Πρὸς Τιμόθεον Α΄

Οι λειτουργοί της εκκλησίας¹Πιστὸς ὁ λόγος· εἴ τις ἐπισκοπῆς ὀρέγεται, καλοῦ ἔργου ἐπιθυμεῖ. ¹Ἀξιόπιστος καὶ ἀληθινὸς εἶναι ὁ λόγος, ποὺ θὰ σᾶς πῶ· ἐὰν κανεὶς ἐπιθυμῇ πολὺ τὸ ἀξίωμα τοῦ ἐπισκόπου, καλὸν ἔργον ἐπιθυμεῖ (ἐφ ὅσον πράγματι ποθεὶ τὸ ἔργον τοῦ ὑψίστου τούτου λειτουργήματος καὶ ὄχι τὴν τιμὴν τοῦ ἀξιώματος). ²Δεῖ οὖν τὸν ἐπίσκοπον ἀνεπίληπτον εἶναι, μιᾶς γυναικὸς ἄνδρα, νηφάλιον, σώφρονα, κόσμιον, φιλόξενον, διδακτικόν, ²Ἀλλ᾿ ἂς ἔχῃ ὑπ᾿ ὄψιν του, ὅτι τὸ καλὸν ἔργον ταιριάζει εἰς ἐκλεκτοὺς ἀνθρώπους. Πρέπει, λοιπόν, ὁ ἐπίσκοπος νὰ εἶναι ἄμεμπτος καὶ ἀκατηγόρητος· νὰ εἶναι, σύζυγος μιᾶς μόνης γυναικὸς καὶ νὰ μὴν ἔχῃ συνάψει δεύτερον γάμον· νὰ εἶναι ἐγκρατὴς καὶ προσεκτικός, σώφρων, σεμνός, φιλόξενος, ἱκανὸς νὰ διδάσκῃ τοὺς ἄλλους τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ· ³μὴ πάροινον, μὴ πλήκτην, μὴ αἰσχροκερδῆ, ἀλλ᾿ ἐπιεικῆ, ἄμαχον, ἀφιλάργυρον, ³νὰ μὴ εἶναι μέθυσος καὶ ὀργίλος, νὰ μὴ ἐκτρέπεται εἰς χειροδικίας, νὰ μὴ εἶναι αἰσχροκερδής, ἀλλὰ νὰ εἶναι ἐπιεικής, ἀφιλόνεικος καὶ φιλειρηνικός, ἀφιλάργυρος. ⁴τοῦ ἰδίου οἴκου καλῶς προϊστάμενον, τέκνα ἔχοντα ἐν ὑποταγῇ μετὰ πάσης σεμνότητος· ⁴Νὰ προΐσταται δὲ καὶ νὰ κυβερνᾷ μὲ σύνεσιν τὸ σπίτι του, νὰ ἔχῃ τέκνα καλῶς παιδαγωγημένα, ὥστε νὰ ὑποτάσσωνται μὲ κάθε σεμνότητα. ⁵- εἰ δέ τις τοῦ ἰδίου οἴκου προστῆναι οὐκ οἶδε, πῶς ἐκκλησίας Θεοῦ ἐπιμελήσεται; - ⁵Ἐὰν δὲ κανεὶς δὲν γνωρίζῃ νὰ κυβερνᾷ καλὰ τὸ σπίτι του, πῶς θὰ ἐνδιαφερθῇ καὶ θὰ φροντίσῃ ὀρθῶς διὰ τὴν Ἐκκλησίαν τοῦ Θεοῦ; ⁶μὴ νεόφυτον, ἵνα μὴ τυφωθεὶς εἰς κρίμα ἐμπέσῃ τοῦ διαβόλου. ⁶Πρέπει ἀκόμη νὰ μὴν εἶναι νεοφώτιστος καὶ νεοπροσήλυτος εἰς τὴν πίστιν τοῦ Χριστοῦ, διὰ νὰ μὴν ὑπερηφανευθῇ ἀπὸ τὸ ἀξίωμα καὶ πέσῃ ἔτσι εἰς τὴν ἰδίαν καταδίκην, ποὺ ἔπεσε διὰ τὴν ἀλαζονείαν του ὁ διάβολος. ⁷δεῖ δὲ αὐτὸν καὶ μαρτυρίαν καλὴν ἔχειν ἀπὸ τῶν ἔξωθεν, ἵνα μὴ εἰς ὀνειδισμὸν ἐμπέσῃ καὶ παγίδα τοῦ διαβόλου. ⁷Πρέπει δέ, ἐκτὸς αὐτῶν ποὺ εἴπαμεν ἀνωτέρω, νὰ ἔχῃ καὶ καλὴν μαρτυρίαν περὶ τῆς ἀμέμπτου ζωῆς του ἀπὸ τοὺς ἔξω τῆς Ἐκκλησίας ἀνθρώπους, διὰ νὰ μὴ περιπέσῃ εἰς τὸν περίγελων καὶ τὸν χλευασμὸν τῶν ἀνθρώπων καὶ συλληφθῇ ἔτσι εἰς τὴν παγίδα τοῦ διαβόλου. ⁸Διακόνους ὡσαύτως σεμνούς, μὴ διλόγους, μὴ οἴνῳ πολλῷ προσέχοντας, μὴ αἰσχροκερδεῖς, ⁸Ἐπίσης οἱ διάκονοι πρέπει νὰ εἶναι σεμνοί, ὄχι διπλοπρόσωποι ποὺ διὰ λόγους καλακείας ἢ συμφέροντος ἄλλα νὰ λέγουν εἰς τὸν ἕνα καὶ ἄλλα εἰς τὸν ἄλλον. Νὰ μὴ δίνουν τὴν καρδιά τους εἰς τὸ πολὺ κρασί, νὰ μὴ εἶναι αἰσχροκερδεῖς· ⁹ἔχοντας τὸ μυστήριον τῆς πίστεως ἐν καθαρᾷ συνειδήσει. ⁹νὰ γνωρίζουν καὶ νὰ κρατοῦν καλὰ τὰς μυστηριώδεις ἀληθείας τῆς πίστεως μὲ καθαρὰν καὶ ἀμόλυντον τὴν συνείδησιν, μὲ βίον δηλαδὴ ἄμεμπτον. ¹⁰καὶ οὗτοι δὲ δοκιμαζέσθωσαν πρῶτον, εἶτα διακονείτωσαν ἀνέγκλητοι ὄντες. ¹⁰Καὶ αὐτοὶ θὰ ἐξετάζωνται προηγουμένως καὶ θὰ ἐξελέγχωνται μὲ προσοχὴν καὶ ἔπειτα θὰ ἀναλαμβάνουν τὸ ἔργον τῆς διακονίας, ἐφ᾿ ὅσον πράγματι ἀποδειχθοῦν, ὅτι εἶναι ἄμεμπτοι καὶ ἀκέραιοι. ¹¹γυναῖκας ὡσαύτως σεμνάς, μὴ διαβόλους, νηφαλίους, πιστὰς ἐν πᾶσι. ¹¹Αἱ δὲ διακόνισσαι ἐπίσης πρέπει νὰ εἶναι σεμναί, ἀπηλλαγμέναι ἀπὸ τὸ πάθος τῆς κακολογίας, καὶ συκοφαντίας, ἐγκρατεῖς καὶ προσεκτικαί, πισταὶ εἰς ὅλα τὰ καθήκοντα των. ¹²διάκονοι ἔστωσαν μιᾶς γυναικὸς ἄνδρες, τέκνων καλῶς προϊστάμενοι καὶ τῶν ἰδίων οἴκων. ¹²Οἱ διάκονοι ἂς εἶναι σύζυγοι μιᾷ γυναικὸς καὶ νὰ μὴν ἔχουν ἔλθει εἰς δεύτερον γάμον· νὰ προΐστανται καὶ νὰ παιδαγωγοῦν καλῶς τὰ παιδιά των καὶ ὅλην των τὴν οἰκογένειαν. ¹³οἱ γὰρ καλῶς διακονήσαντες βαθμὸν ἑαυτοῖς καλὸν περιποιοῦνται καὶ πολλὴν παῤῥησίαν ἐν πίστει τῇ ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ. ¹³Διότι ἐκεῖνοι, οἱ ὁποῖοι μὲ σύνεσιν καὶ φόβον Θεοῦ διηκόνησαν καλῶς καὶ διακονοῦν, ἀποκτοῦν καλὸν βαθμόν, προάγονται δηλαδὴ εἰς τὸ ἀξίωμα τοῦ ἱερέως καὶ τοῦ ἀρχιερέως· ἐπὶ πλέον δὲ ἀποκτοῦν τόλμην καὶ θάρρος νὰ ὁμολογοῦν καὶ νὰ κηρύττουν τὴν πίστιν εἰς τὸν Ἰησοῦν Χριστόν. Το μεγάλο μυστήριο¹⁴Ταῦτά σοι γράφω ἐλπίζων ἐλθεῖν πρός σε τάχιον· ¹⁴Σοῦ τὰ γράφω αὐτὰ ἔχων τὴν ἐλπίδα, ὅτι σύντομα θὰ ἔλθω εἰς σέ, διὰ νά σοῦ πῶ καὶ προφορικῶς περισσότερα. ¹⁵ἐὰν δὲ βραδύνω, ἵνα εἰδῇς πῶς δεῖ ἐν οἴκῳ Θεοῦ ἀναστρέφεσθαι, ἥτις ἐστὶν ἐκκλησία Θεοῦ ζῶντος, στῦλος καὶ ἑδραίωμα τῆς ἀληθείας. ¹⁵Ἐὰν ὅμως ἀργοπορήσω, σοῦ τὰ γράφω διὰ νὰ γνωρίζῃς πῶς πρέπει νὰ ζῇς καὶ νὰ φέρεσαι εἰς τὸν οἶκον τοῦ Θεοῦ, ὁ ὁποῖος οἶκος εἶναι ἡ Ἐκκλησία τοῦ Θεοῦ τοῦ ζῶντος. (Εἶναι αὐτῇ θεοσύστατος, ζῶν ὀργανισμὸς ἐπὶ ἀσαλεύτου βάσεως ἐδραιωμένος, φορεὺς τῆς αἰωνίου θείας ἀληθείας. Θεμέλιος λίθος καὶ κεφαλὴ της εἶναι ὁ Χριστός, πλήρωμα δὲ αὐτῆς οἱ πιστοί, κλῆρος καὶ λαός). Καὶ ἡ Ἐκκλησία αὐτῇ εἶναι στῦλος καὶ στερεὸν θεμέλιον τῆς ἀληθείας. ¹⁶καὶ ὁμολογουμένως μέγα ἐστὶ τὸ τῆς εὐσεβείας μυστήριον· Θεὸς ἐφανερώθη ἐν σαρκί, ἐδικαιώθη ἐν Πνεύματι, ὤφθη ἀγγέλοις, ἐκηρύχθη ἐν ἔθνεσιν, ἐπιστεύθη ἐν κόσμῳ, ἀνελήφθη ἐν δόξῃ. ¹⁶Καὶ πράγματι εἶναι μεγάλο τὸ μυστήριον τῆς εὐσεβείας, ὅπως μᾶς τὸ ἐδίδαξεν ὁ Κύριος. Ὁ Θεὸς ἐφανερώθη μὲ σάρκα ἀνθρωπίνην ἐν μέσῳ τῶν ἀνθρώπων, ἐμαρτυρήθη μὲ τὰ καταπληκτικὰ σημεῖα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ὡς ὁ ἀπόλυτα ἀναμάρτητος καὶ δίκαιος Υἱὸς τοῦ Θεοῦ, ἔγινεν ὁρατὸς ὡς ἄνθρωπος ἀπὸ τοὺς ἀγγέλους, ἐκηρύχθη μεταξὺ τῶν ἐθνικῶν, ἐπιστεύθη εἰς τὸν κόσμον ὡς σωτὴρ τοῦ κόσμου, ἀνελήφθη εἰς τοὺς οὐρανοὺς μὲ δόξαν.