Πρὸς Κορινθίους Α΄

1Καὶ ἐγώ, ἀδελφοί, οὐκ ἠδυνήθην λαλῆσαι ὑμῖν ὡς πνευματικοῖς, ἀλλ᾿ ὡς σαρκίνοις, ὡς νηπίοις ἐν Χριστῷ.

1Καὶ ἐγώ, ἀδελφοί, δὲν ἠμπόρεσα νὰ ὁμιλήσω πρός σᾶς, νὰ σᾶς διδάξω καὶ συζητήσω μαζῆ σας ὡς πρὸς ὡρίμους καὶ πνευματικῶς προωδευμένους Χριστιανούς, ἀλλὰ σᾶς ὡμίλησα ὡς πρὸς ἀνθρώπους ποὺ ἔχουν ἀκόμη τὸ σαρκικὸν φρόνημα, ποὺ δὲν ἔχουν ἀναγεννηθῇ, ἀλλ᾿ εἶναι ἀκόμη νήπιοι καὶ ἀρχάριοι εἰς τὴν πνευματικὴν ζωήν.

2γάλα ὑμᾶς ἐπότισα καὶ οὐ βρῶμα. οὔπω γὰρ ἠδύνασθε. ἀλλ᾿ οὔτε ἔτι νῦν δύνασθε· ἔτι γὰρ σαρκικοί ἐστε.

2Σᾶς ἐπότισα μὲ γάλα (σᾶς ἐδίδαξα δηλαδὴ τὰς ἁπλᾶς καὶ εὐκόλους χριστιανικὰς ἀληθείας). Καὶ τοῦτο, διότι δὲν εἴχατε τὴν δύναμιν καὶ τὴν ἀντοχήν, νὰ ἐννοήσετε καὶ νὰ ἀφομοιώσετε τὴν βαθυτέραν διδασκαλίαν. Ἀλλ᾿ οὔτε καὶ τώρα ἀκόμη ἠμπορεῖτε, διότι κατέχεσθε ἀκόμη ἀπὸ σαρκικὰ φρονήματα.

3ὅπου γὰρ ἐν ὑμῖν ζῆλος καὶ ἔρις καὶ διχοστασίαι, οὐχὶ σαρκικοί ἐστε καὶ κατὰ ἄνθρωπον περιπατεῖτε;

3Διότι, ἐφ᾿ ὅσον μεταξὺ σας ὑπάρχουν ζηλοφθονία καὶ φιλονεικία καὶ διαιρέσεις, πέστε μου, δὲν εἷσθε ἀκόμη σαρκικοὶ ἄνθρωποι καὶ δὲν ἔχετε μεταξὺ σας τὴν συμπεριφορὰν καὶ τὴν πολιτείαν ἀνθρώπου, ποῦ δὲν ἔχει ἀναγεννηθῇ ἀπὸ τὸν Χριστόν;

4ὅταν γὰρ λέγῃ τις, ἐγὼ μέν εἰμι Παύλου, ἕτερος δέ, ἐγὼ Ἀπολλώ, οὐχὶ σαρκικοί ἐστε;

4Διότι ὅταν ὁ ἔνας λέγῃ· <ἐγὼ μὲν εἷμαι τοῦ Παύλου>. ὁ δὲ ἄλλος λέγει· <ἐγὼ εἷμαι τοῦ Ἀπολλώ>, καὶ χωρίζεσθε μεταξὺ σας εἰς κόμματα, δὲν εἷσθε ἄνθρωποι ποὺ κατέχονται ἀπὸ σαρκικὰ φρονήματα;

5Τίς οὖν ἐστι Παῦλος, τίς δὲ Ἀπολλὼς ἀλλ᾿ ἢ διάκονοι δι᾿ ὧν ἐπιστεύσατε, καὶ ἑκάστῳ ὡς ὁ Κύριος ἔδωκεν;

5Ποιὸς εἶναι, λοιπόν, αὐτὸς ὁ Παῦλος καὶ ποιὸς εἶναι αὐτὸς ὁ Ἀπολλώς, παρὰ ὑπηρέται καὶ ἀπόστολοι τοῦ Θεοῦ, διὰ τῶν ὁποίων σεῖς ἐγνωρίσατε καὶ ἐδεχθήκατε τὴν πίστιν; Εἴμαθα ὑπηρέται τοῦ Θεοῦ, ὁ καθένας ἀνάλογα μὲ τὴν χάριν καὶ τὰ χαρίσματα, ποὺ μὰς ἔχει δώσει ὁ Κύριος.

6ἐγὼ ἐφύτευσα, Ἀπολλὼς ἐπότισεν, ἀλλ᾿ ὁ Θεὸς ηὔξανεν·

6Ἐγὼ ἐφύτευσα εἰς σᾶς τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ καὶ τὴν πίστιν, ὁ Ἀπολλὼς ἐπότισεν αὐτά, ἀλλ᾿ ὁ Θεὸς εἶναι ἐκεῖνος ὁ ὁποῖος ἔδωσε τὴν αὔξησιν καὶ τὴν καρποφορίαν. (Χωρὶς αὐτὸν σπορὰ καὶ πότισμα θὰ ἦσαν μάταια).

7ὥστε οὔτε ὁ φυτεύων ἐστί τι οὔτε ὁ ποτίζων, ἀλλ᾿ ὁ αὐξάνων Θεός.

7Ὥστε εἰς τὴν πραγματικότητα διὰ τὴν ἐπιτυχίαν τοῦ ἔργου τοῦ Θεοῦ οὔτε ἐκεῖνος ποὺ φυτεύει εἶναι τίποτε, οὔτε ἐκεῖνος ποὺ ποτίζει, ἀλλ᾿ ὁ Θεὸς ὁ ὁποῖος μὲ τὴν χάριν του δίδει τὴν αὔξησιν. Εἰς αὐτὸν ἀνήκει τὸ πᾶν.

8ὁ φυτεύων δὲ καὶ ὁ ποτίζων ἕν εἰσιν· ἕκαστος δὲ τὸν ἴδιον μισθὸν λήψεται κατὰ τὸν ἴδιον κόπον.

8Ἐκεῖνος δέ ποὺ φυτεύει καὶ ἐκεῖνος ποὺ ποτίζει εἶναι ἕνα καὶ τὸ αὐτό, δηλαδὴ δοῦλοι καὶ ἀπόστολοι τοῦ Θεοῦ. Θὰ λάβῃ δὲ ὁ καθένας ἀπὸ αὐτοὺς τὸν μισθὸν του, ἀνάλογα μὲ τὸν κόπον ποὺ κατέβαλε.

9Θεοῦ γάρ ἐσμεν συνεργοί· Θεοῦ γεώργιον, Θεοῦ οἰκοδομή ἐστε.

9Ὁ Ἀπολλώς, λοιπόν, καὶ ἐγὼ εἵμεθα μεταξὺ μας ἕνα, συνεργάται τοῦ Θεοῦ διὰ τὴν ἰδικὴν σας σωτηρίαν. Σεῖς δὲ εἷσθε ἀγρὸς καὶ ἰδιοκτησία τοῦ Θεοῦ, ποὺ καλιεργεῖται ἀπὸ αὐτὸν τὸν ἴδιον. Εἶσθε οἰκοδόμημα τοῦ Θεοῦ, ποὺ εἰς τὴν πραγματικότητα κτίζεται ἀπὸ τὸν ἴδιον τὸν Θεὸν μὲ ὄργανά του ἡμᾶς.

10Κατὰ τὴν χάριν τοῦ Θεοῦ τὴν δοθεῖσάν μοι ὡς σοφὸς ἀρχιτέκτων θεμέλιον τέθεικα, ἄλλος δὲ ἐποικοδομεῖ· ἕκαστος δὲ βλεπέτω πῶς ἐποικοδομεῖ·

10Σύμφωνα δὲ μὲ τὴν χάριν καὶ τὴν ἀποστολήν πού μοῦ ἔδωσεν ὁ Θεὸς μεταξὺ τῶν ἐθνῶν, ἐγώ, σὰν σοφὸς ἀρχιτέκτων φωτισμένος ἀπὸ τὸν Θεόν, ἔχω θέσει ἀκλόνητον θεμέλιον εἰς τὴν Κόρινθον καὶ ἄλλος κτίζει ἐπάνω εἰς τὸ θεμέλιον αὐτό. Ὁ καθένας ὅμως ἂς βλέπῃ καὶ ἂς προσέχῃ πῶς κτίζει ἐπάνω εἰς τὸ θεμέλιον.

11θεμέλιον γὰρ ἄλλον οὐδεὶς δύναται θεῖναι παρὰ τὸν κείμενον, ὅς ἐστιν Ἰησοῦς Χριστός.

11Δὲν πρέπει δὲ νὰ ἀσχολῆται μὲ νέαν θεμελίωσιν, διότι κανένας δὲν ἠμπορεῖ νὰ βάλῃ ἄλλο θεμέλιο ἀγκωνάρι ἐκτὸς ἀπὸ ἐκεῖνο ποὺ ἔχει ἤδη τεθῆ καὶ κεῖται εἰς τὴν βάσιν τῆς οἰκοδομῇς· καὶ αὐτὸς εἶναι ὁ Ἰησοῦς Χριστός.

12εἰ δέ τις ἐποικοδομεῖ ἐπὶ τὸν θεμέλιον τοῦτον χρυσόν, ἄργυρον, λίθους τιμίους, ξύλα, χόρτον, καλάμην,

12Ἐὰν δὲ κανεὶς κτίζῃ ἐπάνω εἰς τὸ θεμέλιον αὐτὸ πολύτιμα ὑλικά, ὅπως εἶναι ὁ χρυσός, ὁ ἄργυρος, οἱ πολύτιμοι λίθοι, ἢ κτίζῃ ξύλα, χορτάρι καὶ καλάμια,

13ἑκάστου τὸ ἔργον φανερὸν γενήσεται· ἡ γὰρ ἡμέρα δηλώσει· ὅτι ἐν πυρὶ ἀποκαλύπτεται· καὶ ἑκάστου τὸ ἔργον ὁποῖόν ἐστι τὸ πῦρ δοκιμάσει.

13ἂς ἔχῃ ὑπ᾿ ὄψιν του, ὅτι τοῦ καθενὸς οἰκοδόμου θὰ γίνῃ φανερὸν τὸ ἔργον καὶ ἡ ἀξία του. Διότι ἡ μεγάλη ἐκείνη ἡμέρα τῆς κρίσεως θὰ τὸ φανερώσῃ ὁλοκάθαρα. Ἐπειδὴ θὰ συνοδεύεται αὐτὴ μὲ τὴν θείαν δικαιοσύνην, ἡ ὁποία σὰν φῶς θὰ ἀποκαλύπτῃ καὶ σὰν πῦρ θὰ κατακαίῃ κάθε τι τὸ εὐτελὲς καὶ σάπιο. Καὶ τοῦ καθενὸς τὸ ἔργον τί εἶναι καὶ τί ἀξίζει, θὰ τὸ φανερώσῃ ἡ δικαία κρίσις τοῦ Θεοῦ ποὺ ὁμοιάζει μὲ τὴν φωτιά.

14εἴ τινος τὸ ἔργον μενεῖ ὃ ἐπῳκοδόμησε, μισθὸν λήψεται·

14Ἐάν, λοιπόν, τὸ ἔργον ποὺ ἔνας ᾠκοδόμησε ἐπάνω εἰς τὸ θεμέλιον, εἰς τὸν Χριστόν, μένῃ ἄθικτον ἀπὸ τὴν φωτιά, καθ᾿ ὃ στερεὸν καὶ ἀνθεκτικόν, αὐτὸς θὰ λάβῃ μισθόν.

15εἴ τινος τὸ ἔργον κατακαήσεται, ζημιωθήσεται, αὐτὸς δὲ σωθήσεται, οὕτως δὲ ὡς διὰ πυρός.

15Ἐὰν ὅμως κάποιου ἄλλου τὸ ἔργον κατακαῇ καὶ γίνῃ στάκτη, αὐτὸς θὰ ζημιωθῇ, διότι οἱ κόποι τοῦ θὰ πᾶνε χαμένοι. Ὁ ἴδιος ὅμως ἴσως σωθῇ μὲ πολὺ μεγάλην δυσκολίαν, σὰν ἐκεῖνον ποὺ διέρχεται ἀνάμεσα ἀπὸ τὰς φλόγας. (Θὰ σωθῇ ἐὰν ἡ δικαιοσύνη τοῦ Θεοῦ τὸν κρίνῃ, τουλάχιστον διὰ τὴν καλὴν του διάθεσιν, ἄξιον συγνώμης καὶ σωτηρίας).

16Οὐκ οἴδατε ὅτι ναὸς Θεοῦ ἐστε καὶ τὸ Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ οἰκεῖ ἐν ὑμῖν;

16Σεῖς οἱ Κορίνθιοι εἷσθε αὐτὸ τὸ πνευματικὸν οἰκοδόμημα, διὰ τὸ ὁποῖον ὁμιλῶ. Σᾶς ἐρωτῶ, λοιπόν· δὲν γνωρίζετε, ὅτι εἷσθε πράγματι πνευματικὸς ναὸς τοῦ Θεοῦ καὶ ὅτι τὸ πνεῦμα τοῦ Θεοῦ κατοικεῖ μέσα σας καὶ μεταξὺ σας;

17εἴ τις τὸν ναὸν τοῦ Θεοῦ φθείρει, φθερεῖ τοῦτον ὁ Θεός· ὁ γὰρ ναὸς τοῦ Θεοῦ ἅγιός ἐστιν, οἵτινές ἐστε ὑμεῖς.

17Ἐάν, λοιπόν, κανεὶς μὲ τὰς φιλονεικίας καὶ τὰς διαιρέσεις καταστρέφῃ τὸν ναὸν τοῦ Θεοῦ, ἂς γνωρίζῃ αὐτός, ὅτι θὰ τὸν καταστρέψῃ ὁ Θεός. Διότι ὁ ναὸς τοῦ Θεοῦ εἶναι ἅγιος, ἱερὸν ἀφιέρωμα εἰς τὸν Θεόν. Τέτοιος δὲ ἅγιος ναὸς τοῦ Θεοῦ εἷσθε σεῖς.

18Μηδεὶς ἑαυτὸν ἐξαπατάτω· εἴ τις δοκεῖ σοφὸς εἶναι ἐν ὑμῖν ἐν τῷ αἰῶνι τούτῳ, μωρὸς γενέσθω, ἵνα γένηται σοφός.

18Κανένας ἂς μὴ ξεγελάῃ τὸν εὐατὸν του· ἐὰν κανεὶς νομίζῃ ὅτι εἶναι σοφὸς μεταξὺ σας, ἐπειδὴ ἔχει τὴν σοφίαν τοῦ αἰῶνος τούτου, καὶ κυριευμένος ἀπὸ ὑψηλὸν φρόνημα θέλῃ νὰ δημιουργῇ κόμμα μέσα εἰς τὴν Ἐκκλησίαν, ἂς ἔχῃ ὑπ᾿ ὄψιν του, ὅτι τὸ καλύτερον ποὺ ἔχει νὰ κάμῃ εἶναι νὰ γίνῃ διὰ τοὺς ἀνθρώπους τοῦ κόσμου μωρός, διὰ νὰ ἀναδειχθῇ πραγματικὰ σοφὸς ἐκ μέρους τοῦ Θεοῦ.

19ἡ γὰρ σοφία τοῦ κόσμου τούτου μωρία παρὰ τῷ Θεῷ ἐστι· γέγραπται γάρ· ὁ δρασσόμενος τοὺς σοφοὺς ἐν τῇ πανουργίᾳ αὐτῶν.

19Διότι ἡ σοφία τοῦ κόσμου τούτου, ὅσον λαμπρὰ καὶ ὑψηλὴ ἂν φαίνεται, εἶναι μωρία ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ, ἀφοῦ ἔτσι ἔχει γραφῆ καὶ εἰς τὴν Παλαιὰν Διαθήκην· <ὁ Θεὸς εἶναι ἐκεῖνός ποὺ ἁρπάζει μὲ τὸ παντοδύναμό του χέρι τοὺς σοφούς, τοὺς ξετινάζει καὶ τοὺς ἐξευτελίζει μέσα εἰς τὴν ἴδια των σοφιστικὴν ἐπιτηδειότητα καὶ πανουργίαν>.

20καὶ πάλιν· Κύριος γινώσκει τοὺς διαλογισμοὺς τῶν σοφῶν, ὅτι εἰσὶ μάταιοι.

20Καὶ πάλιν εἶναι γραμμένον· <Ὁ Κύριος γνωρίζει πολὺ καλὰ τοὺς συλλογισμούς, τὰς ἐσωτερικὰς σκέψεις καὶ τοὺς διαλογισμοὺς τῶν σοφῶν, ὅτι εἶναι μάταιοι καὶ ψευδεῖς>.

21ὥστε μηδεὶς καυχάσθω ἐν ἀνθρώποις· πάντα γὰρ ὑμῶν ἐστιν,

21Ὥστε κανεὶς ἂς μὴ καυχᾶται, οὔτε διότι κατέχει τὴν σοφίαν τῶν ἀνθρώπων οὔτε διότι ἔχει ἀρχηγοὺς καὶ διδασκάλους ἀνθρώπους μὲ μεγάλα ὀνόματα. Διότι ὅλα εἶναι ἰδικὰ σας.

22εἴτε Παῦλος εἴτε Ἀπολλὼς εἴτε Κηφᾶς εἴτε κόσμος εἴτε ζωὴ εἴτε θάνατος εἴτε ἐνεστῶτα εἴτε μέλλοντα, πάντα ὑμῶν ἐστιν,

22εἴτε ὁ Παῦλος εἴτε ὁ Ἀπολλὼς εἴτε ὁ Κηφᾶς εἴτε ὁ κόσμος ὅλος εἴτε ἡ ζωὴ εἴτε ὁ θάνατος εἴτε τὰ παρόντα εἴτε τὰ μέλλοντα, ὅλα εἶναι ἰδικὰ σας (ὥστε νὰ μὴ γίνεσθε σεῖς δοῦλοι ἀνθρώπων ἢ καὶ συστημάτων ξένων πρὸς τὸν Χριστόν).

23ὑμεῖς δὲ Χριστοῦ, Χριστὸς δὲ Θεοῦ.

23Σεῖς δὲν ἀνήκετε εἰς κανένα ἄλλον εἰ μὴ μόνον εἰς τὸν Χριστόν, ὁ δὲ Χριστὸς εἶναι ὁ μονογενὴς υἱὸς τοῦ Θεοῦ.