θέλημα τοῦ Κυρίου. ²²ἐν ᾧ καὶ ὑμεῖς συνοικοδομεῖσθε εἰς κατοικητήριον τοῦ Θεοῦ ἐν Πνεύματι. ²²Εἰς αὐτὸν δὲ τὸν ναὸν διὰ τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ οἰκοδομεῖσθε καὶ σεῖς μαζῆ μὲ τοὺς ἄλλους πιστούς, διὰ νὰ γίνετε κατοικία, εἰς τὴν ὁποίαν θὰ μένῃ ὁ Θεὸς μὲ τὸ Πνεῦμα του.